2

“คุณพ่อกับคุณแม่รู้ได้ยังไงคะว่าหนูคือรินลดา ไม่ใช่รุ้งรวิดา” รวบรวมจิตใจได้ รุ้งรวิดาก็เอ่ยถามเสียงสั่นสะท้าน รู้สึกเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

“ก็กระเป๋าที่หนูสะพายอยู่มันเป็นกระเป๋าตังค์และบัตรประชาชนของหนูไง แล้วหนูก็ถักเปียแค่ด้านหลังอันเดียว ไม่เหมือนยายรุ้ง ขานั้นชอบถักเปียสองข้าง ปัทมาก็บอกว่าใครคือริน ใครคือรุ้ง เพื่อนเราเองทำไมจะจำเราไม่ได้ล่ะ” คำตอบของมารดาทำให้รุ้งรวิดานิ่งคิด

ก่อนขับรถมาที่บ้าน และเกิดอุบัติเหตุนั้น รินลดาเอากระเป๋าสตางค์ของเธอไปสับเปลี่ยนกับอีกฝ่าย บอกว่าวันนี้อยากเป็นเธอ ให้เธอเป็นพี่สาวดูสักวัน เริ่มจากการถักเปียและแลกข้าวของกันใช้

เหตุนี้ใช่ไหมบิดามารดาถึงเข้าใจว่าเธอคือรินลดา รุ้งรวิดากัดปาก แต่จะบอกว่าคนที่ตายไม่ใช่เธอ แต่คือรินลดา บิดามารดาคงรับไม่ได้ที่ตัวซวยอย่างเธอทำให้พี่สาวต้องตาย

ก่อนตายได้รับปากพี่สาวเอาไว้แล้วว่าเธอต้องเป็นรินลดา หากเธอเป็นรุ้งรวิดา ทุกอย่างก็จะเลวร้ายยิ่งกว่าที่เป็นอยู่

รุ้งรวิดาออกจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกรวดร้าวไปหมดในอก

บิดามารดารีบจัดงานศพ รีบเผา ไม่ได้บอกใคร ว่าลูกคนเล็กตาย และปัทมาเพื่อนรักของรินลดาก็ช่วยจัดการทุกอย่างให้ บิดามารดาเลยไม่ยุ่ง

ขนาดศพมารดายังอยากให้เผาเร็วๆ ไปเสียให้พ้น ๆ ไม่อยากให้สิ้นเปลืองต้องเก็บไว้หลายวัน ถ้าเธอมีชีวิตอยู่ก็เหมือนหมาตัวหนึ่ง

ปัทมาบีบมือของเธออย่างให้กำลังใจแต่ไม่พูดอะไร เธอนึกสงสัยว่าปัทมารู้ไหมว่าเธอไม่ใช่พี่สาว

รุ้งรวิดานำอัฐิของพี่สาวมาลอยอังคาร ไม่ได้เห็นหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายเพราะศพเละมาก ตอนใส่โลงก็ไม่ได้รดน้ำศพ ตอนเผาเขาก็เผาไปทั้งโลงอย่างนั้น

“หน้ามันเละขนาดนั้น จะไปมองหน้ามันทำไมให้เสียลูกตา” นั่นคือประโยคของมารดา

รุ้งรวิดาร้องไห้น้ำตาซึม อธิษฐานในใจว่าเธอจะเป็นรินลดาที่มีความสุขเหมือนอย่างที่พี่สาวต้องการ

ห้องนอนของพี่สาวโอ่อ่าไปด้วยข้าวของราคาแพง แตกต่างจากห้องของเธอลิบลับ เพราะบิดามารดารักมาก แต่เธอไม่เคยอิจฉาพี่สาว เพราะเวลาได้ของอะไร พี่สาวก็มักที่จะแบ่งปันมาให้เธอเสมอ

พี่สาวไม่เคยเกลียดชังเธอเหมือนบิดามารดา แต่พี่สาวคอยเข้าข้างเธอเสมอ เวลาโดนบิดามารดาด่าว่าหรือตำหนิ

รินลดาคือพี่สาวที่รักเธออย่างจริงใจ

ไม่น่าเชื่อว่าก่อนตายพี่สาวยังแสดงความรักกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งทั้งเธอและรินลดาก็คงไม่รู้ว่าจะเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ จึงเกิดผิดฝาผิดตัวกันขึ้น ทำให้เธออยู่รอดปลอดภัยต่อไปได้

หากให้บิดามารดารู้ว่าเธอคือรุ้งรวิดา โลกคงแตกแน่ ๆ

พ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันคือเรื่องจริงของโลกมนุษย์ เธอเชื่อสนิทใจเมื่อพบเจอกับตัวเอง ที่สำคัญเลยก็คือถึงแม้ว่าครอบครัวนั้น พ่อแม่จะดูรักลูกเท่าๆ กัน เหมือน ๆ กัน แต่ก็จะมีลูกที่รักมากกว่า ห่วงมากกว่า แม้จะเล็กน้อยก็ต้อง มีความไม่เท่าเทียมอยู่ จิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง

รุ้งรวิดาทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียง พลางหยิบกรอบรูปที่หัวเตียงมาลูบไล้เบาๆ ใบหน้าของสาวน้อยทั้งสองที่เธอลูบไล้คือเธอกับพี่สาว มันเหมือนกันจนแยกไม่ออก แต่เธอต้องทำตัวเป็นพี่สาว ต้องเลียนแบบพฤติกรรม และความร่าเริงของอีกฝ่าย เธอเป็นคนค่อนข้างเงียบเจียมเนื้อเจียมตัว แต่เธอก็อยากเป็นพี่สาว ซึ่งเป็นคนอัธยาศัยดี สนุกสนาน เฮฮา พูดให้คนอื่นหัวเราะได้ อยากเป็นที่รัก อยากเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ สร้างรอยยิ้มให้ทุกคนเสมอ

รุ้งรวิดาใช้ชีวิตตามปกติที่มหาวิทยาลัย เธอกับพี่สาวเรียนสาขาวิชาบริหารธุรกิจเหมือนกัน แต่คนละมหาวิทยาลัย ดังนั้นการเรียนจึงไม่ได้แตกต่างกันมาก เธอจึงสามารถเรียนในสาขาวิชาที่พี่สาวเรียนได้เลย โดยไม่ต้องกังวลว่าจะเรียนไม่รู้เรื่อง

บิดามารดานั้นไม่ค่อยอยู่บ้าน เธอไม่ได้เจอหน้าพวกท่านเลยหลังจากงานศพ อาจเพราะต้องเดินทางบ่อย และไม่ค่อยอยู่ในประเทศ เธอไม่รู้ว่าพวกท่านไปไหนบ้าง เพราะไม่พวกท่านไม่เคยบอกอะไรเลย บอกแค่ว่าให้ตั้งใจ และทิ้งเงินเอาไว้ให้ก็แค่นั้นเอง

ซึ่งปกติพวกท่านก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เธอรับรู้จากรินลดาผู้เป็นพี่สาว

ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ บิดามารดาบอกว่าให้เธอเรียนมหาวิทยาลัยใกล้บ้านในต่างจังหวัดราคาประหยัด แต่ให้พี่สาวเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำแนวหน้าของเมืองไทย

แม้จะนึกน้อยใจ แต่เธอก็รักยายมากที่สุด อยากอยู่ใกล้ๆ ท่าน เพราะท่านชรามากแล้ว ดังนั้นการเรียนมหาวิทยาลัยใกล้บ้านจึงเป็นสิ่งที่เธอรู้สึกโอเค มากกว่าไปเรียนในเมืองใหญ่

ยายปลอบว่าเรียนที่ไหนก็เหมือนกัน ถ้าเราเป็นคนดีและคนเก่ง โอกาสดีๆ ก็จะวิ่งเข้ามาหาเราเอง

“ริน” เสียงเรียกจากเพื่อน ๆ ของพี่สาวทำให้เธอหยุดกึก

รุ้งรวิดาหันไปมองก็เห็นเพื่อนสนิทพี่สาววิ่งมาหยุดยืนหอบโยนอยู่ใกล้ๆ

“รินมาก่อนเราอีก” ปัทมาพูดเสียงหอบ ๆ พลางยิ้มให้

“วิ่งทำไม หอบแย่เลยนะคะ”

“ก็วิ่งให้ทันรินไง วันนี้รินมาแปลก”

“แปลกยังไงเหรอ”