ราคีซาตาน 1

ร่างเล็กทิ้งกายนั่งลงบนโซฟาตัวยาวสีเบจ  มองไปยังหน้าจอโทรทัศน์เครื่องใหญ่ที่อยู่ภายในห้องซึ่งกำลังฉายละครภาคค่ำ แต่มันไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเธอเลย ภายใจในเธอนั้นกังวลต่าง ๆ นานากับสิ่งที่กำลังพบเจอ หญิงสาวนั่งคิดอย่างกลัดกลุ้มด้วยความเครียด ไม่นานนักเสียงข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

 กชสรรีบเปิดหน้าจอขึ้นเพื่อดูว่าใครส่งข้อความหาเธอ  แต่สิ่งที่ปรากฏกลับเป็นข้อความของเจ้านายคนใหม่ที่ชอบสั่งงานนอกเวลาอยู่บ่อยครั้ง และเวลาที่เธอเข้าไปส่งงานให้มักจะคอยหาเศษหาเลยแตะเนื้อต้องตัวเธอ ถึงแม้ว่าจะบ่ายเบี่ยงปัดป้องแล้วก็ตาม มือบางจึงรีบทิ้งโทรศัพท์มือถือวางไว้ที่โต๊ะดังเดิม ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่เห็นข้อความเมื่อครู่นี้

หลังจากนั้นราวยี่สิบนาทีกฤตพลก็ต่อสายกลับมาหาน้องสาวทันที เพราะคนข้างกายเขาบอกว่าน้ำเสียงของกชสรนั้นค่อนข้างเครียด เขาจึงโทรหาน้องน้อยเผื่อจะมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เธอมักจะเล่าให้เขาฟังเสมอ  สองพี่น้องนั่งคุยกันนานสองนานทั้ง เรื่องที่กชสรเครียดอยากจะลาออกจากงานประจำที่ทำอยู่ ซึ่งพี่ชายอย่างเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เคารพการตัดสินใจของน้องสาวเสมอ แต่ผู้เป็นพี่เสนอทางเลือกให้น้องสาวได้คิดทบทวนตัดสินใจดูอีกที โดยการให้น้องลาพักร้อนไปพักผ่อนหย่อนใจให้คลายความเครียดแล้วกลับมาทำงานอีกครั้ง บางทีหญิงสาวอาจจะเหนื่อยเกินไป แต่ถ้าหากกลับมาทำงานแล้วมันไม่ดีขึ้นก็ให้ลาออก ผู้เป็นน้องปรึกษากับพี่ชายจนมั่นใจว่าตนควรทำอย่างไรดี ผู้เป็นน้องปรึกษพี่ชายจนมั่นใจ แล้วบอกกับพี่ชายว่าจะลาพักร้อนไปเที่ยวพักผ่อนตามที่แนะนำ

และแล้ววันที่เธอเข้าไปขออนุญาตลาพักรอนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ก็มาถึง ซึ่งทางบริษัทก็ไม่ได้ว่าอะไร เธอทำงานแทบจะไม่ได้ใช้วันหยุด แถมทำล่วงเวลาอยู่บ่อย ๆ หญิงสาวเดินออกมาจากห้องทำงานของเจ้านายคนใหม่ โดยมีเหล่าเพื่อนพนักงานมายืนรออยู่ด้านนอกสองสามคน คอยถามข่าวว่าเจ้านายคนใหม่ให้ลาพักร้อนหรือไม่

“บัว เป็นไงบ้าง เจ้านายให้ลาไหม”

“นั่นสิ ฉันอยากรู้ว่าลาได้ไหม ถ้าได้จะได้ลาบ้าง”

“ดูท่าทางของยายบัวแล้ว เจ้านายคนใหม่ไม่น่าจะให้ลาแน่นอน”  เพื่อนพนักงานสองสามคนต่างพากันรัวคำถามใส่เธอแทบตั้งตัวไม่ทัน จนกชสรต้องเอ่ยห้ามขึ้นมาเสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนเอาทีละคำถาม”

“งั้นก็บอกมาเร็ว ๆ พวกฉันลุ้นนะเว้ย”  ลนาหนึ่งในเพื่อนร่วมงานของกชสรเอ่ยขึ้น

“คือเจ้านายเขาให้ลาได้ ไม่ได้มีปัญหาอะไร” หญิงสาวตอบยิ้ม ๆ

“แล้วลากี่วันไปที่ไหน”

“ประมาณอาทิตย์หนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนเลย กลับไปค่อยคิดว่าจะไปเที่ยวที่ไหนดี” เธอส่งยิ้มให้เหล่าเพื่อนร่วมงานที่ยื่นล้อมหน้าล้อมหลังอยู่

“ไปคนเดียวใช่ไหมเนี่ย หรือไปกับพี่กบสุดที่รักของเธอ” พรรษาเอ่ยถามแกมแซว เพราะทุกคนที่นี่เข้าใจว่ากฤตพลเป็นคนรักของเธอ

“ไปคนเดียวสวย ๆ ไปก็ทำงานกันเถอะ ก่อนที่เจ้านายคนใหม่จะออกมาเปลี่ยนจากใบลาหยุดเป็นใบลาออกแทน บัวยังไม่อยากตกงานนะ ” หญิงสาวบอกกับเพื่อนร่วมงานทีเล่นทีจริง ก่อนจะพากันแยกย้ายกันกลับไปทำงานของตน

กชสรกำลังจะออกเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง การไปพักผ่อนในครั้งนี้ หญิงสาวเลือกที่จะขับรถไปยังสนามบินแทนการเรียกใช้รถสาธารณะ เนื่องด้วยว่ามันสะดวกกว่า แต่ถ้าหากถึงที่หมายเธอจะเช่ารถและขับเที่ยวไปไหนมาไหน มันค่อนข้างที่จะสะดวกกว่า ร่างเล็กหอบหิ้วกระเป๋าเดินทางที่มีของสำคัญ

เดินตรงมายังรถที่จอดอยู่ภายในลานจอดรถของคอนโดมิเนี่ยม

หลังจากที่เอาของสัมภาระเก็บเข้าท้ายรถและกำลังจะปลดล็อกประตูรถยนต์ อยู่ ๆ ก็มีใครคนหนึ่งเอาผ้าเช็ดหน้ามาปิดหน้าของตน  แล้วทุกย่างก็ดับวูบลง ตกอยู่ในความมืดมิดที่ไม่อาจรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอหลังจากนี้

ที่นี่ที่ไหน ทำไมมันมืดแบบนี้

กชสรขยับกายด้วยความเมื่อยขบก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นก็พบว่าตนนั้นอยู่ในห้องหนึ่ง ข้อศอกกลมกลึงตั้งฉากดันกายขึ้นเพื่อมองสิ่งรอบกายแต่หากเธอนนั้นต้องปรับสายตาไม่ใช่น้อย กว่าจะคุ้นชินก็พบกับห้องนอนขนาดเล็ก มีเตียงขนาดสามฟุต โต๊ะข้างหัวเตียง ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะเครื่องแป้งและถัดมาก็จะเป็นห้องน้ำ ที่เธอรู้ได้ก็เพราะประตูนั้นเปิดอยู่  ก่อนจะก้าวลงจากเตียงอย่างระมัดระวังแล้วรีบวิ่งตรงไปยังประตู พยายามเปิดมันเท่าไรก็เปิดไม่ออก