บทที่ 2 บุกรุกพื้นที่ปลอดภัย

บทที่ 2 บุกรุกพื้นที่ปลอดภัย

แสงไฟจากหน้าจอแล็ปท็อปส่องสะท้อนใบหน้าเหนื่อยล้าของหญิงสาวที่กำลังนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเก่า ชารีนยกมือขึ้นนวดขมับเพื่อคลายความตึงเครียด ปลายนิ้วพิมพ์รัวลงบนแป้นพิมพ์เพื่อแปลประโยคสุดท้ายของซับไตเติลซีรีส์เรื่องยาวให้เสร็จสิ้น นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว ภายในคอนโดมิเนียมขนาดสามสิบตารางเมตรเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงฝั่งมุมห้อง

หญิงสาวถอนหายใจยาว กดบันทึกไฟล์งานและปิดหน้าจอลง วันนี้เป็นวันที่สูบพลังงานของเธอไปจนหมดสิ้น ไม่ใช่เพราะงานแปลที่ล้นมือ แต่เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อช่วงกลางวันที่โรงพยาบาล

ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบตึงและดุดันของนายแพทย์คณินยังคงตามหลอกหลอนเธอจนถึงตอนนี้ สามปีที่เธอหนีออกมา สร้างชีวิตใหม่ สร้างโลกใบเล็กๆ ที่มีแค่เธอและลูก เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเข้มแข็งพอที่จะลืมอดีต แต่เพียงแค่วินาทีเดียวที่สบตากับเขา กำแพงความเข้มแข็งที่สร้างมาก็แทบจะพังครืนลงมาตรงหน้า

ชารีนลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจเพื่อไล่ความเมื่อยล้า ตั้งใจจะเดินไปตรวจดูผ้าห่มของลูกสาวก่อนจะเข้านอน

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นและต่อเนื่อง ชารีนชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนสะท้านไปทั้งอก เวลาตีหนึ่งกว่าแบบนี้ไม่ควรมีใครมาเคาะประตูห้องของเธอ นิติบุคคลก็ไม่น่าจะขึ้นมาในเวลานี้

หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเท้าเดินไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง เขย่งปลายเท้าเพื่อมองผ่านตาแมว แสงสว่างจากหลอดไฟทางเดินส่องกระทบใบหน้าของผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าประตู ชารีนแทบหยุดหายใจ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บประณีตยืนล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่วงท่าคุกคาม ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย แววตาดุดันภายใต้กรอบแว่นจ้องตรงมาที่ตาแมวราวกับรู้ว่าเธอกำลังมองอยู่ ด้านหลังของเขามีชายชุดดำยืนคุมเชิงอยู่อีกสองคน

คณิน!

ชารีนถอยหลังกรูด สองมือยกขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกั้นเสียงอุทาน ความหวาดกลัวแล่นปราดตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาตามหาเธอเจอได้ยังไง รวดเร็วขนาดนี้ได้ยังไง

"เปิดประตู ชา"

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังลอดเข้ามา ร่มเย็นแต่แฝงไปด้วยคำสั่งที่เด็ดขาด ชารีนส่ายหน้า มือบางสั่นเทา เธอไม่ยอมเปิดเด็ดขาด ถ้าเธอเปิด ทุกอย่างที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดจะจบสิ้นลง

"ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน ถ้าเธอไม่เปิด ฉันจะให้คนของฉันพังเข้าไป... และฉันรับรองว่าเสียงมันจะดังพอที่จะทำให้ลูกของเธอตื่นขึ้นมาตกใจ"

คำขู่เรื่องลูกได้ผลชะงัด ชารีนกัดริมฝีปากจนเจ็บ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปปลดล็อกกลอนประตูและแง้มออกเพียงเล็กน้อย

"คุณเข้ามาได้ยังไง นิติบุคคลปล่อยให้คุณขึ้นมาได้ยังไง" ชารีนพยายามปรับน้ำเสียงให้แข็งกร้าวเพื่อปกปิดความกลัว

คณินไม่ตอบคำถามนั้น มือหนาดันบานประตูให้เปิดกว้างขึ้น ชารีนออกแรงต้านแต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่มีทางสู้แรงของผู้ชายที่ออกกำลังกายเป็นประจำได้ ศัลยแพทย์หนุ่มแทรกตัวเข้ามาในห้องแคบๆ อย่างง่ายดาย บอดี้การ์ดด้านหลังดึงประตูบานหนาปิดลงและล็อกกลอนให้เสร็จสรรพ ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องด้านในเพื่อตัดทางหนี

"คุณจะทำอะไร ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรเรียกตำรวจ" ชารีนขู่พลางถอยหลังไปหยุดยืนบังหน้าเตียงนอนของลูกสาวไว้

คณินกวาดสายตามองสำรวจห้องพักขนาดเล็กที่แคบจนแทบจะไม่มีทางเดิน เฟอร์นิเจอร์ราคาถูก โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสาร สภาพความเป็นอยู่ที่แตกต่างจากเพนต์เฮาส์หรูของเขาลิบลับ สายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่ร่างบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้น

มือหนาล้วงหยิบซองเอกสารสีขาวออกจากกระเป๋าเสื้อสูท โยนมันลงบนโต๊ะทำงานของเธออย่างไม่ใส่ใจนัก

"เปิดดูสิ" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ

ชารีนมองซองเอกสารนั้นด้วยความหวาดระแวง เธอไม่ขยับตัว คณินจึงเดินเข้ามาก้าวหนึ่ง ลดระยะห่างระหว่างกันลงจนชารีนต้องถอยหลังไปชนเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลัง

"ฉันบอกให้เปิดดู" น้ำเสียงของเขากดต่ำลงและเริ่มมีความหงุดหงิดเจือปน

หญิงสาวจำใจเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นมาเปิด มือของเธอสั่นจนกระดาษแผ่นบางส่งเสียงเสียดสีกัน เมื่อดึงเอกสารแผ่นนั้นออกมา สายตาของเธอกวาดอ่านข้อความบนกระดาษ ผลการตรวจดีเอ็นเอ ตัวเลข 99.99% ตอกย้ำความจริงที่เธอหนีมาตลอดสามปี

เอกสารหลุดร่วงจากมือบางลงไปกองกับพื้น ชารีนเงยหน้าขึ้นมองคณิน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น

"มันหมายความว่ายังไงชา" คณินเปิดฉากถาม ร่างสูงก้าวประชิดตัวจนแผ่นหลังของชารีนแนบสนิทกับขอบเคาน์เตอร์ครัว มือหนาทั้งสองข้างวางค้ำลงบนขอบเคาน์เตอร์ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยมาเตะจมูก "เธอท้องลูกของฉัน แต่กลับหอบลูกหนีมาซุกตัวอยู่ในรูหนูแบบนี้ตั้งสามปี... เธอคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่"

"คุณไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าฉัน" ชารีนเชิดหน้าขึ้น พยายามทำใจดีสู้เสือ "ณิชาเป็นลูกของฉันคนเดียว ฉันเลี้ยงแกมาด้วยตัวคนเดียว คุณไม่เคยมีส่วนร่วมอะไรในชีวิตของแก คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรตอนนี้"

"ไม่มีสิทธิ์?" คณินทวนคำ เสียงหัวเราะหยันดังขึ้นในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาดุดันวาวโรจน์ "ผลตรวจดีเอ็นเอก็บอกอยู่ชัดเจนว่าฉันเป็นพ่อเด็ก เลือดครึ่งหนึ่งในตัวเด็กคนนั้นเป็นของฉัน เธอใช้ตรรกะไหนมาตัดสินว่าฉันไม่มีสิทธิ์"

"ตรรกะที่ว่าคุณเคยบอกเองไงว่าคุณไม่พร้อมจะมีครอบครัว!" ชารีนสวนกลับ ความอัดอั้นตันใจที่เก็บไว้ระเบิดออกมา "สามปีก่อน คุณเป็นคนบอกเองว่างานของคุณสำคัญที่สุด คุณต้องการตำแหน่งหัวหน้าแผนก คุณไม่อยากให้เรื่องความสัมพันธ์มาเป็นตัวถ่วง... ฉันถึงเลือกที่จะเดินออกมาไง ฉันไม่ต้องการให้ลูกเกิดมาแล้วเป็นตัวถ่วงของคุณ!"

คณินชะงักไปเล็กน้อย สันกรามคมขบแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ คำพูดในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเขาเอง แต่ความโกรธที่ถูกปิดบังเรื่องลูกก็ยังมีมากกว่า

"นั่นมันเรื่องในอดีต แต่ตอนนี้ความจริงคือเธอแอบซ่อนลูกของฉันไว้" คณินกดเสียงต่ำ "เธอรู้ไหมว่าถ้าฉันฟ้องร้องต่อศาลเพื่อขอสิทธิ์เลี้ยงดู ด้วยฐานะ หน้าที่การงาน และความมั่นคงทางการเงินของฉัน ศาลจะตัดสินให้ใครชนะ... ผู้หญิงที่ทำงานรับจ้างอิสระอยู่ในห้องเช่าแคบๆ หรือนายแพทย์เจ้าของเพนต์เฮาส์ที่สามารถให้การศึกษาและชีวิตที่ดีที่สุดกับเด็กได้"

"คุณคณิน!" ชารีนเบิกตากว้าง ความกลัวสูญเสียลูกพุ่งทะลุขีดจำกัด "คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันเป็นแม่ของแก ฉันคลอดแกมา!"

"ฉันทำได้ทุกอย่างชา... ถ้ามันทำให้ฉันได้ลูกของฉันคืน" คณินตอบกลับด้วยความเลือดเย็น เขาไม่ได้อยากแย่งลูกจากเธอ เขาอยากได้คืนทั้งแม่ทั้งลูก แต่เขาต้องใช้จุดอ่อนนี้บีบบังคับให้เธอยอมจำนน

"คุณต้องการอะไร" ชารีนเสียงสั่น เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้ามีอำนาจและเงินทองมากพอที่จะทำตามที่พูดได้ทุกอย่าง "คุณจะมาแย่งลูกไปจากฉันไม่ได้... ขอร้องล่ะ คุณกลับไปใช้ชีวิตของคุณเถอะ ทำเหมือนว่าไม่เคยเห็นพวกเรา"

"สายไปแล้ว" คณินตอบทันที มือหนายกขึ้นแตะที่คางมน บังคับให้ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตา ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ลงบนริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ การสัมผัสที่ไม่ได้เกิดขึ้นนานถึงสามปีทำให้กระแสไฟฟ้าวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่างของชารีน เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่เขาจับไว้แน่นขึ้น

"เธอมีทางเลือกสองทางชา" คณินยื่นคำขาด น้ำเสียงทรงอำนาจไม่มีการประนีประนอม "ทางแรก เราไปเจอกันที่ศาล ฉันจะใช้ทนายที่เก่งที่สุดฟ้องร้องเอาสิทธิ์เลี้ยงดูณิชามาเป็นของฉันร้อยเปอร์เซ็นต์ และฉันรับรองว่าเธอจะไม่ได้เจอลูกอีก"

ชารีนส่ายหน้า น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้าตา

"หรือทางที่สอง..." คณินโน้มหน้าลงมาใกล้ชิดกว่าเดิม ลมหายใจร้อนรดลงบนแก้มเนียน "พาลูกย้ายไปอยู่กับฉันที่เพนต์เฮาส์ ให้ฉันทำหน้าที่พ่อ... และเธอทำหน้าที่แม่ของลูกฉันเหมือนเดิม"

"ฉันไม่ไป!" ชารีนปฏิเสธทันที "ฉันจะไม่อยู่ในฐานะนางบำเรอหรือผู้หญิงเก็บของคุณอีกแล้ว ฉันมีศักดิ์ศรี!"

"ฉันไม่ได้สั่งให้เธอไปเป็นนางบำเรอ ฉันสั่งให้เธอไปเป็นแม่ของลูกฉัน!" คณินขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะพยายามควบคุมอารมณ์ เขากดริมฝีปากลงที่ขมับของเธออย่างหนักหน่วงและจาบจ้วง ชารีนตกใจจนตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเธอจดจำสัมผัสของเขาได้ดีเกินไป มันอันตรายและทำให้เธออ่อนแอ

"อย่าดื้อกับฉันชา เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางชนะฉันได้" คณินผละใบหน้าออกมายืนตัวตรง ร่างสูงถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวเพื่อปลดปล่อยพื้นที่ให้เธอได้หายใจ แต่สายตายังคงจับจ้องราวกับราชสีห์ที่มองดูเหยื่อในกรงขัง

ชารีนมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เธอพ่ายแพ้ตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว เธอไม่มีกำลังเงิน ไม่มีเส้นสายที่จะไปสู้รบปรบมือกับเขาในชั้นศาล และเธอทนไม่ได้หากต้องสูญเสียณิชาไป

ความเงียบปกคลุมห้องพักอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบลึกของชารีน คณินหมุนตัวเดินกลับไปที่ประตูห้อง บอดี้การ์ดโค้งศีรษะให้ก่อนจะเปิดประตูรอเจ้านาย

ศัลยแพทย์หนุ่มหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนก้มหน้ากำมือแน่นอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว สายตาของเขาเด็ดขาดและไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว

"ฉันให้เวลาเธอเก็บของถึงพรุ่งนี้เช้า... อย่าคิดหนี เพราะเธอหนีฉันไม่พ้นหรอกชา"