ท่านแม่ทัพยอมสยบต่อฮูหยินแล้ว

×คำเตือนนิยายคอมมิดี้ อาจใช้ศัพท์ยุคปัจจุบันบ้าง ตามสไตล์×

ม้วนราชโองการสีเหลืองทองถูกโยนโครมลงบนโต๊ะทรงอักษรอย่างไม่ไยดี พร้อมกับร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตของ เซียวจิ่น (ฉีอ๋อง) ที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นโอรสสวรรค์

​"เสด็จพี่! นี่มันหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ? สมรสพระราชทานกับบุตรสาวจวนราชครูหลิน? กระหม่อมบอกแล้วว่าไม่แต่ง!" เซียวจิ่นกัดฟันกรอด ข่าวลือเรื่องความงดงามของสตรีตระกูลหลินไม่เคยเข้าหูเขา สิ่งเดียวที่เขารู้คือจวนราชครูเป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่พยายามจะยัดเยียดสายลับเข้ามาในจวนของเขา!

​ฮ่องเต้เซียวเยวี่ยน ปิดหน้าหนังสือที่กำลังอ่าน ค่อยๆ ยกจิบชาอย่างใจเย็น "จิ่นเอ๋อร์ ปีนี้เจ้าอายุยี่สิบหกแล้ว เอาแต่ขลุกอยู่ในค่ายทหารจนตัวจะเหม็นสาบม้าอยู่แล้ว ข้าแค่อยากให้เจ้ามีสตรีดีๆ คอยดูแลเรือนหลัง"

​"ดูแลเรือนหลัง หรือจับตาดูความเคลื่อนไหวของกระหม่อมกันแน่?"

​"อย่าอคตินักเลย รับๆ นางไปเถอะ ถือเสียว่าทำเพื่อข้า" ฮ่องเต้แย้มสรวลกริ่ม "อ้อ ราชโองการประทับตราแล้ว งานแต่งจะมีขึ้นในอีกสามวัน เจ้าเตรียมตัวรับเจ้าสาวด้วยล่ะ"

​เซียวจิ่นกำหมัดแน่นเตรียมจะอาละวาดต่อ ทว่าจังหวะนั้นเอง ขันทีหน้าซีดเผือดก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน

​"ฝ่าบาท! ทูลเสด็จอ๋อง! ม้าเร็วจากชายแดนเหนือแจ้งว่า ชนเผ่าทุ่งหญ้าก่อกบฏ ปล้นสะดมหมู่บ้านพ่ะย่ะค่ะ!"

​ดวงตาของแม่ทัพหนุ่มที่เคยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ กลับเปล่งประกายเจิดจ้าราวกับเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เขายืดอกขึ้นทันที รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปาก

​"กบฏงั้นรึ? ช่างบังอาจนัก! เสด็จพี่ กระหม่อมทนเห็นราษฎรเดือดร้อนไม่ได้ จะขอปราบกบฏด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ!"

​"เดี๋ยว! เจ้าบ้าไปแล้วหรือ กบฏกลุ่มเล็กๆ ส่งแม่ทัพรองไปก็..." ฮ่องเต้อ้าปากค้าง

​"เรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ จะละเลยได้อย่างไร กระหม่อมจะนำทัพออกเดินทาง... คืนวันแต่งงาน พ่ะย่ะค่ะ!"

​กล่าวจบ เซียวจิ่นก็สะบัดชายเสื้อเดินอาดๆ ออกจากห้องทรงอักษรไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ฮ่องเต้มองตามตาปริบๆ... เจ้าน้องทรพี! นี่เอ็งหาข้ออ้างหนีเมียชัดๆ!

จวนราชครูหลิน

​ณ จวนราชครูหลิน บรรยากาศมงคลก่อนวันแต่งงานถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องไห้ระงมของฮูหยินใหญ่และใบหน้าเขียวคล้ำของราชครูหลิน

​"หนีไปแล้ว? ลูกทรพี! กล้าหนีตามบัณฑิตยากจนไปก่อนวันแต่งงานเพียงสามวันได้อย่างไร! โทษหลอกลวงเบื้องสูงนี่มันประหารเจ็ดชั่วโคตรเชียวนะ!" ราชครูหลินทุบโต๊ะจนถ้วยชาสะเทือน

​ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างบอบบางของสตรีนางหนึ่งถูกบ่าวไพร่ลากตัวเข้ามากลางโถง หลินเยวี่ย คุณหนูรองลูกอนุที่แทบไม่มีใครจำหน้าได้ กำลังยืนหาวหวอดด้วยความงัวเงีย เพราะเพิ่งถูกปลุกจากการนอนกลางวัน

​"เยวี่ยเอ๋อร์..." ราชครูหลินหันขวับมามองบุตรสาวคนรอง ราวกับเห็นขอนไม้ชิ้นสุดท้าย "เจ้า... เจ้าต้องแต่งเข้าจวนฉีอ๋องแทนพี่สาวเจ้า!"

​หลินเยวี่ยเลิกคิ้ว นางรู้กิตติศัพท์ของ 'ท่านอ๋องปีศาจ' ผู้นั้นดี ใครๆ ก็ลือว่าเขาหน้าตาดุร้าย มีแผลเป็นหน้าเกลียด และฆ่าคนเป็นผักปลา ทว่าแทนที่นางจะร้องไห้ฟูมฟายคร่ำครวญเหมือนที่คนทั้งจวนคาดหวัง สมองของสตรีผู้รักสโลว์ไลฟ์กลับประมวลผลอย่างรวดเร็ว

​แต่งให้ฉีอ๋อง? จวนอ๋องรวยมาก อาหารน่าจะอร่อยกว่าเศษข้าวในจวนราชครู ส่วนเรื่องสามีหน้าผี... เขาเป็นถึงแม่ทัพ คงต้องไปออกรบชายแดนบ่อยๆ ไม่ได้อยู่จวนหรอกมั้ง... นี่มันทางหนีออกจากขุมนรกจวนราชครูชัดๆ!

​"ได้เจ้าค่ะ" หลินเยวี่ยรับคำสั้นๆ หน้าตาเฉย

​ราชครูหลินและฮูหยินใหญ่อึ้งกิมกี่... เหตุใดนางถึงยอมง่ายดายปานนี้? หรือว่านางโง่เขลาจนไม่รู้กิตติศัพท์ของฉีอ๋อง? ช่างเถอะ ขอแค่มีคนขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวก็พอ!

​[ฉากที่ 3: เรือนหอจวนฉีอ๋อง - จุดพลุฉลองในใจ]

​คืนวสันต์มีค่าดั่งทองคำ... ทว่าในห้องหอของจวนฉีอ๋องกลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงเทียนมงคลที่แตกปะทุ

​หลินเยวี่ยในชุดเจ้าสาวสีแดงสด นั่งตัวตรงแหน่วอยู่บนเตียงจนคอแทบเคล็ด หิวก็หิว ง่วงก็ง่วง แต่ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวก็ยังไม่มีใครมาเปิดเสียที

​จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นหน้าประตู พ่อบ้านสวี ชายชราผู้ดูแลจวนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขายืนนิ่งอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

​"พะ... พระชายาพ่ะย่ะค่ะ ทูลพระชายา... ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องควบม้าออกจากเมืองหลวง นำทัพไปปราบกบฏที่ชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

​พ่อบ้านสวีหลับตาปี๋ เตรียมใจรับฟังเสียงร้องไห้คร่ำครวญและเสียงปาข้าวของทำลายห้องหอของสตรีที่ถูกทิ้งในคืนแต่งงาน

​แต่... ทุกอย่างกลับเงียบกริบ

​พรึ่บ!

​มือเรียวขาวผ่องเอื้อมไปกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงออกด้วยตัวเอง เผยให้เห็นใบหน้างดงามสะคราญโฉมที่ไม่ได้มีคราบน้ำตาแม้แต่หยดเดียว กลับกัน ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับทอประกายระยิบระยับราวกับดวงดาว

​"ไปชายแดนแล้ว? ไม่กลับมาแล้วใช่หรือไม่?" หลินเยวี่ยถามเสียงใส

​"พะ... พ่ะย่ะค่ะ การศึกยืดเยื้อ เกรงว่าคงอีกเป็นปี" พ่อบ้านสวีตอบตะกุกตะกัก

​"ยอดเยี่ยม!" หลินเยวี่ยตบมือฉาดใหญ่ นางลุกพรวดขึ้นจากเตียง ถอดรัดเกล้ามงคลหนักอึ้งโยนทิ้งไปข้างเตียง ก่อนจะพุ่งตรงไปยังโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารมงคลและขนมมงคล

​"พ่อบ้านสวี พรุ่งนี้สั่งคนให้มารื้อลานหน้าเรือนหลังทีนะ ข้าจะปลูกผัก! อ้อ แล้วสั่งห้องครัวด้วยว่าข้าอยากกินเป็ดย่างสองตัว! ไปชายแดนงั้นหรือ... ขอให้ไปนานๆ ไม่ต้องรีบกลับมาเลยยิ่งดี!"

​พ่อบ้านสวีอ้าปากค้าง มองพระชายาที่กำลังแทะขาเป็ดมงคลอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความงุนงง... จวนอ๋องของพวกเขา ได้ต้อนรับตัวประหลาดอันใดเข้ามากันเนี่ย!?

​[เรือนหลัง จวนฉีอ๋อง - อาณาจักรส่วนตัวของหลินเยวี่ย]

​กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปถึงสองปีเต็ม ทว่าจวนฉีอ๋องกลับไม่เคยหลุดพ้นจากความเงียบเหงา... นั่นคือสิ่งที่คนภายนอกคิด!

​ความจริงแล้ว ภายใน ‘เรือนหลัง’ อันเป็นเขตหวงห้าม บัดนี้ได้แปรสภาพเป็นอาณาจักรสวรรค์ของ หลินเยวี่ย ไปเสียแล้ว จากคุณหนูรองจวนราชครูผู้ถูกลืม นางใช้เวลาสองปีที่สามีไม่อยู่ งัดเอาสินเดิมและเบี้ยหวัดรายเดือนของพระชายา ไปลงทุนเปิดกิจการลับๆ ผ่านนายหน้า ทั้งหอสุรา โรงเตี๊ยม และร้านเครื่องประทินโฉม จนตอนนี้กลายเป็น ‘เศรษฐินีน้อย’ ที่มีตั๋วเงินปึกหนาซุกอยู่ใต้เตียงจนแทบนอนไม่ราบ

​“อืม... เดือนนี้กำไรหอสุราเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ดีจริงๆ”

​ร่างบอบบางในชุดกระโปรงผ้าไหมเนื้อนิ่ม (ที่สั่งทอพิเศษแบบไร้ลวดลายเพราะขี้เกียจดูแลรักษา) นอนเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม มือหนึ่งพลิกดูสมุดบัญชี อีกมือหนึ่งกำลังเกาพุงแมวอ้วนกลมสีส้มที่นอนหงายเงิบอยู่ข้างๆ

​ตลอดสองปีมานี้ นางไม่ได้อยู่เดียวดาย แต่มีบริวารผู้ซื่อสัตย์ถึง 5 ตัว!

​เสี่ยวหลงเปา: แมวขาวลายสลิด ตัวจ่าฝูงจอมหยิ่ง

​หมั่นโถว: แมวขาวล้วน ขี้เซาเป็นที่หนึ่ง

​ถังหูลู่: แมวสามสีจอมประจบ

​หมูสามชั้น: แมวส้มจอมตะกละ (ตัวที่กำลังโดนเกาพุง)

​ไข่พะโล้: แมวดำตาสีเหลืองอำพัน ผู้เชี่ยวชาญด้านการจับหนู(และขโมยปลา)

​"ชิงชิง วันนี้อากาศดี คืนนี้ข้าจะไปแช่น้ำพุร้อนเสียหน่อย เตรียมเสื้อผ้าให้ด้วยนะ" หลินเยวี่ยหันไปสั่งสาวใช้คนสนิท

​"พระชายา! บ่อน้ำพุร้อนนั่นเป็นของหวงของท่านอ๋องนะเจ้าคะ ถ้ามีใครมาเห็นเข้า..." ชิงชิงหน้าซีด

​"โธ่เอ๊ย ท่านอ๋องของเจ้าป่านนี้คงกินทรายอยู่ชายแดนกระมัง จวนนี้ไม่มีใครกล้าขัดใจข้าหรอก บ่อน้ำพุร้อนดีๆ ปล่อยทิ้งไว้ก็เสียของเปล่าๆ ข้ายึดเป็น 'สปาส่วนตัว' มาตั้งปีกว่าแล้ว จะมากลัวอะไรตอนนี้เล่า" หลินเยวี่ยโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะอุ้มเจ้าหมูสามชั้นขึ้นมา "ไปลูก ไปตกปลาหลีฮื้อหางทองที่สระหลังจวนมากินกันดีกว่า!"

​[เรือนหน้า จวนฉีอ๋อง - การกลับมาของจอมมาร]

​ในขณะที่เรือนหลังกำลังเตรียมตัวย่างปลา หน้าประตูจวนฉีอ๋องกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด

​กองทหารม้าเกราะเหล็กควบตะบึงฝ่าฝุ่นควันมาหยุดลงที่หน้าจวน บุรุษผู้สวมชุดเกราะสีนิลกระโดดลงจากหลังม้า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของ เซียวจิ่น เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่แววตาดุดันกลับเปล่งประกายอำนาจจนบ่าวไพร่ต้องคุกเข่าหมอบกราบ

​สองปีเต็มที่เขาปราบกบฏจนราบคาบ ในที่สุดก็ถึงเวลากลับมาพักผ่อนเสียที

​"ทูลท่านอ๋อง จะให้บ่าวไปแจ้งพระชายาที่เรือนหลังหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ว่าท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้ว" พ่อบ้านสวีรีบเข้ามารายงาน

​เซียวจิ่นขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'พระชายา' ภาพสตรีจืดชืด เจ้าน้ำตา และน่ารำคาญจากจวนราชครูผุดขึ้นมาในหัว

​"ไม่ต้อง! สั่งคนปัดกวาดห้องหนังสือ ข้าจะพักที่นั่น ห้ามใครจากเรือนหลังเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด หากนางมาร้องไห้คร่ำครวญหน้าเรือน ก็จับโยนกลับไปเสีย!"

​สั่งความเสร็จ แม่ทัพหนุ่มก็สะบัดชายเสื้อเดินหนีไปทางหลังจวนทันที เขาต้องการความเงียบสงบ และที่เดียวในจวนที่ร่มรื่นพอจะให้เขางีบหลับได้ก็คือ 'ศาลาริมสระบัว'

​เซียวจิ่นเอนกายพิงต้นหลิวใหญ่ริมสระบัว หลับตาลงหมายจะพักสายตา ทว่าจู่ๆ กลิ่นหอมฉุยของเนื้อปลาไหม้เกรียมผสมเครื่องเทศก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงแมวร้อง 'เมี้ยวๆ' ดังประสานกัน

​ชายหนุ่มลืมตาขึ้น คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากัน เมื่อมองลอดผ่านพุ่มไม้ไป เขาก็เห็นภาพที่ทำให้ต้องขยี้ตา

​สตรีนางหนึ่งสวมชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายไร้เครื่องประดับ (แต่เนื้อผ้าดูนุ่มสบายผิดปกติ) กำลังนั่งย่างปลาอยู่ริมสระ โดยมีแมวอ้วนห้าตัวนั่งล้อมวงส่งสายตาปิ๊งๆ รอคอยอาหาร นางฉีกเนื้อปลาชิ้นโตเข้าปากตัวเอง ก่อนจะโยนเศษที่เหลือให้พวกแมว

​‘ปลาหลีฮื้อหางทองที่ฮ่องเต้ประทานให้ข้า... นางเอามาย่างกินกับแมวรึ!?’

​เซียวจิ่นก้าวพรวดออกจากพุ่มไม้ทันที เสียงฝีเท้าของเขาทำให้หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว นางหันขวับมามองพร้อมกับเจ้าหมูสามชั้นที่พองขนฟู่

​หลินเยวี่ยเบิกตากว้าง สแกนบุรุษตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า... รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาบาดใจ แต่สวมชุดสีพื้นเรียบๆ ดูไม่มีสง่าราศีของขุนนาง แถมยังมีรอยเปื้อนฝุ่นดินเหมือนคนเพิ่งเดินทางไกล

​‘องครักษ์ปลายแถวแน่ๆ สงสัยจะถูกเกณฑ์ไปรบเพิ่งกลับมาล่ะสิ น่าสงสารนัก หน้าตาก็ดี ไม่น่าเกิดมาต้อยต่ำเลย’ นางสรุปในใจ

​ส่วนเซียวจิ่นเมื่อเห็นใบหน้ากระจ่างใสที่ไร้เครื่องสำอาง ทว่ากลับงดงามจนแทบสะกดลมหายใจ เขาก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะมองเสื้อผ้าเรียบๆ และกิริยาแทะปลาอย่างไม่ห่วงสวยของนาง

​‘แต่งตัวซอมซ่อ แอบขโมยปลากิน... คงเป็นญาติผู้น้อยสายรองของจวนราชครู ที่พระชายาพามาเป็นสาวใช้กระมัง’

​"เจ้าเป็นใคร? เหตุใดมาทำลับๆ ล่อๆ แถวนี้?" เซียวจิ่นตีหน้าขรึม ถามเสียงดุ

​หลินเยวี่ยไม่สะทกสะท้าน นางยักไหล่แล้วยื่นปลาย่างอีกไม้ไปตรงหน้าเขา "ข้าเป็นญาติห่างๆ ของพระชายาน่ะ อาศัยใบบุญอยู่ที่เรือนหลัง เจ้าล่ะ? ดูทรงแล้วน่าจะเป็นองครักษ์ที่เพิ่งกลับจากชายแดนใช่หรือไม่? มาๆ มากินปลาด้วยกันเถอะ ข้าเลี้ยงเอง ถือเสียว่าเป็นค่าปิดปากเรื่องข้าตกปลา"

​เซียวจิ่นมุมปากกระตุก... นางกล้าเอาปลาของเขา มาติดสินบนเขา!

​แต่ด้วยความหิวที่สะสมมาจากการเดินทาง ชายหนุ่มจึงทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม รับปลามาถือไว้ ท่ามกลางสายตาอาฆาตของแมวทั้งห้า

​"เจ้า... ไม่กลัวท่านอ๋องลงโทษหรือ? สระบัวนี้เป็นเขตหวงห้าม" เซียวจิ่นแสร้งถาม ลอบสังเกตกิริยาของนาง

​"โอ๊ย ท่านอ๋องปีศาจนั่นน่ะหรือ?" หลินเยวี่ยหัวเราะคิกคัก กลอกตามองบน "ป่านนี้คงบ้าอำนาจไล่ฟันคนอยู่ชายแดนกระมัง ข้าล่ะภาวนาให้เขาอยู่ที่นั่นไปตลอดกาล จวนนี้จะได้สงบสุข! เจ้าก็คิดเหมือนกันใช่หรือไม่ล่ะ บุรุษหน้าตาดุร้าย แถมยังบ้าสงครามพรรค์นั้น สตรีที่ไหนจะอยากอยู่ใกล้!"

​เซียวจิ่นคิ้วกระตุกกึกๆ... เขากำลังโดนสตรีแปลกหน้าด่าทอฉอดๆ ต่อหน้าต่อตา!

​"เจ้าเป็นแค่ญาติผู้น้อย ระวังปากไว้บ้าง!" เขาเถียงเสียงแข็ง "ท่านอ๋องออกจะเก่งกาจ รูปงาม... ผิดกับพระชายาของเจ้าต่างหาก! ข้าได้ยินมาว่านางทั้งจืดชืด น่าเบื่อ แถมยังเอาแต่ใจ ใครแต่งด้วยถือว่าสวรรค์ลงโทษชัดๆ!"

​"นี่เจ้า!" หลินเยวี่ยถลึงตาใส่ กำไม้เสียบปลาแน่น "เจ้าองครักษ์ตาถั่ว! พระชายาน่ะทั้งงดงาม ฉลาดเฉลียว จิตใจดีงามราวกับพระโพธิสัตว์! เจ้าอย่ามาใส่ความนางนะ!"

​"ถ้าจิตใจดีจริง เหตุใดถึงปล่อยให้ญาติผู้น้อยเช่นเจ้าต้องมานั่งขโมยปลากินคลุกฝุ่นเช่นนี้เล่า? รังแกคนชัดๆ!" เซียวจิ่นโต้กลับอย่างไม่ลดละ

​"เจ้า...!" หลินเยวี่ยโมโหจนหน้าแดง นางสูดหายใจลึก พยายามหาข้ออ้างมาข่มองครักษ์ปากแจ๋วตรงหน้า "เจ้าไม่รู้อะไร! พระชายาน่ะใจดีที่สุด นางถึงขั้นอนุญาตให้ข้าไปแช่ 'บ่อน้ำพุร้อนส่วนตัวของท่านอ๋อง' ทุกคืนเลยด้วยซ้ำ! สบายตัวจะตายไป ท่านอ๋องของเจ้ามีปัญญาให้สิทธิพิเศษแบบนี้กับเจ้าหรือไม่เล่า!"

​ปึ้ด!

​เสียงเส้นความอดทนของแม่ทัพหนุ่มขาดผึง เซียวจิ่นเบิกตากว้าง จ้องมองสตรีตรงหน้าราวกับเห็นผี

​"เจ้า... เจ้าลงไปแช่ในบ่อน้ำพุร้อนของ... ของท่านอ๋องงั้นรึ!?" น้ำเสียงของเขาสั่นพร่า ไม่ใช่เพราะโกรธ... แต่เพราะจินตนาการบ้าๆ บางอย่างมันดันแทรกเข้ามาในหัวกะทันหัน!