All Chapters of อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s: Chapter 1 - Chapter 10

แม้จะเสียใจที่ไม่พบอาหารอย่างที่หวัง แต่เธอก็ไม่ละความพยายาม ถึงแม้จะสติไม่ดี แต่เธอรับรู้ได้ว่าพี่ชายต้องทำงานหนักเพราะตัวเอง จึงทำอาหารให้พี่ชายกินด้วยทุกครั้งตั้งแต่พ่อแม่จากไป แต่ไม่มีใครคิดว่ารสมือในการทำอาหารของเธอ กลับเลิศรสยิ่งกว่าพ่อครัวในเมืองเสียอีกในขณะที่กำลังเดินหาอาหารอยู่นั้น เธอพบเจอดอกไม้ที่สวยงาม จึงตั้งใจจะเด็ดกลับบ้านเพื่อเอาไปฝากพี่ชาย แต่ไม่คิดว่าเท้าจะเกิดเหยียบหินพลาด ทำให้เธอตกเขา!!“กรี้ดดดดดด ช่วยหวานหว่านด้วย” เธอกรีดร้องอย่างตื่นตกใจทว่าเสียงเรียกของเธอกลับไม่มีใครได้ยินสักคน หนำซ้ำร่างของเธอยังตกมายังด้านล่าง อีกทั้งลมหายใจของเด็กสาวก็หมดลงกริ่ง ๆ กริ่ง ๆเวลานี้สัญญาณพักเที่ยงของการทำงานก็ดังขึ้น ทำให้ซูเปียวเฉินรีบวางอุปกรณ์เข้าที่ แล้วรีบเดินกลับบ้านทันที แต่เมื่อมาถึงบ้านกลับไม่พบน้องสาว เขาจึงได้เดินออกตามหาทั่วหมู่บ้าน“หวานหว่าน เธอไปไหน” พี่ชายพูดกับตัวเองอย่างเป็นกังวลต่อให้น้องสาวจะมีสติเหมือนคนอื่นเขาก็เป็นห่วง และยิ่งเธอมีปัญหาด้านการสื่อสารแบบนี้ ใจของพี่ชายอย่างเขาแทบจะพังทลายแล้ว เมื่อน้องสาวหายตัวไป “ตามหาหวานหว่านใช่ไหม ป้าเห็นเธอข

ชาวบ้านที่เห็นซูเปียวเฉินอุ้มร่างของซูหวานหว่านมาก็เกิดความตกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่กล้าที่จะถาม เพราะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังเร่งฝีเท้าเพื่อเดินกลับบ้าน และการที่อุ้มร่างของใครสักคนก็คงจะหนักพอสมควรแล้ว ทุกคนเลยตัดสินใจไม่ถามอะไร แต่เลือกที่จะเดินตามมาอย่างห่วงใยพอมาถึงบ้าน ชายหนุ่มก็อุ้มน้องสาวเข้าไปนอนพักในห้อง ก่อนจะมาตอบคำถามของชาวบ้านว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนเลยรู้ว่าซูหวานหว่านนั้นพลาดตกเขาจนสลบไป นี่จึงสร้างความตกใจให้กับทุกคนไม่น้อย แต่พอได้รับรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา“บ้านฉันยังมีเนื้ออยู่ เดี๋ยวจะเอามาให้นะ ถ้าหวานหว่านตื่นมาจะได้กินเนื้อเพิ่มกำลัง” นางอี้รีบบอกอย่างใจดี แม้ว่าฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็พอมีเนื้อเหลืออยู่ จากคราวก่อนที่คนในหมู่บ้านรวมตัวกันไปล่าหมูในป่า“ไม่เป็นไรหรอกครับ ป้าอี้เก็บไว้กินเถอะ เดี๋ยวผมจะไปหาปลาที่ลำธารมาทำน้ำแกงให้น้องได้กินสักหน่อย แค่นี้ก็พอแล้วครับ” ซูเปียวเฉินตอบกลับอย่างเกรงใจ รู้ดีว่าบ้านอี้นั้นมีฐานะไม่ต่างจากบ้านตัวเอง เขาจึงไม่อยากจะรบกวนอีกฝ่าย และตัดสินใจว่าจะไปที่ลำธารเพื่อหาปลามาสักตัว เพื่อเอาไว้ต้มน้ำแกงให้น้อ

แต่ในขณะนั้นเอง กลับมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เป็นซูเปียวเฉินนั่นเอง พอเขาเห็นว่าน้องสาวลุกขึ้นออกมาแล้ว และสีหน้าของเธอยังคงมีความสดใสเหมือนเดิม ชายหนุ่มจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“หวานหว่านหายดีแล้วเหรอ” ตอนถามชายหนุ่มก็พยายามใช้สายตาสำรวจไปด้วยว่า น้องสาวยังมีอาการบาดเจ็บอะไรบ้างหรือเปล่า“หวานหว่านหายแล้ว พี่ชายไม่ต้องเป็นห่วงนะ”ซูหวานหว่านยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนร่างเดิม เธอพยายามทำให้ดูว่าเป็นหญิงสาวที่สติไม่สมประกอบ‘ไม่คิดเลยว่าการแสร้งเป็นหญิงบ้า จะยากและเหนื่อยขนาดนี้ เห็นทีคงต้องหาข้ออ้าง บอกกับพี่ชายเรื่องอาการหายป่วยจากอาการสติไม่สมประกอบเสียแล้ว’ หญิงสาวได้แต่คิดในใจ เพราะการพยายามแสร้งทำเป็นคนสติไม่สมประกอบนั้น สำหรับเธอมันเหนื่อยมาก“หายก็ดีแล้ว รู้ไหมพี่เป็นห่วงแค่ไหน หากหวานหว่านเป็นอะไรไป พี่จะเจ็บหัวใจมาก และไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อได้อย่างไร ชีวิตนี้พี่มีน้องสาวเพียงคนเดียวเท่านั้นนะ เข้าใจไหม”ชายหนุ่มวางถังใส่ปลาลงแล้วคว้าร่างของน้องสาวเข้ามากอดและพูดความในใจออกมาอย่างไม่อาย ตัวของเขาสั่นเล็กน้อยจากการพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ข้างใน เพราะไม่อยากใ

เมื่อได้ยินพี่ชายบอกแบบนั้น หญิงสาวก็พยักหน้าอย่างดีใจ ด้วยอาชีพที่เป็นนักฆ่า บางครั้งก็ต้องอยู่ในป่า นอนกลางดินกินกลางทราย เธอเลยไม่สามารถเลือกที่จะชอบหรือไม่ชอบอาหารอะไรได้ ทำให้กินได้ทุกอย่าง“กิน ๆ หวานหว่านกิน หวานหว่านชอบ” เธอตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพอได้รับคำตอบของน้องสาว ใบหน้าของชายหนุ่มก็ปรากฏรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ นั่นเพราะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ส่วนมากคนที่ทำอาหารคือซูหวานหว่านจากนั้นทั้งสองคนจึงก้มหน้ากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย และเมื่อกินเสร็จแล้ว คนเป็นพี่ชายก็เดินเข้าครัวอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับถ้วยยาที่ได้ต้มไว้ตอนทำอาหาร“กินยานี้สักหน่อยนะ ไม่ขมหรอก กินแล้วร่างกายจะได้ฟื้นตัวเร็วขึ้น ส่วนนี่เป็นยาทาแผล มันจะไม่ทำให้น้องเป็นแผลเป็น” ชายหนุ่มบอกอย่างอ่อนโยน“อืม” หญิงสาวพยักหน้ารัว ๆ และรับยามา แต่เธอไม่คิดจะใช้ยาทาแผลของยุคนี้หรอกนะ นั่นเป็นเพราะในบ้านที่อยู่ในมิติของเธอ มียาคุณภาพชั้นดีอยู่มากมาย แทบจะเป็นร้านยาขนาดย่อมได้อยู่แล้วเมื่อเห็นว่าน้องสาวกินยาเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ยกทุกอย่างเข้าไปเก็บ ก่อนจะรีบกลับไปทำงาน แต่ก็ไม่ลืมกำชับซูหวานหว่านเรื่องที่ให้เ

พอได้ยินสิ่งที่หลานชายพูดออกมา ใบหน้าของซือเหนียงก็ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อปรายตามองไปที่ชาวบ้านคนอื่น ก็เห็นสายตาแสดงความรังเกียจและไม่พอใจของหลาย ๆ คนมองมาที่เธอ ทำให้เธอรู้สึกอับอายและไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะสิ่งที่ซูเปียวเฉินพูดออกมานั้น มันคือเรื่องจริงทั้งหมด!ซือเหนียงจึงตัดสินใจเดินกลับออกมา โดยมีสายตาของชาวบ้านและซูเปียวเฉินมองตามอย่างไม่พอใจชายหนุ่มไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนบ้านใหญ่ด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้ป้าสะใภ้ทำเกินไป เพราะคำพูดที่เธอพูดออกมานั้น คือต้องการให้น้องสาวของเขาตาย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้“นายไม่ต้องไปสนใจหล่อนหรอกอาเฉิน ทำงานของตัวเองต่อเถอะ อีกไม่นานก็เลิกงานแล้ว จะได้กลับไปดูแลหวานหว่าน” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างจริงใจ“ครับ” ชายหนุ่มตอบกลับพร้อมกับก้มหน้าทำงานต่อ โดยไม่คิดจะสนใจอะไรอีก แต่ถ้าคนบ้านใหญ่ยังมาหาเรื่องอีก เขาก็พร้อมที่จะสู้กลับ เพื่อที่จะปกป้องน้องสาวเพียงคนเดียวที่มีส่วนทางด้านซูหวานหว่าน ขณะที่เธอกำลังนั่งมองและรับเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ก็มีกลุ่มหญิงสาวเดินเข้ามาพร้อมกับมีคนหนึ่งถามขึ้นมาว่า