Mag-log inShare
EP.3 : อุบัติเหตุ & อุบัติรัก
Petsa ng paglalathala:
2026-07-18 15:42:47[เดือนหนาว]
“ขอบคุณนะที่มาส่งเรา ไว้มีโอกาสเราจะตอบแทนนายบ้าง” ฉันก้มหัวเล็กน้อยให้กับผู้ชายตรงหน้าเมื่อขึ้นไปนั่งบนเตียงคนไข้เรียบร้อยแล้ว
“ไม่เป็นไร ว่าแต่เธอจะกลับยังไง ให้เรารอไหม เราว่างนะไม่มีเรียน”
“เราว่าจะให้เพื่อนมารับน่ะ”
“อ๋อ งั้นก็ดีแล้ว” คนที่ยืนอยู่พยักหน้าให้เป็นอันเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมา “เราชื่อไวน์นะ เรียนวิศวะ เอกโยธา อยู่ปีสี่”
“เราชื่อเดือนหนาว เรียนบริหาร อยู่ปีสี่เหมือนกัน” ฉันตอบพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขาเมื่อเป็นอีกครั้งที่เราสบตากัน และครั้งนี้ใบหน้าของฉันก็ร้อนวูบวาบราวกับคนมีไข้
“เดือนหนาว…ชื่อเพราะจังเลย” คนตรงหน้าเอ่ยชมพร้อมอมยิ้มให้ “งั้นเรากลับก่อนนะ ถ้ามีโอกาสเจอก็ทักได้”
“อื้ม ขอบคุณอีกครั้งนะ”
“ไปล่ะ บาย”
เราสองคนคุยกันเสร็จคนตรงหน้าก็เดินออกจากห้องไป ไม่นานนักศึกษาพยาบาลก็เข้ามาทำแผลให้ฉัน
เวลาต่อมา…
“แกว่ายังไงนะยัยหนาว! นี่แกไปสะดุดลานเกียร์มาเหรอ!” เสียงร้องตกใจของยัยโฟร์ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องพยาบาลพร้อมกับยัยก้อยดังขึ้น จนฉันต้องถลึงตาใส่เพราะกลัวคนอื่นว่าเราเสียงดัง
หลังจากไวน์ออกไปแล้วฉันก็รีบต่อสายหาพวกนาง พอรู้ว่าฉันสะดุดลานเกียร์จนหัวเข่าแตก สองคนก็กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ทำอย่างกับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่ฉันเจ็บตัวซะงั้น
“นี่แกสะดุดจริง ๆ เหรอ ไม่ได้ตกบันไดหอสมุดแล้วอำพวกฉันใช่ไหม” ยัยก้อยถามต่อ
“อำอะไรล่ะ ที่ฉันเดินสะดุดรากต้นไม้ก็เพราะมัวแต่โทรหาพวกแกนั่นแหละ” ฉันตวัดสายตาใส่สองเพื่อนรัก “ติดต่อไปก็เงียบกริบ ฉันไม่น่าตามพวกแกไปเลย”
“ขอโทษ ๆ ก็ฉันลืมเปิดเสียงโทรศัพท์นี่นา” ยัยโฟร์ว่า “ว่าแต่แกสะดุดล้มที่ลานเกียร์จริงดิ ฉันอยากเป็นแบบนั้นบางอะ อร๊าย ทำไมฉันไปแล้วไม่สะดุดนะ” ยัยโฟร์เริ่มเพ้อเจ้อพร้อมบิดตัวไปมา ท่าทางระริกระรี้ของเพื่อนซี้ทำให้ฉันถึงกับกุมขมับ
“พวกแกมานี่เพื่อจะถามเรื่องนี้เนี่ยนะ ไม่เป็นห่วงฉันกันเลยใช่ไหม” ฉันกอดอกมุ่ยหน้าใส่สองเพื่อนรักจนทั้งคู่รีบเข้ามาโอ๋เมื่อตั้งสติได้
“เป็นห่วงสิแก โอ๋ ๆ คุณเพื่อนเดือนหนาวเจ็บมากไหมคะ” ยัยก้อยรีบเข้ามากอดฉัน แต่ฉันรู้หรอกน่าว่าพวกนางแกล้ง
“ไม่ต้องมาโอ๋เลย” ฉันว่าพลางเชิดหน้าใส่
“แต่จะว่าไป แกสะดุดลานเกียร์แบบนี้ อีกไม่นานต้องได้เป็นเมียวิศวะ เอ๊ย ได้เป็นแฟนเด็กวิศวะแน่ ๆ เลยแก อร๊าย” ยัยโฟร์ที่ยืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ในอาการเพ้อฝันอีกครั้ง พอได้ยินแบบนั้นฉันก็อยากจะหยิกแขนนางให้เขียวเดี๋ยวนี้เลยจริง ๆ
“เลิกเพ้อได้แล้วน่า” ฉันว่าให้ “ฉันจะเป็นแฟนหมอ ไม่ได้อยากเป็นแฟนวิศวะสักหน่อย”
“ว่าแต่แกมาที่นี่ได้ไงอะ ทำไมไม่โทรหาพวกฉัน” ยัยก้อยถาม
“เออจริงด้วย อย่าบอกนะว่าแกเดินมา ถ้าขาเป๋ขึ้นมาจะทำยังไงเนี่ยยัยหนาว แกเจ็บเข่าอยู่นะ” ยัยโฟร์ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ สงสัยพวกนางเพิ่งนึกได้ว่าต้องเป็นห่วงฉัน แต่มันก็สายไปแล้วแหละ เพราะฉันน่ะ…งอน!
“มีคนมาส่ง เขาอุ้มฉันมา” ฉันตอบเสียงเหนื่อย
“ห๊ะ! / อุ้มแกมา!”
“แล้วพวกแกจะเสียงดังทำไมเนี่ย นี่ห้องพยาบาลนะ”
“แล้วคนที่อุ้มแกมาเขาเป็นเด็กวิศวะไหม” ยัยโฟร์ถามด้วยท่าทีตื่นเต้น
“หล่อไหมแก ฉันว่าเขาต้องเป็นเนื้อคู่ของแกแน่ ๆ เลย” ยัยก้อยพูดบ้าง
“อืม เรียนวิศวะ”
“จริงดิ! อ๊าก อาถรรพ์ลานเกียร์เริ่มครอบงำแกแล้วอะฉันว่า” ยัยโฟร์จากที่หายเพ้อกลับเพ้อใหญ่เข้าไปอีก อะไรจะขนาดนั้นกะอีแค่สะดุดลานเกียร์
“แล้วเขาเรียนเอกอะไร ชื่ออะไร อยู่ปีไหน แกได้ถามเขาไหม” ยัยก้อยสัมภาษณ์ยาวเหยียดพร้อมทำท่าตื่นเต้นไปด้วย
“เดี๋ยวพวกฉันจะพาแกไปขอบคุณเขาเอง อร๊าย” ว่าจบก็หันไปกรี๊ดกร๊าดกันต่อสองคน
“เรียนเอกโยธา อยู่ปีสี่ ชื่อไวน์น่ะ” ฉันตอบแบบไม่ใส่ใจก่อนจะมองออกไปด้านนอกเมื่อเห็นใครบางเข้า
“ห๊ะ แกว่าไงนะ!”
“อะไรของพวกแกนักหนาเนี่ย เลิกเพ้อเจ้อถึงผู้ชายคณะนั้นแล้วก็เลิกงมงายเรื่องลานเกียร์ได้แล้วน่า” ฉันพูดขัดเมื่อรู้ทันว่าพวกนางต้องเอาไปมโนต่อ
“นี่ยัยหนาว เขาเป็นถึงอดีตเดือนคณะเลยนะ สาวๆ อะ พร้อมมอบกายถวายมดลูกให้เขาเลยนะแก และฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น อร๊าย” ยัยโฟร์ว่าพลางทำท่าสะดีดสะดิ้งไปด้วย
“ฉันว่านี่มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุแน่ ๆ แก มันต้องเป็นอุบัติรัก กรี๊ด” ยัยก้อยก็เป็นไปอีกคน
“ถ้าพวกแกอยากคิดแบบนั้นก็ตามใจ ใช่อยู่ที่เข่าฉันน่ะอุบัติเหตุ แต่ถ้าอุบัติรักอะ ต้องคนนั้น หมอภาคของฉัน” ว่าแล้วฉันก็บุ้ยปากไปทางกระจกใส
ผู้ชายที่ยืนอยู่ทางเดินด้านนอกสวมเสื้อกาวน์สีขาวทับชุดนักศึกษาอีกที ฉันแอบปลื้มเขามานานแล้ว ด้วยบุคลิกและนิสัยหลาย ๆ อย่างที่เขามีมันคล้ายกับพ่อของฉัน เขาเลยกลายเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่ฉันเพ้อหา แล้วก็แอบมองอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น เพราะหมอภาคมีดีกรีเป็นถึงอดีตเดือนคณะ แถมพ่วงด้วยตำแหน่งอดีตเดือนมหาลัยอีก สาว ๆ ตามกรี๊ดเพียบ ฉันน่ะนอกจากฐานะแล้วก็ไม่มีอะไรคู่ควรกับเขาเลยสักอย่าง หน้าตาก็แค่ไปวัดไปวา ไม่ได้มีตำแหน่งเป็นดาวเด่นหรือเด็กกิจกรรมอะไร ในโซเชียลก็ไม่ใช่คนดัง จะไปสารภาพรักกับเขาก็กลัวว่าจะหน้าแตกกลับมา
Pinakabagong kabanata
อาถรรพ์ลานเกียร์ EP.71 : วันที่รอคอย
[ไวน์]ในที่สุดวันที่ผมเรียนจบก็มาถึง ทุกคนที่บ้านมาเซอร์ไพรส์ผมหน้ามหาวิทยาลัย ทุกคนรับผมกลับบ้านด้วยตัวเอง ไม่ใช่รอรับผมที่สนามบินอย่างที่เราเคยนัดกันไว้เมื่อหลายวันก่อน“ไม่ได้มาแค่บ้านเรานะ” แม่ที่ผละออกจากอ้อมแขนผมเอ่ยก่อนจะบุ้ยปากไปยังสนามหญ้า “บ้านนั้นก็มาด้วย” ผมหันไปมองก็เห็นลุงหมอกับป้าฟา และที่ขาดไม่ได้ก็คือเดือนหนาว แฟนสาวของผม“ลุงหมอสวัสดีครับ ป้าฟาสวัสดีครับ” ผมทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองท่านด้วยรอยยิ้ม เดินไปกอดป้าฟา กอดลุงหมอ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้ใครบางคนที่เดินตามหลังลุงกับป้ามา“คิดถึงจัง” เราสองคนพูดขึ้นพร้อมกันขณะยืนยิ้มให้กันในระยะห่างที่ไม่ใกล้และไม่ไกลเกินไปเราสองคนส่งยิ้มให้กันอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่านานแค่ไหน รู้แค่ว่าในใจอยากกระโดดกอดแน่น ๆ หอมแก้มหลาย ๆ ฟอดแล้วลากไปฟัดในห้องให้หายคิดถึง แต่เพราะผู้ปกครองของเราที่อยู่กันแบบครบครัน ทำให้ผมได้แต่ยืนมองดวงหน้าหวาน ๆ และอมยิ้มให้กันอยู่แบบนั้นเราสองคนโตแล้ว เรื่องที่ลึกซึ้งกว่านี้ผมคิดว่าผู้ใหญ่ที่เขาผ่านน้ำร้อนมาก่อนคงรู้นั่นแหละ ผมกับหนาวเข้าออกห้องกันบ่อยจะตาย คอนโดที่เราอยู่เป็นของครอบครัวหนาว ทำไมพวกท่านจะไม่รู้
อาถรรพ์ลานเกียร์ EP.70 : แค่เพื่อน
[ไวน์]วันนี้ผมกับนิมาซื้อของใช้ด้วยกัน เหตุผลที่มากันสองคนก็เพราะเราเป็นคนไทยสองคนที่อยู่ในทีมเดียวกันแล้วเราก็สนิทกันพอสมควร ส่วนเพื่อนในทีมคนอื่น ๆ ส่วนมากจะเป็นต่างชาติและเป็นรุ่นพี่เรา เขาจะไม่ค่อยสุงสิงกับเราเท่าไหร่ เอาจริง ๆ คือเขาคุยกับเราแหละ แต่แค่ตอนเรียนแล้วก็ตอนทำงานน่ะ ส่วนนอกเวลาพวกเขาก็จะเป็นแบบต่างคนต่างอยู่ ไม่มีใครยุ่งกับใคร“ไวน์จะซื้ออะไรอีกไหม ของนิครบแล้ว” คนข้าง ๆ หันมาถาม“ไม่ล่ะ ของครบแล้ว”“งั้นเราไปหาอะไรกินกันก่อนค่อยกลับดีไหม นิหิวแล้วอะ” คนข้าง ๆ ทำหน้าอ้อนใส่ ผู้หญิงอะเนอะ เดินผ่านร้านของกินที่ตกแต่งสวย ๆ ก็คงอยากเข้าไปนั่งกินแหละ พอเห็นนิแล้วก็คิดถึงหนาวขึ้นมา“อื้มไปสิ นิอยากกินอะไรล่ะ”“ไวน์ชอบกินอะไรเหรอ” คนข้าง ๆ ไม่ได้ตอบ แต่หันมาถามผมขณะเดินเข้าไปในโซนร้านอาหารพร้อมกัน“เรากินอะไรก็ได้ นิเอาที่นิอยากกินเลย”“ตามใจนิเหรอ ดีจังเลย” คนข้าง ๆ ฉีกยิ้มหน้าบาน ผมได้แต่ระบายยิ้มบาง ๆ ออกมาผู้หญิงพอมีคนตามใจคงหน้าบานกันทุกคนเลยนะ หนาวก็ชอบเวลาที่ผมให้เธอเป็นฝ่ายเลือกของกิน ผู้ชายน่ะกินง่ายอยู่แล้ว เธอเข้าร้านไหน เราก็แค่เลือกเมนูที่เรากินได้แค่นั้น ส่วน
อาถรรพ์ลานเกียร์ EP.69 : ระยะห่าง
[เดือนหนาว]เดือนหนาว : ทำไรอยู่Y eiei : กำลังออกไปข้างนอก วันนี้ไปดูงานนอกสถานที่เดือนหนาว : สู้ ๆ นะ หนาวเอาใจช่วยY eiei : คิดถึงจังเดือนหนาว : คิดถึงเหมือนกันY eiei : แค่นี้ก่อนนะ ไวน์ต้องไปแล้วเดือนหนาว : อื้มหลายเดือนแล้วที่ฉันกับไวน์คุยกันผ่านแอปพลิเคชั่นไลน์ เราโทรหากัน วีดีโอคอลหากันแค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น ไวน์กับฉันเวลาของเราเริ่มไม่ตรงกัน และเวลาว่างของไวน์ก็เหลือน้อยลงทุกวันเดือนหนาว : ทำไรอยู่เดือนหนาว : ไปเรียนยัง…เดือนหนาว : ตอนนี้หนาวกำลังเข้านอน ไวน์เรียนอยู่หรือเปล่า....เดือนหนาว : สู้ ๆ นะ คิดถึง....“ทำไมไม่ตอบนะ หรือว่าเรียนอยู่” หลายวันมาแล้วที่ไวน์เงียบหายไป นอกจากไม่ตอบข้อความของฉันแล้ว ไวน์ก็ไม่ได้อ่านด้วย แล้วก้ไม่ติดต่อมาฉันนอนพลิกตัวไปมาบนเตียง จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ไร้วี่แววการตอบกลับนานนับชั่วโมง คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับเหมือนเคย พอห่างกันแบบนี้แล้วก็อดหวั่นไหวไม่ได้แฮะบางครั้งฉันก็กลัวว่าไวน์จะมีคนใหม่ เราสองคนไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว บางทีส่งข้อความไปวันนี้ กว่าไวน์จะตอบกลับก็สามวัน ไม่งั้นก็อ่านแต่ไม่ตอบ แต่ลุงอัคคีบอกว่าไวน์เ
อาถรรพ์ลานเกียร์ EP.68 : ก่อนจะจากกัน
[เดือนหนาว]“ไวน์ไม่ไปทันไหมอะ ไวน์คิดถึงหนาว” เสียงคนที่นอนหนุนตักฉันอยู่พูดขึ้น พรุ่งนี้เช้าไวน์จะต้องเดินทางไปต่างประเทศแล้ว ส่วนฉันก็คงช่วยงานแม่ที่นี่และเรียนต่อที่นี่ ไม่ได้ไปไหน“จะบ้าเหรอไวน์ แค่ปีสองปีเองนะ เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนี่”“ก็ได้ ๆ งั้นคืนนี้เรารีบนอนกันเถอะ ไวน์อยากกอดหนาวนาน ๆ” คนหนุนตักอยู่รีบลุกขึ้นก่อนจะช้อนตัวฉันเข้าไปในห้องนอน วันนี้ไวน์มาค้างกับฉันที่คอนโด และคงเป็นคืนสุดท้ายที่เราจะได้นอนกอดกัน“ไหนบอกอยากกอดหนาวนาน ๆ ไง ถอดเสื้อผ้าทำไม” ฉันหรี่ตามองคนที่วางฉันลงบนเตียงแล้วก็รีบถอดเสื้อตัวเองออก ก่อนจะขึ้นมาคร่อมฉันไว้ด้วยความเร่งรีบ“ไวน์ร้อน” คนเจ้าเล่ห์ตอบพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม“ห้องหนาวมีแอร์นะ”“โธ่ หนาวอะ ก็รู้อยู่ว่าไวน์หมายถึงอะไร ทำไมชอบแกล้ง”“รีบนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ไวน์ต้องตื่นเช้า”“ขอบอกรักก่อนแล้วจะนอน อยากได้ยินหนาวบอกรักก่อนนอน”“ก็ได้ ๆ” ฉันว่าพลางโอบกอดรอบคอหนาเอาไว้ เราสองคนแลกรสจูบหวานล้ำแก่กัน ผลักกันซุกไว้ซอกคอ พลิกตัวกันไปมายามที่สลับกันตักตวงความหวานจากดอกบัวงามสองข้าง ก่อนจะบดเบียดสองกายเข้าหากันด้วยความเสน่หา ปล่อยอารมณ์และความต้องการใ
อาถรรพ์ลานเกียร์ EP.67 : (ตอนคั่น) ทิว 3/3 END
[ชีต้าร์]“อื้อพี่ทิว” ฉันร้องท้วงเจ้าของตักเมื่อมือใหญ่รูดเกาะอกฉันลงมาถึงเอวคอดด้วยความเร่งรีบ บั้นท้ายของฉันทับกับบางอย่างที่แข็งขันอยู่เบื้องล่าง ความรุ่มร้อนทำให้ฉันมีอาการแปลก ๆ“พี่ไม่มีถุงยาง แต่พี่สะอาดพอ ไม่เคยสดกับใคร” เสียงแหบพร่าบอกขณะซุกใบหน้าลงกลางเนินอกฉัน ใจหนึ่งอยากผลักเขาออกเพราะไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน แต่อีกใจกลับโหยหาเพียงลิ้นอุ่นชื้นสัมผัสกับยอดดอกบัวน้อยตรงหน้า “เราล่ะ” เขาถามฉันกลับ“ตะ ต้าร์…สะอาดค่ะ” ฉันตอบไม่ไม่มองหน้า แต่ก็ต้องเชิดหน้าขึ้นจนได้เมื่อพี่เขาดูดดึงยอดดอกบัวน้อยรุนแรง “พี่ทิว อ๊า”เจ้าของตักกว้างวุ่นวายอยู่กับดอกบัวงามสองข้างเนิ่นนาน มือหนาสากลูบไล้แผ่นหลังฉันทั่ว ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมาบีบเคล้นบั้นท้ายรุนแรงพี่ทิวยกฉันให้ลุกขึ้นครู่หนึ่ง จัดการปลดเข็มขัดและรูดซิบกางเกงของตัวเองลง ควักอาวุธที่ซ่อนไว้ใต้ร่มผ้าออกมา เขาชักรูดมันสองสามครั้งก่อนจะกดบั้นท้ายฉันลงบนตักเขา“อ๊ะ พี่ทิวอื้ออ”“อ๊า ต้าร์นั่งลงเลย” เสียงกระเส่าของเราทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกันเมื่อฉันค่อย ๆ กดบั้นท้ายลงบนตักกว้าง ทว่าความรู้สึกเจ็บแปลบราวกับเนื้อหนังฉีกขาดก็ทำให้ฉันชะงัก ไม่ยอมทิ้งตั
อาถรรพ์ลานเกียร์ EP.66 : (ตอนคั่น) ทิว 2/3
[ทิว]พอรู้ว่าเป็นคนรู้จัก ก็สอบถามความได้ว่าชีต้าร์มาดื่มกับเพื่อนแล้วถูกฉุดมา แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร รถของผมที่ขับมาเรื่อย ๆ ก็เลี้ยวเข้าซอยบ้านของกระถินพอดี“เอาไว้ค่อยคุยกันนะต้าร์ เดี๋ยวถินจะโทรหา” กระถินหันไปบอกคนรุ่นเดียวกันกับเธอ ก่อนจะหันมาบอกผมให้หยุดรถ “จอดตรงนี้แหละลุง เดินไปอีกหน่อยก็ถึงบ้านถินแล้ว”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ไปส่งให้ถึงที่เลย มืดแบบนี้อันตราย” ผมบอกคนที่ปลดเข็มขัดนิรภัยออก“รถลุงเข้าไม่ได้หรอก มันเป็นซอยเล็ก ๆ เข้าได้แต่มอไซค์ ตอนลุงไวน์ขับบิกไบค์มาส่งยังไปลำบากเลย”“อ้าวเหรอ งั้นกลับดี ๆ ล่ะ คืนนี้รับสายพี่ด้วยนะ เดี๋ยวไปถึงโรงพักแล้วจะโทรหา”“โอเคค่ะลุง ขอบคุณมากนะที่มาส่งถิน”“เค ๆ ไว้เจอกันที่ร้านวันพี่ไปดื่มนะ”ตอนนี้เบาะหลังของผมมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งกอดตัวเองด้วยท่าทีสั่นเทา ผมกับกระถินเคยเจอชีต้าร์ครั้งหนึ่งในงานแต่งงานญาติของเดือนหนาว ซึ่งตอนนั้นผม ไอ้แทน กระถิน แล้วก็เพื่อนของเดือนหนาว ไปงานในฐานะทีมเพื่อนฝั่งเจ้าบ่าว ที่จริงก็ไปช่วยงานนั่นแหละ ส่วนชีต้าร์เป็นทีมของเพื่อนเจ้าสาว แต่วันนั้นไอ้ไวน์มันไม่ได้ไปด้วย เพราะมันไปกินข้าวกับครอบครัวก่อนไปเรียนต
Maaari mong magustuhan
เด็กลับสัมพันธ์ร้าย (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น20.8K viewsเมียที่ไม่มีวันได้เป็น
เอวาริณ ชาริณ11.4K viewsMAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส
อยู่ในตะเกียงแก้ว16.6K viewsขุนเขาอย่าร้าย
อาเหมา9.9K viewsพันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ
Duck.bell3.9K viewsDevil In Love ปีศาจร้ายมัดหัวใจยัยหน้าใส
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง256 viewsหนึ่งในใจเกียร์
Goldberry568 viewsเมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า
Sweet_Moon3.5K views
