อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s

อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-09
Oleh:  sanvittayamTamat
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
93Bab
3.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เธอต้องอยู่ในร่างของหญิงสาวที่สติไม่ดีที่มีแต่คนรังแก แต่ใครจะรู้ว่าหญิงบ้าคนนี้นี่แหละคือนักฆ่าที่เจ้าหน้าที่ต่างกำลังล่าตัว แม้ว่าคนที่ตายไปจะไม่ใช่คนดี แต่มันก็ผิดกฎหมาย!!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ซูหวานหว่านหญิงบ้าประจำหมู่บ้าน 1.1

كانت رائحة البخور الفاخر في دار الأوبرا تمتزج برائحة المطر المنبعثة من ثياب الحاضرين، لكن خلف الكواليس، كانت هناك رائحة أخرى بدأت تتسلل لأنف "ناي".. رائحة معدنية حادة تعرفها الغريزة البشرية قبل العقل: رائحة الموت.

وقفت ناي خلف الستار المخملي الثقيل، تحتضن كمانها كأنه درعها الوحيد. رفعت عينيها لتلمح من شق الستار ذلك الرجل. لم يكن يشبه أحداً من الحضور. كان يرتدي بدلة سوداء كأنها قُدّت من ليلٍ بهيم، وساعة ذهبية تلمع تحت الضوء الخافت، لكن ما جذب أنظارها كان البرود المتجمد في عينيه وهو يمسح فوهة مسدسه بمنديل حريري، بينما يرتمي جثة رجل أعمال معروف عند قدميه.

توقفت أنفاس ناي. شعرت ببرودة الأرض تتسلل إلى ركبتيها. حاولت التراجع، لكن خشب المسرح القديم خانها وأصدر "صريراً" طفيفاً كان كافياً ليعلن قيام قيامتها.

في لمح البصر، كان المسدس موجهاً نحو جبهتها. لم يتحرك "بدر" خطوة واحدة، بل كانت نظراته هي التي اخترقت جسدها قبل الرصاص. اقترب منها ببطء قاتل، وقع حذائه الرخامي كان يدق كجرس الجنازة.

حاصرها بين جسده الصلب والستار، مالت برأسها للخلف حتى شعرت بلفح أنفاسه الرجولية الممزوجة برائحة السجائر الفاخرة. مرر يده الخشنة على عنقها الرقيق، نزولاً حتى لمس أوتار كمانها، وهمس بصوت أجشّ جعل جدران قلبها تنهار:

"جميل جداً أن تعزفي لحن نهايتكِ بنفسكِ.. يا عازفتي الصغيرة. أخبريني، هل الموت بالرصاص يخرج نغمة تليق بهذا الجمال؟"

ارتجفت شفتاها، لكنها لم تنكسر. نظرت في عينيه بتحدٍّ غريب أوقف نبضه لثانية: "المجرمون مثلك لا يفهمون الموسيقى.. هم فقط يجيدون كسر الآلات."

ابتسم "بدر" ابتسامة مظلمة، وضغط بالمسدس أكثر على جبينها وهو يهمس:

"إذن، سأحتفظ بكِ كآلة محطمة في قصري، حتى أرى أيّنا سيكسر الآخر أولاً."

استيقظت ناي على رائحة الورد المخملي وأنفاس بدر الثقيلة خلفها، كان يمسك بيدها بقوة وكأنه يخشى هروبها حتى وهو نائم، لقد كانت يده الخشنة تلتف حول خصرها وتحكم قبضتها، أما كمانها فقد كان ملقى على الطاولة الرخامية بجانبه.

لم تجد ناي نفسها في قصره المعزول بل في طائرته الخاصة، كانت تحلق عالياً في السماء بينما تتلألأ النجوم خلف الزجاج، لقد كانت هذه الرحلة أكثر إثارة مما كانت تتخيل، لم تكن مجرد رهينة، بل كانت تبدو كأنها "عشيقة" يتم اختطافها إلى مكان سري.

نظرت ناي إلى بدر، كان نائماً بعمق، ولكن حتى في نومه كان يبدو قوياً ومهيباً، لم يكن يشبه الرجل الذي قتل رجلاً بدم بارد، بل كان يبدو كأنه طفل مكسور يحتاج إلى الحب والحماية.

لكنها لم تخدع، كانت تعرف من يكون بدر ، كان مليارديرًا مجرمًا، ورجلًا لا يرحم، وكان هو من اختطفها إلى هذا المكان، وقد تذكرت ما قاله لها في دار الأوبرا: "سأحتفظ بكِ كآلة محطمة في قصري، حتى أرى أيّنا سيكسر الآخر أولاً."

حاولت ناي التخلص من قبضته، لكنها فشلت، لم يكن هناك مهرب، كانت محاصرة بين ذراعيه، وبين قضبان سجنها الذهبي.

وفجأة، فتح بدر عينيه، ونظر إليها بتحدٍّ، وقال بصوت أجشّ: "هل مازلتِ تحاولين الهروب يا عازفتي الصغيرة؟ لا يوجد مهرب من هنا، فمن الآن فصاعدًا، أنتِ ملكي، ولن يلمسكِ أحد غيري."

ارتجفت شفتاها، لكنها لم تنكسر، نظرت في عينيه، وقالت: "لن تكسرني يا بدر ،ولن تأسر روحي، سأظل أعزف لحن الحرية حتى لو كنت في قصرك الذهبي."

ابتسم بدر ابتسامة مظلمة، وقال: "إذن، سأستمتع بمشاهدة تمردكِ، وسأرى كم من الوقت ستحافظين على كبريائكِ قبل أن تقعي في حبي."

هبطت الطائرة في جزيرة معزولة في البحر المتوسط، كان القصر الذهبي يقع على قمة جبل، ويطل على البحر الفيروزي، لم يكن هذا مجرد قصر، بل كان بمثابة حصن منيع يحمي آدم وأسراره.

دخلت ناي القصر، وكان كل شيء فيه فاخراً ومبهراً، لكنها لم تبالي بكل هذا الثراء، كان كل ما يهمها هو حريتها وكمانها، ولكن بدر لم يعطها الوقت للتفكير، فقد أخذها إلى غرفته الخاصة، وحاصرها بين جسده الصلب والسرير المخملي.

وقال لها: "من الآن فصاعدًا، هذه غرفتكِ، وهذا سريركِ، وأنا ملككِ، سأعلمكِ كيف تعزفين لحن الحب والخطيئة، وكيف تستسلمين لشهواتكِ."

لم يكن القصر مجرد حجارة ورخام، كان امتداداً لشخصية بدر؛ بارداً، شاسعاً، ومملوكاً لرجل لا يقبل الهزيمة. سحبها من معصمها برفقٍ يحمل في طياته تهديداً كاسراً، ودفعهما داخل الجناح الملكي حيث كانت الشموع ترتعش وكأنها تخشى أنفاسه.

حاصرها بدر عند الشرفة المطلة على الجرف الصخري، حيث كان هدير البحر بالأسفل يغطي على صوت دقات قلبها المتسارعة. مد يده ليفك ربطة عنقها الحريرية ببطء مستفز، وعيناه العسليتان المظلمتان تلتهمان ملامح وجهها المتمردة.

همس بصوت يشبه فحيح الأفعى: "في هذه الجزيرة، أنا القانون، وأنا القاضي، وأنا ذنبكِ الذي لن تغفره لكِ السماء. لا صلاة هنا يا ناي.. فقط تراتيل الخضوع لي."

رفعت ناي رأسها، ورغم ارتجاف جسدها، بصقت كلماتها كالسم في وجهه: "أنت تملك جسدي لأنك أقوى، لكنك لن تملك نوتة واحدة من روحي. سأبقى السجن الذي تعجز أنت عن دخوله."

ضحكة مكتومة خرجت من صدره، اقترب أكثر حتى تلاقت جبهتاهما، وشعرت بحرارة جسده التي تضاد برودة قلبها. "التحدي في عينيكِ هو ما يجعلني أرغب في تحطيمكِ قطعة قطعة، ثم إعادة ترميمكِ بيداي فقط."

فجأة، قاطع هذا التوتر الحسي صوت إنذار خافت من جهازه اللاسلكي. تغيرت ملامحه في ثانية؛ من عاشق مهووس إلى شيطان مستعد للقتل. قبض على فكها برقة قاسية وقال: "يبدو أن أعدائي قرروا اختبار صبري في ليلتنا الأولى. ابقي هنا، ولا تحاولي الهرب.. لأن البحر بالأسفل أرحمُ مني إن خنتِ عهدي."

خرج وأغلق الباب خلفه بالمفتاح، تاركاً إياها وسط الفخامة والوحشة. لكن ناي لم تكن تنوي الانتظار؛ لمحت سكيناً فضياً صغيراً على طاولة الفاكهة، وقررت أن الليلة لن تنتهي بالخضوع، بل بـ "إقامة القيامة" التي وعدت بها.

في الخارج، كانت أصوات الرصاص تبدأ في تمزيق هدوء الجزيرة، وبدر، الرجل الذي لم يركع لأحد، كان يصرخ لرجاله بكلمة واحدة فقط: "احموا الجناح الشمالي.. إذا خُدشت ناي، سأحرقكم جميعاً أحياء!"

بينما كان بدر يواجه الموت في الخارج لأجلها، كانت ناي تضع السكين على معصمها.. ليس لتنتحر، بل لتقطع ستائر السرير وتصنع حبلاً للهروب من الشرفة. فهل ستنجو منه أم ستسقط في هاوية البحر؟

لم يكن الهدوء سوى خدعة، سكون ما قبل العاصفة التي ستحول الجناح الملكي إلى ساحة معركة.. وساحة رغبة محرمة.

خلف الباب المغلق، كانت ناي تعمل بجنون. قطعت ستائر السرير المخملية الثقيلة، وصنعت منها حبلاً طويلاً، وربطته بقوة بمسند الشرفة الرخامي. سكين الفاكهة الفضي الصغير كان يلمع في يدها المرتجفة، ليس كأداة قتل، بل كرمز لآخر أمل لها في الحرية.

خطت خطوة نحو الشرفة، الريح الباردة تلطم وجهها، وهدير البحر بالأسفل يدعوها إلى الهاوية. نظرت إلى الحبل القماشي، ثم إلى الظلام الدامس. كانت تفضل الموت على أن تكون دمية في يد "الجزار الأنيق".

وفجأة، انفجر الكون من حولها.

لم يكن صوت رصاص، بل انفجار ضخم هز أركان الجناح، وتطاير زجاج النوافذ كشظايا ألماس قاتلة. صرخت ناي، واختل توازنها، لتجد نفسها تتشبث بحافة الشرفة، والحبل القماشي يملص من يدها ببطء قاتل.

في الخارج، كان بدر يقاتل بشراسة وحش جريح. الدماء تلطخ قميصه الأسود الفاخر، وعيناه تشتعلان بنار الانتقام. عندما سمع صوت الانفجار من جهة جناح ناي، تجمد الدم في عروقه. صرخ برجاله بكلمة واحدة، صرخة هزت أرجاء القصر: "نااااي!"

اقتحم الجناح كالإعصار، ورأى ناي تتشبث بالحافة، والسكين الفضي يسقط من يدها نحو الهاوية. في لمح البصر، كان عندها، وقبض على معصمها بقوة ألمتها، وسحبها نحو الداخل بكل قوته.

سقطا معاً على الأرضية الرخامية الباردة، جسدها الرقيق تحت جسده الصلب والمثقل بالدماء. كان أنفاسه متلاحقة، وضربات قلبه تدق كالطبول في صدرها. نظر في عينيها المتسعتين رعباً، وبدلاً من الغضب، رأى فيها لمعة تحدٍّ لم تكسرها حتى لحظة الموت.

مرر يده الملطخة بدماء أعدائه على وجهها، نزولاً حتى عنقها، وضغط بإبهامه على وريدها النابض ببطء مستفز. مالت برأسها للخلف، وشعرت ببرودة الرخام وحرارة جسده تتصارعان على بشرتها.

"كنتِ ستحرمينني من متعة تحطيمكِ بيدكِ؟" همس بصوت أجشّ، لفح أنفاسه يحرق بشرتها، "الموت ليس مهرباً سهلاً يا عازفتي الصغيرة.. الموت هو أنا، وأنا لا أسمح لكِ بالرحيل حتى تأذني لي بذلك."

أمسك بفكها، ورفع وجهها إليه، وعيناه تلتهمان شفتيها المرتجفتين. اقترب أكثر، حتى لامست شفتاه طرف أذنها، وهمس بكلمات جعلت جسدها ينتفض برعشة لم تعرفها من قبل:

"الليلة، يا ناي.. سأعلمكِ أن الخضوع لي ليس هزيمة، بل هو النوتة الوحيدة التي ستجعل قلبكِ يعزف لحن الحياة من جديد. سأحرق العالم لأجلكِ، لكنني سأبدأ بإحراق كل قطعة كبرياء بقيت في روحكِ المتمردة."

قاطع هذه اللحظة الحميمية الصادمة صوت صرخة أخيرة من الخارج، ثم ساد صمت قاتل. نظر بدر نحو الباب، ثم عاد بنظره إليها، وابتسامة مظلمة ارتسمت على شفتيه: "يبدو أن الحفلة انتهت في الخارج.. لكن حفلتنا نحن، لم تبدأ بعد."

سحبها خلفه نحو الحمام الملكي، حيث كان البخار يتصاعد من الجاكوزي الضخم، ورائحة الزيوت العطرية الثقيلة تمتزج برائحة البارود والدماء.. مزيج يختصر عالم "بدر" بأكمله.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องน่าติดตาม ขอบคุณที่อัเดทจนจบ
2026-06-08 07:27:30
0
0
93 Bab
ซูหวานหว่านหญิงบ้าประจำหมู่บ้าน 1.1
ซูหวานหว่านหญิงบ้าประจำหมู่บ้านหมู่บ้านไฉ่เหริน เมืองตู้โจว มณฑลเจียงซู เวลานี้มีเด็กหลายคนกำลังรายล้อมหญิงสาววัยสิบหกคนหนึ่งอยู่ จะว่าแล้วควรจะพูดว่ากำลังกลั่นแกล้งเธออยู่น่าจะถูกต้องกว่า“ปะ ไปนะ หวานหว่านกลัวแล้ว” หญิงสาวทั้งพูดไล่ ทั้งพยายามปัดป้องสิ่งของต่าง ๆ ที่เด็กกลุ่มนี้กำลังใช้ตีและขว้างปามาที่เธอด้วยความหวาดกลัว“คนบ้า คนสติไม่ดี” เด็กกลุ่มนี้พยายามโห่ร้องและด่าหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชอบใจและสนุกสนานที่กลั่นแกล้งเธอได้“หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกเธอทำอะไรกัน”หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาห้าม เพราะความสงสารที่มีต่อหญิงสาวจากบ้านรองซูคนนี้ ซึ่งเธอมีชื่อว่า ซูหวานหว่าน“พวกเราไม่ได้ทำอะไร พวกเราก็แค่เล่นกับพี่สาวเท่านั้น” เด็กคนหนึ่งบอกหน้าตาเฉย“เล่นบ้าอะไร หวานหว่านกลัวไปหมดแล้ว”หญิงคนนั้นหันมาตำหนิพวกเด็กกลุ่มนี้อย่างไม่พอใจ“หวานหว่าน ไม่เจ็บ อยากเล่น อยากเล่น”ซูหวานหว่านพยายามโบกมือห้าม เธอยังอยากเล่นอีก แถมยังยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา“ไม่เจ็บได้อย่างไรกัน ในเมื่อเด็กพวกนี้คอยกลั่นแกล้งเธอตลอดเวลา แล้วยังคิดอยากจะเล่นด้วยอีกเหรอ”หญิงคนเดิมยังคงพูดอย่างไม่พอใจ แล้วรีบประ
Baca selengkapnya
ซูหวานหว่านหญิงบ้าประจำหมู่บ้าน 1.2
แม้จะเสียใจที่ไม่พบอาหารอย่างที่หวัง แต่เธอก็ไม่ละความพยายาม ถึงแม้จะสติไม่ดี แต่เธอรับรู้ได้ว่าพี่ชายต้องทำงานหนักเพราะตัวเอง จึงทำอาหารให้พี่ชายกินด้วยทุกครั้งตั้งแต่พ่อแม่จากไป แต่ไม่มีใครคิดว่ารสมือในการทำอาหารของเธอ กลับเลิศรสยิ่งกว่าพ่อครัวในเมืองเสียอีกในขณะที่กำลังเดินหาอาหารอยู่นั้น เธอพบเจอดอกไม้ที่สวยงาม จึงตั้งใจจะเด็ดกลับบ้านเพื่อเอาไปฝากพี่ชาย แต่ไม่คิดว่าเท้าจะเกิดเหยียบหินพลาด ทำให้เธอตกเขา!!“กรี้ดดดดดด ช่วยหวานหว่านด้วย” เธอกรีดร้องอย่างตื่นตกใจทว่าเสียงเรียกของเธอกลับไม่มีใครได้ยินสักคน หนำซ้ำร่างของเธอยังตกมายังด้านล่าง อีกทั้งลมหายใจของเด็กสาวก็หมดลงกริ่ง ๆ กริ่ง ๆเวลานี้สัญญาณพักเที่ยงของการทำงานก็ดังขึ้น ทำให้ซูเปียวเฉินรีบวางอุปกรณ์เข้าที่ แล้วรีบเดินกลับบ้านทันที แต่เมื่อมาถึงบ้านกลับไม่พบน้องสาว เขาจึงได้เดินออกตามหาทั่วหมู่บ้าน“หวานหว่าน เธอไปไหน” พี่ชายพูดกับตัวเองอย่างเป็นกังวลต่อให้น้องสาวจะมีสติเหมือนคนอื่นเขาก็เป็นห่วง และยิ่งเธอมีปัญหาด้านการสื่อสารแบบนี้ ใจของพี่ชายอย่างเขาแทบจะพังทลายแล้ว เมื่อน้องสาวหายตัวไป “ตามหาหวานหว่านใช่ไหม ป้าเห็นเธอข
Baca selengkapnya
ฉันอยู่ในร่างคนบ้าเหรอเนี่ย 1.1
ฉันอยู่ในร่างคนบ้าเหรอเนี่ยลิลลี่คือนักฆ่ามือหนึ่งขององค์กร แต่เธอไม่คิดว่าจะถูกคู่หูและเจ้านายที่เธอมองว่าเขาคือพ่อคนหนึ่งนั่นเพราะเธอคือเด็กกำพร้าหักหลัง จนพลาดท่าทำให้ต้องตายด้วยมือของคนที่เธอไว้ใจที่สุดหญิงสาวไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะถูกชายคนหนึ่งแบกร่างของเธอไว้ที่หลัง แล้วยังเรียกชื่อใครบางคนที่เธอไม่รู้จักอีกและในขณะที่หญิงสาวกำลังตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่นั้น ภาพต่าง ๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่ต่างจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ทำให้รู้ว่าตอนนี้เธอย้อนเวลามาอยู่ในยุค 70 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทุกอย่างอัตคัดขัดสนไปเสียทุกอย่าง อาหารขาดแคลน แถมชาวบ้านยังต้องทำงานการเกษตร เพื่อแลกอาหารอยู่เลยและที่สำคัญ ร่างที่เธอเข้ามาอยู่กลับเป็นหญิงสาวที่สติไม่สมประกอบ!!‘โธ่ ชีวิตของฉันเป็นนักฆ่ามาทั้งชีวิต แล้วฉันจะเป็นคนบ้าได้ไหมเนี่ย จับมีดจับปืนยังพอทน แต่จะให้จับดอกไม้ทัดหูแล้ววิ่งเล่นทั่วหมู่บ้านคงพอเลย เห้อ...อยากตายอีกสักครั้งเหลือเกิน’หญิงสาวเมื่อรวบรวมสติได้แล้ว และรู้ว่าตอนนี้เธอคือใคร ก็ได้แต่บ่นอยู่ในใจ แต่เมื่อมีชีวิตอีกครั้ง เธอจึงได้แต่ปลงตกกับฐานะของตัวเองในเวลานี้‘แต่เดี๋ยวนะ ตายแล้วถ
Baca selengkapnya
ฉันอยู่ในร่างคนบ้าเหรอเนี่ย 1.2
ชาวบ้านที่เห็นซูเปียวเฉินอุ้มร่างของซูหวานหว่านมาก็เกิดความตกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่กล้าที่จะถาม เพราะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังเร่งฝีเท้าเพื่อเดินกลับบ้าน และการที่อุ้มร่างของใครสักคนก็คงจะหนักพอสมควรแล้ว ทุกคนเลยตัดสินใจไม่ถามอะไร แต่เลือกที่จะเดินตามมาอย่างห่วงใยพอมาถึงบ้าน ชายหนุ่มก็อุ้มน้องสาวเข้าไปนอนพักในห้อง ก่อนจะมาตอบคำถามของชาวบ้านว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนเลยรู้ว่าซูหวานหว่านนั้นพลาดตกเขาจนสลบไป นี่จึงสร้างความตกใจให้กับทุกคนไม่น้อย แต่พอได้รับรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา“บ้านฉันยังมีเนื้ออยู่ เดี๋ยวจะเอามาให้นะ ถ้าหวานหว่านตื่นมาจะได้กินเนื้อเพิ่มกำลัง” นางอี้รีบบอกอย่างใจดี แม้ว่าฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็พอมีเนื้อเหลืออยู่ จากคราวก่อนที่คนในหมู่บ้านรวมตัวกันไปล่าหมูในป่า“ไม่เป็นไรหรอกครับ ป้าอี้เก็บไว้กินเถอะ เดี๋ยวผมจะไปหาปลาที่ลำธารมาทำน้ำแกงให้น้องได้กินสักหน่อย แค่นี้ก็พอแล้วครับ” ซูเปียวเฉินตอบกลับอย่างเกรงใจ รู้ดีว่าบ้านอี้นั้นมีฐานะไม่ต่างจากบ้านตัวเอง เขาจึงไม่อยากจะรบกวนอีกฝ่าย และตัดสินใจว่าจะไปที่ลำธารเพื่อหาปลามาสักตัว เพื่อเอาไว้ต้มน้ำแกงให้น้อ
Baca selengkapnya
ความห่วงใยที่ไม่เคยได้รับ 1.1
ความห่วงใยที่ไม่เคยได้รับเมื่อเข้ามาในมิติแล้ว ซูหวานหว่านแทบไม่ต้องสำรวจอีกแล้ว เพราะที่นี่คือบ้านที่เธออาศัยมาตลอด บ้านที่แทบจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ได้ และที่สำคัญในบ้านหลังนี้มีทุกอย่างพร้อม แม้กระทั่งโกดังด้านหลังที่เต็มไปด้วยอาวุธต่าง ๆ มากมาย“ให้คลังแสงมาด้วย ทำอย่างกับฉันจะไปสู้รบกับใคร ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่ต้องเดินสำรวจให้เหนื่อยหรอก”หญิงสาวพูดขึ้นมาอย่างพึงพอใจถึงปากบอกว่าไม่อยากสำรวจ แต่เธอก็เดินรอบบ้านด้วยความรู้สึกอิ่มเอมหัวใจ แม้จะเป็นในมิติก็ตาม แต่เธอก็อบอุ่นทุกครั้งที่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้“ในบ้านหลังนี้มีวัตถุดิบในการทำอาหารมากพอสมควร ดีจัง แบบนี้อย่างน้อยฉันก็ไม่อดตายแล้ว” หญิงสาวพูดกับตัวเองอย่างดีใจ ก่อนจะรีบออกมาจากมิติ เพราะกลัวว่าพี่ชายกลับมาถึงบ้านแล้วจะไม่พบ หากเป็นอย่างนั้นก็คงจะยุ่งยากในการชี้แจงแน่ว่าเธอหายไปไหนมาซูหวานหว่านกลับมานั่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก็ลุกเดินออกมาจากห้อง ทำให้ได้พบกับนางอี้ที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้อง“ดีขึ้นแล้วเหรอหวานหว่าน ไหนมาให้ป้าดูหน่อยสิ” นางอี้ถามออกไปอย่างห่วงใย ไม่ถามเปล่าเธอยังลุกขึ้นมาจับตัวของซูหวานหว่านหมุนไปมา เพื่อสำ
Baca selengkapnya
ความห่วงใยที่ไม่เคยได้รับ 1.2
แต่ในขณะนั้นเอง กลับมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เป็นซูเปียวเฉินนั่นเอง พอเขาเห็นว่าน้องสาวลุกขึ้นออกมาแล้ว และสีหน้าของเธอยังคงมีความสดใสเหมือนเดิม ชายหนุ่มจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“หวานหว่านหายดีแล้วเหรอ” ตอนถามชายหนุ่มก็พยายามใช้สายตาสำรวจไปด้วยว่า น้องสาวยังมีอาการบาดเจ็บอะไรบ้างหรือเปล่า“หวานหว่านหายแล้ว พี่ชายไม่ต้องเป็นห่วงนะ”ซูหวานหว่านยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนร่างเดิม เธอพยายามทำให้ดูว่าเป็นหญิงสาวที่สติไม่สมประกอบ‘ไม่คิดเลยว่าการแสร้งเป็นหญิงบ้า จะยากและเหนื่อยขนาดนี้ เห็นทีคงต้องหาข้ออ้าง บอกกับพี่ชายเรื่องอาการหายป่วยจากอาการสติไม่สมประกอบเสียแล้ว’ หญิงสาวได้แต่คิดในใจ เพราะการพยายามแสร้งทำเป็นคนสติไม่สมประกอบนั้น สำหรับเธอมันเหนื่อยมาก“หายก็ดีแล้ว รู้ไหมพี่เป็นห่วงแค่ไหน หากหวานหว่านเป็นอะไรไป พี่จะเจ็บหัวใจมาก และไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อได้อย่างไร ชีวิตนี้พี่มีน้องสาวเพียงคนเดียวเท่านั้นนะ เข้าใจไหม”ชายหนุ่มวางถังใส่ปลาลงแล้วคว้าร่างของน้องสาวเข้ามากอดและพูดความในใจออกมาอย่างไม่อาย ตัวของเขาสั่นเล็กน้อยจากการพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ข้างใน เพราะไม่อยากใ
Baca selengkapnya
เริ่มคุ้นชินกับร่างนี้ 1.1
เริ่มคุ้นชินกับร่างนี้ส่วนซูหวานหว่านพอกลับเข้ามาในห้อง ก็ล้มตัวนอนบนเตียงและคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา‘จะว่าไปแล้วก็สงสารเจ้าของร่างเดิมไม่น้อย เพราะความเสียใจเลยทำให้สติไม่สมประกอบ และยิ่งถูกรังแกจากเด็ก ๆ ในหมู่บ้านด้วย เลยยิ่งทำให้บางครั้งควบคุมสติไม่ได้ จึงถูกมองว่าเป็นคนบ้า แต่แม้ว่าถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง แต่ซูหวานหว่านคนเดิมก็ไม่เคยบอกพี่ชาย เพราะเธอไม่อยากให้เขาต้องคิดมากสินะ’ “ถึงจะบ้า แต่เธอก็ไม่โง่นะเนี่ย จากนี้ไปฉันจะต้องทำตัวอย่างไรดีนะ เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ว่าหายบ้าแล้ว” เธอได้แต่พูดกับตัวเองเบา ๆ หลังจากคิดทบทวนความทรงจำอยู่พักหนึ่งพูดจบเธอก็หลับตาลงเพื่อฟื้นความทรงจำอีก ทำให้รู้ว่าซูหวานหว่านไม่เพียงถูกเด็กในหมู่บ้านคอยกลั่นแกล้งเท่านั้น แต่ยังมีคนบ้านใหญ่ที่คอยมาแย่งชิงของในบ้านรองไปเสมอ แต่ก็มีหลายครั้งที่พี่ชายอย่างซูเปียวเฉินไปแย่งกลับมาได้ และอ้างถึงเรื่องแยกบ้านเลยทำให้คนบ้านนั้นมีแต่ความเกลียดชังให้กับสองพี่น้อง“คนบ้านใหญ่ชอบแย่งของงั้นเหรอ นิสัยไม่ดีจริง ๆ เลย ว่าแต่อยากรู้จังว่าของในมิติ พอเอาออกมาแล้วปริมาณจะลดลงหรือเปล่านะ ลองดูดีกว่า”หญิงสาวลืมตา
Baca selengkapnya
เริ่มคุ้นชินกับร่างนี้ 1.2
เมื่อได้ยินพี่ชายบอกแบบนั้น หญิงสาวก็พยักหน้าอย่างดีใจ ด้วยอาชีพที่เป็นนักฆ่า บางครั้งก็ต้องอยู่ในป่า นอนกลางดินกินกลางทราย เธอเลยไม่สามารถเลือกที่จะชอบหรือไม่ชอบอาหารอะไรได้ ทำให้กินได้ทุกอย่าง“กิน ๆ หวานหว่านกิน หวานหว่านชอบ” เธอตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพอได้รับคำตอบของน้องสาว ใบหน้าของชายหนุ่มก็ปรากฏรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ นั่นเพราะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ส่วนมากคนที่ทำอาหารคือซูหวานหว่านจากนั้นทั้งสองคนจึงก้มหน้ากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย และเมื่อกินเสร็จแล้ว คนเป็นพี่ชายก็เดินเข้าครัวอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับถ้วยยาที่ได้ต้มไว้ตอนทำอาหาร“กินยานี้สักหน่อยนะ ไม่ขมหรอก กินแล้วร่างกายจะได้ฟื้นตัวเร็วขึ้น ส่วนนี่เป็นยาทาแผล มันจะไม่ทำให้น้องเป็นแผลเป็น” ชายหนุ่มบอกอย่างอ่อนโยน“อืม” หญิงสาวพยักหน้ารัว ๆ และรับยามา แต่เธอไม่คิดจะใช้ยาทาแผลของยุคนี้หรอกนะ นั่นเป็นเพราะในบ้านที่อยู่ในมิติของเธอ มียาคุณภาพชั้นดีอยู่มากมาย แทบจะเป็นร้านยาขนาดย่อมได้อยู่แล้วเมื่อเห็นว่าน้องสาวกินยาเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ยกทุกอย่างเข้าไปเก็บ ก่อนจะรีบกลับไปทำงาน แต่ก็ไม่ลืมกำชับซูหวานหว่านเรื่องที่ให้เ
Baca selengkapnya
สวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า 1.1
สวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า ตอนที่ชาวบ้านคนนี้กำลังสนทนากับซูเปียวเฉินอยู่ ก็มีคนจากบ้านใหญ่เดินผ่านมาพอดี จึงได้พูดจาถากถางออกมา ซึ่งคนคนนั้นก็คือป้าสะใภ้ของพวกเขานั่นเอง“ฟาดเคราะห์อะไรกัน ดวงซวยน่ะสิไม่ว่า ฉันล่ะอยากให้มันตกเขาแล้วตายไปเสีย จะได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนบ้านใหญ่”“นั่นป้าใช้ปากพูดเหรอ แต่ผมคิดว่าไม่ใช่ปากนะ คนเราจะปากเน่าปากเสียได้ขนาดนั้นเชียวหรือ หากต้องการจะแช่งใครให้ตาย ป้าก็ควรแช่งลูกสาวของป้าสิ ไม่ใช่มาแช่งน้องสาวผมแบบนี้”ซูเปียวเฉินได้ยินก็ไม่พอใจอย่างมาก เขาพูดสวนกลับมาอย่างเหลืออด และไม่สนใจว่าการกระทำของตนเองในครั้งนี้ ใครจะมองว่าเป็นการไม่เคารพผู้ใหญ่ก็ตาม เนื่องจากว่าผู้หญิงสูงวัยตรงหน้า ทำตัวไม่น่าเคารพเอง“เปียวเฉิน แกกล้าด่าฉันเหรอ ฉันเป็นป้าสะใภ้ของแกนะ ไม่รู้หรือไง” ซือเหนียงชี้หน้าและด่าหลานชายบ้านรองอย่างโกรธเกรี้ยว นางไม่คิดว่าอายุขนาดนี้แล้ว จะมาถูกด่าต่อหน้าคนมากมายแบบนี้“ผมอาจจะชมป้าก็ได้ครับ และผมรู้ว่าป้าคือป้าสะใภ้ของผม แต่อย่าลืมว่าพวกเราแยกบ้านกันแล้ว หนำซ้ำย่าและคนบ้านใหญ่ ยังตัดขาดกับพวกเราแล้วตอนที่พ่อกับแม่ตายไป จำไม่ได้เหรอครับ ตอนนี้บ้านรอง
Baca selengkapnya
สวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า 1.2
พอได้ยินสิ่งที่หลานชายพูดออกมา ใบหน้าของซือเหนียงก็ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อปรายตามองไปที่ชาวบ้านคนอื่น ก็เห็นสายตาแสดงความรังเกียจและไม่พอใจของหลาย ๆ คนมองมาที่เธอ ทำให้เธอรู้สึกอับอายและไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะสิ่งที่ซูเปียวเฉินพูดออกมานั้น มันคือเรื่องจริงทั้งหมด!ซือเหนียงจึงตัดสินใจเดินกลับออกมา โดยมีสายตาของชาวบ้านและซูเปียวเฉินมองตามอย่างไม่พอใจชายหนุ่มไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนบ้านใหญ่ด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้ป้าสะใภ้ทำเกินไป เพราะคำพูดที่เธอพูดออกมานั้น คือต้องการให้น้องสาวของเขาตาย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้“นายไม่ต้องไปสนใจหล่อนหรอกอาเฉิน ทำงานของตัวเองต่อเถอะ อีกไม่นานก็เลิกงานแล้ว จะได้กลับไปดูแลหวานหว่าน” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างจริงใจ“ครับ” ชายหนุ่มตอบกลับพร้อมกับก้มหน้าทำงานต่อ โดยไม่คิดจะสนใจอะไรอีก แต่ถ้าคนบ้านใหญ่ยังมาหาเรื่องอีก เขาก็พร้อมที่จะสู้กลับ เพื่อที่จะปกป้องน้องสาวเพียงคนเดียวที่มีส่วนทางด้านซูหวานหว่าน ขณะที่เธอกำลังนั่งมองและรับเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ก็มีกลุ่มหญิงสาวเดินเข้ามาพร้อมกับมีคนหนึ่งถามขึ้นมาว่า
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status