บทที่ 16 จุดเปลี่ยน

หลังจากเสียงด้านนอกเงียบไปจนมั่นใจว่าพวกเธอออกไปหมดแล้ว นินิวก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ เธอยืนสำรวจตัวเองหน้ากระจกอยู่นานสองนาน เช็ดคราบน้ำตาที่มันเอ่อล้นออกมาคลออยู่ที่สองเบ้าไม่ให้หลงเหลือร่องรอย

เธอระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อข่มกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ

อีกด้านหนึ่ง

สกายนั่งกระสับกระส่ายไปมา สายตาคู่คมจ้องมองไปทางห้องน้ำครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับร้อนใจ นินิวไปเข้าห้องน้ำนานผิดปกติ เขากลัวว่าเธอจะไม่สบายหรือเป็นลมเป็นแล้งอยู่ในนั้น

ก่อนหน้านี้ก็ลองกดโทรหาเธอ แต่ทว่าเสียงมือถือดันดังเตือนอยู่บนโต๊ะอาหาร เธอไม่ได้เอามือถือติดตัวไปด้วย

สกายลุกขึ้นตั้งท่าจะเดินไปตาม

“มึงจะไปไหนวะ” ซันถาม

“กูจะไปดูนิวหน่อย นิวไปเข้าห้องน้ำตั้งนานแล้วไม่ออกมาสักที”

“แกจะไม่ปล่อยให้มันได้ฉี่ได้อึบ้างรึไง ใจคอจะต้องไปเฝ้าแม้กระทั่งในห้องน้ำเลยเหรอ”

หลินพูดท้วงติง เขาจึงนั่งลงอีกครั้ง แต่สายตาก็เหลือบมองไปยังห้องน้ำอยู่ตลอดเวลา จนในที่สุดนินิวก็เดินออกมา

“มีอะไรรึเปล่า เราเห็นนิวไปเข้าห้องน้ำตั้งนาน ไม่สบายตรงไหนไหม”

เอ่ยถามหญิงสาวทันทีที่เธอเดินมาถึงโต๊ะ

ปรายตามองชายหนุ่มเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบคำถามของเขา หลังจากนั้นก็หันมามองหน้าหลินแล้วเอ่ยกับเธอ

“หลิน! แกอิ่มยัง ช่วยพาฉันไปซื้อของหน่อยสิ พอดีว่าของใช้ที่ห้องหมดอะ”

“ตอนนี้เหรอ?”

หลินกำลังจะจิ้มขนมหวานเข้าปากถึงกับต้องชะงักค้าง ไม่อิ่มก็ต้องอิ่มเมื่อเจอสายตากดดันจากเพื่อนสาว

“...”

“อิ่มพอดีเลย”

ยิ้มเจื่อนแล้วรีบวางช้อนส้อมลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มทันที

“เดี๋ยวเราพานิวไปเอง ยังไงเราต้องไปส่งนิวที่หออยู่แล้ว”

สกายรีบขันอาสา เขาลุกจากเก้าอี้ตั้งท่าจะเรียกพนักงานมาเช็กบิลค่าอาหาร แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรริมฝีปากหนาก็ต้องอ้าค้างเอาไว้อย่างนั้น เมื่อคนตรงหน้าเอ่ยขึ้นขัดใจ

“เราอยากไปกับหลินมากกว่า”

“งั้นเดี๋ยวเราไปด้วย”

“เราอยากไปกับหลินแค่สองคนน่ะ”

รีบเอ่ยปากบอกเขาทันควัน นัยน์ตาสวยเรียบนิ่งบ่งบอกว่าคำพูดเมื่อกี้เธอจริงจัง

สกายนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง คิ้วเข้มขมวดขึ้นแสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจน แต่ทว่าเขากลับนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร ในเมื่อเธอไม่อยากให้เขาไปเขาก็จะไม่รบเร้าให้เธอต้องรำคาญใจ

ซันและหลินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่ซันจะขยับริมฝีปากขมุบขมิบถามหลินแบบไม่มีเสียง

“เพื่อนสาวเป็นอะไร”

คนถูกถามได้แต่ส่ายหน้าไปมา

บรรยากาศมาคุจนน่าอึดอัด ทุกคนนิ่งเงียบไปชั่วขณะ หลินจึงรีบพูดเพื่อให้บรรยากาศตึงเครียดคลายลง

“แกอยากไปซื้อของไม่ใช่เหรอ ไปสิไป เดี๋ยวฉันพาไป”

หลินพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมา เธอไม่ลืมหยิบเอามือถือและกระเป๋าของนินิวมาด้วย ก่อนที่หลังจากนั้นจะจูงมือเพื่อนสาวออกมานอกร้าน ทิ้งสองหนุ่มให้อยู่ตามลำพังในร้านอาหาร

“อะไรวะเนี่ย”

ซันสบถขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

ทางด้านของนินิว หลังจากขึ้นมานั่งบนรถของหลินได้ไม่นาน ก็มีอาการซึมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าสวยแม้จะเรียบนิ่งแต่แววตาบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอกำลังรู้สึกแย่

“เป็นไรวะแก”

ประโยคที่แสดงออกถึงความห่วงใยพร้อมกับมือบอบบางของเพื่อนที่ยื่นมาแตะบนหัวไหล่ ทำเอาคนจิตใจสั่นไหวกักเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ จู่ ๆ นินิวก็ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น หยาดน้ำตาหลั่งไหลออกมาเป็นสายราวกับหัวใจแตกสลาย

“นิว บอกฉันมาซิใครทำอะไรแก”

เสียงร้องไห้ดังกึกก้องจนทั่วรถและมีทีท่าว่าจะดังขึ้นเรื่อย ๆ มือเล็กกำแน่นบนหน้าตักของตัวเอง ก่อนที่ใบหน้าสวยจะเงยขึ้นมองหน้าเพื่อนสนิท แล้วโผเข้ากอดทันทีหลังจากนั้น

“ฉันไม่ไหวแล้วว่ะแก”

“เป็นอะไรวะ เล่าให้ฉันฟังซิเพื่อน”

สองแขนของหลินยกขึ้นมาโอบนินิวแล้วใช้มือลูบหลังอย่างแผ่วเบา หัวใจของเธอก็เจ็บปวดไม่แพ้กันเมื่อเห็นอาการผิดปกติของเพื่อนรัก

หลินจับที่หัวไหล่ของนินิวทั้งสองข้างผละออก จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของเพื่อนสาว แล้วรีบเอ่ยถาม

“เรื่องไอ้กายใช่ไหม”

ใบหน้าโศกเศร้าพยักหน้าหงึก ๆ เธอใช้หลังมือปาดน้ำตาของตัวเองราวกับเด็กน้อย ก่อนจะเอ่ยบอกเพื่อน

“แกช่วยขับออกไปจากตรงนี้ก่อนได้ไหม เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง”

หลินพยักหน้าเข้าใจ เธอเคลื่อนรถออกจากร้านอาหารตามคำขอของเพื่อนสาวแล้วขับไปยังสวนสาธารณะใกล้ ๆ หาที่เงียบ ๆ นั่งคุยกันตามลำพัง

สองสาวพากันไปนั่งที่ม้านิ่งริมทะเลสาบ หลังจากร้องห่มร้องไห้จนพอใจนินิวก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้หลินฟัง