บทที่ 3 กฎของการอยู่ร่วมกัน

บทที่ 3 กฎของการอยู่ร่วมกัน

แสงแดดในยามเช้าไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกหนักอึ้งในใจของชารีนลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวยืนมองกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่กลางห้องพักขนาดเล็กด้วยความรู้สึกสูญเสียการควบคุมชีวิตตัวเองอย่างสิ้นเชิง กระเป๋าใบหนึ่งบรรจุเสื้อผ้าของเธอ ส่วนอีกใบเป็นของลูกสาวตัวน้อยที่กำลังวิ่งวนไปมาด้วยความตื่นเต้น

รถตู้หรูคันใหญ่สีดำสนิทจอดรออยู่ใต้ตึกตั้งแต่หกโมงเช้าพร้อมกับชายชุดดำสองคนที่ยืนรอรับคำสั่ง ชารีนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจูงมือณิชาเดินออกจากห้องที่เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวของพวกเธอ

ตลอดการเดินทางบนเบาะหนังนุ่มสบาย ชารีนนั่งเงียบและมองออกไปนอกหน้าต่าง มือบางบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ ในขณะที่ณิชากลับเจื้อยแจ้วถามนู่นถามนี่บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ด้านหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก รถยนต์คันหรูแล่นเข้าสู่ชั้นจอดรถส่วนตัวของคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางเมือง ประตูลิฟต์เปิดออกตรงสู่ห้องพักส่วนตัวที่กินพื้นที่ทั้งชั้น

นายแพทย์คณินยืนรอรับพวกเธออยู่ตรงโถงทางเข้า ร่างสูงใหญ่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก กางเกงสแล็กสีเทาเข้มรับกับสรีระสมส่วน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยกราดเกรี้ยวเมื่อคืนวาน บัดนี้กลับมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่เมื่อสายตาคมกริบทอดมองไปยังเด็กหญิงตัวน้อย

"คุณอาหมอ!"

ณิชาร้องเรียกเสียงใสพร้อมกับปล่อยมือจากแม่แล้ววิ่งเตาะแตะเข้าไปหาคนตัวโต คณินย่อตัวลงรับร่างเล็กจิ๋วเข้าสู่อ้อมแขน แขนแกร่งอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาแนบอกอย่างเป็นธรรมชาติและนุ่มนวล

"ปะป๊าครับณิชา... เรียกปะป๊าสิคะคนเก่ง" เสียงทุ้มทอดอ่อนโยนอย่างที่ชารีนไม่เคยได้ยินมาก่อน

เด็กน้อยเอียงคอเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตสุกใสจ้องมองโครงหน้าของผู้ชายที่อุ้มตนเองอยู่ "ปะป๊าเหรอคะ หม่าม้าบอกว่าปะป๊าไปทำงานไกลมากๆ"

"ปะป๊ากลับมาแล้วค่ะ กลับมาหาหนูกับหม่าม้าแล้ว ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกันที่นี่ บ้านของเรานะคะ" คณินตอบกลับพร้อมกับหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกสาวฟอดใหญ่ เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ซึมซับความอบอุ่นจากสายเลือดของตัวเอง

ชารีนยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจ ภาพผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจกำลังอุ้มลูกสาวของพวกเธอด้วยความทะนุถนอม มันคือภาพฝันที่เธอเคยแอบหวังไว้เมื่อสามปีก่อน แต่ในความเป็นจริงวันนี้ เขากำลังใช้เด็กคนนี้เป็นข้ออ้างในการบีบบังคับเธอ

"พี่แม่บ้านเตรียมของว่างกับนมสดไว้ให้ในห้องนั่งเล่นแล้วค่ะ พาคุณหนูไปทานก่อนนะคะ" คณินหันไปพยักหน้าให้กับหญิงวัยกลางคนที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านหลัง

แม่บ้านเดินเข้ามายิ้มแย้มทักทายและหลอกล่อเด็กน้อยด้วยขนม ณิชายอมลงจากอ้อมแขนของพ่อและเดินตามแม่บ้านเข้าไปด้านในอย่างว่าง่าย ทิ้งให้พื้นที่บริเวณโถงทางเข้าเหลือเพียงชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยืนประจันหน้ากัน

ทันทีที่แผ่นหลังเล็กๆ ของลูกสาวลับสายตา รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของศัลยแพทย์หนุ่มก็จางหายไปจนหมดสิ้น นัยน์ตาดุดันภายใต้กรอบแว่นสายตากลับมาเย็นชาและแข็งกร้าวตามเดิม เขากวาดสายตามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกสร้างกำแพงป้องกันตัวเองอยู่ห่างออกไปสองก้าว

"ตามฉันมาที่ห้องทำงาน" คณินออกคำสั่งเสียงเรียบก่อนจะหมุนตัวเดินนำไปตามทางเดินที่ปูด้วยพรมหนานุ่ม

ชารีนเม้มริมฝีปากแน่น เธอจำใจต้องก้าวเท้าเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าไปในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มขรึม ภายในห้องมีตู้หนังสือขนาดใหญ่และโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง คณินเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขาล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง หันกลับมามองคนที่เพิ่งเดินตามเข้ามา

"เราต้องคุยกันเรื่องกฎของการอยู่ที่นี่ ชา"

"กฎอะไรของคุณ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมาที่นี่เพราะคุณเอาลูกมาขู่ ฉันไม่ได้อยากมาอยู่กับคุณ" ชารีนตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอแข็งกระด้างพยายามปกปิดความหวั่นไหว

"แต่เธอก็มาแล้ว และตราบใดที่เธออาศัยอยู่ใต้หลังคาของฉัน เธอต้องทำตามที่ฉันสั่ง" คณินไม่สนใจท่าทีต่อต้านนั้น เขาก้าวเท้าเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว "ข้อแรก เธอจะมีห้องนอนแยกต่างหาก แต่อยู่ติดกับห้องของฉัน ส่วนณิชาจะนอนกับเธอจนกว่าจะปรับตัวได้ ข้อสอง ฉันให้คนเตรียมบัตรเครดิตและเงินสดไว้ให้เธอใช้จ่ายเรื่องส่วนตัวและเรื่องของลูก"

"ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ ฉันหาเงินเลี้ยงลูกเองได้" หญิงสาวสวนขึ้นทันที ศักดิ์ศรีของเธอยังคงค้ำคอ

"อย่าดื้อให้มันมากนักชา เงินของฉันก็คือเงินของลูก เธอมีหน้าที่รับไปใช้ดูแลแก" เสียงทุ้มกดต่ำลงบ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว "และข้อสุดท้าย... ซึ่งสำคัญที่สุด ห้ามเธอพาณิชาออกไปข้างนอกโดยไม่มีบอดี้การ์ดของฉันตามไปด้วยเด็ดขาด ไม่ว่าจะไปไหนก็ตาม"

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจ ชารีนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกคุมขัง

"นี่คุณจะบ้าเหรอ คุณไม่มีสิทธิ์มาจำกัดอิสรภาพของฉันแบบนี้นะ ฉันมีงานต้องทำ มีธุระต้องออกไปจัดการ ฉันมีชีวิตส่วนตัว จะให้มีผู้ชายตัวโตๆ เดินตามประกบตลอดเวลาได้ยังไง"

"ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวลูกของฉัน และรวมถึงตัวเธอด้วย"

คณินก้าวประชิดตัวรวดเร็วจนชารีนถอยหลังหนีไม่ทัน ร่างบางถอยกรูดไปชนเข้ากับขอบชั้นหนังสือด้านหลัง ความเย็นเยียบของไม้กระแทกแผ่นหลังบางขณะที่ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาปิดทางหนี มือหนายกขึ้นท้าวกับชั้นหนังสือทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง

ชารีนพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่คณินไม่ยอม ปลายนิ้วแข็งแรงเชยคางมนขึ้น บังคับให้ใบหน้าหวานต้องแหงนเงยขึ้นมาสบตากับเขา

สัมผัสจากปลายนิ้วร้อนผ่าวที่แตะลงบนผิวเนื้อทำเอาลมหายใจของชารีนสะดุด ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาดื้อๆ ความทรงจำเก่าๆ เกี่ยวกับสัมผัสของผู้ชายคนนี้ตีตื้นขึ้นมาจนเธอต้องพยายามยกมือขึ้นผลักแผงอกกว้างให้ถอยห่าง

"ปล่อยฉันนะ" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน มือบางออกแรงผลักแต่กล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตนั้นแข็งแกร่งจนไม่ขยับเขยื้อน

"ทำไม... สัมผัสแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้หรือไง" คณินกระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่กลับลดมือข้างหนึ่งลงไปรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัว ดึงร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกับสรีระช่วงล่างของเขาจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน

ความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนชารีนหน้าแดงก่ำ เธอพยายามดิ้นรนขืนตัวออกจากการจับกุม หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน

"คุณคณิน ถอยออกไปเดี๋ยวนี้"

"เมื่อก่อนเธอไม่เห็นเคยผลักไสฉันแบบนี้เลยนะ ชา" คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนพวงแก้มเนียน นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของคนในอ้อมแขน "สามปีที่ผ่านมา ไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอได้เท่าฉันเลยใช่ไหม ร่างกายเธอถึงได้สั่นขนาดนี้"

"หยุดพูดบ้าๆ นะ คุณมันก้าวร้าว ไม่เคารพสิทธิ์ของคนอื่น" ชารีนเม้มริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้

คณินจ้องมองริมฝีปากสีระเรื่อที่กำลังเม้มเข้าหากัน สายตาของเขาเข้มขึ้น ความต้องการบางอย่างที่ถูกกดทับไว้เริ่มเผยตัวออกมาให้เห็น เขาออกแรงรัดเอวบางให้แน่นขึ้นอีกนิด บังคับให้เธอรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของสรีระบุรุษเพศที่กำลังตื่นตัวขึ้นมาทีละน้อยจากการแนบชิด

ชารีนเบิกตากว้างเมื่อรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของคนตัวโต เธอหยุดดิ้นรนทันทีเพราะรู้ดีว่ายิ่งขยับตัวเสียดสี มันจะยิ่งเข้าทางเขา ความหวาดหวั่นแล่นปราดเข้ามาในอก เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายแค่ไหนเวลาที่เขาต้องการบางสิ่งบางอย่าง

"จำกฎของฉันไว้ให้ดี ชา" คณินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าเธอฝ่าฝืน ฉันมีวิธีลงโทษในแบบของฉัน และฉันรับรองว่าเธอจะไม่มีแรงเดินออกไปไหนได้อีกทั้งวัน"

ชารีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบเพื่อค้นหาความล้อเล่น แต่มันไม่มีเลย มีเพียงความเอาแต่ใจและความต้องการที่จะครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จ

ชายหนุ่มค่อยๆ คลายอ้อมแขนออก ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ร่างบางรีบขยับถอยห่างออกไปยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือทันที ลมหายใจหอบถี่พยายามสูดอากาศเข้าปอดเพื่อเรียกสติตัวเองกลับคืนมา

คณินยกมือขึ้นขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยเยือกเย็นเหมือนเดิมราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขามองผู้หญิงที่กำลังยืนระแวงเขาด้วยสายตาอ่านยาก

"จัดของซะ แล้วลงไปทานข้าวกับลูก ฉันต้องเข้าโรงพยาบาล"

เขาออกคำสั่งทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตูห้องทำงาน มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดประตูแต่ก็หยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่หันกลับมามองชารีนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเขากดต่ำลง แฝงไปด้วยอำนาจและการข่มขู่ที่ชัดเจนที่สุด

"เธออยู่ที่นี่ในฐานะแม่ของลูกฉัน... และอย่าลืมว่าลูกฉัน เกิดมาจากใคร"