บัญชารักคุณหลวง

บัญชารักคุณหลวง

last updateLast Updated : 2025-05-17
By:  jalix-ren Ongoing
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ธีรัช เซลล์แมนหนุ่มฝีมือฉกาจ ผู้มีทั้งเสน่ห์และวาทศิลป์เป็นอาวุธ อดีตเคยเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ต้องดิ้นรนไต่เต้าจนสามารถมีชีวิตที่มั่นคง แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับเขาอย่างโหดร้าย คืนหนึ่ง หลังจากดื่มสังสรรค์กับลูกค้า เขากลับประสบอุบัติเหตุร้ายแรง และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในยุคเดิมอีกต่อไป เขากลายเป็น "ไอ้อิน" ทาสหนุ่มแห่งเรือนข้าราชการในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น ร่างกายกำยำแต่สถานะต่ำต้อย ยังไม่ทันตั้งตัวดีธีรัชก็ได้ทราบว่า อินเจ้าของร่างได้ไปรับรู้ความลับต้องห้ามของเจ้านายเข้าอย่างจัง! "หลวงพิชิตเดโช" หรือ "คุณเปรม" ขุนนางดูแลการค้าและการคลัง ผู้สูงศักดิ์ เฉลียวฉลาด และภักดีต่อราชสำนัก ในสายตาผู้คน เขาคือบุรุษรูปงามผู้เพียบพร้อมทั้งบารมีและอำนาจ แต่ภายใต้ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบนั้น กลับมีความลับดำมืดที่ไม่อาจเปิดเผยแก่ผู้ใด... เขาเป็นชายผู้หลงใหลในบุรุษด้วยกัน! และบัดนี้ อิน ทาสหนุ่มที่มีวิญญาณของเซลล์แมนยุคปัจจุบัน กลายเป็นผู้ล่วงรู้ความลับนั้นโดยไม่ตั้งใจ! จากที่เคยเป็นเพียงข้ารับใช้ธรรมดา ชะตากลับดึงเขาให้เข้าไปพัวพันกับเรื่องราวที่ทั้งอันตรายและลึกซึ้งจนยากจะถอนตัว จนก่อเกิดความรักต้องห้ามขึ้น

View More

Chapter 1

เซลล์แมนผันตัว

“Adinda Dwi Ersalina, maukah kamu menjadi pendamping hidupku?”

Adinda tersipu mendengar pertanyaan indah yang diucapkan oleh laki-laki di hadapannya. Wajahnya berbinar bahagia mengalahkan sinar rembulan yang bertahta di langit malam. Dia tidak menyangka akan dilamar malam itu juga.

Ardiaz Alfarezel, selama beberapa bulan belakangan, nama itu sudah sering mengukir bahagia dalam jejak hidup Adinda. Perkara jodoh memang tidak bisa ditebak. Adin tidak menyangka hubungan mereka akan berlanjut sampai sejauh itu. Padahal awalnya pertemuan mereka terjadi sepintas ketika Adin melaksanakan tugasnya sebagai marketing di salah satu bank syariah.

Diaz adalah seorang pengusaha kuliner yang bergerak di bidang halal food. Interaksi sebagai nasabah dan karyawan bank membuat hubungan mereka perlahan berkembang lebih jauh. Lebih dari sekedar hubungan kerja sama dalam pekerjaan.

Adinda adalah seorang perempuan yang taat agama. Kecantikan budi pekerti dan kebaikan hatinya yang membuat Diaz selalu terpesona dalam setiap pertemuan mereka. Adinda cukup pandai dalam menjaga batasan interaksi antara laki-laki dan perempuan. Hal itulah yang membuat Diaz semakin menaruh hormat kepadanya.

Bagi Diaz, tak mudah menemukan spesies perempuan seperti Adinda di zaman sekarang. Seolah hanya satu di antara seribu. Oleh karenanya, tak sulit bagi Diaz untuk memantapkan hati dan memilih Adinda sebagai pasangan hidup. Diaz berpikir Adinda akan menjadi rekan yang tepat untuk sehidup sesurga.

Diaz tidak ingin menunda niat baik terlalu lama. Apalagi dia tahu Adinda tak menghendaki adanya komitmen sebelum pernikahan. Meski begitu bukan berarti mereka tak melewati proses sebelumnya. Hanya cukup dalam dua bulan melakukan taaruf, mereka pun sudah bisa memantapkan hati masing-masing.

Akhirnya hari itu, Diaz memutuskan untuk langsung melamar Adinda. Walau belum mendatangi orang tua secara resmi, tapi Diaz ingin mengetahui jawaban Adinda terlebih dahulu. Jika memang perempuan itu bersedia, maka dia akan langsung datang ke rumah Adinda dengan membawa serta tanggal pernikahan mereka.

“Berikan jawabanmu, Adinda. Jangan biarkan cincin ini menunggu jarimu terlalu lama,” tegur Diaz mengembalikan kesadaran Adinda yang sempat menerawang jauh mengingat kembali pertemuan mereka. Diaz masih dalam posisinya dengan tangan terulur menunjukkan sebuah kotak beludru berisi cincin yang dia suguhkan untuk gadis pujaan hatinya.

“Apa kamu yakin aku akan menerimanya?” ujar Adinda justru balik bertanya. Namun pertanyaan itu lebih mirip seperti candaan.

“Aku pasrahkan semuanya pada Allah. Apa pun jawabanmu akan aku terima,” jawab Diaz. “Proses demi proses yang aku lalui untuk mengenalmu sudah cukup membuatku yakin untuk menentukan pilihan. Aku percaya bersamamu agamaku akan sempurna. Ini adalah ikhtiarku, Adinda. Hasil selanjutnya tidak akan lepas dari kehendak dan kuasa Allah. Sebagaimana kuasa-Nya pula yang mempertemukan kita dan menuntun hatiku untuk memilihmu,” imbuhnya membuat hati Adinda semakin bergetar mendengarnya.

“Kita hanya mengenal dalam rentang waktu yang singkat. Bagaimana jika ternyata aku memiliki kekurangan yang tidak mudah untuk kamu terima nantinya?” tanya Adinda.

“Setiap manusia tidak ada yang sempurna, Din. Bahkan manusia diciptakan untuk saling melengkapi satu sama lain. Aku tidak menuntut kesempurnaan dirimu. Dengan dirimu yang seperti ini saja sudah cukup bagiku. Aku akan ikhlas menerima segala kekuranganmu karena dalam rumah tangga ini nantinya yang aku harapkan hanyalah ridha Allah. Aku tidak akan mengeluhkan apa pun kondisimu,” jelas Diaz.

Adinda tersentuh mendengar ketulusan laki-laki yang baru sekitar dua bulan dia kenali. Sebenarnya tak sulit menerima pinangan seorang Ardiaz Alfarezel. Wajahnya yang tampan, karirnya yang mapan, serta budi baik yang dimiliki Diaz sudah menjadi alasan yang cukup untuk dijadikan seorang suami yang ideal.

Adinda sudah pernah melihat sendiri bagaimana Diaz selalu berusaha mengejar shalat di awal waktu. Diaz juga begitu hati-hati dalam mengelola usahanya dan memastikan mendapatkan pendapatan yang halal dari setiap pekerjaannya. Sejauh ia mengenal Diaz, Adinda percaya Diaz bisa menjadi seorang imam yang baik untuknya.

“Bismillah...dengan mengharap keridhaan Allah, insyaallah aku siap menerima lamaran Mas Diaz,” ucap Adinda mantap diikuti tatapan dan senyum sumringah di wajah Ardiaz.

Hari itu mereka berdua sangat bahagia. Hati rela untuk saling menerima satu sama lain. Bahkan Ardiaz tak ragu memberikan cincin yang dia bawa. Meski Adinda harus menyematkan sendiri cincin itu di jarinya karena mereka belum halal untuk saling bersentuhan.

Setelah kesepakatan itu, Adinda mempertanyakan kapan pastinya Ardiaz akan datang melamar secara resmi ke rumah dan menemui kedua orang tuanya. Ardiaz pun mengatakan akan melakukannya dengan segera. Adinda sempat khawatir tentang restu. Tapi Ardiaz meyakinkan bahwa orang tuanya sudah menyerahkan semua pilihan kepadanya.

“Lagi pula kalau tahu calonnya secantik dan sebaik kamu, aku yakin orang tuaku tidak akan menolaknya. Kamu akan menjadi menantu yang ideal di mata mereka,” kata Ardiaz membuat Adinda mengulum senyumnya.

“Jangan memuji berlebihan seperti itu,” balas Adinda. Setiap orang pasti ingin mendapatkan keluarga mertua yang bisa menerimanya dengan baik. Begitu pula dengan Adinda. Dia ingin memiliki orang tua kedua yang bisa menyayanginya seperti anak sendiri.

Tidak hanya tentang rencana lamaran resmi, pada pertemuan kali itu mereka juga sempat membicarakan tentang karir ke depannya. Adinda bertanya apakah dia masih boleh bekerja atau tidak setelah menikah. Bagaimana pun juga setelah berstatus sebagai istri seseorang maka dia harus patuh dan melakukan segala sesuatu atas izin sang suami.

Ardiaz paham sejak awal Adinda adalah seorang perempuan yang berwatak mandiri. Dia memberikan kebebasan pada Adinda untuk tetap menjalankan pekerjaannya. Dengan catatan tidak melalaikan tugas dan tanggung jawab dalam rumah tangga.

Adinda tersenyum lega. Dia memang yakin bahwa Ardiaz adalah laki-laki yang bisa memahaminya. Terbukti Ardiaz tidak mempersulit keinginannya untuk tetap bekerja. Bukan khawatir nafkah yang tak cukup, hanya saja Adinda merasa pekerjaan itu sudah menjadi bagian dari hidupnya.

Malam itu tidak sekedar lamaran, mereka berdua seolah sedang merancang garis besar haluan rumah tangga mereka nantinya. Tentang karir, tempat tinggal, keturunan dan sebagainya. Mereka sepakat hal tersebut penting untuk dibicarakan sebelum pernikahan.

Setelah malam semakin gelap, mereka pun memutuskan untuk pulang. Ardiaz tidak mengantar Adinda pulang karena Adinda pun tidak akan setuju. Mereka hanya berdua dan tidak ada mahram lain yang menemani. Adinda tidak ingin hanya berduaan saja di dalam mobil.

Adinda memutuskan untuk pulang dengan taksi online. Ardiaz hanya bisa mengantarkan gadis pujaannya hingga masuk ke dalam taksi yang akan membawanya pergi. Lambaian tangan pun mengakhiri pertemuan mereka. Tak lupa pula janji Ardiaz untuk mendatangi kedua orang tua Adinda.

Adinda merasa sangat bahagia. Bahkan dia tetap tersenyum-senyum sendiri di dalam mobil sembari memandangi cincin yang sudah melingkar di jarinya. Bahagianya membuncah membayangkan saat Ardiaz melamarnya beberapa jam yang lalu.

Belum usai senyum merekah di bibirnya, Adinda tiba-tiba dikejutkan oleh dering notifikasi ponsel. Adinda merogoh dan mengeluarkan ponselnya dari dalam tas. Ada satu pesan masuk dari nomor yang masih tersimpan dalam daftar kontaknya.

“Rafli?”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
เซลล์แมนผันตัว
บรรยากาศร้อนระอุของบ่ายแก่ๆ เสียงเครื่องปรับอากาศภายในบ้านจัดสรรสไตล์โมเดิร์นหลังใหญ่ ทำงานราวกับจะกลบเสียงแมลงน่าร้อนที่ส่งเสียงระงมอยู่ด้านนอก ชายหนุ่มในชุดสุภาพยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่คึกคัก การสนทนาที่อยู่ตรงหน้าเขามันชวนให้น่าดึงดูดมากกว่าอากาศร้อนด้านนอก ดวงตาของธีรัช ส่องประกายด้วยความมั่นใจ ขณะยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนวัยกลางคนสามถึงสี่ท่าน ที่ดูเหมือนจะตั้งใจมองหาบ้านหลังใหม่ เขาไม่สนใจความร้อนระอุที่มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปิดดีลนี้ให้สำเร็จธีรัชในชุดสุภาพ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ สวมให้ลุควันนี้ดูเรียบหรูน่าเชื่อถือ พร้อมกับผมสีดำขลับ ที่เซ็ดไว้อย่างดี ดูเหมือนว่าเขาคือมืออาชีพที่มีประสบการณ์สูงในการขาย และตอนนี้ก็เป็นเวลาที่เขาจะใช้มันจริงๆ เพราะเขารู้ดีว่าลูกค้าทั้งสามคนนี้ คงไม่ใช่คนที่จะปฏิเสธการซื้อบ้านง่ายๆ"บ้านหลังนี้ สถานที่ดีมากนะครับ ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้า ถ้าคิดถึงอนาคต อยากได้บ้านที่ทั้งสะดวกสบายและเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า หลังนี้ถือว่าตอบโจทย์ที่สุด" ธีรัชพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ ปล่อยให้ลูกค้าฟังไปขณะใช้สายตาสอดส่องไปตามแต่ละมุมของบ้านลูกค้าหญิงคนหนึ่ง
Read more
โชคชะตาที่ผลิกผัน
เสียงเครื่องมือกระทบกันเป็นจังหวะ ละอองฝุ่นฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ ท่ามกลางไอแดดยามสาย แรงงานทาสหลายสิบชีวิต ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็งบางคนขุดดิน บางคนแบกฟืน บ้างกวาดลานดินกว้างของเรือนหลังใหญ่ ทุกคนต่างมีสีหน้าซีดเซียว เหงื่อไหลท่วมกาย และแววตาเหนื่อยล้าธีรัชหยุดกึก สายตากวาดมองรอบตัวอย่างไม่อยากเชื่อนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี้ย?หัวใจของเขาเต้นระส่ำ ภาพตรงหน้าดูแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคย นี่มันยุคไหนกันแน่? เท่าที่จำได้... เขากำลังขับรถกลับบ้านหลังจากออกไปดีลงานกับคุณเจน ไม่ใช่เหรอ? แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกที กลับพบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางแรงงานทาสและเรือนไม้เก่าแก่ที่ดูคร่ำครึ แต่สะอาดเหมือนโดนขัดให้เงาอยู่ตลอดเวลาหรือว่านี่เป็นผลจากการดื่มหนักจนเกินไป?ความคิดยังไม่ทันตกผลึก ภาพบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว แสงไฟหน้ารถพุ่งลงสู่แม่น้ำ ความรู้สึกเย็นเฉียบของสายน้ำที่โอบล้อมร่างก่อนทุกอย่างจะดับวูบถ้าอย่างนั้น...เขาตายแล้วอย่างนั้นเหรอ!?ร่างกายชาวาบไปหมด ความเป็นจริงโถมเข้าใส่จนแทบตั้งตัวไม่ติด ก่อนที่ธีรัชจะได้ขบคิดถึงเรื่องนี้ต่อ เสียงทุ้มเข้มของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง"ไออิน! มึ
Read more
ตัวเล็กกว่าที่คิด
ธีรัชในร่างอิน ยืนตัวแข็งอยู่กลางตลาดน้ำที่จอแจด้วยผู้คน เขากลืนน้ำลายลงคอพลางหันซ้ายหันขวาอย่างกระวนกระวาย เชี่ยแล้ว ตอนนี้..เขาหลงกับคุณเปรมและแม่หญิงปิ่นแก้วแล้วจริงๆรอบตัวเขาคือภาพของตลาดน้ำสมัยโบราณที่ดูสมจริงยิ่งกว่าฉากในละครพีเรียดที่เขาเคยดู มันมีชีวิต มีเสียง มีสีสัน และมีกลิ่นที่อบอวลไปหมด กลิ่นหอมของขนมไทยอย่างทองหยิบ ฝอยทอง ลอยปะปนมากับกลิ่นปลาย่างและข้าวใหม่หุงร้อนๆ ใกล้ๆ กันคือร้านขายสมุนไพรไทยที่วางขมิ้น ตะไคร้ และเครื่องเทศแห้งส่งกลิ่นหอมฉุน แม้จะคึกคัก แต่ทุกอย่างล้วนเป็นของที่เขาไม่คุ้นเคยในฐานะ คนยุคเจนซีที่เติบโตมากับห้างสรรพสินค้าและร้านสะดวกซื้ออินยกมือขึ้นปาดเหงื่อ พยายามรวบรวมสติ เอาไงดีวะ เรามาเดินกับคุณเปรมแถวร้านขายเครื่องประดับนี่หว่า แต่พอหันไปมองรอบตัวแล้วกลับพบว่าร้านที่เขาเดินผ่านเมื่อครู่ดูคล้ายกันไปหมด ร้านค้าทำจากไม้ไผ่และใบจากถูกตั้งเรียงรายอยู่บนโป๊ะริมน้ำ บ้างตั้งขายบนเรือพายที่จอดอยู่ริมท่า ในแม่น้ำมีพ่อค้าแม่ค้าแจวเรือไปมา เสียงเจรจาการค้าดังแข่งกันจนแทบจับใจความไม่ได้“ไอ้หนุ่ม! จะมายืนเกะกะตรงนี้ทำไม ถ้าไม่ซื้อก็ไปยืนที่อื่น!” เสียงพ่อค้าคน
Read more
บ่าวขี้สงสัยกับนายขี้เมา
หลังจากเดินตามคุณเปรมมาได้สักพัก อินก็สังเกตเห็นแม่หญิงปิ่นแก้วกำลังสนทนาอยู่กับหญิงสาวในชุดไทยโบราณอีกสองคน ซึ่งดูท่าจะเป็นเพื่อนสนิทของนาง คุณเปรมเดินเข้าไปหากลุ่มหญิงสาวที่กำลังพูดคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ แม่หญิงปิ่นแก้วยืนอยู่กับสหายอีกสองคน ทั้งสามแต่งกายงดงามตามแบบกุลสตรีผู้ดี มีเครื่องประดับแวววาวรับแสงแดดยามบ่ายเมื่อเห็นคุณเปรมก้าวเข้ามา แม่บุหลันและแม่จันทร์รีบพนมมือขึ้นไหว้ตามมารยาทแม่บุหลัน & แม่จันทร์: "ข้าไหว้เจ้าค่ะ คุณพี่เปรม"คุณเปรมพยักหน้ารับอย่างสำรวม ก่อนจะหันไปทางน้องสาวคุณเปรม: "แม่ปิ่นแก้วเจ้านี้เดินเร็วเสียจริง พี่ตามหาแทบพลิกตลาดเลยรู้ไหม"แม่หญิงปิ่นแก้ว: "พี่เปรม! ข้ากำลังพูดคุยกับแม่บุหลันและแม่จันทร์เฉย ๆ เจ้าค่ะ"แม่บุหลัน (หัวเราะเบา ๆ) : "แม่ปิ่นพูดเสียเหมือนพวกข้าล่อลวงนางให้เสียการเสียงานอย่างไรอย่างนั้น"แม่จันทร์ (ยิ้มขำ) : "พวกข้าเพียงแต่ชวนกันชมตลาด ดูผ้าแพรกับเครื่องหอมเท่านั้นเองเจ้าค่ะ"คุณเปรม (พยักหน้ารับ) : "เป็นเช่นนั้นก็ดี แต่ตอนนี้พี่ว่าควรกลับเรือนเถิด แดดเริ่มคล้อยแล้ว"แม่หญิงปิ่นแก้ว (ทำหน้าหนักใจ) : "พี่เปรมมารับข้าเช่นนี้ เห็นทีข้าต้
Read more
เรื่องราวของนายอิน
นับตั้งแต่คืนนั้น อินก็ไม่ได้พบคุณเปรมอีกเลย เนื่องจากคุณเปรมต้องเดินทางไปทำราชการที่ต่างเมืองเป็นเวลานาน ความเงียบเหงาโรยตัวลงบนเรือนใหญ่ แม้ว่าทาสทุกคนยังคงทำหน้าที่ของตนตามปกติ แต่สำหรับอินแล้ว ทุกอย่างดูเหมือนจะเงียบงันกว่าที่เคยอินยังจำได้ดีถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากของเขา คืนนั้นเมื่อคุณเปรมหลับไป เขาได้แต่รีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างอีกฝ่ายไว้ด้วยความเขินอาย ก่อนจะหนีออกจากเรือนอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก แต่ถึงแม้เขาจะพยายามผลักความทรงจำเหล่านั้นออกไป ทุกคืน... เขากลับฝันซ้ำ ๆ ถึงภาพของตนเองที่กำลังวิ่งหนีออกจากเรือนใหญ่ ก่อนจะกระโจนลงสู่แม่น้ำลึกจนจมดิ่งลงไป ความรู้สึกอึดอัดติดค้างในอก กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก พร้อมกับเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง ราวกับความฝันนี้พยายามบอกเล่าเรื่องราวของอินคนนั้น ก่อนที่เขาจะมาอยู่การใช้ชีวิตเป็นทาสในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้นของเขาค่อย ๆ เป็นไปอย่างราบรื่น อินเริ่มคุ้นชินกับการทำงานหนัก และวิถีชีวิตของผู้คนในยุคนี้เสียแล้ว เดิมที ธีรัช ในร่างของอิน เคยเป็นเด็กกำพร้าที่ต้องดิ้นรนทำงานหนักมาตลอด จนสามารถส่งตัวเองเรียนจนได้เ
Read more
จับผิดที่
แดดยามบ่ายคล้อยต่ำ ลมอ่อน ๆ พัดผ่านเรือนเบา ๆ ให้ความร้อนอบอ้าวของวันทุเลาลง อินที่เพิ่งเสร็จจากงานผ่าฟืนและตักน้ำกำลังนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่กับเพื่อนทาสรุ่นราวคราวเดียวกัน เสียงหัวเราะคิกคักจากพวกเขาขับกล่อมบรรยากาศให้ดูผ่อนคลายขึ้นจู่ ๆ หญิงชราผมหงอกนางหนึ่งก็เดินตรงมาหาอิน นางแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเก่าซีด คล้ายทาสเช่นเดียวกัน อินเงยหน้ามองอย่างสงสัย ก่อนที่นางจะยิ้มใจดีและเอ่ยขึ้น“พ่อหนุ่ม ดูตัวใหญ่กำยำดีแท้ ช่วยไปตักน้ำใส่อ่างไม้บนเรือนใหญ่ให้ทีเถอะ ข้าแก่จนหลังจะหักเสียแล้ว”อินรับคำโดยไม่อิดออด เขาหยิบถังไม้ขึ้นพาดบ่า ก่อนจะก้าวเดินไปยังเรือนใหญ่ ยายช่อ ชื่อที่นางบอก เดินตามมาพลางเล่าเรื่องราวของตนเองว่าเป็นบ่าวเก่าแก่ของบ้านนี้ เลี้ยงคุณเปรมมาตั้งแต่ยังแบเบาะ ฟังแล้วอินอดไม่ได้ที่จะถามถึงวัยเด็กของคุณเปรมด้วยความอยากรู้“คุณเปรมตอนเด็กเป็นคนอย่างไรหรือยาย?”“หึ ๆ ท่านขี้อ้อนเชียวล่ะ แต่ก็เป็นเด็กสุขุมตั้งแต่ยังเล็ก ไม่เคยร้องไห้งอแงให้ใครเห็นเลย”" แต่ก็น่าสงสารที่พ่อท่านรีบด่วนจากไปเสียก่อนเลยต้องอาศัยอยู่กับแม่ที่ใจร้ายน่ะ " นางเล่าเสียงอ่อนโยน ปล่อยให้เรื่องราวพาอินไปถึงภาพ
Read more
ความจริงที่หนักใจ
การตามหาความจริงอย่างไม่ลดละอินยังคงไม่ละความพยายามที่จะค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเอง แม้จะถูกบ่าวไพร่ในเรือนมองว่าแปลกที่เอาแต่ซักไซ้เรื่องของตัวเองกับคนอื่น แต่เขาก็ไม่สนใจ เขาเดินวนไปทั่วเรือน คอยถามไถ่ถึงเรื่องราวในอดีตของ "อิน" ที่เขาเคยเป็นตลอดหลายวันที่ผ่านมา อินมักจะเดินวนเวียนไปตามเรือน คอยทำเนียนตีสนิทกับเหล่าบ่าวไพร่ ก่อนจะแอบซักถามเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองในอดีตแต่ทุกครั้งที่เอ่ยปากถาม ก็มักจะได้เสียงหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดที่ฟังดูไม่ค่อยเข้าหูเท่าไร"เองนี่ชักจะเป็นบ้าไปจริง ๆ หรือเปล่า? หลงลืมไปหมดแล้วรึไง?"แม้จะถูกมองด้วยสายตาแปลกใจ หรือแม้กระทั่งบางคนถึงกับหลบเลี่ยงไม่อยากตอบคำถาม แต่ความพยายามของอินก็ไม่สูญเปล่าเสียทีเดียว เพราะยังมีบางคนที่ยอมเปิดปากเล่าอะไรบางอย่างให้ฟัง"ที่คุณเปรมซื้อเองมา เพราะท่านบอกว่าเองละม้ายคล้ายกับเพื่อนในวัยเด็กของท่าน"คำพูดนี้ทำให้อินชะงักไปชั่วครู่ คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว... เพื่อนในวัยเด็ก?อีกคนหนึ่งที่ถูกถามไปเมื่อวันก่อน ก็เคยพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ"ข้าไม่คิดว่าเองจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ จากที่เคยปิดปากเงียบสนิท ราวกับก
Read more
ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย
บรรยากาศของเรือนวันนี้ช่างครึกครื้นเป็นพิเศษอีกครั้งเมื่อเหล่าบ่าวในเรือนต่างพากันพูดคุยขณะจัดเตรียมข้าวของกันอย่างขยันขันแข็ง เรื่องราวที่ถูกหยิบยกมาพูดถึงหนาหูที่สุดเห็นจะเป็นเรื่องของแม่หญิงปิ่นแก้วกับคุณหลวงผู้เป็นคู่ครอง ที่จะมาเยี่ยมเยียนเรือนในวันนี้ อินเพียงรับฟังเงียบ ๆ ขณะเดินผ่าน แม้จะไม่คิดเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่ก็พอรับรู้ว่าแม่หญิงปิ่นแก้วเป็นสตรีที่งดงามและอ่อนโยน ครั้งหนึ่งเขาก็เคยได้พบเจอนางมาแล้วเสียงบ่าวไพร่พูดคุยกันอย่างออกรส ทำให้อินอดรู้สึกไม่ได้ว่าบรรยากาศเช่นนี้มันดูห่างไกลจากความรู้สึกของเขาเหลือเกิน ราวกับว่าความสนุกสนานเหล่านั้นเป็นโลกของผู้อื่น ส่วนเขาเพียงแค่เฝ้ามองอยู่ไกล ๆ และยังคงต้องทำหน้าที่ของตนเองต่อไปเช่นทุกวันระหว่างที่เหล่าบ่าววุ่นวายอยู่กับการจัดอาสำหรับแขก อินก็ต้องเตรียมน้ำอาบให้คุณเปรมเช่นเคย เป็นเวลากว่าเดือนแล้วที่หน้าที่นี้กลายเป็นของเขาอย่างถาวร เพราะยายช่อที่แก่ชรานั้นไม่อาจแบกน้ำขึ้นมาเองได้อีกแล้ว หากเป็นแต่ก่อน เขาคงบ่นอุบหรือไม่ก็อิดออด แต่ในตอนนี้ ทุกครั้งที่ตักน้ำ ทุกครั้งที่เทน้ำร้อนผสมลงไป ทุกครั้งที่เห็นไอร้อนลอยขึ้นมาเป็นควันจาง
Read more
ปรับตัวรักษาแผลใจ
เสียงแกรกกรากของใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าดังสะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่เงียบงันของป่าริมน้ำ อินยืนตัวแข็ง ขณะที่ลำกล้องปืนโบราณเย็นเยียบจ่ออยู่ตรงหน้าผากของเขา แสงตะเกียงสลัวในมือชายชราส่องกระทบใบหน้าของอีกฝ่าย เผยให้เห็นหนวดเครารกครึ้มและดวงตาคมปลาบราวกับพญาอินทรี อินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอก“มึงเป็นใคร” เสียงห้าวต่ำของชายแก่กดต่ำลง ราวกับเสียงนั้นสามารถกรีดผ่าความมืดมิดรอบกายออกจากกันได้ อินยกมือขึ้นแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีอาวุธ ค่อยๆ หันหน้าไปเผชิญหน้ากับชายชรา“ผ...ผม...ผมพาคุณเปรมหนีมา” อินพยายามพูดให้เป็นปกติ แต่เสียงสั่นเครือออกไปโดยไม่รู้ตัว “โจรพวกมัน...เผาเรือน ไฟลุกไปทั่ว พวกโจรฆ่าคนเหมือนล่าสัตว์”ชายชราขมวดคิ้วแน่น สายตายังเต็มไปด้วยความระแวง อินรีบพูดต่อ “คุณเปรมบอกให้ผมพามาที่นี่ เขาบอกว่ามันปลอดภัย”แสงตะเกียงถูกลดระดับลง ส่องไปยังร่างไร้สติของคุณเปรมที่นอนจมกองเลือดในเรือ ชายชราผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะอุทานออกมาเสียงดัง “เจ้าเปรมรึ!?”ร่างสูงของชายชราขยับเข้ามาใกล้ทันที มือหยาบกร้านจับต้นแขนคุณเปรมพลิกดูบาดแผลที่แผ่นหลัง เลือดสีเข้มยังคงไหลซึมออกมาไม่หย
Read more
อดีตอันขมขื่นที่ถูกดามใจ
ย้อนไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนเด็กน้อยในวัยสิบสองปี เติบโตมาในเรือนหลวงที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และมารยาทที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ผู้เป็นพ่อของเขา ท่านเจ้าพระยาผู้สูงศักดิ์ คาดหวังให้ลูกชายเดินตามรอยตนเอง สู่เส้นทางราชการโดยไร้ทางเลือก ทุกย่างก้าวของเขาถูกกำหนดไว้หมดสิ้นวันหนึ่ง ขณะที่เด็กน้อยเดินทางไปต่างเมืองพร้อมบิดา ขบวนเรือของพวกเขาถูกลอบโจมตีโดยศัตรูของบิดา เสียงดาบปะทะ เสียงร้องอย่างตื่นตระหนกดังขึ้นไม่ขาดสาย เด็กน้อยจำได้ว่าตัวเองถูกจับแยกจากพ่อ ก่อนที่เรือจะคว่ำลงกลางแม่น้ำใหญ่เขาว่ายน้ำขึ้นฝั่งมาได้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจเต็มปอด พวกโจรที่ตามล่าอยู่ก็ปรากฏตัวขึ้น เปรมหันหลังพิงต้นไม้ใหญ่ หมดหนทางจะหนี ความหวาดกลัวกัดกินหัวใจของเขา เสียงมีดที่ถูกชักออกจากฝักดังขึ้น เขาหลับตาเตรียมรับชะตากรรมทว่า...ร่างของใครบางคนพุ่งเข้ามา เด็กชายตัวเล็กกว่าหลายปี ผลักโจรผู้นั้นจนเสียหลักล้มลง จากนั้นรีบคว้าข้อมือของเขาแล้ววิ่งสุดแรงเกิด เสียงฝีเท้าของโจรยังคงไล่หลังมาไม่ไกล แต่เด็กคนนั้นหาทางพาเปรมมุดเข้าไปหลบในโพรงไม้ใหญ่ ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงเสียงหายใจแรงของทั้งคู่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status