[5] ไอ้จ๊อด : อาการอยาก

ทุกวันนับตั้งแต่วันนั้นมาเป็นเวลาเจ็ดวัน เมื่อเวลาเที่ยงคืนตรงมันจะได้รับข้อความจากผู้ส่งคนเดิม และข้อความจะระบุจำนวนวันและเวลา

13 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที

12 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที

11 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที

...

จนกระทั่งคืนนี้เที่ยงคืนตรง ข้อความส่งตรงตามเวลา

7 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที

เป็นข้อความปริศนาและประหลาด นับถอยหลังเวลาลงไปเรื่อย ๆ แต่ถ้านับจากวันที่เล่นพิเรนท์ขอไปในคืนนั้นก็ผ่านไปยี่สิบสามวันแล้ว ถามว่ากลัวไหม ตอบได้ว่าจ๊อดก็หวั่นใจ มีความกลัวลึก ๆ แต่ก็พยายามหาข้อมูลอย่างเอาเป็นเอาตายก็ไม่พบการตายที่เกี่ยวข้องกับคลิปและแอ๊กฯ ที่ชื่อ Make A Wish เลยสักข่าว ทำใหคิดว่ามันแค่อาจจะ...โชคดี เพียงเท่านั้น ไม่ได้มาจากอำนาจพิเศษอะไรที่ดลบันดาลให้มันตามคำขอ

แต่ว่ามันก็รำคาญเหลือทนกับข้อความแบบนี้จึงตัดสินใจพิมพ์โต้ตอบกลับไปในเชิงต่อว่า

' ไอ้ห่า เล่นไม่รู้จักเวล่ำเวลานี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว อีกอย่างกูไม่สนุกกับมึงด้วยนะเว้ย! '

ข้อความถูกกดส่งออกแต่ว่ากลับส่งไม่ผ่าน ไอ้จ๊อดพยายามหลายรอบก็ไม่สำเร็จ ใช้เครื่องแม่ลองส่งก็ไม่สำเร็จเช่นกัน ทำให้มันคิดว่าสงสัยจะเป็นพวกสิบแปดมงเสียแล้ว ข้อความไม่ได้มาจากเบอร์โทรศัพท์อาจจะส่งมาจากช่องทางอื่นแทนเพื่อหลอกลวง เห็นว่าคนโดนดูดตังจากบัญชีธนาคารมากมายพอมันคิดได้แบบนี้ก็รีบลบข้อความที่ได้รับทั้งหมดออก ก่อนจะฟอร์แมตเครื่องใหม่และรีบเช็กยอดเงินในธนาคารอีกรอบทันทีหลังลงแอปธนาคารเสร็จ

" เห้อ ยังอยู่ เกือบไปไหมล่ะกู ไม่น่าโง่เลย "

ไอ้จ๊อดสงบสติอารมณ์ก่อนจะล้มตัวลงนอนตามปกติ และไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือได้รับข้อความประหลาดอีก

วันรุ่งขึ้นระหว่างที่มันออกมาซื้ออาหารแถวหน้าโรงพยาบาลยามเช้า มันได้ยินเสียงข้อความเข้า มันจึงรีบหยิบมาดู นึกว่าเป็นข้อความจากน้องเหมียวพยาบาลสาวสวยหมวยเอ็กซ์คนนั้น

ใช่แล้วตอนนี้มันกับน้องเหมียวเริ่มคุยกันบ่อย ๆ ทางโทรศัพท์และไลน์ ความสัมพันธ์ไปด้วยกันได้ดี นิสัยน้องเหมียวก็ถูกสเป๊กมันด้วย

ไอ้จ๊อดที่คาดหวังว่าจะได้รับข้อความจากสาวแต่เช้ากลับพบว่าข้อความนั้นมาจาก Make A Wish ซึ่งเปลี่ยนเวลาส่งและเปลี่ยนข้อความเป็น

' เตรียมตัวได้แล้วนะ ต่อไปจะเริ่มเกิดความอยากขึ้นเรื่อย ๆ อย่าเผลอทำตัวเองก่อนล่ะ '

ข้อความที่แปลกทั้งเตือนและพยายามบอกเล่าอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีหัวท้าย จนไม่รู้ว่าต้องการสื่ออะไร

ไอ้จ๊อดเจอแบบนี้ก็หัวเสียหนัก มันเกือบปาไอโฟนลงพื้นแต่นึกได้ว่าของมันแพง เครื่องหนึ่งซื้อมอไซค์ใหม่เอี่ยมได้หนึ่งคัน จึงสะกดใจไว้และเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาสูบใช้ควันและกลิ่นของบุหรี่เพื่อสงบสติอารมณ์

มันสูบจนหมดไปสามมวนก่อนจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วถึงจะกลับขึ้นไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษของแม่

" มึงไปดูดบุหรี่มารึ เหม็นจริง ๆ นี่ถ้าหนูเหมียวมาเห็นเอ็งตอนนี้จะเผ่นเอา ผู้หญิงสมัยนี้ไม่ชอบผู้ชายสูบบุหรี่เว้ย! "

แม่เขาบ่นทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง

ไอ้จ๊อดยกเสื้อตัวเองขึ้นดมก็พบว่ากลิ่นยาสูบติดตามตัวไปหมด มันจึงตัดสินใจอาบน้ำสระผม กำจัดกลิ่นไม่พึงประสงค์ออกไป

ไม่ใช่ว่ามันเลิกบุหรี่ได้แต่ว่ามันสูบน้อยลงเนื่องจากเขตโรงพยาบาลห้ามสูบบุหรี่ เวลาจะสูบมันจึงต้องเดินออกไปด้านนอกหรือแอบ ๆ สูบ ลำบากจนมันขี้เกียจคร้านจะสูบ มันไม่ได้ติดบุหรี่ขนาดไม่สูบแล้วจะลงแดงชักดิ้นชักงอประสาทแดก

เมื่อไอ้จ๊อดออกมาจากห้องน้ำก็พอดีกับที่เหมียวมาส่งอาหารของผู้ป่วยมื้อเช้าให้กับแม่ของมัน

" พี่จ๊อด อาบน้ำเสร็จแล้วหรอคะ นี่เหมียวทำขนมมาฝาก ลองกินดูค่ะ ชิฟฟอน เหมียวลองทำครั้งแรกไม่รู้จะอร่อยไหมนะ "

พยาบาลสาวส่งกล่องพลาสติกที่บรรจุขนมมาให้เขาถือ ก่อนจะทำสีหน้าเอียงอาย

" ขอบใจมาก แล้วนี่กินข้าวหรือยัง "

" ยังค่ะ "

พยาบาลสาวตอบแบบเหนียมอาย แต่เสียงเจือความคาดหวังซึ่งไอ้จ๊อดก็จับได้

" งั้นไปกินข้าวกับพี่ที่โรงอาหารกันไหม พี่ยังไม่ได้กินเหมือนกัน "

แม้ข้าวที่มันพึ่งซื้อมาจะยังกองอยู่บนโต๊ะแต่ว่าสามารถเลื่อนไปมื้อกลางวันได้

" แม่ ผมพาน้องไปกินข้าวก่อนนะ มีอะไรโทรไปเรียกล่ะรู้ไหม "

แม่ของมันที่อาการดีขึ้นมากจนใกล้หายสนิทก็ไม่น่าห่วงจนต้องเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วจึงไล่หนุ่มสาวสองคนให้ไปด้วยกัน

" ไป ๆ ไปหาข้าวหาปลากิน เดี๋ยวหนูเหมียวต้องทำงาน ใกล้เวลาเข้างานแล้ว เดี๋ยวจะสาย "

" งั้นหนูไปก่อนนะคะคุณป้า "

พยาบาลสาวยกมือไหว้อย่างสวยงามก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับไอ้จ๊อดซึ่งเปลี่ยนสถานะจากลูกชายผู้ป่วยมาเป็นคนคุยรู้ใจ

อันที่จริงก่อนหน้าเธอก็ฮ๊อตและมีคนคุยคนตามจีบมากมายแต่ว่าพอได้ข่าวการถูกหวยของลูกชายคนป่วยที่เธอดูแลเธอก็สลัดคนจีบอื่น ๆ ไปหมด สร้างภาพลักษณ์ที่ดี ใคร ๆ ก็อยากสบายมีผัวรวยสำเร็จรูปจริงไหม แม้ว่าหน้าตาของผู้ชายจะไม่หล่อแต่มีเงินเสียอย่างจะไปทำศัลยกรรมที่เกาหลีเอาหล่อแค่ไหนก็ได้เช่นกัน เธอไม่สนใจเรื่องนี้นัก ขอแค่รวยเป็นพอ

พยาบาลสาวในวอร์ดหลายคนและต่างวอร์ดต่างก็สนใจจ๊อดคนนี้แต่ว่าเธอได้เปรียบที่ชิงลงมือก่อน เข้าหาทางแม่และเข้าหาจ๊อดอย่างรวดเร็ว ด้วยระดับหน้าตาและรูปร่างอย่างเธอ บวกกับอาชีพพยาบาลแน่นอนว่าเธอต้องจับอีกฝ่ายได้อยู่หมัดอย่างไม่ต้องสงสัย หญิงสาวมั่นใจ

หญิงสาวเดินเคียงข้างแทบจะแนบชิดไปกับไอ้จ๊อดเหมือนประกาศว่านี่คือของข้าใครอย่าแหยมและเดินอย่างนางพญาผู้ครอบครองขุมทรัพย์มหาศาล แสดงความเย่อหยิ่งภาคภูมิใจออกมาเต็มเปี่ยม เดินไปทางไหนก็มีคนมองตามทั้งเธอและคู่ควง ทำให้หญิงสาวยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

" พี่จ๊อดอยากทานอะไรคะ "

หญิงสาวหันมาถามไอ้จ๊อด โรงหาอาหารของพนักงานเขาไม่ค่อยรู้จักร้านเท่าไหร่ ปกติจะมีแค่พนักงานกับครอบครัวหรือญาติของพนักงานที่สามารถพาเข้ามาได้

" ร้านไหนอร่อยแนะนำมาเลย พี่เลี้ยง "

ไอ้จ็อดทำท่ายกกระเป๋าตังขึ้นโชว์ก่อนจะยิ้มยิงฟัน

" งั้นเหมียวแนะนำร้านนี้ค่ะ "

ร้านที่แนะนำเป็นร้านข้าวตามสั่งแต่ร้านสะอาดสอ้านดี คนต่อคิวค่อนข้างยาว พวกเขาเดินไปสั่งโดยเขียนรายการไว้และรับบัตรคิวมา เมื่อถึงคิว แม่ครัวจะเรียกลำดับคิวบอก

" ไปนั่งรอก่อนดีกว่าค่ะอย่างน้อยก็ครึ่งชั่วโมงแหละ "

เหมียวบอกพร้อมกับพาจ๊อดไปนั่งตรงจุดตำแหน่งที่เด่นที่สุดในโรงอาหารเพื่อให้คนอื่น ๆ ได้เห็นว่าเธอกับผู้ชายคนนี้มีซัมติงกัน

" อีกสัปดาห์คุณป้าก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว เหมียวก็จะไม่ได้เจอกับพี่จ๊อดแล้วสินะคะ "

หญิงสาวทำเสียงเศร้าออกแนวอาวรณ์ ทำให้ไอ้จ๊อดรู้สึกสงสารและอยากกอดปลอบขึ้นมาทันใด

" ไม่หรอก เราก็มีเบอร์ติดต่อกันนี่ โทรคุยหรือไลน์คุยกันได้ ใช่ไหมล่ะ "

มันตอบตามตรง ใช่ว่าออกจากโรงพยาบาลจะตายจากกันเสียเมื่อไหร่

" แต่ แต่ เหมียวอยากเจอพี่อีกนี่คะ "

หญิงสาวพูดเสร็จก็หน้าแดงก่ำทำท่าขวยเขินแบบหญิงสาวเรียบร้อยที่พึ่งพูดคำพูดใจกล้าน่าอายออกมา

ไอ้จ๊อดก็พอจะรู้ทันอยู่ถึงมารยาหญิงแต่มันก็ชอบพยาบาลสาวพอตัวมันจึงเล่นไหลไปตามน้ำด้วย

" ก็เอาไว้พี่มารับเหมียวไปเที่ยวกับไปกินข้าวกับไปเที่ยวบ้านพี่ จะไปไหมล่ะ "

ไอ้จ๊อดถาม

" แหม อ่า ก็ อยะ อยากไปสิคะ "

ตอบเสร็จหญิวสาวก็บิดมือกับชายเสื้อขาวของชุดพยาบาลจนยับน้อย ๆ ทำท่าเขินอาย

" ดี ไว้เราจะได้เจอกันบ่อย ๆ "

ไอ้จ๊อดให้ความหวัง ซึ่งพยาบาลสาวก็ถือว่าประสบความสำเร็จในการตกผู้ชายที่เล็งไว้ ขณะเดียวกัน แม่ครัวก็เรียกคิวของพวกเขาพอดี ทั้งคู่จึงลุกเดินไปเอาข่าวมานั่งทานด้วยกัน คุยกันไปทานไป หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

เมื่อทานเสร็จไอ้จ๊อดก็อาสาพาพยาบาลสาวไปส่งที่ทำงานซึ่งสร้างความฮือฮาให้กับเพื่อนร่วมงานคนอื่นของพยาบาลสาวมากก่อนจะขอตัวกลับ

" ไอ้เหมียวนั่นใช่คนที่ถูกหวยหลายสิบล้านหรือเปล่าวะ "

" เออสิ คิดว่ากูจะโง่ไล่ตกคนธรรมดาหรือไง ระดับกูเนี่ยนะ "

" ย่ะ แม่คุณ ตกได้ก็ดี ตกถังข้าวสาร "

เพื่อนร่วมงานสาวพูดจิกกัดแกมอิจฉาใส่

หญิงสาวฟังเพื่อนพูดพลางยิ้มอย่างพึงพอใจที่กลายเป็นจุดสนใจและที่อิจฉาของเพื่อนร่วมงานหลายคนในแผนก

ระหว่างไอ้จ๊อดเดินกลับ มันก็รู้สึกหิวขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด ทั้ง ๆ ที่มันพึ่งกินข้าวไปหมาด ๆ แถมจำนวนไม่น้อย หรือมันจะย่อยเร็วไป เนื่องจากมันเป็นคนไม่คิดอะไรมาก มันจึงแวะเข้าเซเว่นในโรงพยาบาลเพื่อหาซื้อของกินเสริม มันเดินดูตามชั้นแต่ก็ไม่รู้สึกสนใจ พอเห็นอาหารอื่นกลับรู้สึกอิ่มตื๊อ แต่น่าแปลกพอมันเดินผ่านชั้นที่วางน้ำยาทำความสะอาดทั้งหลาย และมองเห็นน้ำยาทำความสะอาดห้องน้ำมันกลับรู้สึกกระหายอย่างมาก อยากจะไปคว้ามาเปิดซดดื่ม

ไอ้จ๊อดวูบไปกับความคิดนั้นรู้ตัวอีกทีก็ตกใจจนเหงื่อแตกพลั่กและวิ่งออกจากเซเว่นแบบคนเจออผีหน้าซีดเผือด เป็นที่สนใจและจับจ้องมองของคนรอบข้าง

ไอ้จ๊อดคิดกับตนเองว่านี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น น้ำยาล้างห้องน้ำแดกได้ที่ไหนแดกไปตายห่ากันพอดี แต่ว่ามันกลับอยากหิวกระหาย และตอนนี้มันก็ไม่หายจากอาการนั้นสักนิด มันรู้สึกทรมานแต่ก็พอทนได้เนื่องจากรู้สึกไม่มาก มันวิ่งกลับไปที่ห้องผู้ป่วยอย่างรวดเร็วก่อนจะปิดประตูเสียงดังจนแม่ของมันที่นั่งดูคลิปในทีทีตกใจจนเงยหน้าขึ้นมอง

" ไอ้จ๊อดเอ็งเป็นอะไร หน้างี้ซีดเชียว ทะเลาะกับหนูเหมียวมาหรอวะ "

แม่มันถามอย่างสงสัย

" ไม่ใช่แม่ แค่ปวดท้องนิดหน่อย สงสัยจะเป็นโรคกระเพาะ ไม่ก็ท้องอืดน่ะ "

" ไปหาหมอสิวะ อยู่โรงพยาบาลแล้วแท้ ๆ "

แม่ของมันคะยั้นคะยอ ด้วยความเป็นห่วงลูกชายคนเดียว

" ไม่เป็นไรแม่ รอดูสักหน่อยถ้าอาการไม่ดีขึ้นผมค่อยไปหาหมอ แต่ว่าเดี๋ยวผมลองขอยาจากเหมียวมากินก่อน "

ว่าแล้วไอ้จ๊อดก็ไลน์ไปบอกพยาบาลสาวเรื่องอาการตนเองก่อนจะขอยามาทานซึ่งพยาบาลสาวก็ว่องไว ส่งให้ผู้ช่วยพยาบาลเอายามาส่งให้แทนเนื่องจากเธอออกมาเองไม่ได้เนื่องจากกำลังติดทำงานกับแพทย์ที่ขึ้นตรวจวอร์ดอยู่

ไอ้จ๊อดได้รับยาก็ส่งข้อความไปขอบคุณและรีบกินยาเข้าไป อาการปวดท้องดีขึ้นหน่อยก่อนจะหายไป

มันจึงสงสัยว่าคงเป็นเพราะก่อนหน้าที่ใช้ชีวิตลำบากแดกแต่มาม่ากินข้าวหลับนอนไม่เป็นเวลาร่างกายเลยพัง สภาพกระเพาะไม่ต้องพูดถึง ก็เลยมีอาการป่วยแบบตอนนี้

" เอ็งนอนพักไปซะไป หน้าซีดเชียว เห้อ เวรกรรมแท้ ๆ ถ้าพ่อเอ็งยังอยู่ เอ็งกับข้าคงไม่ลำบากแบบนี้ "

แม่ของจ๊อดรำพึงรำพันออกมาด้วยความเศร้า

" ช่างเถอะแม่ อย่างน้อยเราก็รอดมาถึงตอนนี้ สบายแล้ว "

ไอ้จ๊อดตอบแม่เรียบ ๆ ก่อนจะหลับตาลงบนเตียงนอนและหลับยาวไปจนถึงช่วงเย็น ที่พยาบาลสาวแวะมาดูอาการและนำยามาส่งอีกรอบ

" พี่จ๊อดเป็นโรคกระเพาะหรอคะ "

" ไม่รู้สิ ไม่เคยตรวจ แต่ก่อนหน้าพี่ก็กินข้าวไม่เป็นเวลา นอนไม่เป็นเวลา "

ไอ้จ๊อดพูดสถานการณ์ของมันก่อนหน้าตามตรง

" งั้นพรุ่งนี้ไปตรวจเถอะค่ะ อย่างน้อยจะได้รักษาแต่เนิ่น ๆ "

เธอยังต้องได้แต่งงานกับผู้ชายคนนี้ก่อนจะปล่อยให้เป็นอะไรไปไม่ได้

" อืม "

" งั้นเหมียวจะจองคิวตรวจไว้ให้นะคะ พรุ่งนี้เอาบัตรประชาชนไปยื่นอย่างเดียวและรอเรียกตามลำดับขั้นตอน "

" ขอบใจนะ "

ไอ้จ๊อดท่าทางยังไม่ค่อยดี เหมียวจึงอยู่คุยกับแม่ของมันสักพักโดยไม่กวนมันที่นอนอยู่และขอตัวกลับ ก่อนกลับยังย้ำกับมันอีกรอบเรื่องให้ไปหาหมอในวันพรุ่งนี้

" ติ๊ง "

ไอ้จ๊อดหลับไปอีกรอบจนกระทั่งได้ยินเสียงข้อความเข้า มันตะกายขึ้นมากดดูว่าข้อความจากใคร ตอนแรกมันก็นึกว่ามาจากเหมียวแต่ว่ามาจากไอ้โรคจิตคนเดิมข้อความแบบเดิมเป๊ะแค่เวลาลดลงอีกวัน

' 6 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที '

ไอ้จ๊อดโมโหเดือดก่อนจะกัดฟันกรอดและกดลบข้อความทิ้งพร้อมกดบล็อกการรับข้อความและปิดเครื่องโทรศัพท์ก่อนจะเอาผ้าห่มคลุมหัวนอนหลับไปอย่างรวดเร็ว