บทที่ 30 เผลอกินกุ้งเข้าไป

หญิงสาวกำลังนั่งทานอาหารกับพี่รหัสของเพื่อนสาว ในขณะนั้นได้ยินเสียงมือถือของโต๊ะด้านหลังดังขึ้น เธอจะไม่ใส่ใจเลยถ้าไม่ใช่เสียงเพลงที่คุ้นหู เพลงที่เธอเป็นคนตั้งให้สกายเองกับมือ

หญิงสาวปรายตาไปด้านข้างเล็กน้อย แล้วทำทีเป็นนั่งนิ่งไม่ได้สนใจ

เธอหันมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้าแล้วเริ่มบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง

“ทานข้าวเสร็จแล้วพี่เตวิทย์จะไปไหนต่อค่ะ”

“พี่ตามใจน้องนินิวเลยครับ อยากไปที่ไหนพี่พาไปได้หมดเลย”

“ถ้าอย่างนั้น...พี่เตวิทย์พานิวไปทำอะไรที่นิวยังไม่เคยทำหน่อยได้ไหมคะ”

พูดเสียงออดอ้อนรุ่นพี่หนุ่ม แล้วเอื้อมมือไปลูบไล้เบา ๆ ที่หลังมือของเขา

มือหนายกขึ้นขยับแว่นเบา ๆ มองหญิงสาวตรงหน้าแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม หญิงสาวทอดสะพานขนาดนี้มีหรือคนอย่างเตวิทย์จะเพิกเฉย เห็นนิ่ง ๆ แบบนี้นินิวก็ไวไฟใช่ย่อย เขาไม่คิดว่าจะง่ายดายขนาดนี้

เหยียดยิ้มมุมปากในระหว่างที่วางแผนอยู่ในใจ

ส่วนคนที่แอบฟังอยู่ด้านหลังถึงกับเลือดขึ้นหน้า เมื่อรู้ว่าเพื่อนสาวเอ่ยปากชักชวนผู้ชายไปทำอะไรบางอย่าง อยากจะกระโจนออกจากที่กั้นแล้วลากเธอออกจากร้านเสียตอนนี้ แต่ก็ยังติดตรงที่ถ้าหญิงสาวเห็นเข้าจะยิ่งพาลโกรธเขาเข้าไปใหญ่

มือหนาหยิบเอากุ้งเทมปุระเข้าปากอย่างลืมตัว เคี้ยวกินได้สักพักก็เพิ่งจะคิดขึ้นมาได้ อยากจะคายออกแต่ก็เหมือนจะไม่ทันซะแล้วเพราะเผลอกลืนเข้าไปบางส่วน ได้แต่หวังว่ามันจะไม่แสดงอาการแพ้เอาตอนนี้

ในระหว่างนั้นไอรินกับเพื่อนก็เดินเข้ามาในร้านพอดี พอเห็นพี่รหัสสุดหล่อหญิงสาวก็ตรงปรี่เข้ามาหาราวกับเห็นซูเปอร์สตาร์คนโปรดอย่างไรอย่างนั้น

“พี่กาย”

เสียงหวานเอ่ยเรียกมาแต่ไกล พร้อมกับร่างอ้อนแอ้นที่ตรงเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเขา

สกายกุมขมับแล้วรีบก้มหน้า เอามือปิดหน้าตัวเองทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ทันแล้ว

นินิวลุกขึ้นยืนจ้อง

เมื่อไอรินเห็นนินิวเข้าเธอก็รีบเอ่ยทักทายทันที

“อ้าว! พี่นินิวสวัสดีค่ะ มากินข้าวกับแฟนเหรอคะ”

ปรายตามองไอรินเพียงเล็กน้อยแล้วหันไปสนใจคนที่เอาแต่นั่งก้มหน้า เธอขยับเท้าไปยืนอยู่ตรงหน้าสกายแล้วพูดเสียงแข็ง

“ออกมาคุยกันหน่อยกาย”

พูดเสร็จก็เดินออกไปรอหน้าร้าน

สกายลุกจากเก้าอี้แล้วรีบเดินตามไป เตวิทย์และไอรินมองตามสองคนด้วยความงุนงง

“กายตามเรามาทำไม”

“เราไม่ได้ตาม เราก็แค่มากินข้าว”

ไหวไหล่เบา ๆ พร้อมกับพูดปฏิเสธ

“ไม่ได้ตาม? ก็ดี งั้นเราคงเข้าใจผิดไปเอง”

พูดเสร็จก็ตั้งท่าจะเดินกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง เธอคงจะคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหน่อยเลยคิดว่าเขาจะแอบตามมา เขาก็คงนัดไอรินมากินข้าวด้วยกันนั่นแหละ

“เดี๋ยวนิว”

คว้าข้อมือเล็กเอาไว้พร้อมกับเอ่ยเรียกเธอ เมื่อเห็นว่าเธอไม่หันมาจึงกระตุกข้อมือของเธอเบา ๆ

“นิวอย่าไว้ใจไอ้รุ่นพี่คนนั้นนะ ดูก็รู้ว่ามันไม่ใช่คนดีอะไร สายตาที่มันมองนิวมันไม่ได้คิดดีกับนิวเลยสักนิด เชื่อเรานะนิว”

หญิงสาวหันกลับมาเผชิญหน้า สะบัดข้อมือให้หลุดออกแล้วพูดกับเขา

“เราไม่รู้หรอกว่าใครเป็นคนดีหรือไม่ดี เราไม่อยากตัดสินใครทั้งที่ยังไม่รู้จัก ขนาดคนที่รู้จักมาตั้งนานเราก็ยังดูไม่ออกเลย”

จ้องมองใบหน้าชายหนุ่มนัยน์ตาแข็งกร้าว แต่ทว่าระหว่างที่สบตากับเขากลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ใบหน้าของสกายแดงก่ำ รอบดวงตาสองข้างบวมเป่งอย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวเอื้อมไปจับแขนทั้งสองข้างของเขาแล้วพลิกไปมาแล้วสังเกตดู ผื่นสีแดงผุดขึ้นทั้งสองแขนราวกับเป็นลมพิษ

“กายกินกุ้งเหรอ”

“ตัวเดียว”

ยกนิ้วชี้ขึ้นหนึ่งนิ้วแล้วยิ้มเจื่อนให้หญิงสาว