LOGINShare
รหัสแห่งโชคชะตา และการมาถึงของ 'ของสะสม' ชิ้นใหม่
Last Updated:
2026-01-15 03:11:53“ดร. เรนเดล เชิญทางนี้ครับ”
ชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของรันเวย์หินโบราณ เขาโน้มกายลงเล็กน้อยท่วงท่าดูสุภาพ รถลิมูซีนทรงเหลี่ยมสีดำ เคลื่อนตัวมาจอดเทียบที่ข้างบันได ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นภายในที่ตกแต่งด้วยกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มและระบบหน้าจอโฮโลแกรมล้ำสมัย
“พวกเราได้รับคำสั่งจากท่านประธาน ให้มารับสมองคนใหม่ของศูนย์วิจัยครับ”
จอร์เจียรวบรวมความกล้า ก้าวเข้าสู่ตัวรถที่เย็นเฉียบด้วยระบบปรับอากาศ ทันทีที่เขานั่งลงและประตูปิดสนิท ความเงียบที่แสนอึดอัด แต่แฝงด้วยความปลอดภัยก็เข้าปกคลุม รถเริ่มเคลื่อนตัวผ่านอุโมงค์รากไม้โบราณที่แผ่กิ่งก้านโค้งโอบเสมือนอุโมงค์มีชีวิต มุ่งหน้าสู่ใจกลางมหานครที่พันธะถูกเขียนด้วยเลือด
จอร์เจียไม่มีเวลาแม้แต่จะเอนหลังพักผ่อน ร่างเล็กในชุดสูทสีน้ำตาลไม้สนที่ดูเรียบหรู ถูกพาตัวมายังฮอลล์จัดเลี้ยงของศูนย์วิจัยสัตว์นักล่าทันที มหานครน็อคไทร่าในยามค่ำคืนผ่านผนังแก้วสูงชันนั้นงดงามจนน่าสะพรึงกลัว ภายในงานคลาคล่ำไปด้วยเหล่านักวิทยาศาสตร์และบอร์ดบริหารระดับสูงที่แผ่ซ่านฟีโรโมนข่มขวัญกันอย่างไม่ลดละ
“เอาหน่าจอร์เจีย... นายทำได้ นายคือที่หนึ่งของรุ่นนะ” เขาแอบกระซิบปลอบใจตัวเองด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด แม้ข้อนิ้วที่กำกระเป๋าเอกสารจะสั่นระริก ทว่าแววตาสีนิลกลับฉายประกายแห่งความตื่นเต้นที่เอ่อล้น เขาขยับแว่นสายตากรอบบางให้เข้าที่ พยายามข่มสัญชาตญาณความกลัวด้วยความภาคภูมิใจในฐานะนักสัตววิทยาเหรียญทอง
เพื่อพรางตัวจากสายตาเหล่านักล่า เขาจึงเลือกที่จะทำตัวเรียบร้อยก้มหน้าน้อยๆ และเดินด้วยท่วงท่าสงบเสงี่ยม ทว่าความจริงจังในดวงตาที่ลอบสังเกตพฤติกรรม คนรอบข้างกลับคมกริบดุจมีดผ่าตัด จอร์เจียเรียนรู้ในวินาทีนั้นเองว่าหากจะอยู่รอดในน็อคไทร่า เขาต้องมีมากกว่าสมอง เขาต้องมีหัวใจที่กล้าสู้
ความสงบเสงี่ยมของจอร์เจียถูกสั่นคลอน เมื่อโฆษกประกาศเปิดตัว คณะกรรมการบริหารสูงสุด ผู้เป็นเจ้าของทุนวิจัยของเขา ร่างสูงใหญ่ที่เดินออกมาจากหลังม่านทำเอา ดร. หนุ่มถึงกับชาวาบไปทั้งตัว ชายชุดสูทสีเทาเข้ม เกล็ดสีดำที่คอเสื้อวาววับ เขาคือชายแปลกหน้าบนเครื่องบิน
“ยินดีที่ได้พบกันอย่างเป็นทางการ” เสียงทุ้มนั้นกังวานไปทั่วห้องโถง สายตาอำพันคู่นั้นตวัดมาสบสายตาจอร์เจียทันที รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูเป็นมิตรอย่างจงใจ ทว่าแฝงไว้ด้วยคำขู่ที่รู้กันเพียงสองคน
จอร์เจียยืนตัวแข็งทื่อ แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาตกใจจนแทบหยุดหายใจยิ่งกว่าฐานะของอีกฝ่าย คือเมื่อเขามองไปที่เข็มกลัดอุ้งเท้าทองคำฝังทับทิมสีดำ บนปกเสื้อของตัวเอง สีแดงก่ำจนเกือบดำของมันช่างดูคุ้นตาเหลือเกิน ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมองที่หน้าอกของชายร่างสูง เขาก็พบกับที่หนีบเนคไททองคำฝังทับทิมสีดำชนิดเดียวกันเป๊ะ ราวกับถูกตัดออกมาจากหินก้อนเดียวกัน
Latest chapter
อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน รัตติกาลไร้ดาวและอความารีนเจิดจรัส
หากพวกผู้ใหญ่ในสภาครีบทราบเรื่อง มันจะกลายเป็นประเด็นทางการเมืองทันที เด็กทั้งสองจะถูกแบ่งแยก ถูกคาดหวัง และถูกบังคับให้เป็นไปตามกฎเกณฑ์จนสูญเสียตัวตน”“และพวกเขาก็จะสูญเสียวัยเด็กอันล้ำค่าไปพร้อมกันด้วย” ราชินีเซราฟิน่าพยักหน้าเห็นพ้องท่ามกลางเสียงดนตรีจากฝูงสัตว์น้ำที่แว่วมาตามกระแสราชินีแคสสิโอเปียเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง “ให้เขาได้เติบโตตามธรรมชาติเถอะ ให้หัวใจของพวกเขามีเวลาค้นหาคำตอบด้วยตัวเองว่าเหตุใดจึงดึงดูดเข้าหากัน เราจะเก็บความลับนี้ไว้ภายใต้ผนึกแห่งมนตรา จนกว่าวันที่เหมาะสมจะมาถึง เมื่อถึงวันนั้น เราจะให้พวกเขาเป็นคนตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตด้วยตัวเอง”ราชินีเซราฟิน่ายิ้มบางๆ ทั้งที่ยังมีหยดน้ำตาคลอ “งั้นเราจะปกป้องทั้งสองคนไปพร้อมกันนะ เรื่องนี้จะมีเพียงพวกเราเท่านั้นที่รู้”“เราจะปกป้องลูกด้วยกัน” ราชินีแคสสิโอเปียตอบรับพร้อมกับยื่นมือแตะมืออีกฝ่ายเหนือโต๊ะหิน “และข้าจะดูแลลูกของเจ้าด้วยความรัก เท่ากับที่ข้าดูแลลูกของข้าเอง”สองราชินียืนยันคำมั่นสัญญาในความเงียบงันของมหาสมุทรลึก เป็นคำสัญญาที่จะรักษาหัวใจเล็กๆ สองดวงให้รอดพ้น
อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน รัตติกาลไร้ดาวและอความารีนเจิดจรัส
คาเอลตัวเล็กสะอึกสะอื้น เขาพยายามเอื้อมมือเล็กๆ ไปหาเพื่อนคนแรก “ข้า... ทำให้เจ้าเจ็บ” เสียงเด็กน้อยสั่นเครือจนใจสลาย ซิเลสทีออนที่ยังไม่เข้าใจอะไรได้แต่ร้องไห้เรียกชื่อคาเอลเบาๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะถูกดึงแยกออกจากกันตามคำสัญญา ชะตาของทั้งคู่ถูกผูกเข้าหากันตั้งแต่วันที่ยังไม่รู้จักคำว่ารักหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญในวันนั้น วันที่เลือดสองสีไหลเวียนผสมผสานกันจนเกิดเป็นพันธะโบราณเหนือหน้าผากของเด็กน้อยทั้งสอง โลกทั้งใบของคาเอลกลับเงียบลงอย่างประหลาด ราวกับกระแสน้ำรอบกายหยุดเคลื่อนไหวคาเอลตัวน้อยนั่งขดตัวคุดคู้อยู่หลังโขดหินปะการังสูงชันเพียงลำพัง ดวงตาสีรัตติกาลไร้ดาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นประกายสุกใสยามจ้องมองซิเลสทีออนบัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับคลื่นในคืนที่พายุสงบแต่แฝงด้วยความโศกเศร้า เขาชูเข่าขึ้นกอดไว้แน่น ซ่อนครีบด้านหลังอย่างไม่มั่นใจในตัวตน ริมฝีปากเล็กๆ ที่ยังมีรอยแผลจางๆ เม้มเข้าหากันแน่น สามวันแล้วที่เขาแทบไม่ได้ปริปากพูดกับใคร เขาปฏิเสธทั้งอาหารและไม่ออกไปว่ายน้ำเล่นเหมือนเคย“เขาคงเกลียดข้าแล้ว” เสียงเล็กๆ สะท้อนก้องในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะยังเป็นเพี
อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน รัตติกาลไร้ดาวและอความารีนเจิดจรัส
“เจ้านี่... แปลกดีนะ แต่ข้าชอบ”คาเอลรู้สึกว่าหัวใจเล็กๆ ของตัวเองเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก เขาค่อยๆ ยื่นแท่งขนมส่วนของตนคืนไปให้ “เอาไปเถอะของเจ้า ข้าไม่กินแล้ว ข้าไม่อยากให้เจ้าเจ็บอีก”ซิเลสทีออนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนโลกใต้น้ำสว่างไสว แต่ทว่ากลิ่นคาวหวานจากลิ้นที่ถูกกัดนั้นเริ่มกระจายออกในน้ำ มันเป็นกลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณดิบของราชันที่ซ่อนอยู่ลึกในกายคาเอลให้ตื่นตัว คาเอลตัวแข็งวาบ นัยน์ตาสีรัตติกาลไร้ดาววาวโรจน์ ครีบสั่นระริกราวกับถูกสั่งให้ล่า“คาเอลเป็นอะไร?”ไม่ทันขาดคำ สัญชาตญาณกษัตริย์ที่ยังควบคุมไม่ได้ก็ระเบิดออก พรึ่บ! คาเอลร่างเล็กพุ่งเข้าหาซิเลสทีออนด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ เขาประกบปากซิเลสทีออนอย่างดุดัน รุนแรง และไร้สติ แรงกดนั้นทำให้ริมฝีปากของคาเอลแตก เลือดสีครามเข้มของเขาผสมเข้ากับเลือดสีเงินของซิเลสทีออนในทันที“ไม่! คาเอล... เจ็บ” เสียงประท้วงถูกกลืนหาย เมื่อเขี้ยวคมเล็กๆ ของฉลามหัวค้อนขบลงบนลิ้นของซิเลสทีออนจนเจ็บแปลบ น้ำตาเม็ดกลมใสร่วงหล่นกลายเป็นไข่มุกหยดแรก คาเอลยังไม่หยุด เขาสูดเลือดนั้นเข้าไปตามกฎโบราณที่ดึงรั้ง
อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน รัตติกาลไร้ดาวและอความารีนเจิดจรัส
แม้ความจริงแล้วเสด็จแม่จะพาเขามาที่นี่เพื่อให้สนิทกับองค์รัชทายาทเซเลสเชียลสหายรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่สายตาของเขากลับสะดุดอยู่ที่เงือกน้อยตัวเล็กเพียงคนเดียว“ฮะ...เหนื่อยแล้ว” ซิเลสทีออนหยุดว่ายกะทันหัน พลิกตัวลงนั่งแหมะบนหินปะการังสีม่วงอ่อนคาเอลรีบร่วงลงมานั่งข้างๆ ทันที เขายังคงไม่พูดสักคำ ดวงตาไม่กะพริบมองซิเลสทีออนอย่างให้เกียรติและชื่นชม เหนือศีรษะของทั้งคู่คือท้องอากาศใต้น้ำฟองอากาศยักษ์ที่สะท้อนภาพท้องฟ้าบนผิวน้ำ เด็กทั้งสองเอียงคอมองมันอย่างหลงใหล“เจ้าเคยขึ้นไปข้างบนไหม? บนฟ้ามีมนุษย์จริงไหม? พวกเขาเป็นยังไงกันนะ” ซิเลสทีออนถามเสียงใสแจ๋วคาเอลสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่ชินกับการถูกตั้งคำถามเยอะๆ แต่ครั้งนี้เขาตัดสินใจตอบ ช้าๆ ทว่าจริงใจ “ไม่เคย... ข้าอ่านในหนังสือเท่านั้น เต่าเฒ่าก็เล่าเรื่องมนุษย์ให้ฟังบ้างแต่ข้าไม่เคยขึ้นไปเอง”“ว้าว เจ้าพูดแล้ว! เสียงเจ้าดีจังเลย พูดอีกสิ พูดเยอะๆ หน่อย ข้าชอบฟัง” ซิเลสทีออนตาโตด้วยความตื่นเต้น คาเอล หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม แก้มเปล่งระเรื่อ เขาพึมพำตอบเบาๆ
อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน รัตติกาลไร้ดาวและอความารีนเจิดจรัส
เมื่อซิเลสทีออนและคาเอลสัมผัสไข่มุกทั้งสองเม็ดผนึกความทรงจำที่ถูกซ่อนก็ทลายลง ฉับพลันภาพเหตุการณ์ในอดีต เมื่อครั้งที่ซิเลสทีออนอายุเพียงเจ็ดขวบก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองประหนึ่งกระแสน้ำพัดเชี่ยวในภาพนิมิตนั้นซิเลสทีออนตัวน้อยที่มีหางสีเงินระยิบระยับกำลังว่ายเล่นอยู่แถวโขดหินชายป่าปะการัง เขาได้พบกับเด็กชายผิวสีน้ำเงินเทาที่มีแววตาโดดเดี่ยวนั่นคือคาเอลในวัยเยาว์ในตอนนั้นคาเอลกำลังเผชิญกับภาวะกระหายคลั่ง สัญชาตญาณราชันที่ตื่นก่อนวัยทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบขาดใจ ซิเลสทีออนในวัยเจ็ดขวบที่ไม่รู้ถึงอันตรายได้เข้าไปโอบกอดเด็กชายแปลกหน้าไว้ด้วยความสงสารหยดเลือดของทั้งคู่หลอมรวมกันในน้ำ ก่อเกิดเป็นพันธะเงาที่ผูกวิญญาณของทั้งคู่ไว้ด้วยกันตั้งแต่วินาทีนั้น แต่ทว่ามันเป็นพันธะที่อันตรายเกินไปสำหรับเด็กตัวเล็กๆ เสด็จแม่ของทั้งสองจึงจำต้องผนึกความทรงจำนี้ไว้และแยกทั้งคู่ออกจากกัน เพื่อรอวันที่ร่างกายและจิตวิญญาณจะแข็งแกร่งพอรับแรงปะทะของพันธะที่แท้จริงซิเลสทีออนลืมตาขึ้นพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า เขาหันไปสบตากับคาเอลที่ดูเหมือนจะเห็นภาพเดียวกัน ความจริงที่ว่าพวก
อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน พันธะนิรันดร์ในไข่มุกสีรุ้งและรัชทายาทแห่งเจ็ดคาบสมุทร
ก่อนที่เสียงโห่ร้องจะดังก้องกว่าเดิมเป็นสิบเท่าลวดลายแสงที่หน้าผากและหลังคอของซิเลสทีออนเปลี่ยนเป็นสีวอร์มไวท์อบอุ่น แผ่วสว่างเป็นระลอกขึ้นที่ท้องคล้ายลูกน้อยกำลังตอบรับคำอวยพรจากคนทั้งคาบสมุทรผู้เฒ่าเผ่าเงือกเข้ามาสะกดน้ำจนเป็นประกาย พลางกล่าวคำอวยพรด้วยเสียงที่สั่นเครือ“เด็กคนนี้...คือสายเลือดที่ทะเลรอคอย ขอให้เขาเติบโตแข็งแกร่งและงดงามดั่งมหาสมุทร”ขณะที่เฒ่าฉลามผู้ทรงเกียรติเอามือแตะที่อกของคาเอล “ราชันหนุ่ม เจ้าได้รังชีวิตที่คู่ควร และเจ้าก็ปกป้องเขาได้อย่างแท้จริง พวกเรายินดีต่อเจ้าจากหัวใจของฉลามทุกตัว”ซิเลสทีออนยกมือแตะหน้าท้องอย่างเงียบงัน ในอกรู้สึกอุ่นซ่านอย่างประหลาด เหมือนน้ำทะเลกำลังช่วยโอบอุ้มชีวิตใหม่นี้ไว้ คาเอลจับมือซิเลสทีออนขึ้นมา ก้มลงจุมพิตหลังมือเพียงครั้งเดียว แต่มันกลับลึกซึ้งจนซิเลสทีออนต้องหลุบตาลงด้วยความเอียงอายทั้งสองเข้าสู่ใจกลางลานพิธีรูปเกลียวคลื่น เหนือหัวคือฝูงปลาเรืองแสงนับพันที่ส่องสว่างดุจดวงดาวบนฟากฟ้า ท่ามกลางเสียงเพลงจากสังข์เปลือกหอยและควันบรรพชนสีเงินที่ลอยกรุ่นขึ้นจากพื้น
You may also like
My little boy ปูนปั้นน้อยของเฮีย
Plearn91.7K viewsเกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว
MACARONI/1Millionmilesaway1.8K viewsปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)
Saturnlonely 521.5K viewsเกิดใหม่เป็นตัวประกอบที่คุณพระรองสนใจ
Melmee1.2K viewsไวท์ช็อกกลิ่นละมุน|mpreg
Khanomnooknick 122 viewsBAD GUY โคตรร้ายโคตรรัก.....
มินิซ่าส์1.3K viewsเรารักกันไม่ได้
ต๋อง น่ะ924 viewsแอบซ่อนอารมณ์เจ็บ
ต๋อง น่ะ1.3K views
