บทที่ 4

เมื่อตอนที่อันอันมาถึงร้าน ป๊ากำลังหัวหมุนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ทั้งคิดเงินให้ลูกค้า ทั้งหันไปสั่งลูกจ้างเรื่องเสิร์ฟอาหาร เสียงเรียกลั่นร้านจนบรรยากาศเหมือนสนามรบขนาดย่อม

“อันอัน มาแล้วเหรอลูก! ดีเลย มาช่วยอยู่ที่เคาน์เตอร์หน่อย เดี๋ยวป๊าขอเข้าไปดูในครัวแป๊บหนึ่งนะ!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ป๊าก็วิ่งปรู๊ดเข้าไปในครัว ทิ้งให้อันอันยืนงงอยู่ท่ามกลางดงลูกค้าที่กำลังต่อคิวคิดเงินยาวเป็นงูเลื้อย

“สักครู่นะคะ คุณป้า เดี๋ยวอันรีบคิดเงินให้นะคะ!”

เธอรีบก้าวเข้าเคาน์เตอร์พร้อมยิ้มหวาน ก่อนรับบิลอาหารจากคุณป้าขาประจำที่มายืนรออยู่

“อันอัน~ เมื่อวานป้าดูรายการที่หนูไปออกมาด้วยนะ ชุดหนูน่ารักมากเลย นางฟ้าตัวจริงเสียงจริง! ป้าดูเพลินเชียว~ ส่วนไอ้หนุ่มที่ยืนข้าง ๆ นั่นก็หล่อไม่เบาเลยนะ ชุดเหมือนนกเพนกวินอย่างที่หนูแซวเลย ฮ่าฮ่า!”

คุณป้าพูดไปยิ้มไปอย่างเอ็นดู

อันอันหัวเราะเขิน ๆ “ขอบคุณค่ะป้า~ สนุกไหมคะ อย่าลืมดูต่อศุกร์หน้านะคะ รับรองมีให้ขำอีกแน่ ๆ”

“ได้เลยจ้ะ! ตอนนี้ป้าบังคับทั้งบ้านให้ดูรายการของหนูทุกศุกร์เลยนะ ไม่ให้พลาดซักตอน แล้วศุกร์หน้าหนูจะใส่ชุดอะไรอีกล่ะ?”

อันอันยิ้มตาเป็นประกาย ก่อนยกมือแตะปากทำท่าลับสุดยอด “อันขออุบไว้ก่อนค่ะป้า~ ไว้รอลุ้นกันวันศุกร์หน้าเลย รับรองว่าป้าต้องประทับใจแน่นอน!”

พูดจบเธอก็ส่งเงินทอนให้พร้อมรอยยิ้มหวานประจำตัว

“ขอบคุณนะคะป้า แล้วเจอกันใหม่ค่ะ นางฟ้าประจำร้านรอต้อนรับเสมอค่ะ”

คุณป้าหัวเราะเอ็นดูก่อนออกจากร้านไป

อันอันยิ้มแก้มแทบแตก ยืนรับบิลต่ออย่างคล่องแคล่ว เสียงหัวเราะของลูกค้ากับกลิ่นเกี๊ยวหอมกรุ่นที่ลอยอบอวลทั่วร้านทำให้หัวใจเธอพองโตไปด้วยความสุข เธอยิ้มรับลูกค้าทุกคนอย่างร่าเริง ขยันขันแข็งราวกับพนักงานดีเด่นประจำเดือนของบ้านเกี๊ยวเลยทีเดียว

กว่าลูกค้าจะเริ่มซา จนอันอันมีโอกาสได้นั่งพักก็ล่วงเลยไปกว่าชั่วโมงเต็ม วันนี้เป็นวันเงินเดือนออก จึงมีลูกค้าที่เป็นพนักงานออฟฟิศแวะมาทานกันเป็นกลุ่ม ๆ แน่นร้านตั้งแต่เที่ยงยันบ่าย

ร้านเกี๊ยวของครอบครัวอันอันขึ้นชื่อเรื่องความอร่อยกลมกล่อมจนกลายเป็นตำนานย่านนี้ไปแล้ว เมนูเกี๊ยวมีให้เลือกสารพัด ทั้งเกี๊ยวนึ่ง เกี๊ยวน้ำ เกี๊ยวทอด เกี๊ยวซุป เกี๊ยวซอสเปรี้ยวหวาน และเกี๊ยวต้มยำที่เป็นลูกรักของใครหลายคน เรียกได้ว่ากินได้ทุกวันไม่มีเบื่อ

นอกจากเมนูเกี๊ยวแล้ว ทางร้านยังมีอาหารจานเดียวอย่างข้าวผัด เส้นหมี่ราดหน้าหลากสูตร และของทานเล่นที่เป็นซิกเนเจอร์ของร้านอย่าง ขนมเปี๊ยะต้นหอมสูตรต้นตำรับจากจีน เสิร์ฟคู่กับ น้ำจิ้มซอสเปรี้ยวสูตรพิเศษ ที่ทุกโต๊ะต้องสั่ง แถมยังปิดท้ายด้วย เกี๊ยวทอดสูตรดั้งเดิม เมนูยอดฮิตตลอดกาลที่ใครได้ลองก็ติดใจ

“สวัสดีค่า~ ลูกค้ามากี่ท่านคะ?”

อันอันส่งเสียงทักอย่างร่าเริงพลางยิ้มต้อนรับชายหนุ่มสองคนที่เพิ่งเดินเข้าร้านมา หนึ่งในนั้นสวมแว่นกันแดดกับหน้ากากอนามัยมิดชิด ส่วนอีกคนรูปร่างท้วมดูท่าทางคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก

“เอ๊ะ...พี่โชค!?” อันอันร้องอย่างตกใจ เมื่อจำได้ว่าชายร่างท้วมนั่นคือ พี่โชค ผู้จัดการส่วนตัวของภูผา!

“อ้าว คุณอันอัน! บังเอิญจังเลยครับ ทำงานอยู่ที่นี่เหรอ?”

โชคทักกลับด้วยน้ำเสียงแปลกใจปนดีใจ

อันอันยิ้มแห้งนิด ๆ ก่อนตอบเสียงสดใส “ใช่ค่ะ ร้านนี้เป็นร้านของป๊าอันเอง~ วันนี้แม่ติดธุระ ก็เลยให้อันมาช่วยเก็บตังค์กับรับออเดอร์นิดหน่อยค่ะ”

“อ๋อ~ แบบนี้นี่เอง ถึงว่า...ปกติพวกเรามาบ่อยนะครับ แต่ไม่เคยเจอคุณอันเลย”

พี่โชคหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสริม “ร้านนี้เป็นร้านโปรดของซันเลยนะครับ วันนี้งานเสร็จนิดหน่อยเลยมาช่วงนี้ ปกติจะมาช่วงสาย ๆ แล้วจะเจอคุณลุงใจดีเจ้าของร้านทุกครั้ง”

“อ๋อ~ ส่งสัยเป็นป๊าอันน่ะค่ะ ท่านจะมาดูร้านตั้งแต่เปิดเลย ปกติแม่ก็จะมาช่วยด้วย แต่วันนี้แม่ติดธุระเลยให้อันมาแทนค่ะ”

เธอพูดพลางยิ้มสดใสตามสไตล์ “โชคดีจังเลยนะคะที่ได้เจอกัน! เชิญนั่งเลยค่ะ เลือกโต๊ะตามสบายเลย~”

พูดจบ อันอันก็ผายมือเชิญทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ก่อนถือเมนูเดินตามไปอย่างคล่องแคล่วเพื่อรับออเดอร์

ทั้งสองเลือกนั่งที่โต๊ะประจำ มุมในสุดของร้าน...โต๊ะที่ค่อนข้างเงียบและเป็นมุมที่ลูกค้าขาประจำชอบนั่งกัน

ชายหนุ่มร่างสูงที่เดินนำหน้าไปก่อนนั่งลง และค่อย ๆ ถอดหน้ากากอนามัยกับแว่นกันแดดออก...

ภูผา

อันอันชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นใบหน้าคุ้นตาที่เธอเจอสัปดาห์ละครั้ง เธอแทบจะกลืนน้ำลายไม่ลง แต่ก็พยายามยิ้มตามมารยาทของลูกสาวเจ้าของร้านที่ดี (แม้ในใจจะร้อง “โลกมันกลมเกินไปแล้ววว!” ก็ตาม)

ภูผาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอแว่บหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่ติดนุ่ม

“ขนมเปี๊ยะต้นหอม เกี๊ยวทอดซอสเห็ดทรัฟเฟิล แล้วก็บะหมี่แห้งราดซอสเสฉวนครับ”

พูดจบก็เงียบไป ไม่ได้เปิดเมนูด้วยซ้ำ ราวกับจำได้ขึ้นใจว่าร้านนี้ขายอะไรอร่อยบ้าง

ส่วนพี่โชคที่นั่งข้าง ๆ ก็ยิ้มพลางเปิดเมนูสั่งเสริม “งั้นผมเอาเกี๊ยวนึ่งกับข้าวผัดหมูทอดครับ”

อันอันรีบจดออเดอร์พร้อมทวนเสียงสดใส

“สรุปว่ามีขนมเปี๊ยะต้นหอม เกี๊ยวทอดซอสเห็ดทรัฟเฟิล บะหมี่แห้งราดซอสเสฉวน เกี๊ยวนึ่ง แล้วก็ข้าวผัดหมูทอดนะคะ ส่วนเครื่องดื่มมีชามะลิยูซุกับชาอู่หลงลิ้นจี่นะคะ เดี๋ยวอันรีบให้ทางครัวจัดให้ด่วนเลยค่ะ!”

พูดจบเธอรีบหมุนตัวเข้าไปในครัว ยื่นใบออเดอร์ให้ลูกจ้าง พร้อมตะโกนเสียงใส

“โต๊ะในสุดค่า ด่วนเลยนะ!”

จากนั้นก็เทชาจีนเย็นใส่ถ้วยเซรามิกสองแก้ว แล้วรีบยกไปเสิร์ฟอย่างคล่องแคล่ว

“ระหว่างรออาหาร จิบชาจีนไปก่อนนะคะ ถ้าอยากได้อะไรเพิ่ม เรียกอันได้เลยค่ะ~”

เธอยิ้มหวานส่งให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว

ภูผายกแก้วชาขึ้นจิบเบา ๆ กลิ่นหอมของชาจีนแตะจมูกอย่างคุ้นเคย เขาเหลือบตามองตามแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินไปประจำที่เคาน์เตอร์

ไม่อยากจะเชื่อเลย...ร้านโปรดที่เขาแวะมากินบ่อย ๆ จะเป็นร้านของครอบครัวยัยเตี้ยตาโตนี่เอง

เขายิ้มบาง ๆ กับตัวเองอย่างห้ามไม่อยู่

“วันนี้ไม่ได้แต่งหน้า...แต่ก็ดูสดใสดีนี่นา”

สายตาเขายังคงมองตามเธอไปเรื่อย ๆ

แปลกจริง... เมื่อวานยังเถียงกันในรายการจนคนดูแทบปวดกราม แต่พอมาเจอกันอีกทีในร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงรู้สึกเหมือนเจอคนคุ้นเคยที่คิดถึงก็ไม่รู้

หัวใจเขากลับรู้สึก...อุ่นอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อย โชคก็ลุกขึ้นเดินมาที่เคาน์เตอร์เพื่อชำระค่าอาหาร ส่วนภูผายังนั่งอยู่ที่โต๊ะ ค่อย ๆ สวมหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดกลับอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากร้านไปอย่างเงียบ ๆ (แต่ดูเท่จนลูกค้าสาวโต๊ะข้าง ๆ เหลียวตามกันเป็นแถว)

“แล้วเจอกันวันศุกร์หน้านะครับ น้องอัน~”

โชคพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส “ซันเขาได้รับสคริปต์เทปหน้าแล้ว พี่กำชับให้ท่องจนขึ้นใจเลย รับรองไม่มีเหตุการณ์ประหลาดใจอีกแน่นอนครับ!”

อันอันยกมือไหว้พลางยิ้มหวาน “แล้วพบกันค่ะ พี่โชค~ แต่…”

เธอทำตาเป็นประกาย ก่อนหัวเราะคิก “อันว่าน่าจะมีเหตุการณ์ประหลาดใจแน่ ๆ ค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า~”

เสียงหัวเราะใส ๆ ของเธอดังตามหลังพี่โชคที่กำลังเดินออกจากร้านไป

และถ้าภูผาได้ยิน…เขาคงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแน่ ๆ เพราะคำว่า “เหตุการณ์ประหลาดใจ” จากปากของยัยเตี้ยตาโตนั่น มักจะหมายถึงอะไรบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เคยคาดเดาได้เลยจริง ๆ

...

ศุกร์หรรษา (สำหรับอันอัน) ก็เวียนกลับมาอีกครั้ง!

แสงไฟบนเวทีค่อย ๆ สว่างขึ้น เสียงดนตรีประกอบแนวเทพนิยายดังคลอเบา ๆ ทั่วสตูดิโอ

กล้องแพนไปยังหญิงสาวในชุดฟูฟ่องระยิบระยับราวเจ้าหญิงในนิทาน

“สวัสดีค่า~ ท่านผู้ชม ดิฉัน...ซินเดอเรลล่าอันอันค่ะ!”

เธอกล่าวเสียงใส พลางหมุนตัวช้า ๆ ให้กระโปรงพองลอยอย่างน่ารัก พร้อมรอยยิ้มสดใสที่ทำให้เสียงปรบมือดังสนั่นทั่วสตูฯ

“และ...เจ้าชายขี่ม้าขาวของเรา...คุณซันซันค่า!”

เสียงหัวเราะระเบิดขึ้นแทบจะทันทีที่ภูผาเดินออกมาจากหลังเวที เพราะ “เจ้าชายภูผา” ของเรา มีม้ากระดาษครอบช่วงเอวไว้ทั้งตัว!

แถมม้ากระดาษตัวนั้นยังขยับตามจังหวะขาได้จริง ๆ หูม้าเด้ง ๆ หางสะบัดเป็นประกายกลิตเตอร์วิบวับสะท้อนแสงไฟจนตาพร่า

อันอันเห็นภาพนั้นก็กลั้นขำแทบไม่อยู่ “วันนี้...คุณภูผาพาม้าคู่ใจมาออกเวทีด้วยนะคะ~”

ภูผาเหลือบมองเธอเล็กน้อยก่อนหันหน้ากลับไปข้างหน้า สายตานิ่งเรียบ เสียงขรึมเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“คุณอันอัน...อยู่ไหนครับ?”

เขาหันมองไปรอบเวทีอย่างตั้งใจ ทำท่าเหมือนมองไม่เห็นหญิงสาวข้างตัวอย่างจงใจสุด ๆ

อันอันทำตาโต ปากงอนนิด ๆ “อันอันอยู่ตรงนี้ค่ะ เจ้าชาย~”

เธอเขย่งตัวขึ้นพร้อมโบกมือให้ชายหนุ่มเห็นอย่างเอิกเกริก

ภูผาทำสีหน้าเหมือนเพิ่งเห็นเป้าหมายและก้มหน้าลงก่อนจะเอ่ยว่า “อ้อ...อยู่ตรงนี้เอง สวัสดีครับ คุณอันอัน~”

อันอันอ้าปากค้าง ตาโตอย่างตกตะลึงกับคำพูดนั้น

ในหัวเธอแทบจะมีเปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นมาในทันที

อีตานี่! หาว่าฉันเตี้ยอีกแล้วใช่ไหม!?

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังยิ้มหวานกลบเกลื่อนต่อหน้ากล้อง มือกำแน่นข้างลำตัวอย่างหมั่นเขี้ยวสุดฤทธิ์

รอดูเถอะคุณเจ้าชายขี่ม้ากระดาษ...เดี๋ยวซินเดอเรลล่าคนนี้จะหาทางเอาคืนให้สาสม!

เสียงหัวเราะของผู้ชมระเบิดขึ้นทันที ทีมงานหลังกล้องก็แอบขำกันคิกคัก

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ผลัดกันแซวกันไปมาตลอดรายการไม่เว้นจังหวะ

ทุกครั้งที่ภูผาขยับ เสียงกรอบแกรบ ๆ ของม้ากระดาษก็ดังขึ้นเป็นจังหวะประกอบ ทำเอาคนดูขำกลิ้งกันทั้งสตูฯ

อันอันพยายามพูดต่อทั้งที่ไหล่สั่นจากการกลั้นหัวเราะ ส่วนภูผาก็ทำหน้านิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ยกเว้นหูที่เริ่มแดงเรื่อจนกล้องซูมจับได้พอดี

บรรยากาศบนเวทีเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของทั้งสองคน

จนเมื่อเทปจบลง ทั้งอันอันและภูผาก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

เหมือนจะรู้กันโดยไม่ต้องพูดว่า...

“คู่กัดประจำรายการ” ของวันนี้ ได้กลายเป็น “คู่ขวัญขวัญใจคนดู” ไปโดยสมบูรณ์แล้ว