อุ้มท้องหนีคุณหมอไร้ใจ

บทที่ 1 สายเลือดที่ปิดบังไม่ได้

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและอากาศเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศภายในโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำเป็นสิ่งที่นายแพทย์คณิน ภักดีดำรง คุ้นชินมาตลอดหลายปี ศัลยแพทย์ทรวงอกหนุ่มเพิ่งก้าวออกมาจากห้องผ่าตัดหลังจากยืนต่อเนื่องมานานกว่าหกชั่วโมง ร่างสูงใหญ่ในชุดสครับสีเขียวเข้มสวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตากำลังก้าวเดินไปตามโถงทางเดินด้วยจังหวะมั่นคง สันกรามคมนูนขึ้นเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าที่สะสม มือหนายกขึ้นขยับแว่นตาขอบเงินให้เข้าที่ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นยังคงฉายแววดุดันและเยือกเย็นเป็นปกติ

โถงทางเดินฝั่งนี้เชื่อมต่อกับแผนกกุมารเวชกรรม คณินตั้งใจจะใช้เป็นทางลัดเพื่อกลับไปยังห้องพักแพทย์ส่วนตัว

"จับหนูให้ได้สิคะ!"

เสียงเล็กแหลมสดใสของเด็กหญิงดังขึ้นพร้อมกับร่างก้อนกลมๆ ที่วิ่งเตาะแตะพุ่งพรวดออกมาจากมุมทางเดิน คณินชะงักฝีเท้าไม่ทัน ร่างเล็กจิ๋วนั้นชนเข้ากับช่วงขาแกร่งของเขาอย่างจังจนเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นกระเบื้องเงาวับ

"โอ๊ะ!"

เด็กหญิงตัวน้อยร้องอุทานออกมา คณินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะย่อตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเด็กน้อย เขาไม่ได้รำคาญ เพียงแค่แปลกใจที่เห็นเด็กวัยประถมวัยมาวิ่งเล่นตรงทางเดินโดยไม่มีผู้ปกครองประกบ มือหนาที่คุ้นชินกับการจับมีดผ่าตัดยื่นออกไปประคองต้นแขนเล็กให้ลุกขึ้นยืนอย่างเบามือ

"เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสำรวจตามแขนขาเล็กจิ๋วเพื่อหาร่องรอยบาดเจ็บ

เด็กหญิงส่ายหน้าหวือ เส้นผมสีดำขลับที่ถูกมัดเป็นแกละสองข้างส่ายไปมาตามแรง นัยน์ตากลมโตสุกใสช้อนขึ้นมองคนตัวโตกว่าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปากเล็กจิ๋วสีชมพูระเรื่อขยับเจื้อยแจ้ว

"หนูไม่เจ็บค่ะ คุณอาหมอตัวใหญ่เหมือนกำแพงเลย"

คณินชะงักไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำพูดเจื้อยแจ้วนั้น แต่เป็นเพราะใบหน้าของเด็กหญิงตรงหน้า โครงหน้าเล็กๆ จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรูปตากลมโตที่หางตาตวัดขึ้นเล็กน้อย มันเป็นความคุ้นตาที่กระแทกเข้ากลางความรู้สึกอย่างรุนแรง เขามองสบตากับเด็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความเอ็นดูแบบที่หมอมีต่อคนไข้เด็กทั่วไป แต่มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและอธิบายไม่ได้

"หนูชื่ออะไร" คณินถามเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจับจ้องทุกรายละเอียดบนใบหน้าจิ้มลิ้ม

"หนูชื่อณิชาค่ะ เด็กหญิงณิชา..."

"ณิชา!"

เสียงเรียกที่เจือไปด้วยความตื่นตระหนกดังแทรกขึ้นมาก่อนที่เด็กหญิงจะพูดนามสกุลจบ คณินตวัดสายตาขึ้นมองตามเสียง หญิงสาวร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมกางเกงสแล็กสีดำวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามา ใบหน้าหวานที่เคยประดับอยู่ในความทรงจำของเขาทุกค่ำคืนปรากฏชัดเจนขึ้นในระยะประชิด

ชารีน

หญิงสาวเบรกฝีเท้าจนตัวโก่งเมื่อเห็นชัดเจนว่าผู้ชายร่างสูงที่กำลังจับแขนลูกสาวของเธออยู่คือใคร ใบหน้าขาวเนียนซีดเผือดลงทันตาเห็น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ริมฝีปากบางสั่นระริก ลมหายใจที่หอบเหนื่อยจากการวิ่งตามหาลูกสะดุดกึก ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ

คณินค่อยๆ ยืนขึ้นเต็มความสูง เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ไม่มีการทักทาย ไม่มีการยิ้มรับ มีเพียงความเงียบที่กดทับลงมาจนบรรยากาศรอบข้างหนักอึ้ง

"คุณ..." ชารีนเค้นเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปดึงร่างของณิชามาหลบซ่อนไว้ด้านหลังของตัวเองทันที สองมือบางกอดรัดไหล่เล็กของลูกสาวไว้แน่น อาการหวาดระแวงและหวงแหนแสดงออกชัดเจนจนคนมองต้องหรี่ตาลง

"ไม่เจอกันนานเลยนะ ชา" คณินทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาคมกริบกลับกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าซีดเซียวของเธอ เลื่อนต่ำลงมายังเด็กหญิงที่กำลังโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังแม่ สลับไปมาเพื่อหาจุดเชื่อมโยง

"ชา... ชาขอตัวก่อนนะคะ พอดีลูกแกซนวิ่งหนีมา ชาต้องรีบพาแกไปหาหมอ" ชารีนพูดรัวเร็วพลางก้าวถอยหลังรักษาระยะห่าง เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขานานเกินสองวินาที ความพยายามในการควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นนั้นยากลำบากเหลือเกิน

"ลูก?" คณินทวนคำ คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น "ลูกใคร"

"ลูกของชาค่ะ" ชารีนตอบสวนทันควัน "ไปกันเถอะณิชา หมอจีรารออยู่แล้ว"

"หม่าม้าขา... คุณอาหมอใจดี ช่วยพยุงหนูด้วย" เด็กน้อยที่ยังไม่รู้ประสีประสาพยายามจะอวดความดีความชอบของคนตัวโต แต่ชารีนกลับออกแรงดึงแขนลูกสาวเบาๆ ให้เดินตาม

"ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ ขอตัวค่ะ"

ชารีนตัดบทแค่นั้นแล้วหันหลังเดินแกมวิ่งออกไปจากบริเวณนั้นทันที เธอไม่หันกลับมามองด้านหลังแม้แต่วินาทีเดียว คณินยืนนิ่งอยู่กับที่ เขามองตามแผ่นหลังบางที่คุ้นเคยกำลังจูงมือเด็กหญิงตัวน้อยห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับมุมทางเดิน

ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยัก ความคิดในหัวของศัลยแพทย์หนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว สามปีที่ผู้หญิงคนนี้หายตัวไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย สามปีที่เขาพยายามตามหาแต่ก็คว้าน้ำเหลว วันนี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเด็กผู้หญิงวัยสามขวบที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเขาราวกับถอดแบบ

มือหนายกขึ้นล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับเส้นผมเส้นเล็กบางที่ร่วงติดอยู่บนเนื้อผ้าตอนที่เขาประคองเด็กลงนั่ง คณินหยิบเส้นผมนั้นขึ้นมาดู นัยน์ตาดุดันวาวโรจน์ขึ้นกว่าเดิม ความสงสัยที่ตีตื้นอยู่ในอกต้องการข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนและโต้แย้งไม่ได้ตามหลักวิทยาศาสตร์

คณินหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดหมายเลขสายตรงหาลูกน้องคนสนิทที่ควบตำแหน่งบอดี้การ์ดส่วนตัว รอเพียงไม่กี่วินาทีปลายสายก็ตอบรับ

"ครับเจ้านาย"

"นายมาหาฉันที่ห้องพักแพทย์เดี๋ยวนี้" คณินสั่งเสียงเฉียบขาด "แล้วไปสืบประวัติผู้หญิงที่ชื่อชารีน วงศ์วารี ตรวจสอบการนัดหมายของแผนกเด็กวันนี้ด้วยว่าเธอพาลูกมาหาหมอคนไหน ฉันต้องการข้อมูลทุกอย่างภายในหนึ่งชั่วโมง"

"ได้ครับเจ้านาย มีอะไรให้ผมจัดการเพิ่มไหมครับ"

คณินก้มมองเส้นผมในมืออีกครั้ง แววตาของนักล่าที่พบเหยื่อซึ่งหลุดรอดไปนานกลับมาปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลา

"เอาเส้นผมที่ฉันจะส่งให้ ไปจัดการตรวจดีเอ็นเอเทียบกับประวัติของฉัน คุยกับแล็บโดยตรง ฉันต้องการผลด่วนที่สุด"

ศัลยแพทย์หนุ่มกดตัดสายโดยไม่รอคำรับทราบ เขาก้าวเดินกลับไปยังห้องพักแพทย์ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเมื่อหกชั่วโมงก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ความเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดปลิวหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มและคำถามมากมายที่รอคอยการชำระความ

ภายในห้องพักแพทย์ส่วนตัวที่มีขนาดกว้างขวางเทียบเท่าคอนโดมิเนียมขนาดย่อม คณินนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงาน เขาปลดกระดุมเสื้อกาวน์ออกเพื่อคลายความอึดอัด สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแล็ปท็อปแต่ไม่ได้จดจ่อกับข้อมูลคนไข้ตรงหน้า ภาพใบหน้าตื่นตระหนกของชารีนยังคงฉายชัดอยู่ในหัว

อาการหวาดระแวงเกินกว่าเหตุตอนที่เห็นเขา การรีบร้อนพาลูกหนี ทั้งที่หากเด็กคนนั้นเป็นลูกของผู้ชายคนอื่น เธอไม่มีความจำเป็นต้องแสดงท่าทีหวาดกลัวเขาถึงขนาดนั้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บอดี้การ์ดร่างกำยำจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ

"ข้อมูลที่คุณคณินให้ไปสืบมาแล้วครับ"

คณินยื่นมือออกไปรับแฟ้มมาเปิดดูทันที สายตากวาดอ่านข้อมูลในกระดาษอย่างรวดเร็ว ประวัติการรักษาของเด็กหญิงณิชา วงศ์วารี อายุสามขวบสองเดือน มารดาชื่อชารีน วงศ์วารี ไม่มีระบุชื่อบิดาในประวัติ

สามขวบสองเดือน... บวกกับเวลาตั้งครรภ์อีกเก้าเดือน มันตรงกับช่วงเวลาที่ชารีนเก็บข้าวของออกจากคอนโดของเขาแล้วหายตัวไปอย่างพอดิบพอดี

สันกรามคมถูกขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน นิ้วเรียวยาวที่กำลังจับขอบแฟ้มเอกสารออกแรงบีบแน่นจนกระดาษยับย่น ความโกรธขึ้งก่อตัวขึ้นในอก ไม่ใช่โกรธที่เธอมีลูก แต่โกรธที่เธอกล้าขโมยเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปซ่อนไว้ถึงสามปีเต็ม ปล่อยให้เขาจมอยู่กับความบ้าคลั่งในการตามหาตัวเธอ ในขณะที่เธอแอบไปใช้ชีวิตครอบครัวโดยตัดเขาออกไปอย่างเลือดเย็น

"แล้วผลตรวจล่ะ" เสียงทุ้มกดต่ำลงจนน่าขนลุก

"แล็บกำลังเร่งดำเนินการให้ครับเจ้านาย เนื่องจากเป็นเคสเร่งด่วนพิเศษ ทางผู้อำนวยการแล็บรับปากว่าจะส่งผลมาให้ทันทีที่เสร็จสิ้น คาดว่าน่าจะไม่เกินอีกสิบนาทีครับ"

คณินพยักหน้ารับ เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงเพื่อควบคุมอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน เขาเป็นหมอ เขาใช้หลักวิทยาศาสตร์และเหตุผลในการตัดสินใจเสมอ เขาจะไม่ด่วนสรุปจนกว่าจะมีหลักฐานทางการแพทย์ยืนยันชัดเจน

เวลาผ่านไปแต่ละนาทีเชื่องช้า ความเงียบภายในห้องพักแพทย์ถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของบอดี้การ์ด ชายหนุ่มชุดดำหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายด้วยแววตาจริงจัง

"นายครับ... ผลตรวจออกแล้วครับ 99.99 เปอร์เซ็นต์"