Episode2

"เสร็จหรือยังลูก"

"เสร็จแล้วค่า" เสียงฉันตะโกนตอบแม่กลับไปพร้อมกับฝีเท้าหนัก ๆ ที่วิ่งลงมาชั้นล่างของบ้านเพื่อเจอพ่อกับแม่ที่ยืนรออยู่

"เสร็จแล้วก็ไปกันเลย ป่านนี้ทางนั้นก็น่าจะมาถึงกันแล้ว" เมื่อเห็นว่าทุกคนแต่งตัวเตรียมออกเดินทางสารถีของบ้านก็พูดขึ้นมาพลางเดินนำหน้าออกไป

"ไปลูก" แม่หันมาจับมือฉันก่อนจะออกแรงดึงให้ฉันเดินตามพ่อที่เดินนำไปก่อนหน้านี้แล้ว

บรรยากาศภายในรถปกคลุมไปด้วยความเงียบจะมีแค่พ่อกับแม่เท่านั้นที่คอยซุบซิบพูดคุยกันมาตลอดทาง ฉันที่นั่งอยู่ทางด้านหลังก็ได้แต่คอยมองกระจกสอดส่องสายตามองธรรมชาติสองข้างทางหวังจะให้ธรรมชาติเหล่านี้บรรเทาความประหม่าในใจของฉันได้บ้าง

จวบจนเราทั้งสามเดินทางมาถึงร้านพรีเวดดิ้งร้านดังแห่งหนึ่งที่คุณหญิงรตีนัดหมายกันให้มาเจอกันที่นี่ อีกทั้งวันนี้ฉันจะได้เจอว่าที่เจ้าบ่าวเป็นครั้งแรกอีกด้วย

ระหว่างที่นั่งรอฝั่งคุณหญิงรตีที่ตอนนี้ยังมาไม่ถึงร้าน ฉันนั่งบีบมือตัวเองแน่นด้วยความประหม่าฝ่ามือของฉันทั้งสองข้างเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ หัวใจฉันเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่งคล้ายว่ามันจะทะลุออกมา

"ตื่นเต้นเหรอลูก" แม่ที่เห็นความผิดปกติของฉันก็หันมาถามพลางทาบมือบางของท่านลงบนฝ่ามือของฉันอย่างแผ่วเบา

"นิดหน่อยค่ะแม่" ฉันตอบไปตามความจริงอย่างไม่คิดปิดบัง พลางคิดในใจว่าใครบ้างจะไม่ตื่นเต้นกันที่จะได้เจอหน้าว่าที่เจ้าบ่าวถึงแม้ว่าการแต่งงานของเราจะเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ ถึงแม้ว่าการแต่งงานของฉันกับเขาจะเต็มไปด้วยข้อตกลงมากมายแต่ฉันก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลยจริง ๆ และฉันเองก็รู้สึกประหม่าไม่น้อยกับการที่จะได้เจอหน้าเขาเป็นครั้งแรก

ฉันเจอคุณหญิงรตีกับสามีของเธอหลายครั้งรวมไปถึงลูกชายคนเล็กที่หล่อเหลาเอาการแต่ทว่าฉันไม่เคยเจอลูกชายคนโตของคุณหญิงและสามีเลยสักครั้งเคยได้ยินแต่ที่คนอื่นเล่าขานกันว่าลูกชายคนโตของคุณหญิงน่ะโหดยิ่งกว่าอะไร เป็นคนจริงจังกับทุกเรื่อง เป็นคนขยันเอางานเอาการที่สำคัญหน้าตาลูกชายคนโตก็หล่อเหลาไม่แพ้ลูกชายคนเล็กสักนิดเดียว

ดังนั้นการที่ฉันจะได้เจอหน้าเขามันเลยทำให้ฉันตื่นเต้น ประหม่า พลางคิดไปต่าง ๆ นานา ว่าเขาจะชอบฉันไหม

"รอนานกันไหม" ในขณะที่ฉันนั่งตกอยู่ในภวังค์ของตัวเองเสียงนุ่มของคุณหญิงรตีก็ปะทะเข้ากับโสตประสาททำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองเงยหน้าขึ้นมามองยังบุคคลที่มาใหม่ ฉันมองหน้าคุณหญิงรตีพลางเบนสายตาไปยังบุลคลข้างกายของท่าน ผู้ชายหน้าตาเหล่อเหลาที่ยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์และกำลังจ้องมองมาทางฉันตาเขม็ง

"สวัสดีค่ะคุณหญิงรตี สวัสดีค่ะ" ฉันเลิกสนใจผู้ชายคนนั้นก่อนจะกล่าวสวัสดีพร้อมกับยกมือไหว้คุณหญิงและผู้ชายคนนั้นอย่างคนมีมารยาท

"สวัสดีจ้ะหนูเพียงจันทร์" คุณหญิงเอ่ยทักทายฉันกลับอย่างเป็นมิตรต่างจากบุคคลที่ยืนข้างกายของท่านริบหรี่ "สวยขึ้นรึเปล่าจ๊ะ"

"คุณหญิงมากกว่านะคะ เจอกี่ครั้งก็สวยไม่เปลี่ยน" ไม่ใช่การชมเพื่อต้องการเอาใจหรือประจบแต่คุณหญิงรตีน่ะยังสาวยังสวยแบบที่ปากฉันว่าจริง ๆ

"ปากหวานจริง ๆ ลูกสะใภ้ฉัน" ฉันยิ้มเจื่อนเมื่อคุณหญิงท่านว่าแบบนั้นพลางปรายตามองคนข้างกายท่านเบา ๆ "นี่พี่คีรีจ้ะ คีรีนี่หนูเพียงจันทร์" คุณหญิงแนะนำผู้ชายคนนั้นให้ฉันรู้จัก ก่อนจะแนะนำฉันให้ผู้ชายคนนั้นรู้จักบ้าง ฉันเลยหันไปยิ้มให้เขาคนนั้นแต่สิ่งที่เขาตอบแทนฉันก็ยังคงเป็นใบหน้าเรียบนิ่งและสายตาที่พร้อมจะฆ่ากัน

ฉันเลิกสนใจนายพ่อเลี้ยงคีรีอะไรนั่นก่อนจะพาตัวเองเดินตามคนอื่นมายังห้องรับรองที่พนักงานเตรียมไว้ให้ วันนี้ฉันมีลองชุดแต่งงานพร้อมถ่ายรูปพรีเวดดิ้งไปในตัว ทุกอย่างมันดูกระทันหันไปหมดจนฉันตั้งรับไม่ทันเพราะทันทีที่ฉันตอบตกลงแต่งงานคุณหญิงรตีก็นัดฉันมาลองชุดแต่งงานพร้อมพูดคุยเรื่องข้อตกลงระหว่างเรา

"หนึ่งปีเหรอคะ" ฉันถามละคนลำบากใจเมื่อได้ยินข้อเสนอของคุณหญิงรตีว่าภายในหนึ่งปีฉันจะต้องมีทายาทให้กับตระกูลของท่าน ฉันไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ว่าตัวฉันจะสามารถมีทายาทให้กับคุณหญิงรตีได้ตามระยะเวลาที่เราตกลงกันหลังจากที่ได้เห็นสีหน้าเกลียดชังที่ว่าที่สามีมองมายังฉัน

"ใช่จ้ะหนึ่งปี หนูเพียงจันทร์ทำไม่ได้เหรอ" คุณหญิงรตีถามฉันเสียงนิ่งคล้ายกดดัน

เพื่อความอยู่รอดของครอบครัวฉันทำได้อยู่หรอก แต่ลูกชายคุณหญิงน่ะจะกล้าเข้าใกล้ฉันไหมเล่นตั้งท่ารังเกียจเดียดฉันท์กันซะขนาดนั้น

"หมดธุระยังครับแม่ผมจะได้กลับไปดูไร่ต่อ" จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำของคีรีที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมกับสายตาคมกริบที่ตวัดมองฉันอย่างเกลียดชัง

"ยังไม่ได้ลองชุดแต่งงานจะรีบไปไหน"

"จะทำให้มันยุ่งยากทำไมนักหนาครับ จะเอาให้มันดีไปถึงไหนกัน ชุดอะไรก็ใส่ ๆ ไปเถอะผมจะได้กลับไปทำงานต่อ" ฉันชำเลืองสายตามองคีรีเพียงนิดแอบรู้สึกไม่พอใจคีรีอยู่ไม่น้อยที่เขานั้นไร้มารยาทได้ขนาดนี้

"อย่าเสียมารยาทกับผู้ใหญ่สิคีรี"

"กับอีแค่คนหิวเงินพวกนี้ทำไมผมต้องมีมารยาทด้วย"