CHAPTER 03

แอบคิดในใจถ้าพี่เขามองมานี่มีสิทธิ์เป็นลมล้มหัวฟาดได้เลยนะ ความหล่อของเขาส่งผลต่อหัวใจคนมองแรงมาก

“คนอะไรหล่อขนาดนี้” อลินยกฝ่ามือแนบหน้าอกตัวเองเบา ๆ

การปรากฏตัวของคนหน้าตาดีปีสามทำให้พวกเราที่อยู่ตรงนี้ค่อนข้างครึกครื้นและตื่นตาตื่นใจ คล้ายกับว่าเรากำลังดูนายแบบ นางแบบเขาเดินแบบบนรันเวย์ยังไงอย่างนั้น

นอกจากกลุ่มพี่น้ำฟ้ายังมีรุ่นพี่คนอื่นตามมาด้วย นับคร่าว ๆ ทางสายตาประมาณสิบกว่าคน

“น้อง ๆ คะหันมาก่อนค่า สนใจเพื่อน ๆ ด้านหน้าหน่อยน้า” เสียงพี่อลิสเรียกความสนใจให้ทุกคนกลับมาอีกครั้ง

“ปีหนึ่ง ปีสอง สวัสดีรุ่นพี่ปีสาม” เสียงพี่ไฟ หัวหน้าพี่ว้ากตะโกนบอกทันทีที่กลุ่มรุ่นพี่ปีสามนั่งลงตรงม้าหินอ่อนไม่ไกลจากจุดที่เราอยู่ จากนั้นทุกคนก็หันไปและส่งเสียงสวัสดีกันสนั่นลั่นลานกว้างแห่งนี้

ถึงแม้ว่าเราจะตะเบ็งสุดเสียงแล้ว ทว่าพี่เทคคนขี้แกล้งตะโกนกลับมาจนพวกเราเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

“เสียงมีแค่นี้กลับไปสวดมนต์ที่บ้านไหมครับน้อง ๆ” เมื่อได้ยินอย่างนั้นพวกเราต้องตะโกนสวัสดีจนกว่าพี่เขาจะพอใจ นับรวม ๆ ประมาณสิบกว่ารอบเห็นจะได้ พี่เทคถึงยอมรับไหว้พวกเรา ตอนนี้เสียงรุ่นน้องแหบแห้งไปตาม ๆ กัน น้ำขิงต้องเข้ามาเสิร์ฟด่วน ๆ แล้ว

“เอาละค่ะ ถึงเวลาโหวตดาวคณะกันแล้ว เดี๋ยวพี่ ๆ จะแจกกระดาษให้น้อง ๆ คนละแผ่นนะคะ จากนั้นให้ทุกคนโหวตโดยการใส่หมายเลขประจำตัวของเพื่อนห้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเรา ใครชอบคนไหนให้เขียนหมายเลขประจำตัวของเพื่อนคนนั้นลงไปในกระดาษ ตอนนี้ถ้าใครสงสัยให้ยกมือถามพี่ได้เลยค่ะ ก่อนที่เราจะเริ่มโหวตกัน”

“อ้อ กติกาคือให้โหวตเลือกได้คนเดียวเท่านั้นนะ นอกเหนือจากนี้จะถูกนับว่าเป็นบัตรเสียค่ะ” สิ้นสุดการอธิบายกติกา พี่อลิสได้แจ้งหมายเลขประจำตัวของแต่ละคน

นิลลาหมายเลข 1 ไพลินหมายเลข 2 ชมพูหมายเลข 3 อลินหมายเลข 4 ส่วนฉันได้หมายเลข 5 ที่มีน้ำตาซ่อนอยู่ด้านใน

รุ่นพี่ช่วยกันแจกกระดาษให้รุ่นน้อง ในระหว่างที่ยืนรอ สายตาไม่รักดีของฉันดันเผลอมองไปยังโต๊ะกลุ่มรุ่นพี่ปีสามที่มองมาพอดี และไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่าที่ฉันรู้สึกว่าพี่ไลฟ์กำลังมองมาทางฉันอยู่เหมือนกัน

ตอนแรกฉันคิดว่าเขามองกลับมาเพราะฉันเป็นฝ่ายมองเขาก่อน ฉันเลยลองหลบสายตามองไปทางอื่น แต่พอเบนสายตากลับมาพี่เขายังมองฉันอยู่ กระทั่งเขาหันไปคุยกับเพื่อน แปลก ๆ แฮะ

“ตื่นเต้นไหมแก” อลินกระซิบถามด้วยเสียงตื่นเต้น

“ตื่นเต้นจนหายแล้วเนี่ย” ฉันตอบพลางเบนหน้าไปมองเพื่อนคนอื่น ๆ ตัวเต็งสามคนนั้นดูมั่นอกมั่นใจมากเลย

“นิลต้องได้อยู่แล้วละ” ชมพูที่ยืนอยู่ข้างอลินพูดกับเพื่อนหัวแถว

“อือ” นิลลาตอบรับเบา ๆ ฉันไม่ได้คิดว่าการที่เธอตอบแบบนั้นจะน่าหมั่นไส้หรือดูมั่นอกมั่นใจเกินไป ฉันชอบนิสัยมั่นใจของเธอด้วยซ้ำ สวย มั่นใจ คุณสมบัติที่ดาวคณะควรมี “แต่ยังไงก็คงต้องดูผลโหวตก่อน พวกเธอก็สู้ ๆ นะ”

การลงเสียงคะแนนโหวตใช้เวลารวเร็วกว่าที่คิด เผลอแค่แป๊บเดียวถึงเวลาต้องนับคะแนนโหวตกันแล้ว

“น้อง ๆ กระโดษโหวตกันครบแล้วนะคะ เดี๋ยวเราจะเริ่มนับคะแนนโหวตกันค่ะ” รุ่นพี่ผู้ชายสองคนเข้ามาช่วยพี่อลิสนับคะแนนโหวต และผลเป็นไปตามที่คาดคิด ขณะนี้นับคะแนนไปแล้ว 50 % นิลลาได้คะแนนโหวตมาเป็นอันดับหนึ่ง ตอนนี้เธอได้คะแนน 45 โหวต แต่ที่น่าตกใจคือที่สองต่างหากทั้งที่คิดว่าคนที่ได้น่าจะเป็นไพลิน

“5”

“5”

“5”

ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เพราะหลังจากนั้นคะแนนที่สิบกว่าของฉันพุ่งพรวดราวกับติดจรวดจนตอนนี้แตะที่ 40 โหวตแล้ว ส่วนไพลินและชมพูนั้นรั้งที่อันดับ 4 กับ 5 ตามลำดับ อลินตามหลังฉันมาติด ๆ อยู่ที่ 36 คะแนน

“พวกนั้นเข้าใจผิดไหมอ่า สับสนเบอร์ 1 กับ 5 งี้” ฉันหันไปกระซิบถามอลินที่กำลังลุ้นตัวโก่งแทนฉันอยู่

“ไม่หรอก ทำไมคิดงั้น”

“ฉันกับนิลลา คนหนึ่งอยู่หัวแถวอีกคนปลายแถวไง เพื่อน ๆ อาจสับสน” ฉันก็หาเหตุผลความน่าจะเป็นไปได้เพราะมันไม่มีทางที่ทุกคนจะเลือกฉันมากมายขนาดนี้

“ไม่หรอก ก่อนโหวตพี่ลิสก็บอกหมายเลขชัดเจนแล้วนี่ เพื่อน ๆ เลือกแกเพราะชอบแกไง” คำตอบของอลินทำฉันเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อทันที

“หืม สูสีมาก ตอนนี้เบอร์ 1 กับเบอร์ 5 คะแนนจะเท่ากันแล้วค่ะ” ฉันหันขวับไปมองบอร์ดสีขาวเห็นว่าคะแนนของนิลลากับฉันห่างกันแค่หนึ่งคะแนน และตอนนี้เหลือนับผลโหวตแค่ใบเดียวเท่านั้น

“ผลโหวตสุดท้าย เบอร์ 5 ค่า”

โอ เอ็ม จี

“เฮ้ย มีน แกเสมอว่ะ” เป็นอลินที่ตื่นเต้นกว่าฉันเสียอีก ส่วนฉันได้แต่อ้าปากเหวอ แอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึกกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ได้ตื่นเต้นเพราะคะแนนเท่ากัน แต่กลัวว่าตัวเองจะได้เป็นต่างหาก

“เสมอแบบนี้ ทำยังไงดีคะพี่ลิส” นิลลาเอ่ยถาม ขณะที่หางตาเธอมองมาที่ฉัน

“นั่นสิ เอายังไงดีล่ะ เดี๋ยวพวกพี่ขอเวลานอกระดมความคิดแป๊บนึงนะคะ” สิบนาทีผ่านไป กลุ่มรุ่นพี่ปีสองกลับมาจากประชุมและเป็นพี่อลิสที่ก้าวออกมาเพื่อชี้แจง

“ตอนนี้คะแนนโหวตของน้องนิลลากับน้องมีนเสมอกัน แต่ยังไงผู้ชนะก็ต้องมีแค่คนเดียว พวกพี่เลยตัดสินใจกันว่าจะขอความกรุณาจากพวกรุ่นพี่ปีสามช่วยกันโหวตเพื่อตัดสินคะแนนรอบสุดท้ายค่ะ”

สิ้นคำชี้แจง พวกเราต่างหันไปมองยังโต๊ะรุ่นพี่ปีสามที่กำลังมองพวกเราอยู่พอดี และเป็นอีกครั้งที่ฉันสบตากับพี่เขาแต่ฉันเลี่ยงหลบสายตาเขาออกมาก่อน

“น้องนิลลากับน้องมีนช่วยเดินตามพี่มาทางนี้หน่อยนะคะ” ด้วยสถานการณ์บังคับอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ ฉันจึงเดินตามหลังนิลลาไปอย่างว่าง่าย อันที่จริงฉันอยากจะสละสิทธิ์ด้วยซ้ำแต่พี่อลิสไม่เว้นจังหวะให้ฉันได้มีโอกาสพูดเลย

กระทั่งเดินมายืนด้านหน้ารุ่นพี่ปีสาม ครั้นจะถอยก็ทำไม่ได้แล้ว เมื่อมีสายตาจากรุ่นพี่ปีสามจ้องมาที่พวกเราสองคนจนรู้สึกเกร็งไปหมด ฉันไม่กล้าจะยิ้มเลย

“ขอความร่วมมือจากรุ่นพี่ด้วยนะคะ ลิสอยากให้พี่ ๆ ช่วยยกมือเลือกคนที่ตัวเองคิดว่าเหมาะสมเป็นตัวแทนของคณะเรามากที่สุดค่ะ” พี่อลิสบอก จากนั้นพวกพี่ ๆ ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจในกติกา

“เริ่มจากใครก่อนดี” พี่อลิสหันมามองพวกเราสองคนอย่างชั่งใจ