ตอนที่ 1 คืนนี้ไม่มีคนรักที่นอกใจ

ตอนที่ 1

ณ เคาน์เตอร์บาร์ โรงแรมคราวน์ เอ็มไพร์

แสงไฟสีแชมเปญสาดส่องกระทบแก้วเจียระไนเป็นประกายระยับ เสียงเปียโนบรรเลงสดเคล้าคลอไปกับเสียงพูดคุยแผ่วเบาของผู้คนในชุดหรูหรา ทุกอณูในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งและเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฉากหน้าที่งดงาม เช่นเดียวกับเรื่องของเธอ

นลิน จ้องมองของเหลวสีอำพันในแก้วบรั่นดีด้วยสายตาว่างเปล่า นิ้วเรียวสวยที่เคยมีแหวนหมั้นประดับอยู่บัดนี้กลับว่างโหวง เช่นเดียวกับหัวใจของเธอ เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมานั่งดื่มเหล้าย้อมใจอยู่คนเดียวในสภาพนี้ ไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่คบกันมาเจ็ดปี คนที่กำลังจะแต่งงานกันในอีกสามเดือนข้างหน้า จะกล้าสวมเขาให้เธอมานานนับปี

“ผมทำผู้หญิงท้อง”

คำสารภาพสั้นๆ ที่หลุดออกจากปากของคู่หมั้นเมื่อเช้านี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในพริบตา

เขาเป็นจักษุแพทย์ หมอเฉพาะทางสายตาที่ทุกคนนับถือ ตารางงานของเขายุ่งเหยิงเสมอ เขามักจะอ้างว่าต้องอยู่เคลียร์เคสคนไข้ด่วน กลับบ้านดึกดื่นเป็นประจำ เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาเอาเวลาไหนไปสานสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นจนถึงขั้นมีพยานรักด้วยกัน

อ๋อ เธอคงลืมไป

ผู้หญิงคนนั้นเป็นพยาบาลในแผนกของเขาเอง คงมีเวลาอยู่ด้วยกันมากมายมหาศาล มากกว่าเวลาที่เธอเคยได้รับตลอดหลายปีที่ผ่านมา

นลินยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว ความขมปร่าของแอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ก็ยังไม่ขมขื่นเท่าความจริงที่เธอต้องเผชิญ

ความงามที่ฉาบไว้ด้วยความเศร้าของเธอนั้นโดดเด่นจนไปสะดุดสายตาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกล ภาคิน มองเธอมาสักพักแล้ว ผู้หญิงที่นั่งอยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์บาร์ แต่กลับมีรัศมีบางอย่างที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้

ขายาวก้าวออกจากกลุ่มเพื่อนนักธุรกิจที่กำลังคุยกันอย่างออกรส ตรงมาหยุดอยู่ข้างๆ เก้าอี้บาร์สตูลที่ว่างเปล่าถัดจากเธอ

“ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ ผมมาคนเดียวเหมือนกัน”

เสียงทุ้มและนุ่มลึกทำให้สติที่ล่องลอยของนลินกลับคืนมา เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของเสียง แล้วก็ต้องยอมรับในใจว่า ผู้ชายตรงหน้าหล่อมาก โครงหน้าคมคายรับกับสันกรามชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูปรับกับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเธออยู่ รอยยิ้มมุมปากของเขาดูเจ้าเล่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน

มาคนเดียวเหรอ โกหกทั้งเพ นลินเหลือบไปเห็นกลุ่มชายหนุ่มในชุดสูทที่โต๊ะมุมนั้นแวบหนึ่งก่อนที่เขาจะเดินมา

คงมาล่าเหยื่อสินะ...

ดีเลย เพราะคืนนี้เธอก็กำลังมองหาเหยื่ออยู่เหมือนกัน

“เชิญค่ะ” เธอยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่สวยแต่ไร้ความรู้สึก

บทสนทนาของคนแปลกหน้าสองคนเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่ติดขัด มันเข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาด อาจเพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้มองหาความจริงใจ พวกเขาเพียงแค่ต้องการใครสักคนมาเติมเต็มความว่างเปล่าในค่ำคืนนี้เท่านั้น

และมันก็พาทั้งสองคนมาจบลงที่ห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรม...

แผ่นหลังบางของนลินกระแทกเข้ากับบานประตูที่เพิ่งปิดสนิท ไม่ทันที่เธอจะได้สูดหายใจ ภาคินก็พุ่งเข้าประชิด ร่างกายสูงใหญ่เบียดแนบจนไร้ช่องว่างให้อากาศผ่าน ริมฝีปากร้อนระอุฉกวูบลงมาครอบครองกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ จูบของเขาดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความกระหาย ราวกับพายุที่พร้อมจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว

นลินไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อสัมผัสนั้น มือเรียวสอดเข้าขยุ้มกลุ่มผมหนาบริเวณท้ายทอยของชายหนุ่ม ออกแรงรั้งให้ใบหน้าคมคายแนบชิดลงมาอีก ลมหายใจร้อนผ่าวสอดประสาน ปลายลิ้นเกี่ยวพันหยอกล้อกันอย่างเร่าร้อน ถ่ายทอดความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้จนแทบจะระเบิดออกมา

อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าที่สาดส่องเข้ามา เสื้อผ้าที่เคยเกะกะถูกร่นและปลดเปลื้องออกด้วยความใจร้อน สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่ลากไล้และบีบเค้นไปตามสัดส่วนโค้งเว้าทำให้นลินสะท้านไปทั้งร่าง ผิวเนื้อที่เสียดสีกันจุดประกายไฟแห่งความหลงใหลให้ลุกโหมกระหน่ำ

“คุณ…” นลินครางเสียงพร่าสั่น เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาผละจากกลีบปาก เลื่อนลงมาขบเม้มและฝังรอยจูบหนักๆ ที่ซอกคอหอมกรุ่นจนเธอต้องเชิดหน้าขึ้น “ไม่คิดจะถามชื่อฉัน… ก่อนเลยเหรอ”

ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้น ช้อนสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ลมหายใจหอบพร่ารดรินอยู่ที่ปลายคาง ก่อนที่เขาจะกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มด้วยเสียงแหบทุ้มต่ำที่ทำให้ใจสั่น

“คืนนี้… ชื่อของเราไม่สำคัญหรอก” มือหนารั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาเบียดแนบกับความแข็งแกร่งของเขาจนนลินสะดุ้ง “สิ่งเดียวที่สำคัญคือ… ตอนนี้คุณต้องการผมหรือเปล่า”

คำพูดและสายตาของเขาราวกับน้ำมันที่ราดรดลงบนกองไฟ นลินไม่ตอบเป็นคำพูด แต่กลับดึงคอเสื้อเขาลงมาเพื่อมอบจูบที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมแทนคำตอบ ภาคินครางรับในลำคออย่างพึงพอใจ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย แล้วพาก้าวไปยังเตียงกว้างที่รอคอยอยู่

ค่ำคืนนี้… ไม่มีอดีตให้ต้องจดจำ ไม่มีใครคือคนรักเก่า ไม่มีบาดแผลให้ต้องแคร์ มีเพียงความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสิ่ง และความปรารถนาที่ไม่อาจมีใครหยุดยั้งได้อีกต่อไป

ร่างบางของนลินถูกวางลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อเย็น ทว่าสัมผัสที่ตามมากลับร้อนระอุและจาบจ้วง ภาคินไม่ได้ปล่อยให้เธอมีเวลาพักหายใจ เขาทาบทับร่างสูงใหญ่ตามลงมาทันที ค้ำแขนแกร่งขนาบข้างตัวเธอไว้ กักขังเธอไว้ใต้ร่างอย่างสมบูรณ์ สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างของเธอผ่านแสงไฟสลัวจากหน้าต่าง ราวกับนักล่าที่กำลังชื่นชมความงดงามของเหยื่อที่ดิ้นไม่หลุด

“สวย...” เขาครางต่ำในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นสะท้านไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกปลุกปั่นจนถึงขีดสุด

ฝ่ามือร้อนผ่าวของชายหนุ่มเริ่มทำหน้าที่อย่างรู้จังหวะ มันลากไล้จากหัวไหล่มน บีบเคล้นเบาๆ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาตามส่วนโค้งเว้าของเอวบาง ทุกที่ที่ปลายนิ้วของเขาลากผ่านทิ้งรอยความร้อนฉ่าไว้บนผิวเนื้อ นลินเผลอแอ่นกายขึ้นรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว ลมหายใจสะดุดห้วงเมื่อเขาก้มหน้าลงต่ำ ซุกไซ้ปลายจมูกและริมฝีปากลงกับเนินอกอวบอิ่ม เขาขบเม้มและดูดดึงผิวอ่อนนุ่มบริเวณนั้นจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ ทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้น ร้องครางเสียงแผ่วด้วยความซ่านสยิว

“อ๊ะ... คุณ...” เธอหลุดเสียงครางเรียกอย่างเผลอไสล มือเรียวที่เคยวางสะเปะสะปะเลื่อนขึ้นมาสอดขยุ้มกลุ่มผมหนาของเขาจนยุ่งเหยิง เล็บคมจิกลงบนลาดไหล่กว้างตึงแน่นเพื่อระบายความปั่นป่วนที่มวนอยู่ในช่องท้อง

“ผมชอบเสียงหวานๆ ของคุณเวลาที่คราง” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตา ริมฝีปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ก่อนจะเคลื่อนขึ้นมาประกบจูบเธออีกครั้ง คราวนี้มันลึกซึ้งและดุดันยิ่งกว่าเดิม ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่ร่างกายท่อนล่างของเขาเบียดแนบชิด บดเบียดความแข็งแกร่งเข้ากับหน้าขาของเธอจนนลินรับรู้ได้ถึงอันตรายและแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยาน

เขาพลิกให้เธอนอนตะแคง หันหลังซ้อนทับกับอกกว้างของเขา ริมฝีปากร้อนพรมจูบไปตามแนวสันหลังไล่ลงมาจนถึงบั้นเอวเพื่อปลุกเร้า มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง ก่อนจะรั้งสะโพกมนให้ขยับถอยร่นเข้ามารับความแข็งแกร่งของเขาที่ตื่นตัวเต็มที่

“อ๊ะ...” นลินสะดุ้งและครางเสียงสั่น เมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสที่แนบชิดจนไร้ช่องว่าง

ไม่มีคำพูดใดหลุดจากริมฝีปากของชายหนุ่ม มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักที่รดรินอยู่ตรงซอกคอ ขณะที่เขาค่อยๆ ขยับแทรกกายเข้าหาความอ่อนนุ่ม หลอมรวมร่างกายของเขาและเธอให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างช้าๆ

นลินหอบหายใจแรง กอดรัดแขนแกร่งที่โอบกอดเธอไว้จากด้านหลังแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เมื่อชายหนุ่มเริ่มขยับขับเคลื่อนจังหวะรักที่เร่าร้อนและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ปล่อยให้พายุแห่งความหลงใหลพัดพาพวกเขาทั้งคู่ดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความปรารถนาที่บ้าคลั่งจนไม่อาจถอนตัว