พยายามเก็บข้อมูล 1.2

ซึ่งข้อมูลที่ได้ยินเหล่านี้ ซูหวานหว่านได้จดบันทึกไว้ในใจหมดแล้ว ‘คนที่มาขายข้าวสารและพวกแป้งมันที่นี่ คงเป็นพ่อค้าที่มีแหล่งซื้อเพื่อเอามาไว้กักตุนสินะ แต่หากขายในราคานั้นมันก็เกินไป’ เธอคิดอยู่ในใจ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวตัดสินใจพูดเสียงดัง ๆ ออกมา “แพง แพงมาก แล้วสามสิบหยวน มันเยอะขนาดไหนคะพี่ชาย” ประโยคท้ายเธอหันไปถามพี่ชายด้วยแววตาใสซื่อ

ซูเปียวเฉินยิ้มเล็กน้อยกับคำถามของน้องสาว ส่วนคนอื่นก็พากันยิ้มอย่างเอ็นดูเธอ

“สามสิบหยวนก็ถือว่าเยอะพอสมควรเลยล่ะ พนักงานในโรงงานหนึ่งคนยังได้ค่าแรงแค่ยี่สิบห้าหยวนต่อเดือนเอง หวานหว่านคิดว่าเยอะไหมล่ะ” ชายหนุ่มตอบคำถามน้องสาวด้วยท่าทีอ่อนโยน

ซูหวานหว่านได้ยินก็ขมวดคิ้วและพยายามนับนิ้ว นี่จึงสร้างความเอ็นดูให้กับใครหลายคนที่เห็นไม่น้อย และเมื่อเธอนับนิ้วเสร็จแล้ว ก็พยักหน้ารัว ๆ ให้กับพี่ชาย พร้อมกับยกนิ้วมือขึ้นมาด้วย

“พี่ชาย หวานหว่านนับนิ้วไม่หมด สามสิบหยวนเยอะกว่านิ้วของหวานหว่าน” หญิงสาวมองนิ้วพร้อมกับย่นคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้พี่ชายด้วยความขวยเขิน

แต่แล้วเธอก็ทำหน้าตาตื่นขึ้นมา แล้วพูดขึ้นอีกว่า “คนที่มาขาย ต้องเป็นคนที่มีเงินมาก ๆ เลยใช่ไหมพี่ชาย แล้วเขาเป็นใครคะ”

ชาวบ้านที่พอจะรู้ข้อมูลในเรื่องนี้ ก็รีบป้องปากแล้วพูดออกมาเสียงดัง “ก็พวกเจ้าหน้าที่นั่นแหละ ชาวบ้านอย่างเรา ๆ ก็ทำงานในการเกษตรไปเถอะ ทำแทบตายแต่ส่วนแบ่งก็ได้น้อยเหลือเกิน ใครจะรู้กันล่ะว่าคนพวกนั้นจะไม่ยักยอกอาหารที่พวกเราทำออกมาขาย”

ได้ยินเพียงเท่านี้ซูหวานหว่านเข้าใจได้ทันทีว่า คงจะมีการกินนอกกินในเพื่อเอาอาหารออกมาขาย และคนที่เดือดร้อนที่สุดคงไม่พ้นชาวบ้านตาดำ ๆ

อย่างน้อยก็นับว่าเธอโชคดีที่มีมิติติดตัวมาด้วย ใจจริงก็อยากจะเอาของในมิติมาแจกจ่ายให้กับชาวบ้าน แต่เธอก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ที่มีทั้งด้านดีและไม่ดี ในเมื่อของนายมิติเอาออกมาขายได้ เธอก็อยากสร้างตัวเหมือนกัน 

‘เห็นทีต้องไปตรวจสอบดูเสียแล้ว ว่ามีการยักยอกจริงไหม ถ้าจริงฉันคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว’ หญิงสาวได้แต่พูดกับตัวเองในใจ เพราะหากเป็นอย่างที่ชาวบ้านร่ำลือกันจริง เธอก็คงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเอาคืนคนพวกนั้น

 เรื่องที่ชาวบ้านคนนี้พูดออกมา ซูเปียวเฉินพอจะรู้อยู่แล้ว แต่เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดา จึงไม่สามารถไปเรียกร้องอะไรได้ หรือหากไปร้องเรียนจริง ๆ มีแต่จะหาเรื่องเข้าตัวเองเสียมากกว่า คนที่รู้เรื่องนี้จึงทำได้เพียงสงบปากสงบคำเท่านั้น

เพราะคนที่จะเอาสินค้าจากการเกษตรมาขายได้ ย่อมต้องมีอิทธิพลมากพอสมควร และยิ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของภาครัฐ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย เพราะหากพูดมากไป คงจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้เหมือนกัน  

“เอาล่ะ หวานหว่านไม่ต้องคิดมากหรอก เรื่องนั้นคนที่ซื้อก็ต้องมีเงินอยู่แล้ว เราอย่าไปยุ่งเลยนะ เราแค่ขายของที่เรามีก็พอ” ชายหนุ่มพูดตัดบทขึ้นมา เพราะไม่อยากให้น้องสาวรับรู้อะไรมากแล้วคิดอะไรเกินตัว เพราะเขากลัวว่าเธอจะมีปัญหาเรื่องด้านสมองจนปวดหัวอีก หากต้องคิดอะไรเยอะ ๆ

“แต่หวานหว่านก็มีข้าวสารอย่างดีด้วยนะ แป้งขาว ๆ ก็มี” เธอป้องปากแล้วกระซิบให้พี่ชายได้ยินเพียงคนเดียว

ซูเปียวเฉินแม้จะรู้สึกตกใจที่น้องสาวมีอาหารมากมายขนาดนี้ แต่เขาก็ยังคงแสดงท่าทางนิ่งเฉย เพราะไม่ต้องการให้คนอื่นได้รับรู้จนเกิดอันตรายกับเธอ

“เดี๋ยวเราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านนะ” ชายหนุ่มกระซิบบอกน้องสาวเบา ๆ