บทที่ 8

ร้าน Good Time พิซซ่า...

“ทิชา...”

“ว่าไงธารา”

“คุณทอฝันเรียกพบน่ะ เธอบอกให้ไปที่ห้องรับรอง”

“โอเค...”

“แกไม่ถามหน่อยเหรอว่าคุณทอฝันเรียกแกไปทำไม”

“ฉันรู้อยู่แล้วน่า...จะพูดเรื่องอะไร...นอกจาก...”

“เรื่องแกเหรอ อย่าบอกนะว่าคุณทอฝันรู้เรื่องนี้แล้ว”

“จะไม่รู้ได้ยังไง คุณหญิงภารวีคงบอกลูกสาวแล้วแหละ”

“งั้น แกก็ให้คุณหนูทอฝันช่วยสิ”

“เรื่องที่คุณหนูทอฝันมาเปิดร้านพิซซ่านี่ คุณท่านยังโกรธไม่หายเลยนะ จะให้คุณหนูเธอช่วยอะไรฉันอีกธารา ฉันไม่อยากเอาเรื่องนี้ไปเป็นภาระของคนอื่นอีก ฉันมีวิธีจัดการเรื่องนี้เองน่า...”

“งั้นสิ...ก็แกมันเก่งนี่ ร้ายไม่เบาเลยนะแกเนี่ย”

“ก็ร้ายกับฉันก่อนป่ะล่ะ ฉันก็ต้องเอาคืนบ้างแหละ โอเค...งั้นเดี๋ยวฉันไปพบคุณหนูก่อนนะ”

ทิชาวางภารกิจลง พร้อมกับถอดผ้ากันเปื้อนออกและเดินตรงไปยังห้องรับรองที่มีเจ้านายของเธอรออยู่ คุณหนูทอฝันเป็นคนขอร้องให้เธอมาช่วยงานที่ร้าน ทิชาไม่ปฏิเสธเลย เพราะรายได้ที่คุณหนูให้นี้ จะช่วยยายของเธอได้อีกแรง และเป็นค่าใช้จ่ายในการเรียนของเธอได้อีกด้วย

ห้องรับรอง...

ก๊อก! ก๊อก!

“เข้ามาสิ...”

‘ทอฝัน’ เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารทันที เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอวุ่นวายกับการทำงานของเธอมาพอสมควร การเปิดร้านเล็กๆ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับเด็กสาววัย 19 ปีอย่างเธอเลยสักนิด

“ค่ะคุณหนู”

“บอกกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าเรียกฉันว่าคุณหนู เธอกับฉันอายุเท่ากัน ความจริงเราเป็นเพื่อนกันก็ได้นี่ เรียกฉันว่าทอฝันก็พอ”

“เรียกแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ”

“ฉันอนุญาตใครจะทำไม...นั่งลงสิ...ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”

“ค่ะ”

“เรื่องของเธอ แม่ฉันเล่าให้ฟังหมดแล้ว ทำไมเธอจะต้องทำตามคุณย่าด้วย ฉันไม่เข้าใจ คุณย่าคิดอะไรไม่เข้าเรื่อง ฉันไม่เห็นด้วยกับการรักษาวงศ์ตระกูลบ้าบออะไรนั่นเลย”

“ทิชาเลือกได้เหรอคะคุณหนู”

“ทิชา! ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่าเรียกฉันว่าคุณหนู!”

ดวงตากลมโตจ้องไปที่ใบหน้าของเด็กลูกครึ่งที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเธอ ทอฝันยอมรับเลย ว่าทิชาเป็นผู้หญิงที่สวยและน่ารักมากๆ สวยชนิดที่หาตัวจับยากจริงๆ ถ้าเป็นดาราก็คงจะเป็นตัวท็อปแถวหน้าแน่นอน และถ้าเป็นนางแบบก็คงจะเป็นซุปเปอร์โมเดลคนหนึ่งเลยแหละ ความสวยและน่ารักแบบนี้ล่ะมั้ง ที่คุณย่าต้องการให้ไปเป็นแม่พันธุ์

“โอเคค่ะ ทิชาขอแทนตัวเองด้วยชื่อก็แล้วกัน สะดวกดีค่ะ คุณทอฝันจะได้เรียกได้อย่างสบายใจค่ะ”

ทิชารู้สึกหมั่นใส้เด็กสาวทอมบอยซอยผมสั้นเปิดใบหูแบบผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มคนนี้เหมือนกันนะ ดูห้าวไม่เบา จะว่าไปคุณหนูทอฝันคนนี้เธอมีทั้งความน่ารักและความหล่อละมุนอยู่ในร่างเดียวกันเลยจริงๆ ความสูงของคุณทอฝันก็พอๆ กับเธอ 170 สำหรับผู้หญิงไทยก็ถือว่าสูงเลยทีเดียว แต่งตัวเป็นผู้ชาย ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นคุณทอฝันในลุคนี้เลย หรือพึ่งจะเป็นนะ...

“ได้สิ...ฉันเองก็อยากจะแทนตัวเองแบบนี้มานานแล้วเหมือนกัน มันดูสนิทดี”

“งั้น...ทิชาก็ไม่เกรงใจแล้วนะทอฝัน”

“เออ...แบบนี้แหละฉันชอบ...ทิชา”

“เรื่องของทิชา ที่ตอบตกลงกับคุณท่าน ทิชายินดีแลกกับหนี้สินและเงินห้าล้าน ทิชาเต็มใจ คุณท่านไม่ได้บังคับอะไรทิชาเลยค่ะ”

“เธอแน่ใจนะทิชา ว่าคุณย่าไม่บังคับเธอ ฉันไม่เชื่อหรอก มันไม่ใช่นิสัยของคุณย่าเลย”

“ก็มีเหมือนกัน...แต่ทิชาก็ถือว่าคุณท่านเขายอมให้เงินทิชาตั้งมากมาย ทิชาสงสารยาย ไม่อยากให้ยายทำงานหนักและเครียดเรื่องหนี้สินนี้อีก ก็ทำๆ ไปให้มันจบๆ”

“ฉันว่าคุณย่า ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ สมัยนี้มันมีด้วยเหรอ รักษาสายเลือดวงศ์ตระกูลอะไรนั่น คุณย่าต้องเข้าใจอะไรผิดแน่นอน”

“อืม...ทิชาคิดว่า...ทอฝันเองก็ได้สายเลือดคุณย่าของทอฝันมาเหมือนกันนะ”

“ยังไง...ฉันจะไปเหมือนคุณย่าฉันได้ยังไง ไม่มีวันหรอก คุณย่าน่ะจอมเผด็จการ ชอบเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ ฉันไม่ชอบเลย”

ก่อนหน้าที่ทอฝันจะเปิดร้าน เธอก็ทะเลาะกับคุณย่าแบบครั้งใหญ่มาแล้ว เธอออกจากบ้านมาอยู่ที่ร้านนานเกือบหกเดือน ก็พึ่งจะเข้าบ้านมาเมื่อไม่นานนี้เอง ทอฝันอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่อยากจะพึ่งพาสมบัติของวงศ์ตระกูล

“ก็เหมือนกันตรงนี้แหละ ไม่รู้ตัวเลยหรือไง”

ทิชาอดขำกับท่าทีของหลานสาวคุณหญิงเจิมจันทร์ไม่ได้ คุณทอฝันเป็นคนง่ายๆ สบายๆ มีความเท่ห์ มีความน่ารัก และเป็นตัวเองสูง ไม่ถือตัว และดูไม่เย่อหยิ่งเหมือนกับนายแทนคุณพี่ชายของเธอเลยสักนิด

“ไม่! ฉันไม่เหมือน เธออย่ามาโยงมั่วแบบนี้นะ ไม่ตลกด้วยหรอก เอาเป็นว่า เรื่องนี้เธอเปลี่ยนใจเถอะ ฉันให้เงินเธอยืมไปใช้หนี้คุณย่าก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันโอนให้เลย”

“ไม่ได้ ทิชาตกลงกับคุณท่านไปแล้ว ไม่คืนคำหรอก”

“เธอบ้าไปแล้วหรือไงทิชา”

“ถ้าทิชาบ้า คุณท่านจะต้องบ้ากว่าทิชาแน่นอน”

“เออ ก็นั่นแหละ เธอจะบ้าตามคุณย่าของฉันไปทำไม เธอต้องเป็นตัวของตัวเองสิ จะให้ใครมากำหนดชีวิตของเธอทำไม ฉันไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ”

“ทิชาเลือกได้อย่างคุณทอฝันงั้นสิ”

โชคชะตาคนเรามันไม่เหมือนกันนะ คุณหนูทอฝันเกิดมาบนกองเงินกองทองจะมาเข้าใจอะไรในชีวิตจนๆ แบบเธอ

“ฉันก็เลือกให้เธออยู่นี่ไง ฉันจะช่วยเธอ เอาเงินนี่ไปใช้หนี้คุณย่า แล้วเธอก็ไม่ต้องทำเรื่องบ้าบอแบบนั้นอีก เธอรู้มั้ย ว่าคนอย่างพี่แทนน่ะร้ายขนาดไหน เธอจะเอาตัวเองไปให้พี่แทนย่ำยีเพื่อทำลูกอย่างนั้น มันใช่เหรอ...”

“ดูคุณทอฝันจะไม่เป็นมิตรกับครอบครัวตัวเองสักเท่าไหร่เลยนะ”

“ฉันรู้หมดแหละแต่ละคน ความจริงพ่อกับแม่จะต้องตามใจฉัน เพราะฉันเป็นลูกคนเล็ก แต่ว่า ก็ไม่เลย พ่อกับแม่ดันไปโอ๋พี่แทน ส่วนพี่เทวาก็ไม่ต่างกับฉันเลย”

หรืออาจเป็นเพราะความที่ทุกคนคิดว่า ทอฝันกับพี่เทวาเป็น LGTBQ สินะ ถึงทำให้ทั้งพ่อแม่และคุณย่าถึงไม่ค่อยจะสนใจเธอกับพี่เทวาสักเท่าไหร่

“จริงๆ คุณหนูทอฝันก็มีปมกับเขาเหมือนกันนะเนี่ย”

“ไม่ตลกเลย...เอาดีๆ เธอไปยกเลิกเรื่องนั้นกับคุณย่าเถอะ ฉันไม่เห็นด้วย ทุกอย่างเข้าทางคุณย่าหมด”

“ก็ทิชาบอกอยู่นี่ไง ว่าทิชาไม่มีวันคืนคำ ตกลงไปแล้ว ก็คือตกลง ถึงคุณทอฝันจะให้เงินล้านห้ากับทิชา คุณท่านก็คงต้องสืบอยู่แล้ว ว่าทิชาไปเอาเงินมากมายนี้มาจากไหน สุดท้ายมันก็วนมาที่คุณทอฝันอีก ความจริงปรากฎ คุณทอฝันก็จะทะเลาะกับคุณย่าเรื่องของทิชาอีก”

“ฉันไม่กลัวคุณย่าหรอก และฉันไม่ได้เอาเงินคุณย่ามาให้เธอนะ เงินน่ะเป็นของฉัน และฉันมีสิทธิ์จะเอาไปให้ใครก็ได้”

“คุณทอฝันแน่ใจนะว่าเป็นเงินของคุณจริงๆ”

“ก็เออดิ...เงินค่าขนมที่แม่ฉันให้มาตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ฉันเก็บไว้ และแบ่งเอามาลงทุนกับร้าน ก็ยังเหลืออีกนะ ต่อชีวิตฉันได้อีกหลายปี”

“เงินแม่คุณทอฝัน ก็เงินสมบัติของคุณท่าน มันไม่เหมือนกันตรงไหน เลิกคิดจะช่วยทิชาได้แล้ว ยังไงทิชาก็ยืนยันและเต็มใจที่จะทำเรื่องนี้เอง คุณทอฝันไม่ต้องห่วงหรอก คนอย่างทิชามีวิธีแน่นอน”

“หมายความว่าไง นั่นแน่...แสดงว่าเธอมีแผนการจะเอาคืนคุณย่าอยู่หรือไง ฉันขอเตือนเธอเลยนะทิชา ถึงแม้เธอจะมีวิธีแก้เกมคุณย่าของฉันได้ แต่เธอก็ต้องผ่านด่านพี่แทนอยู่ดี รายนั้นยากมาก เรื่องความร้ายกาจระดับ*นัมเบอร์วันที่แท้ทรู”

“ทิชาไม่สนนายแทนนั่นหรอกนะ และไม่กลัวด้วย”

“ความจริงเธอน่าจะเรียกพี่แทนนะ เพราะพี่เขาห่างกับเธอตั้งหกปี คุณย่าได้ยินเธอเรียกหลานหัวแก้วหัวแหวนเขาแบบนี้ รับรองความดันขึ้นแน่นอน”

“อืม...ทิชารู้...ต่อหน้าคุณท่านทิชาก็เรียกคุณแทน ลับหลังทิชาก็เรียกนายแทน ถึงจะอายุห่างกันก็เถอะ ทิชาไม่นับถือหรอก คนเกลียดกัน จะให้พูดดีได้ยังไง”

เพราะความไม่ชอบหน้ากัน ที่มีมาตั้งแต่สมัยตอนที่ทิชาเป็นเด็ก นายแทนคนนี้ชอบแกล้งเธอ ใช้เธอให้ทำงานสารพัด และมักจะชอบด่าเธออยู่เป็นประจำ ‘ยัยเด็กไม่มีพ่อ’ ความโกรธแค้นในวัยเด็กนั้น ส่งผลจนถึงปัจจุบัน ทิชาไม่มีวันให้อภัยนายบ้าคนนั้นแน่นอน จะต้องเอาคืนให้ได้!

*********************

กดหัวใจ คอมเมนท์ = หนึ่งกำลังใจนะคะ

ฝากกดติดตาม เพิ่มเข้าชั้น

และรับแจ้งเตือนตอนใหม่ เรื่องใหม่ค่ะ