บทที่ 2

“…”

อันอันกับเจ๊หวานเงียบงัน ราวกับยังไม่ฟื้นจากการโดนน็อกด้วยคำว่า “ยังไม่ได้ท่องบท”

“อ่า…ได้ค่ะ ได้สิ!” เจ๊หวานรีบพูดเสียงสูงกลบเกลื่อน “อันอันพูดเยอะหน่อยก็แล้วกันนะ ไม่น่ามีปัญหาเนอะ?”

“เอ่อ…ค่ะ”

อันอันฝืนยิ้ม แต่ในใจเริ่มเดือดปุด ๆ เหมือนหม้อน้ำร้อนที่ใกล้ล้นเตา

พูดเยอะหน่อยเหรอเจ๊!? หมายถึงพูดทั้งรายการเลยใช่ไหมคะ!?

เธอเหลือบตาใส่เจ๊หวานที่ยังยิ้มละมุนละไมให้ชายหนุ่มร่างสูงราวกับเขาคือพระเอกซีรีส์เกาหลี ส่วนเธอ...น่าจะรับบทตัวประกอบถือไมค์อยู่มุมฉาก

โชคยกมือไหว้ขอโทษแทนศิลปินในความดูแลของตน “ขอโทษจริง ๆ นะครับ ผมรับรองว่าจะให้ซันซ้อมบทให้เรียบร้อยก่อนอัดเทปครั้งหน้าแน่นอนครับ”

ภูผา หรือซันซัน ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังคงนิ่ง ยกมือขึ้นลูบคอเบา ๆ ก่อนพูดเสียงเรียบว่า

“ก็พูดไปตามฟีลได้นี่ครับ ไม่น่ามีปัญหาอะไร”

อันอันหันขวับ ตาแทบลุกเป็นไฟ

“ตามฟีลเหรอคะ?” เธอเผลอพูดเสียงสูง “รายการนี้มัน ออกอากาศสดนะคะ ไม่ใช่คลิปติ๊กต็อกเด็กเล่นขายของ!”

เจ๊หวานรีบสะกิดแขนหญิงสาวเบา ๆ “ใจเย็น ๆ ยิ้มไว้ลูก ยิ้มไว้!”

อันอันสูดหายใจเข้าลึก แล้วส่งรอยยิ้มหวานละลายใจ (แต่ในใจอยากจะเอาไมค์เคาะหัวอีตาหน้าหล่อนี่ให้จำบทได้! เสียดาย...หมอนี่สูงชะมัด ถึงจะเขย่งสุดปลายเท้าก็ยังไม่ถึง)

“งั้น…เดี๋ยวอันอันช่วยพูดเยอะหน่อยก็ได้ค่ะ เพื่อความราบรื่นของรายการ”

ซันเหลือบตามามองเพียงแวบเดียว ก่อนตอบเสียงนิ่ง “ตามนั้นครับ ผมไม่ขัด”

“อื้ม…ก็ดีค่ะ!”

อันอันตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสที่สุดเท่าที่สตอระดับมาสเตอร์คลาสจะทำได้

เจ๊หวานตบมือเบา ๆ ด้วยความดีใจ “ดีมาก! คู่พิธีกรน่ารักแบบนี้ รายการต้องปังแน่!”

ปังปิ๊นาศน่ะซิเจ๊...!

อันอันยิ้มให้เจ๊หวาน ก่อนเหลือบตามองซันอีกที ชายหนุ่มกำลังจ้องโทรศัพท์อยู่เฉย ๆ เหมือนไม่ได้อยู่ในโลกใบเดียวกับพวกเธอ

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเฮือกในใจ

โอเค...อันอันจะอดทน ครั้งนี้ถือว่าช่วยเพื่อนร่วมงาน

แต่ถ้าเทปหน้าอีตานี่...ยังไม่ท่องบทมาอีกละก็

เตรียมเจอพิธีกรอันอัน เวอร์ชั่น “นางมารร้าย สไตล์ฟาดไฟลุก” ได้เลย!

...

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้ช่วยโปรดิวเซอร์เดินมาตามตัวพิธีกรทั้งสองให้เข้าสตูดิโอถ่ายทำ...เร็วกว่าที่อันอันตั้งตัวทันเสียอีก

กลิ่นสเปรย์หอมฟุ้งไปทั่วสตูดิโอ ผสมกับเสียงทีมงานที่วิ่งกันจ้าละหวั่นราวกับกำลังจัดงานปีใหม่กลางเดือนพฤษภาคม เสียงพูดคุยของผู้ชมบนสแตนด์ดังคลออยู่ไม่ขาดสาย ทั้งสตูดิโอเต็มไปด้วยพลังงานที่ชวนตื่นเต้นจนหัวใจอันอันเต้นแรง

“กล้องหนึ่งพร้อม! กล้องสองเตรียม! แสงโอเคแล้วนะ!”

เสียงผู้กำกับตะโกนขึ้นกลางความโกลาหลอย่างคุ้นเคย

อันอันสูดลมหายใจลึก แล้วส่งรอยยิ้มหวานให้กระจก

“ไฟท์ติ้ง อันอัน! เธอคือดาวแห่งรายการ เพลงเพลินบันเทิงใจ!”

เธอกระซิบให้กำลังใจตัวเอง พลางจัดผมหน้าม้าให้เข้าที่

(เพราะถ้าหน้าม้าพัง ความมั่นใจก็พังตามค่ะ!)

ข้าง ๆ กัน ซันยืนสงบ มองดูรอบสตูดิโออย่างใจเย็นราวกับมาทัศนศึกษา

อันอันเหลือบมองแล้วกัดฟันในใจ

อีตานี่ ยังยืนใจเย็นอยู่อีก!

“เอาล่ะ จะเริ่มถ่ายเทปแรกแล้วนะ…สาม สอง หนึ่ง แอ็กชั่น!”

ไฟจากสปอตไลต์สาดลงมา

อันอันส่งรอยยิ้มสดใสระดับ 300 ลูเมนเข้าสู้กล้องทันที

“สวัสดีค่ะท่านผู้ชม ขอต้อนรับเข้าสู่รายการ เพลงเพลินบันเทิงใจ! วันนี้เรามาพร้อมเสียงเพลงสุดไพเราะและศิลปินสุดฮอต!”

น้ำเสียงของเธอลื่นไหลเหมือนปลาไหลว่ายในน้ำใส ส่วนภูผา...ยืนยิ้มเฉยอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบราวกับเป็นผู้ชมเหตุการณ์จนทีมงานเริ่มมองหน้ากันด้วยความกังวล

“ดิฉัน อรอนงค์ หรืออันอัน พิธีกรหญิง และข้าง ๆ ดิฉันคือ...คุณภูผา หรือซัน พิธีกรชายค่ะ!”

เธอหันไปส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อ แต่สิ่งที่ได้คือ...

“อืม...ใช่ครับ”

หนึ่งประโยคสั้น ๆ ปิดบรรยากาศราวกับมีใครดับไฟห้องแสดงสดทั้งห้อง

อันอันยิ้มค้างอยู่กลางอากาศ สายตาเหลือบไปเห็นเจ๊หวานที่ยืนหลังกล้องโบกมือทำท่ายิ้มใส่ “ยิ้มไว้ลูก ยิ้มไว้!”

เธอหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนหันกลับมาทางกล้อง

“ค่ะ! คุณซันของเรานี่พูดน้อยแต่ยิ้มละมุนมากเลยนะคะ~ เห็นไหมคะท่านผู้ชม นิ่ง ๆ แบบนี้แต่มีเสน่ห์สุด ๆ เลยค่ะ!”

เธอพูดแก้สถานการณ์ด้วยพลังพิธีกรระดับมืออาชีพเต็มร้อย ขณะที่ภูผามองเธอนิดหนึ่งด้วยสายตานิ่ง ๆ ที่อ่านไม่ออกว่า ชมจริงหรือกัดเบา ๆ กันแน่

รายการดำเนินต่อไปอย่างคับขัน

ทุกบรรทัดที่ควรเป็นของภูผา กลับกลายเป็นของอันอันแทบทั้งหมด

ส่วนชายหนุ่มก็พูดได้แค่ “ท่านต่อไปเป็นใครครับ” หรือ “เชิญคุณอันอันแนะนำได้เลยครับ” วนไปวนมาเหมือนแผ่นเสียงเก่า

อันอันพูดรัวเกือบห้านาทีโดยไม่หยุดหายใจ เหงื่อเริ่มซึมที่ขมับ แต่รอยยิ้มยังเปล่งประกายเหมือนโฆษณายาสีฟันสมุนไพรชื่อดัง

จนกระทั่งช่วงท้ายสุดของรายการ...

“แล้วพบกันใหม่ในสัปดาห์หน้า กับดิฉัน อันอัน และคุณซันซัน ในรายการ เพลงเพลินบันเทิงใจ!”

เธอกล่าวปิดอย่างงดงามพร้อมยิ้มสู้กล้อง ก่อนเสียงผู้กำกับตะโกน “คัต!” ดังขึ้น

ทั้งทีมงานปรบมือให้เสียงดังพรืด

อันอันหอบหายใจนิด ๆ แล้วหันไปมองภูผาที่ก็ยังยืนหน้าตายเหมือนรูปปั้นพระเอกซีรีส์

“อืม...ทำได้ดีมาก” เขาพูดเรียบ ๆ พร้อมพยักหน้าน้อย ๆ “พูดแทนผมได้หมดเลย อันที่จริง คุณเป็นพิธีกรคนเดียวก็ได้นะ”

อันอันชะงัก หันมามองตาค้าง ทั้งเหนื่อย ทั้งขำ ทั้งอยากโยนไมค์ใส่หน้าเขา

เธอยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเรียบแต่แฝงแววโกรธไว้เต็มที่

“ฉันก็อยากเป็นพิธีกรคนเดียวนะคะ เพราะคุณแทบไม่ได้ทำอะไรเลย”

สีหน้าของอันอันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม รอยยิ้มจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่มุ่งมั่น

“ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมคุณถึงได้มาเป็นพิธีกรรายการนี้ แต่ในเมื่อคุณรับงานแล้ว ก็ช่วยมีความรับผิดชอบหน่อยเถอะ ทำให้สุดความสามารถ ไม่ใช่มายืนเฉย ๆ แบบนี้ ถ้าคุณไม่ตั้งใจจริง ก็ลาออกไปซะ จะได้เปิดโอกาสให้คนที่อยากทำจริง ๆ เข้ามาแทนคุณ”

คำพูดนั้นออกจากปากเธอชัดถ้อยชัดคำ ก่อนอันอันสะบัดหน้าหมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่...

แต่ในแววตานั้น...มีบางอย่างที่สั่นไหวขึ้นมาอย่างเงียบงัน

…

หลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว อันอันเดินขึ้นรถตู้ที่จอดรออยู่ด้านหน้าอย่างคนหมดแรง สีหน้าบูดบึ้งราวกับโดนแย่งกินของโปรดไปต่อหน้า

“เก่งมากเลยจ้ะ อันอัน!”

เจ๊หวานพูดเสียงสดใส พลางยื่นแก้วชาผลไม้เย็นเฉียบรสโปรดของหญิงสาวให้

“วันนี้พูดได้เยี่ยมมาก ถึงขั้นผู้กำกับยังชมไม่หยุดปากแน่ะ!”

อันอันรับแก้วมา พลางถอนหายใจยาวเหยียด

“ถ้าอีตาซันนั่นยังไม่ยอมท่องบทมาอีก เทปหน้าอันได้ตายแน่ ๆ เลยค่ะเจ๊! วันนี้พูดจนคอแห้ง เสียงแหบเหมือนเป็ดโดนจับว่ายน้ำทั้งวันแล้วนะ!”

เจ๊หวานกลั้นหัวเราะ ก่อนตบไหล่เบา ๆ “ใจเย็นลูก เดี๋ยวเทปหน้าก็เข้าขากันมากขึ้นเอง”

อันอันเบ้ปาก “เข้าขาเหรอคะ? ตอนนี้เข้าขาไม่ได้หรอกค่ะเจ๊ เข้ากันได้แค่ ‘ขัดหูขัดตา’ กันมากกว่า!”

เธอพูดจบก็ซดชาผลไม้รวดเดียวหมดแก้ว แล้วเอนหัวพิงเบาะ ถอนหายใจอีกครั้งอย่างเหนื่อยหน่าย

แต่ถึงอย่างนั้น แววตาของเธอก็ยังซ่อนรอยขบขันเล็ก ๆ เอาไว้...เหมือนจะรู้ตัวว่า ถึงจะหงุดหงิดยังไง...ใจเจ้ากรรมก็ยังเผลอสนใจชายหนุ่มนิ่งเฉยคนนั้นอยู่ดี

...

“ฮัลโหล...เจ๊ ว่าไงคะ”

อันอันรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงงัวเงียสุดชีวิต เพราะสายจากเจ๊หวานโทรเข้ามาตอนแปดโมงเช้า ซึ่งสำหรับเธอ มันคือเวลา ตีห้าของคนธรรมดา!

“อันอันนน! เมื่อกี้เจ๊เพิ่งวางสายจากผู้กำกับรายการเมื่อคืนนี้ แกชมใหญ่เลยว่าอันอันเก่งมากกกก~ เข้าขากับน้องซันซันสุด ๆ!”

เสียงเจ๊หวานดังลั่นจนแทบทะลุลำโพง “แฟนคลับรายการก็ชมกันพรึ่บเลยนะ เข้าไปดูคอมเมนต์สิ เดี๋ยวเจ๊ส่งลิงก์ให้ แหม~ เจ๊อ่านแล้วปลื้มแทนเลย!”

อันอันกระพริบตาปริบ ๆ พยายามประมวลผลคำว่า “เข้าขากันสุด ๆ”

“หะ...ว่าไงนะคะเจ๊ เข้าขากันได้ดีเหรอ? ผู้กำกับเขาใช้ตาที่สามมองเหรอคะ?”

“จะตาไหนก็ไม่สำคัญหรอก!” เจ๊หวานหัวเราะเสียงดัง “ฟีดแบ็คดีคือดี! เอาเป็นว่า...ทีมงานส่งสคริปต์เทปหน้ามาแล้วนะ เดี๋ยวเจ๊พิมพ์ส่งให้อันอ่านก่อนเลย เผื่อคราวนี้ต้องท่องบทของน้องซันซันเพิ่ม ฮ่าฮ่าฮ่า~”

เสียงหัวเราะของเจ๊หวานดังลากยาว ก่อนวางสายไปแบบไม่เปิดโอกาสให้อันอันโต้ตอบ

อันอันถือโทรศัพท์แนบหูอยู่อย่างนั้น เงียบไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ

“เข้าขากันได้ดี... โอ๊ย!”

หญิงสาวกุมขมับเหมือนจะปวดหัวตื๊บ ๆ แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างแรงจนที่นอนยวบ

“ถ้าแบบนั้นเรียกว่าเข้าขาได้ดีล่ะก็...” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง “สงสัยรายการนี้คงต้องชื่อ เพลงเพลินปวดใจ แทนแล้วละมั้ง!”

เธอกลิ้งตัวไปมาบนเตียงอย่างหงุดหงิด ก่อนคว้าหมอนมากอดแน่น แล้วตะโกนใส่เบา ๆ

“อีตาบ้า!!! หัดจำบทบ้างสิยะ!!!”

“ติ๊ง!”

เสียงแจ้งเตือนจากไลน์ดังขึ้น พร้อมชื่อ “เจ๊หวาน” ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

อันอันรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ทั้งที่ยังนอนแผ่บนเตียง

ในข้อความมีลิงก์แนบมาพร้อมอีโมจิรูปหัวใจและข้อความจากเจ๊ว่า

“นี่จ้ะ ลิงก์แฟนเพจรายการเมื่อคืน! เขาชมใหญ่เลย อันลองอ่านดูสิ~”

หญิงสาวกดเข้าไปทันที ก่อนเลื่อนอ่านคอมเมนต์อย่างรวดเร็ว

‘555 พิธีกรคู่ขวัญหรือคู่ขวาน (วิ่งไล่เอาขวานจาม) กันแน่เนี่ย ต้องตามดูทุกสัปดาห์ซะแล้ว!’

‘2ซัน2อัน พิธีกรคู่กัด ฮ่าฮ่าฮ่า’

‘โอ๊ย ขำจนน้ำตาไหล ซันซันโดนอันอันพูดกลบหมดเลยมั้ง’

‘อันอันพูดเก่งมาก ส่วนซันซันก็หล่อมาก พูดน้อย...ถนอมเสียงไว้ใช้ตอนสำคัญแน่ ๆ 😂’

อันอันอ่านไปก็กลอกตาไป “พูดน้อยถนอมเสียงเหรอ...โถ~ น่าจะเรียกว่า ถนอมคำพูดจนจะหมดอายุแล้ว!”

เธอหัวเราะในลำคอปนหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเสียไม่ได้ อย่างน้อยบทบาทพิธีกรที่เธออุตส่าห์ซ้อมมานาน ก็เริ่มเปล่งประกายให้เห็นบ้างแล้ว

“ต่อให้พูดจนเสียงแหบเหมือนเป็ดเป็นหวัด แต่ถ้าแฟนคลับชอบ...ก็คุ้มละกัน!”