รหัสแห่งโชคชะตา และการมาถึงของ 'ของสะสม' ชิ้นใหม่

และเมื่อเธอหยุดโน้มตัวตรวจสอบเข็มขัดนิรภัยให้จอร์เจีย จมูกของเธอขยับฟุตฟิตราวกับกำลังจำแนกกลิ่นกายของเขา แววตาสีอำพันวาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความสลัวของไฟฉุกเฉิน “รัดเข็มขัดให้แน่นนะคะ เพราะที่นี่...ไม่มีใครช่วยคุณได้หากคุณก้าวช้าไปแม้เพียงก้าวเดียว” เธอระบายลมหายใจ น้ำเสียงสั่นพร่า ปลายลิ้นที่แลบออกมาดูแหลมเรียวผิดปกติจนน่าขนลุก

ตึง! ล้อเครื่องบินกระแทกเข้ากับรันเวย์ที่ไม่ได้ปูด้วยคอนกรีต แต่เป็นหินโบราณขนาดมหึมาที่แผ่ขยายเป็นทางยาวสู่ใจกลางอาณาจักร จอร์เจียรีบมองออกไปนอกหน้าต่าง ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตามันเหนือกว่าจินตนาการไปไกลลิบ ผืนป่าทึบสีดำสนิทที่ดูราวกับหลุดออกมาจากตำนานปรัมปรา เมื่อเพ่งมองให้ดีภายใต้เงื้อมเงาของความมืดกลับพบความเขียวขจีซ่อนตัวอยู่ ต้นไม้โบราณขนาดมหึมาที่มีลำต้นกว้างนับสิบคนโอบตั้งตระหง่านท้าทายกาลเวลา กิ่งก้านสาขาของมันแผ่ขยายปกคลุมไปทั่ว

พืชพรรณประหลาดนานาชนิดพากันอวดโฉม ด้วยการแผ่กิ่งก้านเรืองแสงสีฟ้าคราม แสงเหล่านั้นกะพริบเป็นจังหวะล้อไปกับเสียงลม ราวกับป่าทั้งป่ากำลังหายใจไปพร้อมกับผู้มาเยือน บรรยากาศภายในป่าดูชุ่มชื่นจนเห็นละอองน้ำลอยวนอยู่ในอากาศ ชวนให้รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด กลิ่นของดินชุ่มน้ำและมอสเขียวสดโชยเข้ามาแม้จะอยู่ภายใต้กระจกหนา ทำให้จอร์เจียรู้สึกสงบนิ่งเสมือนได้รับการโอบกอดจากธรรมชาติ

ชายแปลกหน้าผู้ทรงพลังลุกขึ้นยืน ร่างของเขาสูงสง่าจนศีรษะแตะเพดานเครื่องบิน เขากดสายตาลงมองจอร์เจียครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มกายลงมากระซิบที่ข้างหู จนจอร์เจียสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นที่เจือด้วยกลิ่นอายของฝนตกและโลหะหนัก 

“ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์วิจัยฯ หวังว่านายจะไม่ถูกกินไปเสียก่อนจะได้เริ่มงานวันแรกนะ”

วินาทีที่บานประตูเครื่องบินเคลื่อนตัวเปิดออก ความเงียบงันในห้องโดยสารก็ถูกฉีกกระชากด้วยลมหนาวที่พัดโบกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ได้หอบเอาเพียงความเย็นยะเยือก แต่มันคือมวลฟีโรโมนเข้มข้นของเหล่าอัลฟ่านักล่านับร้อยชีวิตที่เฝ้ารออยู่เบื้องล่าง กลิ่นอายเหล่านั้นเข้มข้นจนดูเหมือนกลุ่มหมอกสีเงินที่พุ่งเข้าปะทะร่างของจอร์เจียอย่างจัง รุนแรงเสียจนจังหวะหายใจของเขาผิดเพียร ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลม สัญชาตญาณสัตว์กินพืชในกายเขากลับได้ยินเสียงกระซิบที่พร่ามัว ทว่ามันดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทราวกับคำร่ายมนตร์โบราณที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคน

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน เหยื่อที่แสนน่ารักของเรา”

จอร์เจียกำจดหมายตอบรับในมือแน่นจนกระดาษเนื้อดีเริ่มยับย่น ความจริงข้อหนึ่งกระจ่างชัดในใจ นี่ไม่ใช่เพียงการเริ่มต้นอาชีพใหม่ แต่มันคือการถลำลึกเข้าสู่อาณาจักรที่พระเจ้าอาจลืมทิ้งไว้ในเงามืด มหานครที่ยอดตึกสูงระฟ้าทรงแหลม ดูไม่ต่างจากเขี้ยวของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะทิ่มแทงท้องฟ้าอยู่ทุกเมื่อ