บทที่ 8 ไม่เหมือนเดิม

@บ้านเอกวิโรจน์

สุดท้ายแบงค์ก็ไม่อาจต้านทานแรงกดดัน และคำประกาศกร้าวของพ่อแม่ได้จำใจต้องมาที่บ้านของเพื่อนสาวกับพวกท่าน

เขาถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ครั้นรถจอดลงหน้าบ้านเอกวิโรจน์ บ้านของเพื่อนสาวที่เขาเข้าออกเป็นว่าเล่น แต่ตอนนี้เขากลับไม่อยากจะเหยียบเข้าไปที่สุด

"ทำหน้าให้มันดี ๆ ตาแบงค์" ผกาเอ็ดบุตรชายด้วยน้ำเสียงดุรู้สึกไม่ชอบใจที่บุตรชายทำหน้าซังกะตาย หากพ่อแม่ของเด็กสาวเห็นคงคิดว่าบุตรชายของเธอไม่เต็มใจรับผิดชอบลูกสาวของทั้งสอง

คนโดนดุไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ ลงจากรถไปเงียบ ๆ ทิ้งให้คนเป็นพ่อแม่ส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเอือมระอากับท่าทางของบุตรชาย

ก่อนจะพากันลงจากรถ..

"รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อแม่หนูส้ม อย่าคิดทำอะไรให้แม่กับพ่อขายหน้าเด็ดขาดเข้าใจไหม" ผกาเน้นย้ำกับบุตรชายด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้งในขณะที่กำลังพากันเดินเข้าไปในบ้าน

"แม่ย้ำกับผมเป็นร้อยรอบแล้วครับ" แบงค์เอ่ยออกมาอย่างอ่อนใจพลางปรายตามองผู้เป็นแม่ เพราะตั้งแต่ออกจากบ้านมาท่านก็เอาแต่ย้ำเรื่องนี้

กลัวเหลือเกินกลัวว่าวะเสียหน้าไม่คิดจะถามเขาเลยสักนิดว่ารู้สึกอย่างไรมีความสุขไหมกับการตัดสินใจของพวกท่าน

ทว่าวินาทีต่อมาเขาก็ต้องปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อเห็นพ่อกับแม่ของเพื่อนสาวเดินออกมา ก่อนยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท "สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า"

"สวัสดีจ้ะ" อัปสรพยักหน้ารับน้อย ๆ ก่อนทั้งสองจะเอ่ยทักทายพ่อแม่ของเด็กหนุ่มที่มีอายุมากกว่าสองสามปีต่อ "คุณผกา คุณวินิจสวัสดีค่ะ"

"สวสดีครับพี่ผกา พี่วินิจ" ตามด้วยอภิสิทธ์ที่กล่าวทักทายไม่คิดรับไหว้แบงค์สักนิดเพราะเขายังรู้สึกเคืองที่เด็กหนุ่มทำบุตรสาวท้องมันเหมือนเป็นการไม่ให้เกียรติครอบครัวของเขา

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีครับ"

ผกากับวินิจพยักหน้ารับน้อย ๆ จากนั้นก็เดินตามทั้งสองเข้าไปยังห้องโถงโดยมีแบงค์เดินตามหลังไปเงียบ ๆ เท้าใหญ่ชะงักเล็กน้อยในวินาทีที่เห็นเพื่อนสาวอย่างส้มนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงเพียงเห็นหน้าเธอก็นึกโกรธเป็นอย่างมาก

"บะ..แบงค์" ขณะที่ส้มนั้นถึงกับตาเบิกกว้างผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ มองหน้าเพื่อนชายด้วยแววตาสั่นไหวพอ ๆ กับหัวใจที่กระหน่ำเต้นราวกับกลองชุด สมองเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามว่านี่มันเรื่องอะไรกันทำไมเพื่อนชายกับพ่อแม่ของเขาถึงมาโผล่นี่ได้

ทำไมพ่อกับแม่ไม่เห็นบอกอะไรเลยว่าครอบครัวเพื่อนชายจะมาที่บ้านเพียงโทรตามให้เธอกลับมาบ้านด่วนบอกว่ามีธุระสำคัญจะคุยด้วย

ชักหวั่นใจขึ้นมาแล้วสิ หวังว่าที่พวกท่านมามันจะไม่ใช่เรื่องที่กำลังคิดนะ

"สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า" เธอพยายามเก็บอาการมากมายเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเคลือบรอยยิ้มยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองที่เดินเข้ามาอย่างนอบน้อม ทว่าสายตากลับมองผ่านไปยังเพื่อนชายที่อยู่ด้านหลัง

เหมือนมีกระแสไฟแล่นเข้าสู่หัวใจจนเจ็บแปลบเมื่อสบสายตาของเพื่อนชายที่มันดูเย็นชา และว่างเปล่าจนน่าใจหายทั้งที่เมื่อก่อนมันเต็มไปด้วยความอบอุ่น อ่อนโยนยามที่มองมายังเธอ

"สวัสดีจ้ะหนูส้ม" เสียงของผกาดังขึ้นทำให้เธอรีบสลัดความรู้สึกเศร้าออก แล้วเลื่อนสายตามองท่านพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ ขณะที่ในใจได้แต่ภาวนาขอให้ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่เธอกำลังกังวล

"หนูเป็นยังไงบ้างจ๊ะ ได้ไปให้หมอตรวจดูรึยังเรื่องตั้งครรภ์"

ทว่าคำพูดต่อมาของผกาทำให้เธอแทบล้มทั้งยืนหน้าเหวอตาเบิกกว้าง รีบเลื่อนสายตามองหน้าเพื่อนชายอีกครั้งเชิงตั้งคำถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมพวกท่านทั้งสองถึงรู้เรื่องที่เธอท้อง หากให้เดาพวกท่านคงจะรู้ด้วยว่าใครคือพ่อของเด็กไม่อย่างนั้นคงไม่พากันมาที่บ้าน

แต่เพื่อนชายกลับเมินหน้าหนีไปทางอื่นราวกับว่าไม่เห็นยิ่งทำให้ภายในใจของเธอมันร้อนรนหนักกว่าเดิม อยากจะถามไถ่และพูดคุยกับเพื่อนชายให้รู้เรื่องเสียเดี๋ยวนี้แต่ก็อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่

"เชิญนั่งก่อนดีกว่าค่ะ แล้วค่อยคุยกัน" อัปสรเอ่ยแทรกขึ้นจึงทำให้ส้มต้องละสายตาจากเพื่อนชาย แล้วหย่อนก้นนั่งเหมือนเดิม โดยมีพ่อแม่เดินเข้ามานั่งบนโซฟาตัวข้าง ๆ วินิจกับผกานั่งอีกตัวที่ถัดจากพ่อแม่ของเธอ ส่วนแบงค์นั่งอีกตัวที่ตรงข้ามกับเธอทำให้ต้องเผชิญหน้ากันจัง ๆ

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะไม่รู้สึกอึดอัดขนาดนี้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว แบงค์เพื่อนชายคนดีคนเดิมของเธอไม่มีอีกแล้ว ที่เธอเห็นเวลานี้มีเพียงผู้ชายเย็นชา

"งั้นเข้าประเด็นเลยนะครับ" ทันทีที่ทุกคนนั่งกันเรียบร้อยวินิจก็เปิดประเด็นคุยโดยไม่รีรอ "ที่ผมกับภรรยามาวันนี้จะมาคุยเรื่องหนูส้มกับลูกชายเราครับ ผมต้องขอโทษแทนลูกชายด้วยนะครับที่ทำอะไรไม่ให้เกียรติครอบครัวคุณอภิสิทธิ์"

"ดิฉันกับสามีต้องขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ๆ นะคะ" ผกาเอ่ยเสริมเมื่ออีกฝั่งยังมีท่าทีนิ่งเฉย ใบหน้าเคร่งขรึมบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากขนาดไหน ก่อนจะแอบส่งสายตาให้บุตรชายที่นั่งหัวโด่อยู่

"ผมขอโทษคุณลุง คุณป้านะครับกับเรื่องที่เกิดขึ้น" แบงค์ยกมือไหว้ขอโทษอย่างรู้งาน แต่ไม่คิดจะเอ่ยอะไรนอกเหนือจากนั้นไม่คิดจะพูดแสดงความรับผิดชอบใด ๆ ทั้งสิ้น

"ขอโทษแล้วมันแก้ปัญหาได้ไหม เธอลองบอกมาสิว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้" แน่นอนว่าสร้างความไม่พอใจให้กับอภิสิทธิ์เป็นอย่างมากย้อนถามไปด้วยน้ำเสียงเหี้ยม สายตาจ้องมองหน้าเด็กหนุ่มอย่างเอาเรื่อง

"ผะ.."

"ทางเราจะรับผิดชอบโดยการให้เด็ก ๆ แต่งงานกันค่ะ จะได้ไม่มีใครเอาไปนินทาเสีย ๆ หาย ๆ ได้ วันนี้ที่มาก็เพื่อมาคุยเรื่องนี้แหละค่ะ" ไม่ทันที่แบงค์จะได้ตอบอะไรผกาก็ชิงพูดเสียก่อนเพราะเกรงว่าบุตรชายจะพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดออกไปจนทำให้เธออดได้เด็กสาวเป็นลูกสะใภ้

แบงค์ได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปมมองหน้าผู้เป็นแม่ด้วยแววตาอ่อน หากไม่ติดว่ากลัวท่านจะตัดแม่ตัดลูกเขาอยากจะตะโกนออกไปเหลือเกินว่าไม่แต่งเด็ดขาดจะขอรับผิดชอบเรื่องลูกเท่านั้น

มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดนูนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ในกายเอาไว้ฝืนพยักหน้ารับคำพูดท่านด้วยความจำใจ "ใช่ครับ ผมจะรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับส้ม"

"ก็ดีที่กล้าทำก็กล้ารับผิดชอบ" อภิสิทธิ์พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจเพราะถือว่าเป็นการแก้ปัญหาที่ดีมากทีเดียว เช่นเดียวกับอัปสรที่กระอิ่มยิ้มในใจในที่สุดเธอก็ได้เด็กหนุ่มมาเป็นลูกเขยสมดั่งใจแล้ว

หากรู้แต่แรกวาพ่อของลูกในท้องบุตรสาวเป็นเขาก็คงไม่ดุด่าหรอก

คงจะมีแต่ส้มที่ยังคงอึ้ง และปรับอารมณ์ไม่ทันกับเรื่องที่เกิดขึ้น มองหน้าเพื่อนชายด้วยความรู้สึกหลากหลายบอกตามตรงว่าเธองงไปหมดแล้ว เมื่อวานเขายังบอกอยู่เลยว่าขอให้เก็บเรื่องที่เขาเป็นพ่อของลูกเป็นความลับก่อน ทว่าเพียงชั่วข้ามคืนเขากลับพาพ่อแม่มาพูดเรื่องแต่งงาน

เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ ไหนจะพ่อแม่เธออีกที่ไม่มีท่าทีตกลงใจเลยสักนิดกับการรู้ว่าเธอท้องกับเพื่อนชาย

"ถ้าอย่างนั้นดิฉันจะไปหากฤษ์แต่งงานให้เร็วที่สุดนะคะ หากปล่อยไว้นานเดี๋ยวหนูส้มจะท้องโตซะก่อน" ผกาเอ่ยขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเปิดทางให้ไม่ได้คัดค้านใด ๆ

"โอเคค่ะ" อัปสรตอบรับโดยไม่ต้องคิด และไม่คิดจะถามความเห็นบุตรสาวสักนิด ส้มได้แต่นั่งหน้าเหวอเพราะยังอึน ๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้น

ขณะที่แบงค์เองก็ไม่คิดเอ่ยอะไรปล่อยให้พวกผู้ใหญ่คุยกันตามสบายถึงยังไงเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว ซึ่งมันคงสมใจผู้หญิงที่นั่งตรงหน้าเขาแล้ว

ผู้หญิงที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของเขา..

ดวงตาคมกริบฉายแววแข็งกร้าวในทันตาเพียงคิดว่าเธอตลบหลังเขา มองสบสายตาเพื่อนทรยศที่จ้องมองมาเขม็งไม่เหลือความรู้สึกดี ๆ ให้สักนิด

แน่นอนว่าส้มรับรู้ได้ว่าหลังจากนี้ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่อย่างน้อยเธอก็ขอถามถึงสิ่งที่สงสัย และขอรักษาความสัมพันธ์อันดีนี้ให้ถึงที่สุดจึงตัดสินใจเอ่ยกับเพื่อนชาย "แบงค์ออกไปคุยกับส้มหน่อยได้ไหม"

แบงค์ไม่พูดอะไรตอบรับโดยการลุกเดินออกไปเงียบ ๆ ส้มจึงรีบบอกกล่าวกับผู้ใหญ่ทั้งสี่ว่าขอออกไปคุยกับแบงค์

จากนั้นก็รีบเดินตามเพื่อนชายออกไป