ตอนที่ 4 เปิดอกคุย

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงกำหนดการเดินทางท่องเที่ยวพักผ่อนตามที่ตั๋วเครื่องบินและแพลนการเดินทางของทั้งคู่ได้ถูกเตรียมไว้บรรยากาศที่สนามบินคึกคักไปด้วยผู้คน บัวบุษยาและคเชนทร์ยืนรอรับกระเป๋าเดินทางหลังเช็คอินเสร็จเรียบร้อย ทริปฮันนีมูนที่เธอรอคอยมานานหลังแต่งงานก็มาถึงสักที

“ตื่นเต้นมั้ยที่รัก” คเชนทร์หันมาถามภรรยาขณะเข็นกระเป๋าลาก บัวบุษยาส่งยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยตอบสามี

“ตื่นเต้นสิคะ นานแล้วที่บัวไม่เคยมาเที่ยวกับพี่บี๋”

เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารเที่ยวบินจังหวัดภูเก็ตดังขึ้น ทั้งสองจึงพากันเดินเคียงคู่ผ่านจุดตรวจตั๋วและเข้าไปรอขึ้นเครื่อง

เมื่อมาถึงภายในห้องนอนกว้างขวางของพูลวิลล่าหรูริมทะเล แสงไฟสีนวลทอดยาวสร้างบรรยากาศให้ดูอบอุ่นและผ่อนคลาย แต่ภายในใจของบัวบุษยากลับเต็มไปด้วยความกังวล เธอนอนคิดเรื่องนี้มาทั้งคืน ขณะที่คเชนทร์สามีหนุ่มเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวพันรอบกาย

เมื่อเห็นภรรยาสาวมีท่าทีแปลกไปและสีหน้าดูเหมือนมีความในใจ คเชนทร์จึงรีบเดินเข้าไปใกล้ นั่งลงข้าง ๆ แล้วโอบไหล่บางเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม

“เป็นอะไรหรือเปล่าบัว... ตั้งแต่มาถึง บัวก็ดูหน้าตาเคร่งเครียด!” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

บัวบุษยาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้า เธอกลบเกลื่อนความอายไว้ภายใต้ใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำ เธอรู้ดีว่าไม่อาจเก็บงำความลับนี้ไว้ได้อีกต่อไป ยิ่งสามีตั้งความหวังเรื่องลูกมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งจะต้องรีบเปิดใจพูดความจริงกับเขาให้รู้เรื่อง

“พี่บี๋คะ... คือ... คือบัวมีเรื่องสำคัญจะสารภาพค่ะ” บัวบุษยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยภายใต้ความกดดัน

“เรื่องอะไรเหรอ บอกพี่มาได้เลย ไม่ต้องกลัวนะ รับรองว่าพี่ไม่โกรธบัวหรอก” คเชนทร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นเพื่อคลายความกังวล

“ความจริงแล้ว... วันนี้ที่บัวออกไปกับพราว บัวไม่ได้ไปทำธุระที่ไหนหรอกค่ะ... พราวพาบัวไปหาหมอที่โรงพยาบาลมา” คเชนทร์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจและเป็นห่วงทันที

“หาหมอเหรอ! บัวเป็นอะไร ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ ให้พี่พาไปก็ได้นี่ครับ”

“ไม่ใช่เรื่องเจ็บป่วยร้ายแรงอะไรหรอกค่ะ อีกอย่างบัวอยากให้พี่เคลียร์งานให้เสร็จด้วย เราจะได้มาเที่ยวกับแบบสบายใจ” บัวบุษยาหลบสายตา ก้มมองตักตัวเองด้วยความกระดากอาย ก่อนจะเปิดปากผู้ความจริงออกไป

“คือ... ทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน... บัวรู้สึกเจ็บมากเลยค่ะพี่บี๋ หลังที่เราแต่งงานกันมา บัวก็เริ่มทนไม่ไหว... ที่ผ่านมาบัวพยายามอดทนเพราะไม่อยากให้พี่คิดมากเรื่องบนเตียง หรือกังวลเรื่องการมีลูก... แต่บัวไม่ไหวแล้วจริง ๆ ค่ะ”

คำสารภาพนั้นทำให้คเชนทร์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดที่วิ่งพล่านเข้ามาในอก ชายหนุ่มนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาและตระหนักได้ว่าตนเองอาจจะเร่งรัดและมุ่งมั่นกับการมีลูกมากเกินไป จนลืมใส่ใจร่างกายและจิตใจของภรรยาสาว

“บัวจ๋า... ทำไมบัวถึงไม่ยอมบอกพี่ตั้งแต่แรกหืม์ ปล่อยให้ตัวเองต้องเจ็บปวดอยู่คนเดียวตั้งนานได้ยังไง” คเชนทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิด เขาดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แนบอกแน่น ราวกับต้องการถ่ายทอดความขอโทษผ่านความอบอุ่นนั้น

“ก็บัวกลัวนี่คะ... กลัวว่าถ้าบอกไปแล้วพี่จะผิดหวัง หรือคิดว่าบัวทำหน้าที่ภรรยาได้ไม่ดีพอ” บัวบุษยาซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ปล่อยให้น้ำตาที่อั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างโล่งอกเมื่อความลับถูกเปิดเผย

“เด็กดื้อเอ๊ย! คิดอะไรอยู่หืม์... บัวก็น่าจะรู้... สำหรับพี่แล้ว ความรู้สึกของบัวสำคัญที่สุดรู้มั้ย เรื่องมีลูกนะถ้าบัวยังไม่พร้อมพี่ก็ไม่ได้บังคับอะไรเลย” คเชนทร์ก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน

“แล้วคุณหมอว่ายังไงบ้างล่ะ มีวิธีรักษามั้ย”

“คุณหมอบอกว่าเป็นภาวะเจ็บปวดเวลามีเพศสัมพันธ์ เกิดจากความเครียดจึงทำให้กล้ามเนื้อบริเวณนั้นหดเกร็งค่ะ หมอจ่ายยามาให้พร้อมกับเจลหล่อลื่นค่ะ” พูดจบ บัวบุษยาก็ผละตัวออกเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปหยิบหลอดเจลหล่อลื่นที่อยู่ในกระเป๋าถือมาวางลงบนฝ่ามือของสามี

“อันนี้ค่ะ... หมอให้บัวเอามาใช้ เพื่อช่วยลดการเสียดสี... บัวให้พี่เก็บไว้นะคะ ต่อไปเวลาที่เรามีอะไรกันจะได้ใช้มันช่วย” เธอพูดยังไม่ทันจบใบหน้าก็แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู

คเชนทร์มองหลอดเจลในมือสลับกับใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความเขินอาย สามีหนุ่มยิ้มออกมาด้วยความเข้าใจ ก่อนจะเอื้อมเอาเจลหล่อลื่นนั้นไปเก็บไว้ในลิ้นข้างเตียง คเชนทร์ยื่นวงแขนมาโอบประคองร่างภรรยาเข้ามาแนบอกอีกครั้ง เพื่อปลอบโยน

“ขอบคุณนะบัวที่ยอมเปิดใจบอกพี่ตรง ๆ ... ต่อไปนี้เราจะไม่รีบร้อน ไม่กดดันกันอีกแล้วนะ พี่สัญญาว่าจะไม่เร่งอะไรอะไรบัวอีก เราผ่านมันไปด้วยกันนะ”

ความอบอุ่นจากอ้อมกอดและการยอมรับของสามี ทำให้ความกังวลหนักอึ้งที่บัวบุษยาแบกรับมาตลอดค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือไว้เพียงความเข้าใจและความรักที่แนบแน่นยิ่งกว่าเดิม

“บัวชอบที่นี่มั้ย...” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียน คเชนทร์ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของภรรยา มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มอย่างหลงใหล

“มันหรูหรามากเลยค่ะพี่บี๋”

“พี่ตั้งใจเลือกวิลล่าหลังนี้เพื่อให้เราได้ใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันจริง ๆ ก่อนที่เราจะบินไปทัวร์ยุโรปยาว ๆ ถือเป็นการฮันนีมูน แล้วก็ปั๊มลูกไปในตัวเลย”

บัวบุษยาซุกหน้าเข้ากับแผงอกกว้างที่มีหยาดน้ำพราวระยับ นัยน์ตากลมโตฉายแววมีความสุข เธอแย้มยิ้มพลางยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของสามีเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของคเชนทร์ทำให้เธอลืมเลือนความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปชั่วขณะ

“พี่บี๋อยากมีลูกกี่คนคะ”

“สักสามคนน่าจะดี จะได้เอาไว้ช่วยดูแลธุรกิจ บัวว่าไงล่ะ”

“ตั้งสามคนเลยเหรอคะ... ถ้าบัวหุ่นเผละขึ้นมาอย่าว่ากันนะคะ” เธอกระซิบตอบเสียงหวาน ปลายจมูกคลอเคลียกันอย่างหยอกเย้าเพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัดในใจ

“จะยากอะไร ก็เข้าคอร์สคุณแม่หลังคลอดสิ ไม่กี่เดือนก็กลับมาสวยแล้ว จะกลัวอะไรหืม์”

“บัวหวังว่าบรรยากาศดี ๆ แบบนี้ คงจะช่วยส่งให้เจ้าตัวเล็กยอมมาเกิดกับเราสักทีนะคะ”