สัญญาซ่อนเร้น

ทำงานที่ใหม่“น้ำจะไปทำงานในสถานที่แบบนั้นจริง ๆ เหรอ?” เสียงทุ้มเรียบเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าซึ่งมีสถานะเป็นแฟนสาวของตนในตอนนี้ เมื่อเธอมาบอกเขาว่าเธอได้งานทำที่ใหม่แล้ว เอกมนัส หรือ เอก ชายหนุ่มนักศึกษาวัย 20 ปี ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ปีที่สอง เขาเป็นชายหนุ่มต่างจังหวัด และเป็นแฟนของหญิงสาวตรงหน้าที่คบหาดูใจกันมา และเข้ามาศึกษาต่อด้วยกันที่เมืองหลวง แต่ทั้งคู่ไม่ได้พักอาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน แต่จะไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ เพราะแฟนสาวนั้นพักอาศัยอยู่กับหญิงสาวรุ่นพี่ในหมู่บ้านเดียวกัน...“จริงสิเอก งานที่นี่แหละได้เงินดีและได้ไวด้วย แบบนี้น้ำจะได้มีเงินส่งกลับให้แม่เยอะ ๆ จะได้ใช้หนี้ด้วยไง” เธอเอ่ยตอบแฟนหนุ่มของเธอด้วยใบหน้าและรอยยิ้มที่มีความหวังเมื่อนึกถึงงานใหม่ที่เธอจะได้ทำในเร็ววันธารารินทร์ ธนารักษ์ หรือ น้ำ หญิงสาวต่างจังหวัดที่เข้ามาศึกษาต่อในเมืองหลวงแห่งนี้ ตอนนี้เธออยู่มหาวิทยาลัยปีสองแล้ว ด้วยวัยเพียงแค่ 19 ปี ชีวิตที่ต้องดิ้นรนหางานส่งตัวเองเรียน เนื่องจากเธอเกิดจากครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ เธอมีมารดาเพียงคนเดียวที่เป็นคนเลี้ยงดูและเป็นเสาหลักของบ้านทั้งคู่เป็นคนต่างจังหวัดที่คบหาด

ให้น้องทำงานแทนธารารินทร์ยังคงรู้สึกประหม่า และไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร เมื่ออยู่ภายในห้องกันเพียงแค่สองคน เมื่อนึกถึงน้ำเสียงของชายหนุ่มเมื่อสักครู่“น้ำริน เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?” ปัณณธรถามหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้าทันที เมื่ออยู่ภายในห้องกันเพียงแค่สองคนสาเหตุที่เขาเรียกเธอว่าน้ำรินนั้น ก็เพราะมีเพื่อนอีกคนก็ชื่อน้ำด้วย เขาเลยเรียกเธอว่าน้ำริน โดยการเอาชื่อเล่นและชื่อจริงของเธอมาเรียกรวมกัน เพื่อที่จะได้จำง่ายและสะดวกแบบนี้ด้วย“ขอโทษนะแทน คือเราได้ยินมาว่างานแบบนี้เงินดีเราแค่อยากได้เงิน...” ธารารินทร์เชิดหน้าขึ้น เอ่ยบอกเพื่อนออกไปตามตรง พร้อมกับบอกจุดประสงค์ที่เธอต้องการเข้ามาทำงานที่นี่“แต่ที่นี่มัน...”“ขอร้องนะแทน เราต้องการงานต้องการเงินจริง” เธอเอ่ยร้องขอความเห็นใจจากเพื่อนอีกครั้ง เมื่อเห็นความลำบากใจของเพื่อนเธอ“ไปเป็นแม่บ้านที่บ้านของเราสิน้ำริน เรารู้ว่าเธอเป็นคนขยัน ไม่เลือกงานอยู่แล้ว แต่ที่นี่เราว่ามันไม่เหมาะกับคนแบบเธอเลย...” ปัณณธรยื่นข้อเสนอขึ้นมาให้เธอ เพราะรู้ดีว่าธารารินทร์เองก็ไม่ได้เต็มใจที่ทำงานแบบนี้เลย หากไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน“ขอโอกาสให้เราลองดูก่อนเถอะ

ถูกเรียกมาบริการ“น้ำริน! ตอนนี้ถึงเวลาเลิกงานของเธอแล้ว...” ปัณณธรเอ่ยบอกเมื่อมองดูเวลาแล้วเห็นว่าควรเป็นเวลาที่ธารารินทร์ต้องเลิกงานแล้วตามที่แจ้งกันเอาไว้ก่อนหน้านั้น“ขอเวลาอีก...”“น้ำริน!” ปัณณธรเอ่ยเรียกชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเข้มเพื่อเป็นการข่มขู่ เมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะเรียกร้องเขา“ก็ได้” เมื่อเจอน้ำเสียงและสายตาขู่แบบนี้ของเพื่อนเธอก็ต้องยอม และละทิ้งทุกอย่างตรงหน้า เก็บเข้าที่เข้าทางให้เป็นระเบียบ“ทิ้งเลขบัญชีไว้ให้ด้วย เดี๋ยวฉันโอนเงินเข้าไปให้” ปัณณธรเอ่ยบอกอีกที เมื่อเห็นว่าเธอตอบรับยอมทำตามที่เขาบอก“...” ธารารินทร์เขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษแผ่นเล็ก แล้วส่งให้แกคนตรงหน้าที่ตอนนี้เป็นเจ้านายของเธอ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้องนี้**หลายวันต่อมาการทำงานของธารารินทร์ในแต่ละคืนที่ผ่านมานั้น ผ่านพ้นมาด้วยดี เพราะอยู่ภายใต้การดูแลของปัณณธรตลอด ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่“วันนี้มีงานต่อที่ไหนอีกไหมวิน” ปุณณธีร์ถามผู้ช่วยคนสนิทขึ้นมาทันที ที่เอกสารฉบับสุดท้ายถูกปิดลงหลังจากที่ตรวจสอบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“ไม่มีแล้วครับคุณธาม” ศราวินตอบผู้เป็นเจ้านายออกไปตามตร

หลับตาทำไม NC“อย่ามาเรียกร้องอะไรทีหลังก็แล้วกัน” เขาจ้องมองใบหน้าสวยพร้อมกับเอ่ยบอกกับเธอทันทีที่ถอนริมฝีปากออกจากการปากอวบอิ่มที่ตอนนี้บวมเจ๋อ“ค่ะ คุณถ่ายวิดีโอไว้เป็นหลักฐานก็ได้ ว่าตอนนี้น้ำพะ...” เธอพยักหน้าให้เขาและกำลังจะเอ่ยรับปากเขาออกไป แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยจบคนเหนือร่างก้มลงมาจูบประกบปิดปากของคนใต้ร่างอีกครั้งในทันที ก่อนเธอจะได้เอ่ยจบประโยค และครั้งนี้เขาก็ทิ้งน้ำหนักลงทาบทับตัวเธอไปทั้งหมด แถมมือของเขาตอนนี้ก็คลายออกจากมือของเธอ แถมยังเป็นฝ่ายลูบไล้เรือนร่างของหญิงสาวเสียเอง เพราะเขาไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ของตัวเองได้เช่นกันเขาส่งลิ้นร้ายเข้าไปกวาดละเมียดชิมความหวานอีกครั้ง นานหลายนาทีจนกว่าจะพอใจ และค่อย ๆ ไถลปากออกมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาเคยเจอมา“กลัว? หรือว่าตื่นเต้นกันแน่” เขาถามขึ้นเมื่อถอนจูบออก เพราะรับรู้ถึงปฏิกิริยาของคนใต้ร่างที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด บวกกับใจที่เต้นแรงผิดปกติของเธอด้วย“...” เธอไม่ตอบ แต่กลับทำเป็นส่ายหน้าให้เขาแทนคำพูด เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบหรือพูดคำไหนออกมาดี“ไม่ตอบ??? ถ้าจะเปลี่

กลับมาได้สักทีนะแต่จู่ ๆ จิตใต้สำนึก กลับให้เขายกมือใหญ่ขึ้นมาลูบที่ศีรษะคนใต้ร่างอย่างเอ็นดู ก็ในเมื่อมันพลาดไปแล้ว ก็ต้องหาวิธีป้องกันแบบอื่น“เช้าเรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาพูดกับคนใต้ร่าง เมื่อลมหายใจกลับมาเป็นปกติ“แต่...” ใบหน้าของเธอตอนนี้มีแต่ความกังวล“เข้ามาในห้องนี้แล้ว ถ้าไม่เช้าก็ไม่ต้องออกไป ต่ออีก...” เขาจึงใช้วิธีนี้เพื่อรั้งเธอเอาไว้ เพราะถ้าหากเขาปล่อยให้เธอออกไปตอนนี้ คนที่นี่รู้แน่ว่าเขากินเด็กในร้านตัวเอง และอีกอย่างเขาก็อยากทำข้อตกลงกับเธอด้วยเพราะเขาพรากความบริสุทธิ์แถมยังปล่อยในตัวเธออีก“คงจะทำกับผู้หญิงแบบนี้บ่อยสินะคะ อ๊ะ...” เธอพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่มีแต่ความน้อยใจ“แล้วใครกันล่ะ เป็นคนขอร้อง...” เธอพูดพร้อมกับเลิกคิ้วถามเธออย่างท้าทาย และย้อนคำพูดของเธอก่อนหน้านั้น ที่เธอเป็นคนร้องขอให้เขาช่วย“แต่ตอนนี้น้ำหายแล้ว...”“แล้วใครบอกให้ถ่ายคลิปไว้เพื่อ...” เขาพูดพร้อมกับปิดอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ขึ้น และเป็นเสียงของหญิงสาวที่กำลังดังขึ้นมาเป็นเสียงที่กำลังเสร็จสม เธอไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าเป็นเสียงของใคร“ว้ายคุณ น่าเกลียด...”คนเหนือร่างโยนโทรศัพท์ไว้ที่เดิม และมื