LOGINหลังจากคำประกาศกลางห้องประชุมที่สั่นสะเทือนทั้งบริษัท ริทไม่ได้ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์แม้แต่วันเดียว เขารู้ดีว่าคำพูดของตัวเองมีน้ำหนักมากแค่ไหน และรู้ดียิ่งกว่าว่าถ้าหาตัวคนผิดจริงไม่ได้ ความเชื่อมั่นที่เขาเพิ่งมอบให้ดาต่อหน้าทุกคนอาจกลายเป็นเพียงคำพูดสวยหรูแต่ไร้น้ำหนักในสายตาพนักงานเย็นวันนั้นเองริทเรียกหัวหน้าฝ่ายไอทีเข้าห้องทำงานพร้อมสั่งให้เริ่มต้นการตรวจสอบรอบใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่การไล่ดูว่าใครเปิดไฟล์เหมือนครั้งก่อน แต่เป็นการสืบย้อนกลับทุกเส้นทางที่ข้อมูลอาจไหลออกไปได้ ตั้งแต่การส่งอีเมลออกนอกระบบ การเชื่อมต่ออุปกรณ์ภายนอกกับเครื่องคอมพิวเตอร์ในสำนักงาน ไปจนถึงบันทึกกล้องวงจรปิดในทุกจุดที่มีการเข้าถึงเอกสารสำคัญ"ผมอยากได้ไทม์ไลน์ที่ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้" ริทพูดกับหัวหน้าฝ่ายไอทีด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ใช่แค่วันที่ไฟล์ถูกเปิด แต่ผมอยากรู้ว่าใครเข้าออกตึกนี้ช่วงเวลาไหนบ้าง โดยเฉพาะคนที่ไม่ใช่พนักงาน""ครับ จะรีบดำเนินการให้ทันทีเลยครับ"สามวันถัดมารายงานฉบับใหม่ก็ถูกส่งมาถึงมือริท เขานั่งอ่านมันอยู่ในห้องทำงานคนเดียวจนดึกดื่น สายตาไล่ตามตัวเลขวันที่และเวลาที่เ
ข่าวเรื่องการประชุมด่วนแพร่กระจายไปทั่วออฟฟิศอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากดาเดินออกจากห้องทำงานของริท พนักงานเกือบทุกแผนกก็รับรู้กันหมดแล้วว่าจะมีการประชุมใหญ่ในช่วงบ่ายวันนี้ หลายคนกระซิบถามกันเงียบ ๆ ว่าเรื่องอะไรกันแน่ บางคนเดาว่าคงเป็นเรื่องยอดขายที่ตกต่ำ บางคนเดาว่าน่าจะเกี่ยวกับผลสอบสวนข้อมูลรั่วที่ยังคาราคาซังมาหลายวัน แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะเปลี่ยนบรรยากาศทั้งบริษัทไปอย่างสิ้นเชิงบ่ายวันนั้นห้องประชุมใหญ่แน่นขนัดไปด้วยพนักงานแทบทุกแผนก เก้าอี้ถูกจัดเรียงเพิ่มจนแทบไม่พอที่นั่ง หลายคนต้องยืนพิงผนังรอบห้อง เสียงพูดคุยแผ่วเบาดังกระจายอยู่ทั่วห้องก่อนการประชุมจะเริ่ม ดานั่งอยู่แถวกลางค่อนไปทางหลัง มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่บนตักด้วยความประหม่า เธอไม่รู้เลยว่าริทเตรียมจะพูดอะไรบ้าง ได้แต่นั่งรอด้วยใจที่เต้นแรงผิดปกติเมื่อริทเดินเข้ามาในห้องประชุม เสียงพูดคุยทั้งหมดเงียบลงทันที ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่เขาพร้อมกัน เขาสวมสูทสีเข้มตามปกติ เดินตรงไปยืนอยู่หน้าห้องด้วยท่าทีสงบนิ่งแต่หนักแน่น สายตากวาดมองไปทั่วห้องอย่างช้า ๆ ก่อนจะเริ่มพูด
คืนนั้นดานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์นานกว่าที่คิดไว้มาก มือของเธอวางอยู่บนแป้นพิมพ์โดยไม่ได้กดอะไรลงไปเป็นเวลานาน ความคิดในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดของกันต์ ของนิ และเสียงซุบซิบที่ได้ยินมาตลอดทั้งวัน จนในที่สุดนิ้วของเธอก็เริ่มขยับพิมพ์คำแรกลงไปอย่างช้า ๆ‘ใบลาออก’เธอพิมพ์ไปทีละบรรทัด ทบทวนคำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลบแล้วพิมพ์ใหม่อยู่หลายครั้งกว่าจะได้ข้อความที่รู้สึกว่าเหมาะสมที่สุด ไม่ยาว ไม่มีคำอธิบายมากมาย มีเพียงเหตุผลสั้น ๆ ว่าขอลาออกด้วยเหตุผลส่วนตัว เมื่อพิมพ์เสร็จ เธอนั่งอ่านทบทวนอยู่นาน มือกำแน่นจนข้อนิ้วขาว ก่อนจะกดสั่งพิมพ์ออกมาเป็นแผ่นกระดาษเธอไม่ได้ตัดสินใจเรื่องนี้เพราะโกรธหรือน้อยใจใคร แต่เป็นเพราะเธอเหนื่อยเกินกว่าจะทนแบกรับทุกอย่างต่อไปได้อีกแล้ว ทั้งสายตาที่มองเธอด้วยความไม่ไว้วางใจ ทั้งคำพูดที่ทิ่มแทงใจทุกวัน ทั้งความรู้สึกผิดที่คอยหลอกหลอนว่าตัวเองอาจเป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมดในบริษัทจริง ๆ ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าถ้าเธอไม่อยู่ตรงนี้อีกต่อไป ทุกอย่างอาจกลับสู่ความสงบเหมือนเดิมได้ง่ายกว่าคืนนั้นดาแทบไม่ได้หลับเลย เธอนอนกอดใบลาออกที่พิมพ์ไว้แนบอกอยู่นาน ก่อนจะ
เช้าวันถัดมา ดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากเดิมเล็กน้อย หลังจากคืนก่อนที่ริทเข้ามาปลอบใจและบอกว่าเชื่อในตัวเธอ อย่างน้อยก็ทำให้เธอมีแรงลุกขึ้นมาเตรียมตัวไปทำงานโดยไม่รู้สึกหนักอึ้งจนเกินไปเหมือนหลายวันที่ผ่านมา เธอแต่งตัวอย่างตั้งใจ มองกระจกทบทวนคำพูดของริทเมื่อคืนอีกครั้งในใจ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ทำ เพียงประโยคนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกว่ามีแรงพอจะเผชิญหน้ากับวันใหม่ได้อีกครั้งแต่ความรู้สึกดีที่มีอยู่เพียงน้อยนิดนั้นกลับจางหายไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในออฟฟิศบรรยากาศเช้านี้หนักหน่วงกว่าที่เธอคาดไว้มาก สายตาที่จับจ้องมาที่เธอไม่ได้เป็นเพียงความสงสัยเหมือนเมื่อวานอีกต่อไป แต่เริ่มมีบางอย่างที่ดูเหมือนความไม่พอใจปนอยู่ด้วย ดาเดินผ่านโต๊ะแล้วโต๊ะเล่า ได้ยินเสียงกระซิบที่ไม่ได้พยายามปิดบังมากนัก"เห็นไหมล่ะ เมื่อคืนอยู่กับหัวหน้าถึงดึกอีกแล้ว" เสียงหนึ่งลอยมาจากมุมห้อง"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ธรรมดา" อีกเสียงตอบรับดาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองโดยไม่หันมองใคร แต่ในใจกลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที เธอไม่คาดคิดว่าเรื่องที่ริทเข้ามาปลอบใจเธอเมื่อคืนจะกลายเป็นข่าวล
เย็นวันนั้นเป็นอีกครั้งที่ดานั่งทำงานอยู่คนเดียวจนพนักงานเกือบทั้งชั้นทยอยกลับกันหมด ไฟในออฟฟิศถูกปิดไปหลายจุดเพื่อประหยัดค่าไฟ เหลือเพียงแสงไฟจากโคมเล็ก ๆ เหนือโต๊ะของเธอที่ยังสว่างอยู่ท่ามกลางความมืดรอบข้าง เสียงพัดลมแอร์ที่ดังหึ่ง ๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินชัดในตอนนี้ ดานั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่ได้พิมพ์อะไรลงไปนานแล้ว ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจเริ่มถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนเธอแทบไม่มีแรงจะสู้ต่อเธอเอามือทั้งสองข้างกุมหน้าตัวเองไว้ครู่หนึ่ง พยายามสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อรวบรวมสติ แต่ความรู้สึกอัดอั้นที่สะสมมาตลอดหลายวันกลับเริ่มไหลย้อนกลับมาอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นที่ขอบตาโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว"ยังไม่กลับอีกเหรอ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ดาสะดุ้งเล็กน้อยแล้วรีบปาดน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาอย่างรวดเร็วเธอหันไปมองก็พบว่าเป็นริทที่เดินออกมาจากห้องทำงานของเขา ริทสวมสูทตัวเดิมที่ใส่มาตั้งแต่เช้า แต่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยด้วยการปลดกระดุมเสื้อคอไปเม็ดหนึ่ง"ค่ะหัวหน้า เดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ" ดาตอบพร้อมพยายามยิ้มให้ดูเป็นปกติที่สุด แต่เสียงกลับสั่นเครือจนปิดบังได้ไม่มิ
เช้าวันอังคารมาถึงพร้อมความอึดอัดที่ยังคงค้างอยู่ในอกดาตั้งแต่เมื่อคืน ดาเดินเข้าออฟฟิศด้วยฝีเท้าปกติ พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่พอเปิดประตูเข้ามาก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปจากเมื่อวาน สายตาหลายคู่หันมามองเธอชั่วครู่ก่อนจะรีบหลบไปทางอื่น เสียงพูดคุยที่เคยดังกึกก้องอยู่บริเวณโต๊ะกาแฟกลับแผ่วเบาลงทันทีที่เธอเดินผ่านดาแกล้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นอะไร เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ตามปกติ แต่พอนั่งลงได้ไม่นาน เธอก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติจริง ๆ เพราะทุกครั้งที่เธอเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ จะพบสายตาใครสักคนกำลังจ้องมองเธออยู่พอดี แล้วรีบหันหน้าหนีไปเมื่อสบตากัน"ดา" เสียงพี่จอยเรียกจากด้านหลัง ทำให้ดาสะดุ้งเล็กน้อย"คะพี่" ดาหันไปมอง เห็นพี่จอยยืนอยู่พร้อมสีหน้าที่ดูลำบากใจ"เดี๋ยวมีประชุมด่วนของฝ่ายเรานะ ฝ่ายไอทีจะมาสรุปผลตรวจสอบเรื่องข้อมูลรั่ว" พี่จอยพูดพลางหลบสายตาดาไปทางอื่น"อ๋อ ค่ะ" ดาพยักหน้ารับ ทั้งที่ในใจเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีนัก เพราะน้ำเสียงของพี่จอยฟังดูไม่เหมือนวันปกติเลยสักนิดสิบโมงตรง ทีมงานทยอยเข้าไปในห้องประชุมเล







