พยายามเก็บข้อมูล 1.1

 พยายามเก็บข้อมูล

เมื่อเดินมาใกล้ถึงตลาดมืดแล้ว ซูเปียวเฉินก็พาซูหวานหว่านไปในที่ลับตาคน แล้วบอกให้เธอเอาอาหารออกมาจากมิติ

“หวานหว่านไปเอาของออกมานะ จะเอาอะไรออกมาบ้างให้น้องเลือกได้เลย แต่ไม่ต้องเอามาเยอะเพราะเราไม่รู้ว่าจะขายดีหรือเปล่า และจะได้ไม่ผิดสังเกตเกินไปด้วย”

ชายหนุ่มไม่บอกว่าให้เอาอะไรออกมาบ้าง เพราะรู้ดีว่าน้องสาวจัดการเองได้ ซึ่งของพวกนั้นก็จะเป็นพวกเนื้อหมู ผักและผลไม้ แต่เขาบอกเพียงว่าให้เอาออกมาในจำนวนไม่เยอะมาก เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาขายของ จึงยังไม่รู้ว่าที่ตลาดมืดแห่งนี้จะขายดีหรือเปล่า

“ค่ะพี่ชาย” ซูหวานหว่านรับคำและเรียกของที่จะขายออกมาเรื่อย ๆ จนเต็มตะกร้าทั้งสองใบ

“เอาล่ะแค่นี้ก่อน ไปเถอะ เราไปขายของกัน”

เมื่อได้ของที่ต้องการนำไปขายแล้ว ซูเปียวเฉินก็พูดขึ้นมาและกุมมือน้องสาวไว้แน่นอีกครั้งเพื่อก้าวเดินไปด้วยกัน โดยที่ตะกร้าทั้งสองนั้นชายหนุ่มเป็นคนสะพายไว้ทั้งด้านหลังและด้านหน้า นั่นเพราะเขากลัวว่าซูหวานหว่านจะต้องแบกหนักเกินไป

“หวานหว่านช่วยถือ” หญิงสาวพูดขึ้นมาเพราะอยากช่วย

“ไม่ต้องหรอก มันหนักเกินไปสำหรับหวานหว่านของพี่ ไปกันเถอะ” ชายหนุ่มตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม แล้วจูงมือน้องสาวเดินต่อไป

ทั้งสองเดินเข้ามาในตลาดมืดแล้วมองหาพื้นที่ว่าง ไม่นานก็พบสถานที่เหมาะ ๆ  ทำให้คนเป็นพี่ชายรีบหยิบผ้าออกมาและปูลงกับพื้น จากนั้นจึงลงมือจัดเรียงของที่มีในตะกร้าทั้งสอง แต่ส่วนเนื้อหมูนั้น ชายหนุ่มกลับไม่เอาออกมา เขายังคงเก็บไว้ในตะกร้าเหมือนเดิมเพราะกลัวฝุ่นจะโดนเข้าจนเกิดความสกปรก

พอเห็นว่าพี่ชายจัดร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซูหวานหว่านก็มองซ้ายขวา เห็นว่าร้านอื่นมีการตะโกนเรียกลูกค้า เธอจึงรีบทำตามบ้าง “มีเนื้อหมูขายค่ะ มีผัก มีผลไม้สด ๆ ด้วยนะ”

คนเดินผ่านไปผ่านมาเห็นเธอตะโกนเรียกลูกค้าด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ก็พากันยิ้มตาม จนมีลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาถามราคา

“ของพวกนี้ขายราคาเท่าไร” ลูกค้าชี้ไปที่ผักต่าง ๆ

เพราะไม่เคยขายของมาก่อน ซูหวานหว่านจึงไม่รู้ราคาเลยหันมาถามพี่ชายด้วยใบหน้าที่ใสซื่อไร้เดียงสาว่า 

“พี่ชาย เราจะขายของพวกนี้ราคาเท่าไรดี หวานหว่านไม่รู้เลย” เธอถามด้วยความกังวลเล็กน้อย

ท่าทางของเธอทำให้ลูกค้ารายนี้รู้ว่า หญิงสาวนั้นน่าจะมีปัญหาเรื่องการสื่อสาร จึงหันไปสบตากับคนเป็นพี่ชายแทน นั่นทำให้ซูเปียวเฉินตอบลูกค้าคนนั้นไปอย่างสุภาพว่า

“ขอโทษด้วยนะครับ คือว่าน้องสาวผมมีปัญหาด้านการสื่อสารเล็กน้อย แต่เธอไม่เป็นอันตรายกับใครหรอกครับ”

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย ฉันกำลังจะชมน้องสาวเธอน่ารักดีนะ รู้จักค้าขายด้วย หวังว่าสักวันเธอจะหายดี ถ้าอย่างนั้นฉันเอาผักกาด และผลไม้พวกนี้ก็แล้วกัน จริงสิ ร้านเธอมีเนื้อหมูด้วยใช่ไหม เอามาให้ฉันสักห้าจินสิ วันนี้ที่บ้านฉันมีงานเลี้ยงเล็กน้อยน่ะ” ลูกค้ารายนี้ตอบกลับมาอย่างมีไมตรี และสั่งซื้อของหลายอย่างโดยไม่ถามแม้แต่ราคาอีกแล้ว เธอชี้ไปที่สิ่งของต่าง ๆ ที่ต้องการเท่านั้น

“มีครับ เดี๋ยวผมห่อเนื้อหมูให้นะครับ” ชายหนุ่มยิ้มให้ลูกค้าพร้อมกับตอบกลับไป

จากนั้นก็หยิบเนื้อหมูในตะกร้าออกมา แล้วชั่งด้วยตาชั่งที่พกติดมาด้วย เมื่อได้ตามจำนวนน้ำหนักที่ลูกค้าต้องการ ซูเปียวเฉินก็รีบห่อใส่กระดาษให้ทันที รวมถึงผลไม้และผักที่ลูกค้ารายนี้ชี้บอกเขาก็จัดการห่ออย่างดี

“เนื้อหมูจินละสี่หยวนนะครับ แต่รับรองเนื้อดีมีคุณภาพ”

ซูเปียวเฉินเลือกที่จะขายเนื้อหมูในราคาเดียวกับร้านค้าของรัฐที่เขาเคยไปซื้อ ถึงแม้ว่าในตลาดมืดนี้ไม่ต้องจ่ายด้วยคูปองก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากขายแพงเกินไป เพราะรู้ดีว่าเนื้อหมูพวกนี้เป็นอาหารที่ขาดแคลน และยังมีชาวบ้านบางคนที่หาอาหารป่ามาขาย เลยไม่อยากที่จะขายทับเส้นกัน

“ได้สิ ฉันไม่มีปัญหาเรื่องราคาอยู่แล้ว เพราะนับวันอาหารก็เริ่มขาดแคลน เธอเชื่อไหมว่าตอนนี้บ้านฉันข้าวสารแทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว ฉันล่ะกลุ้มใจเหลือเกิน” สีหน้าของลูกค้าคนนี้ในตอนที่พูดออกมา บ่งบอกอย่างเห็นได้ชัดว่าเธอมีปัญหาเรื่องอาหารจริง ๆ จนซูหวานหว่านก็สบสายตากับพี่ชาย

“ใช่แล้วล่ะ บ้านฉันก็ขาดแคลนข้าวสารเหมือนกัน และถึงแม้ว่าในตลาดมืดแห่งนี้จะมีข้าวสารมาขายนะ แต่ราคามหาโหดมากเลยล่ะ ปกติฉันเคยซื้อจินละแปดหยวน แต่ที่นี่ขายถึงสามสิบหยวนเลยทีเดียว และต่อให้รวยแค่ไหน ก็ไม่มีปัญญาซื้อกันหรอก เพราะมีมาขายจำนวนน้อยมาก” ลูกค้าที่ต่อคิวอีกคนก็พูดคล้ายกับระบายความรู้สึกออกมาเหมือนกัน