ราคีซาตาน

บทนำ

“บัว” กชสร ผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยคมราวกับลูกครึ่ง มองอย่างไรเขาก็ไม่มีทางที่จะจำหญิงสาวผิดไปได้ ถึงแม้ว่าจะไม่เจอเธอมาหลายเดือน จากรูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นมีนำมีนวลขึ้น อาจจะเป็นเพราะลูกน้อยในครรภ์ของเธอก็เป็นได้ เด็กคนนั้นคงเป็นลูกคนอื่นไม่ได้นอกจากลูกของเขา

ท่างกลางผู้คนมากมายที่กำลังเดินจับจ่ายใช้สอยซื้ออาหารและสิ่งต่าง ๆ กลับไปประกอบอาหารในยามเย็น คงจะเป็นเช่นเดียวกันกับกชสร ในมือเล็กที่มีถุงผักและผลไม้รวมทั้งของสดรวมอยู่ในนั้นด้วย ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความยินดีที่เขานั้นตามหาคนตรงหน้าพบ แต่ทำไมสายตาที่มองมานั้นกลับไม่ดีใจที่เธอได้พบเขาเลย แววตานั้นว่างเปล่าไร้ความรู้สึก หลายเดือนที่เขานั้นคอยเฝ้าคิดถึงเธอเสมอ คิดถึงในสิ่งที่เขาทำผิดต่อเธอ

“เดี๋ยวก่อนสิบัว” ชายหนุ่มร้องเรียกชื่อหญิงสาวอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินผ่านเขาไป ทำให้เธอนั้นชะงักเล็กน้อยก่อนพูดโต้ตอบกลับเขาไป

“ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่รู้จักคุณค่ะ” กชสรตอบกลับด้วยความเรียบเฉยโดยไม่หันหลังกลับไปมองเขาก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่สนใจคนที่กำลังมองอยู่เบื้องหลัง

เพียงแค่จะเอื้อมมือหมายที่จะคว้าแขนเธอเอาไว้ภาธรก็ยังไม่กล้าที่จะคว้าเธอเอาไว้ อาการของเธอนั้นเหมือนเกลียดเขาเสียเต็มประดาแม้แต่หน้าของเขาเธอยังไม่ยอมมองเลย หากวันนั้นเขาไม่ตัดสินใจลงมาดูงานที่นี่เองเขาคงไม่ได้พบเธอผู้ซึ่งเป็นดวงใจของเขาอีกครั้ง เรื่องระหว่างเขาและกชสรนั้นเริ่มต้นขึ้นจากความเข้าใจผิดและความไม่ลงรอยกับบุคคลที่สาม

ภาธรได้แต่มองตามแผ่นหลังบอบบางแต่มั่นคงเหลือเกิน เขาจะทำให้เธอนั้นกลับมาอยู่ในอ้อมกอดเขาอีกครั้งได้ไหม เมื่อคิดว่าตนต้องง้อขอคืนดี ร่างสูงค่อย ๆ ก้าวตามหลังว่าที่คุณแม่ไปอย่างช้า ๆ คอยระมัดระวังไม่ให้เธอนั้นเกิดอันตราย

บทที่ 1

สี่เดือนก่อน

   เสียงโทรศัพท์มือถือกรีดร้องขึ้นในขณะที่กชสรกำลังเดินกลับคอนโดมิเนียม เธอจึงหยุดเดินแล้วรีบรับสายทันที สายที่ปรากฏก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากพี่ชายสุดที่รักของเธอ กฤตพลมักจะโทรหาน้องสาวอยู่เสมอ ในยามที่เขานั้นต้องไปดูงานต่างจังหวัดอยู่บ่อยครั้ง ไม่คอยได้กลับมาหาน้องสาวอย่างเธอสักเท่าไรนัก

   “สวัสดีค่ะพี่กบ” เสียงหวานตอบรับอย่างร่าเริงเช่นทุกครั้ง

   “เป็นไงบ้างเรา เลิกงานแล้วหรือยัง”

   “พี่กบเวลานี้บัวก็ต้องเลิกงานแล้วสิคะ”  เธอบอกพลางเดินไปตามทางอย่างระมัดระวังเพราะเวลานี้ถึงแม้ว่าจะค่ำแล้วผู้คนมากมายยังเดินขวักไขว่อยู่ตามท้องถนน เสียงรถบีบแตรสลับไปมา

   “เลิกงานแต่ยังไม่กลับห้องใช่ไหม”  ถามน้องสาวอย่างรู้ทัน

   “รู้ทันตลอด ตอนนี้บัวกำลังเดินกลับคอนโดค่ะ”

   “เดินกลับ...ทำไมไม่ขับรถไป” ผู้เป็นพี่ชายถามอย่างสงสัยเพราะปกติยายตัวแสบนั้นชอบขับรถไปทำงาน แล้วยิ่งต้องออกไปพบลูกค้ารถยนต์คือสิ่งที่ขาดไม่ได้

   “รถของบัวมันเริ่มเกเรเลยเอาไปซ่อมอยู่ วันพรุ่งนี้ก็น่าจะได้แล้วแหละ บัววางสายก่อนนะ พอดีถึงคอนโดฯ แล้วกำลังจะเข้าลิฟต์ สัญญาณจะหาย” หญิงสาวกำลังจะวางสายแต่พี่ชายบอกบางเรื่องราวเสียก่อน 

   “โอเค ดูแลตัวเองด้วย เออลืมบอกไป ตอนแรกว่าอีกสองสามวันจะกลับ คงต้องเลื่อนออกไปนะ”

   “ทำไมล่ะคะ ที่เกาะมีอะไรหรือเปล่า”

   “นิดหน่อย พอดีที่บริษัทกำลังจะต่อเติมเพิ่ม ทางผู้ใหญ่เลยให้พี่คุมงานอยู่ทางนี้ก่อน รอให้ลงตัวแล้วค่อยกลับ อยู่ได้ใช่ไหม” เขาเอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

   “บัวไม่ใช่เด็กแล้วนะ แค่นี้บัวอยู่ได้ค่ะ คิดถึงพี่กบนะคะ”

   หญิงสาววางสายจากพี่ชายแล้วเดินตรงเข้าไปข้างในลิฟต์ กดชั้นที่ตัวเองพักอาศัยทันที การกระทำของกชสรนั้นอยู่ในสายตาของใครคนหนึ่งตลอดเวลาไม่ห่างไปไหน ชายชุดดำที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเห็นหญิงสาวขึ้นไปชั้นบนแล้วจึงรีบต่อต่อสายหาใครบางคนทันที

   “สวัสดีครับนาย ตอนนี้ผมทราบแล้วครับว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน”

   “ดี...จับตาดูผู้หญิงคนนั้นเอาไว้อย่าให้คลาดสายตา” ปลายสายเอ่ยเสียงเข้มสั่งการ

   “ได้ครับนาย” น้อมรับคำสั่งแล้วเดินออกจากคอนโดมิเนียมของกชสรทันทีแล้วไปซุ่มดูอยู่ห่าง ๆ แทน

คืนนั้นหลังจากที่กชสรทำกิจวัตรประจำวันเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็จัดการต่อสายโทรหาพี่ชายทันที แต่คนที่รับสายกลับเป็นเสียงผู้หญิงกชสรก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของพี่ชาย เพียงแต่ฝากคนนั้นไปบอกพี่ชายให้ทีว่า ถ้าหากว่างแล้วให้ติดต่อเธอกลับมาด้วย คนปลายสายตอบรับเสียงหวาน