บทที่ 3

ภูผาก้าวลงจากรถตู้ของบริษัทที่มาส่งถึงหน้าบ้านด้วยสีหน้านิ่งขรึม

แต่ในหัวของเขากลับไม่ยอมอยู่นิ่งตาม เพราะยังคงวนเวียนกับคำพูดของ ยัยเตี้ยตาโต ที่พูดใส่เขาเมื่อวันก่อน หลังจากจบการอัดรายการเพลงชื่อประหลาดนั่นไป

ตอนนั้นเขาโกรธมาก...โกรธจนแทบอยากเดินหนีออกจากสตูฯ ไปให้ไกลจากเสียงของเธอ

แต่พอเวลาผ่านไป เขากลับนั่งคิดซ้ำไปซ้ำมา...แล้วก็ค่อย ๆ ยอมรับอย่างพ่ายแพ้ในใจว่า ยัยนั่นพูดถูกทุกอย่าง

“ในเมื่อคุณรับงานแล้ว ก็ช่วยมีความรับผิดชอบหน่อยเถอะ ทำให้สุดความสามารถ ไม่ใช่มายืนเฉย ๆ แบบนี้ ถ้าคุณไม่ตั้งใจจริง ก็ลาออกไปซะ...”

เสียงใส ๆ ของเธอยังดังก้องอยู่ในหัว ไม่ว่าจะพยายามสลัดออกแค่ไหนก็ตาม

เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก็แค่โดนเด็กผู้หญิงตัวเล็กว่ากลับไม่กี่คำ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้าแบบนี้ก็ไม่รู้

สุดท้าย...เขาก็ต้องยอมจำนนต่อความจริง

ภูผาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาพี่โชค ผู้จัดการส่วนตัวที่ดูแลเขามาตั้งแต่เข้าวงการ พี่ชายอีกคนที่รู้จักนิสัยเขาดีที่สุด

“พี่โชคครับ...ส่งสคริปต์เทปต่อไปมาให้ผมหน่อยนะครับ”

เสียงเขานิ่งแต่แน่วแน่กว่าทุกครั้ง

หลังจากวางสาย เขาเผลอยกมุมปากขึ้นนิด ๆ อย่างขัดใจตัวเอง

“หึ...ยัยเตี้ยตาโต ปากจัดขั้นเทพเลย...คราวนี้ฉันจะทำให้ดูเลยว่าฉันก็ทำได้เหมือนกัน และจะทำได้ดีกว่าเธอแน่นอน”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับมีบางอย่างแปลก ๆ เหมือนรู้สึกอยากเอาชนะก็จริง...แต่ก็แอบอยากเห็นเธอยิ้มชมเขาสักครั้งด้วยเหมือนกัน

...

และแล้ว...วันศุกร์แสนบันเทิง ก็มาถึง!

อันอันตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน มานั่งท่องบทพูดของรายการสดที่จะอัดในคืนนี้อย่างขะมักเขม้น ถึงขั้นท่องบทของตัวเอง แถมบทของตาซันซัน ไปด้วย กลัวเหลือเกินว่าคุณชายจะมานั่งทำตาปรือแล้วไม่ได้ท่องบทมาอีกเหมือนคราวก่อน

ไม่นานนัก เจ๊หวานก็ขับรถตู้คู่ใจมารับตามเวลานัดเหมือนทุกที

พอขึ้นรถได้ เจ๊ก็เปิดประเด็นทันที เสียงใสแจ๋วไม่แพ้ดีเจมืออาชีพ

“เมื่อกี้เจ๊เพิ่งคุยกับคุณโชค ผู้จัดการของน้องซันสุดหล่อมา เขาบอกว่างานคืนนี้ฉลุยแน่นอน! น้องซันท่องบทมาครบทุกคำ ไม่ต้องห่วงเลยนะน้องอันของพี่ วันนี้ไม่ต้องเหนื่อยเหมือนเทปที่แล้วแล้วจ้า~”

พูดจบ เจ๊ก็ส่งสายตาหวานฉ่ำพร้อมทำเสียงยานคางตอนพูดคำว่า “น้องซันสุดหล่อ”

อันอันได้แต่ลอบกลอกตามองบน

แหม~ ทีอย่างนี้ละเสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะเจ๊! ผู้ชายมาทีไร ฉันนี่ตกกระป๋องทุกทีสิน่า!

เธอแอบเบ้ปากใส่กระจกบังลมรถ ก่อนตอบกลับเสียงงัวเงียปนประชดเล็กน้อย

“ก็ขอให้จริงเถอะเจ๊! นี่อันยังอุตส่าห์ท่องบทเผื่อเขามาด้วยนะ กลัวใจเหลือเกินว่าเจ้าชายใบ้จะไม่ท่องบทมาอีก”

เจ๊หวานหัวเราะเสียงดัง “ไม่ต้องห่วงจ้ะ คุณโชคเขายืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะเลย งานนี้ไม่มีพลาดแน่นอน!”

เมื่อรถตู้มาถึงสตูดิโอ ทั้งคู่ก็รีบลงจากรถอย่างคนคุ้นเคยกับกลิ่นเครื่องสำอางและแสงไฟสตูดิโอ

อันอันยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นชุดที่ทีมงานเตรียมไว้ให้...ชุดนางฟ้าสีขาวระยิบระยับพร้อมปีกนางฟ้าข้างหลังสมใจอยาก!

“โอ๊ยยย ชุดนี้แหละที่ฉันรอคอย!” เธอพูดเสียงใสพลางหมุนตัวหน้ากระจกไปมา ราวกับตัวเองเป็นนางฟ้าที่กำลังจะบินขึ้นเวทีสวรรค์

ในหัวอันอันเริ่มจินตนาการภาพตัวเองในชุดนี้บนเวที เสียงเพลง เสียงกรี๊ด และแสงไฟที่ส่องต้องปีกสีขาวสะท้อนระยิบระยับ...

เธอยิ้มหวานกับเงาตัวเองในกระจกก่อนพูดพึมพำเบา ๆ

“คืนนี้... นางฟ้าอันอันพร้อมแล้วค่ะ!”

…

เสียงดนตรีเปิดรายการสดดังขึ้นพร้อมไฟเวทีสว่างวาบทั่วสตูดิโอ

กลางเวทีนั้น “อันอัน” ในชุดนางฟ้าสีขาวระยิบระยับยืนยิ้มสดใสอยู่ข้าง ๆ “ซันซัน” ชายหนุ่มในสูทดำหางยาวเรียบหรู หนึ่งในสมาชิกบอยแบนด์ดาวรุ่งที่กำลังมาแรงสุด ๆ ในตอนนั้น

“สวัสดีค่า~ ยินดีต้อนรับเข้าสู่รายการ เพลงเพลินบันเทิงใจ! กับอันอัน~”

เธอกล่าวเสียงใส พร้อมโบกมือทักทายผู้ชม ยิ้มหวานกลบความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ในอก

ซันซันยิ้มบาง ๆ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงแววขี้เล่น

“แล้วก็ผม...ซันซันครับ วันนี้นางฟ้าตัวน้อยของพวกเรา...”

เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกวาดสายตามองอันอันตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาแอบหยุดอยู่ที่ปีกสองอันด้านหลังนานกว่าปกติ แล้วเอ่ยต่อช้า ๆ พร้อมยิ้มมุมปากอย่างยียวน

“...ดูจะ สูงกว่าปกติ นะครับ”

เสียงหัวเราะจากผู้ชมระเบิดขึ้นทันที

อันอันชะงัก หันขวับไปมองเขาตาโตปานลูกแมวโดนแย่งอาหารไปต่อหน้า

อีตานี่! หาว่าฉันเตี้ยเหรอ!? 165 เซนฯ นี่ถือว่ามาตรฐานสาวไทยเลยนะยะ! จะให้สูง 185 เซนฯ เท่าเสาไฟฟ้าอย่างนายหรือไง!?

เธอแอบบ่นในใจอย่างเข่นเขี้ยว แต่บนใบหน้ายังประดับรอยยิ้มหวานสู้กล้องไว้เต็มพิกัด

ซันซันยิ้มมุมปาก เลิกคิ้วนิด ๆ เหมือนจะยั่วต่ออีกหน่อย

อันอันเลยหันกลับมายิ้มกล้องพลางพูดเสียงหวานปนประชด

“วันนี้ คุณซันซันของเราก็น่ารักเหมือน...นกเพนกวิน เลยนะคะ~”

เสียงฮาและเสียงปรบมือดังสนั่นทั่วสตูดิโอ ผู้ชมต่างหัวเราะกันลั่นกับการโต้ตอบสดที่ดูเหมือนด้นสด แต่กลับเข้าขากันอย่างน่าประหลาด

ซันซันหน้าเหวอไปเสี้ยววินาทีก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ส่วนอันอันก็พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มพอง ทั้งคู่ยืนเคียงกันกลางเวทีท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ...ภาพนั้นเหมือนถูกโชคชะตาขีดไว้ให้เป็น “โมเมนต์พิเศษ” ที่ใครได้เห็นก็ต้องยิ้มตาม

ระหว่างที่เสียงหัวเราะยังไม่จาง อันอันเหลือบมองซันซันอีกครั้ง...

แววตาเขาดูมีชีวิตชีวาเหมือนเด็กซนที่ได้แกล้งเพื่อนสำเร็จ แต่ในแวบนั้นเอง หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ใครจะคิด... ว่าการแซวเล่น ๆ บนเวทีวันนั้น จะกลายเป็นภาพจำที่ยังชัดเจนในหัวใจเธอ แม้จะผ่านไปเป็นสิบปีแล้วก็ตาม...

…

‘555 นางฟ้าตัวเตี้ยกับนกเพนกวิน ต่อไปฉันคงขำทุกครั้งที่เห็นสองคนนี้’

‘สองซันปะทะสองอัน! คู่พิธีกรที่กัดกันน่ารักที่สุดเท่าที่เคยดูมาเลย ฮ่า ๆ ๆ’

‘นางฟ้า vs เพนกวิน ศึกต่อไปใครจะชนะ รอเลยจ้า!’

‘โอ๊ย ขำไม่ไหว! เมื่อวานดูรายการตอนดูดน้ำ ทำเอาพุ่งเกือบเลอะโซฟา เค้าสองคนเป็นพิธีกรคู่ฮาใช่ไหมเนี่ย!’

ฯลฯ

อันอันไถมือถือดูคอมเมนต์ของผู้ชมที่พูดถึงรายการเมื่อคืนด้วยสีหน้ากึ่งฮากึ่งปวดใจ

“นางฟ้าตัวเตี้ยเหรอ!?”

เธอพึมพำเสียงเบา ตาค้างไปสามวินาที ก่อนจะเบะปากใส่หน้าจอ

ฉันเตี้ยที่ไหนกันยะ! 165 เซนฯ กำลังดีเลยต่างหาก!

ตาสองซันนั่นต่างหากที่สูงเกินมนุษย์ปกติ! จะให้ฉันไปต่อขาเหล็กสู้หรือไง!

หญิงสาวยังไม่ทันจะด่าในใจจบดี เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นมา พร้อมชื่อแชตที่เธอเห็นทีไรก็ต้องอมยิ้มทุกที

เจ๊หวานสุดสวยที่สุดในปฐพีชานมไข่มุก:

อันเอ๊ย~ อ่านคอมเมนต์ของรายการยัง? หูย คนเมนต์ล้นทะลักเลยลูก!

ผู้กำกับรายการเพิ่งทักมาบอกว่า อยากให้อันช่วยคิดคอนเซ็ปต์ชุดพิธีกรสัปดาห์หน้าแน่ะ!

เผื่อมีไอเดียดี ๆ แกจะหางบฯ เรื่องชุดให้ด้วยนะ เห็นว่าอันชอบแต่งตัว

อันอันสาวสวยที่สุดในปฐพีหลัวจีน:

จริงเหรอเจ๊!? เดี๋ยวอันจัดให้เลยค่ะ!

เรื่องชุดเนี่ย ของถนัดเลย ตอนนี้ไอเดียกระฉูดเหมือนชานมไข่มุกใส่น้ำตาลสิบช้อน!

เจ๊หวานสุดสวยที่สุดในปฐพีชานมไข่มุก:

ดีเลยลูก~ แล้วช่วงนี้เจ๊จะหยุดรับงานละครให้อันก่อนนะ

กลัวชนเวลาเรียน เห็นว่าจะเปิดเทอมเร็ว ๆ นี้ใช่มั้ย?

อันอันสาวสวยที่สุดในปฐพีหลัวจีน:

ใช่ค่ะเจ๊ อีกสองสัปดาห์ก็เปิดเทอมแล้วค่ะ

สัปดาห์หน้าลงทะเบียนเรียน เดี๋ยวอันส่งตารางให้เจ๊ดูนะ จะได้จัดคิวงานได้ง่าย ๆ

เจ๊หวานสุดสวยที่สุดในปฐพีชานมไข่มุก:

ได้เลยจ้า~ งั้นเดี๋ยวเจ๊ส่งสคริปต์เทปหน้าให้นะ จุ๊บ จุ๊บ 💋

อันอันสาวสวยที่สุดในปฐพีหลัวจีน:

ขอบคุณมากค่ะเจ๊ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ 💕

อันอันวางโทรศัพท์ลงพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะได้ยินเสียงแม่ตะโกนมาจากชั้นล่าง

“อันเอ๊ย~ รีบไปที่ร้านช่วยป๊าเก็บตังค์หน่อย ลูกค้าแน่นร้านแล้วลูก!”

“ได้ค่า! อันจะไปเดี๋ยวนี้เลย!” เธอตะโกนตอบ แล้วรีบส่องกระจกดูเสื้อผ้าหน้าผมให้แน่ใจว่ายังดูดีอยู่ ก่อนวิ่งออกจากบ้านไปร้านอาหารของครอบครัว

...

ป๊าของอันอันมีเชื้อสายจีน 100% ทั้งอากงอาม่าอพยพมาจากเมืองจีนตั้งรกรากในไทยจนมีป๊า ส่วนแม่เป็นสาวใต้ใจดีเสียงดัง (มาก) ที่มักพูดคำเดียวแล้วคนทั้งซอยได้ยิน ก็ไม่แปลกที่อันอันจะเรียกพ่อว่า “ป๊า” และเรียกแม่ว่า “แม่” แบบผสมสองวัฒนธรรมลงตัว

เธอเป็นน้องสาวคนสุดท้อง มีพี่ชายอยู่สามคนที่หวงเธอยิ่งกว่าแม่ฮิปโป โจนา หวงเจ้าหมูเด้งซะอีก

ผู้ชายคนไหนที่คิดจะเข้าใกล้หรือจีบเธอ...มักจะต้องผ่าน “บททดสอบแห่งสามพี่ชาย” ที่ใครเจอก็รีบร้องขอชีวิต

กลับมาเรื่องร้านอาหารของครอบครัวกันบ้าง

เดิมทีอากงกับอาม่าเคยเปิดร้านขายเกี๊ยวอยู่ที่เมืองจีน พอมาอยู่เมืองไทยก็สานต่อความอร่อยไม่ให้ขาดตอน เปิดร้านเกี๊ยวเจ้าเด็ดประจำย่านจนโด่งดัง ป๊าของอันอันก็เลยได้รับมรดกความอร่อยนี้มาเต็ม ๆ

ตอนนี้กิจการของบ้านเปิดมาแล้วกว่าหกสิบปีแล้ว! จากร้านเล็ก ๆ สาขาเดียว กลายเป็นร้านชื่อดังมีถึงห้าสาขา กระจายอยู่ทั่วกรุง แต่ละที่ต้องมีที่จอดรถพร้อมบริการลูกค้าอย่างดี (เพราะแม่บอกว่า “ลูกค้าต้องสะดวก ป๊าจะได้รวย!”)

ส่วนสาขาดั้งเดิมนั้นอยู่ใกล้บ้านสุด เดินแค่ห้านาทีก็ถึง ทำให้ป๊า แม่ และอันอันสามารถช่วยกันดูแลร้านได้สะดวก ส่วนอีกสี่สาขาที่เหลือก็อยู่ภายใต้การคุมเข้มของอาลักษณ์ พี่ชายคนโต กับ อารยะ พี่ชายคนรอง ส่วนพี่ชายคนที่สาม อาชวิน ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ต่างประเทศ มีกำหนดจบในอีกสองปีข้างหน้า

ช่วงนี้อันอันเลยต้องคอยช่วยป๊ากับแม่ดูแลร้านสาขาแรกอย่างขยันขันแข็ง...เพราะอะไรน่ะเหรอ?

ก็เพราะค่าขนมพิเศษสุดลับที่ป๊าแอบให้ทุกครั้งหลังเลิกงานน่ะสิ!

แหม~ ใครบอกว่าการเป็นนางฟ้าเหนื่อยกว่าเป็นลูกสาวร้านขายเกี๊ยว...ไม่จริงเลยค่ะ!