CHAPTER 02

“ฉันว่าพี่ลิสมองแกมาสักพักละนะ เดี๋ยวพี่ฉันต้องเรียกให้แกออกไปแน่ ๆ” อลินเพื่อนร่วมรุ่นกระซิบบอก ฉันจึงแอบเงยหน้าขึ้นมองใบหน้ารุ่นพี่คนที่อลินพูดถึง เธอชื่อพี่อลิส สาวร่างเล็กไซซ์มินิ ผู้มีหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ เธอเป็นดาวคณะของเราเมื่อปีก่อน ฉันแอบมองแวบเดียวก่อนจะก้มหน้าก้มตาต่อเพราะไม่อยากจะโดนเรียกชื่อให้ออกไปยืนแถวด้านหน้าเพื่อโหวตคัดดาวคณะปีนี้

ฉันไม่ชอบเป็นจุดสนใจและไม่ชอบทำอะไรที่มันวุ่นวาย ไม่อยากทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง ครั้นจะให้ตัวเองเดินโบกไม้โบกมือ ยิ้มหวาน ๆ ฉันทำไม่ได้หรอก ทำไม่ได้เลย ที่สำคัญฉันไม่อยากเป็นความหวังของคณะด้วย ไม่ชอบให้ใครต้องมากดดัน มันเครียดยิ่งกว่าตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสียอีก

อีกอย่างหน้าตาฉันมันก็ไม่ได้เรียกว่าสวยบาดตาบาดใจหรือมีเสน่ห์ดึงดูดเท่าเพื่อนคนอื่น ๆ ในรุ่นอย่างนิลลาหรืออลิส เรียกว่าหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ ยิ่งตอนทำหน้านิ่ง ๆ ไม่ยิ้ม คนมองก็หาว่าฉันหยิ่ง ตอนอยู่โรงเรียนมัธยมเคยมีรุ่นพี่เดินเข้ามาหาเรื่องเพราะไม่ยิ้มด้วยนะ พวกรุ่นพี่ถามว่าฉันมีปัญหาอะไรกับพวกเธอหรือเปล่า บอกว่าเห็นฉันมองหน้าแล้วเหวี่ยงใส่อย่างนี้ ทั้ง ๆ ที่ฉันแค่มองเฉย ๆ ไม่ได้จะอะไรกับใครเขาเลย หน้ามันเหวี่ยงเองเว้ยคุณพี่

“แกอย่ามาพูดทำให้ฉันใจเสียได้ไหม” กระซิบตอบกลับเสียงเบา ถึงแม้หน้าตาฉันจะไม่ได้น่าเกลียดอะไรแต่จะให้ไปแข่งกับเพื่อนแก๊งนางฟ้าเรียกว่าตกขอบเวที “อันที่จริงไม่ต้องโหวตก็ได้นะ ยกให้นิลลาไปเถอะ นางเหมาะสุด”

ฉันบุ้ยปากไปทางสาวร่างบางนั่งเชิดคางยิ้มหวานอยู่แถวด้านหน้าพวกเรา เธอคนนี้แหละเป็นที่ฮือฮาของรุ่นเราตั้งแต่วันปฐมนิเทศ เรียกได้ว่ารูปลักษณ์หน้าตาฟ้าประทานเลยละ บุคลิกดี ยิ้มเก่ง หน้าตาเก๋ สวยตามแบบนิยมคนชมชอบจัดว่าเกิดมาเพื่อเป็นดาวเด่นอย่างไร้ข้อกังขา

“ถึงอย่างงั้นมันก็ต้องมีคู่แข่งปะ จะให้ชนะเลยก็ไม่ใช่การโหวตไหมอ่า”

“นั่นไง ชมและก็ไพลินกลุ่มเดียวกัน” สองคนที่เอ่ยถึงต่างเป็นตัวท็อปทรีของรุ่นเลย ชมพูสาวหน้าสวยหน้าคมสไตล์ไทยแท้ คุณสมบัติเพียบพร้อมสูสีกับนิลลา ทว่าติดที่เธอไม่ค่อยยิ้มสักเท่าไร ราศีเลยไม่ส่งเสริมเท่านิลลา ส่วนอีกคนนั้นชื่อไพลิน คนนี้น่ารักตัวเล็ก ตอนเห็นครั้งแรกนึกว่าเธออิมพอร์ตมาจากเกาหลีเสียอีก

“แต่เขาจะคัดห้าคนเว้ย” อลินยังสปอยล์ต่อ ฉันเอียงคอมองเพื่อนอย่างคลางแคลงใจ นึกสงสัยว่าอลินเป็นสปายหาดาวคณะให้ทีมรุ่นพี่หรือเปล่า เธอถึงได้พูดคะยั้นคะยออยากให้ฉันออกไปให้ได้

“งั้นถ้าฉันออก แกก็ต้องออก” อลินเป็นคนน่ารักและสวยมีเสน่ห์ อินฟลุ้นเซอร์ที่มีคนฟอลโลเวอร์แตะหกหลัก วัน ๆ หนึ่งมีคนเข้ามาติดต่อขอให้รีวิวขายของนับสิบ ๆ ราย หารายได้ให้ตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย ในสายตาฉันเธอเป็นคนที่มีความสามารถคนหนึ่งที่น่าชื่นชมเลยละ

ตอนที่ทำความรู้จักกันแรก ๆ อลินตอบติดตลกประมาณว่าเธอเคยประกวดเวทีเฟ้นหาดาวรุ่งนักแสดงมาก่อน แถมยังได้รางวัลป้อบปูล่าโหวตมาด้วย คนเลยหลงมาติดตามกันเยอะ เพียงเวลาไม่นานฉันได้รู้จักเพื่อนคนนี้หลายแง่มุมเลยละ และมันทำให้เราสนิทกันเร็วมาก แม้ว่านิสัยของเราจะแตกต่างกัน

ภาพลักษณ์อลินภายนอกนั้นเป็นคนสดใส น่ารัก บอบบาง หากแต่การใช้ชีวิตก็อาจจะเป็นวัยรุ่นที่ฮาร์ดคอสักหน่อย อายุแค่สิบเก้าแต่เธอพูดเหมือนผ่านโลกมาเยอะ โดยเฉพาะเรื่องความรัก

“น้องมีน พี่ลิสขอเชิญด้านหน้านะคะ” ฉันหลุดสะดุ้งตกใจ เงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่อย่างเลิ่กลั่ก

“ให้มีนออกไปทำไมคะพี่ลิส” ทั้งที่รู้คำตอบอยู่เต็มอก แต่ถามเป็นไดอะล็อกคนซื่อเชียวนะ

“คัดดาวค่ะ ลินด้วยลุกขึ้นเลย” พี่อลิสตอบฉันเสร็จพลางหันไปสั่งอลินที่นั่งข้างกัน อันที่จริงพี่อลิสกับอลินเป็นพี่น้องกัน สองคนนี้พอเดินอยู่ข้างกันนึกว่าฝาแฝดรุ่นเดียวกันเสียอีก ทั้งที่อายุห่างกันเป็นปี

“เจ้าค่าพี่สาว” ฉันหันไปมองอลินที่กำลังยกยิ้มร่าอยู่ด้วยสีหน้าเซ็งสุดในชีวิต เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้สุดท้ายก็ต้องออกมายืนด้านหน้าโดยมีสายตาทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องเกือบสองร้อยคู่มองมา ทำตัวไม่ถูกเลย

“ยิ้มหน่อยค่ะเพื่อนสาว หน้าแกตอนนี้เหมือนโกรธหมาที่มันไล่กัดเลยอะ” อลินเอ่ยแซว ฉันได้ยินเสียงเพื่อนมันหัวเราะคิกคักตามหลังมาด้วย

“เล่นจ้องขนาดนี้ ยิ้มยังไงให้ออกล่ะ” ฉันกัดฟันตอบ

“แกดูหัวแถวดิ ยิ้มแบบนั้นแหละ ยิ้มเหมือนแกกำลังวิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์อะ” อลินพยักเพยิดหน้าไปยังหัวแถวที่มีตัวท็อปยืนเรียงแถวกันอยู่ ต่างคนต่างฉีกยิ้มหวานอย่างมั่นใจตามแบบฉบับของตัวเอง มองแล้วก็เพลินตาดี

“ลาเวนเดอร์เหรอ ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่ทุ่งหญ้าสะวันนา” มุมปากกระตุกขึ้นอย่างเซ็ง ๆ ขณะเดียวกันได้เสียงฮือฮาเพื่อน ๆ ดังขึ้น ทุกคนต่างหันไปจับจ้องกลุ่มคนที่เพิ่งเดินเข้ามา สายตาสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง ท่วงท่าการเดินของเธอประดุจเจ้าหญิงไม่ปาน สวยสะกดตาเพียงแค่แรกเจอ มองกี่ครั้งไม่เคยเบื่อเลย เป็นผู้หญิงสวยที่มีเสน่ห์มาก น้อยครั้งที่เราจะได้เจอผู้หญิงแบบนี้ในชีวิตจริง เพื่อน ๆ ในรุ่นของเราที่ฉันเพิ่งเอ่ยชมเทียบกับพี่คนนี้ไม่ติดเลย

“นางฟ้าชัด ๆ พี่น้ำฟ้าโคตรสวย” เธอชื่อ ‘พี่น้ำฟ้า’ รุ่นพี่ของพวกเราเอง

“สองคนนั้น พี่เทคกับพี่มุ่งนี่ ทำเนียบคนหล่อปีสาม ฉันกดหัวใจรูปในไอจีให้พี่เขาตลอดนะ” เวลาอลินตื่นเต้น เธอจะชอบพูดสิ่งที่คิดในใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ฉันมองตามาสายตาเพื่อนไปยังร่างสูงโปร่งสองคนที่ยืนขนาบข้างพี่น้ำฟ้าเปรียบดังองครักษ์สุดหล่อของเจ้าหญิง รุ่นพี่สองคนนี้ฉันเคยเจอวันปฐมนิเทศ ผู้ชายย้อมผมทองผิวขาวจัด หน้าตาเป็นเอกลักษณ์ โดดเด่นสุดเห็นจะเป็นรูปหน้าที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูหล่อทุกองศา สมฉายาหล่อหน้านิ่ง พอไม่ยิ้มก็กลายเป็นคนหน้าดุแต่พอยิ้มออกมาพี่เขาก็เป็นผู้ชายมีเสน่ห์มากเขาชื่อ พี่มุ่ง

ส่วนพี่อีกคนนั้นหน้าตาดูเป็นมิตรกว่ามาก ความสูงพวกเขาไล่เลี่ยกันแต่บุคลิกต่างกันชัดเจน คนนี้หน้าตาค่อนไปทางหน้าตาน่ารัก ติดกวนหน่อย ๆ ภายนอกดูเป็นคนสบาย ๆ ใจดี ยิ้มเก่ง แต่บางครั้งสายตาเขาก็ดูเจ้าเล่ห์เขาชื่อ พี่เทค

“หืม แกพี่ไลฟ์ ๆ ตัวจริงว้าวมาก” เสียงอลินสูงขึ้นตามความตื่นเต้น ฉันเองก็ว้าวอยู่ในใจ รุ่นพี่คนนี้สามารถทำให้คนมองไม่สามารถละสายตาได้เลย นอกจากความสูงที่โดดเด่นแล้ว ใบหน้าของเขาก็เด่นไม่เป็นรองเลย ทุกอย่างบนใบหน้านั้นดูเข้ากันราวกับถอดแบบมาจากพระเอกในนิยายที่เราเคยอ่านกัน ช่างดูละมุนละไม ใจดี อบอุ่น แต่เขาอยู่ในชีวิตจริงที่เราสามารถแตะต้องได้ ยอมรับได้เต็มปากว่าเขาเป็นผู้ชายในอุดมคติของฉันเลย