บทที่ 9 ตัดสัมพันธ์

"มีอะไรก็ว่ามา" ทันทีที่เดินมาถึงลานสนามหญ้าหน้าบ้านแบงค์ก็ถามไถ่ขึ้นทั้งที่ไม่หันไปมองหน้าคนที่ดินตามหลังมาสักนิด เขาไม่อยากเห็นหน้าเพื่อนสาวตอนนี้เกรงว่าจะข่มอารมณ์ไม่อยู่แล้วเผลอทำอะไรรุนแรงไป

"ส้มขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น ส้มมันสะเพร่าเองทำให้แบงค์ต้องมาเดือดร้อนด้วย แบงค์คงโกรธส้มมากสินะ" ส้มไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เพื่อนชายจะทำหน้ายังไงพยายามกักเก็บความเสียใจเอาไว้เปล่งเสียงพูดไปอย่างแผ่วเบา หวังว่าคำขอโทษจากเธอมันจะสามารถเรียกความรู้สึกของเพื่อนชายกลับมาได้บ้าง

แต่เธอก็ต้องผิดหวังเพราะเขาไม่แม้แต่จะตอบอะไรกลับมายืนนิ่งราวกับหิน มือทั้งสองกำแน่นจนเส้นเลือดนูนคงกำลังข่มอารมณ์บางอย่างอยู่เพราะเพื่อนชายมักกำหมัดแน่นทุกครั้งที่โกรธ หรือต้องข่มอารมณ์ต่าง ๆ ไว้

บอกตามตรงว่าเจอแบบนี้ก็แอบหวั่นใจเหมือนกันเธอเคยเห็นมาแล้วว่าเวลาเพื่อนชายโกรธมันน่ากลัวขนาดไหน

ทว่าหากไม่ใช้โอกาสนี้คุยกันให้เข้าใจเกรงว่าหลังจากนี้จะไม่ได้คุยดี ๆ กันอีกแล้วจึงรวบรวมความกล้า แล้วเดินอ้อมไปยืนเผชิญหน้ากับเขา เอ่ยไปด้วยใบหน้าเศร้า "มีอะไร หรือรู้สึกอะไรแบงค์ช่วยพูดกับส้มตรง ๆ ได้ไหม อย่าทำเย็นชาแบบนี้เลยส้มรู้สึกไม่ดี"

"ฉันกับเธอมีอะไรต้องคุยกันอีกเหรอ ทุกอย่างมันเป็นไปตามที่เธอต้องการแล้วไม่ใช่เหรอจะอะไรอีก" แบงค์หลับตาพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ แล้วปรือตาขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

จ้องมองหน้าอดีตเพื่อนสนิทด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึกใด ๆ แม้แต่สรรพนามที่ใช้เรียกแทนตัวเองและเธอก็ดูเหินห่าง

"ส้มขอโทษส้มไม่รู้จริง ๆ ว่าเรื่องมันจะเลยเถิดมาขนาดนี้ แบงค์อย่าโกรธส้มเลย อย่าทำตัวเหินห่าง หรือเฉยชากับส้มแบบนี้สิ" ทุกสิ่งทุกอย่างที่เพื่อนชายพูดหรือแสดงออกมาทำเอาคนฟังเจ็บจี๊ดในอก มองสบสายตาว่างเปล่าด้วยแววตาไหวระริก ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ

การแอบรักว่าเจ็บแล้ว แต่การเห็นคนที่แอบรักเมินเฉยต่อกันมันเจ็บยิ่งกว่า เธอรับไม่ได้จริง ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น

"เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่ไหมแบงค์ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมใช่ไหมแบงค์" เปล่งเสียงสั่นเครือถามไปส่งสายตาเว้าวอนร่างสูงตรงหน้าสุดฤทธิ์ มือเรียวเอื้อมไปจับมือเขามากอบกุมไว้หลวม ๆ

"มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว หากอยากเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมก็ไปบอกพ่อแม่เธอกับพ่อแม่ฉันให้ล้มเลิกเรื่องแต่งงานสิ ทำได้ไหมส้ม"

ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับยิ่งทำให้เธอเจ็บหนักกว่าเดิมน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ค่อย ๆ รินไหลออกจากตาหยดเผาะลงบนพวงแก้ม มองหน้าเพื่อนชายอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เคยแสนดี และมีเหตุผลมากจะกลายเป็นคนแบบนี้ได้

เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกอย่างแต่เขาไม่เคยนึกถึงข้อนี้เลย ไม่เคยถามว่าเธอรู้ยังไง ไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะโดนพ่อแม่ด่าไหมนึกถึงแต่ตัวเอง

ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าเขาจะเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้หากเธอตั้งใจให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นก็ว่าไปอย่าง

"แล้วแบงค์เคยรู้บ้างไหมว่าส้มต้องเจออะไรบ้างกับเรื่องที่เกิดขึ้น คิดว่าส้มอยากให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นรึไง" สุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหวตอกกลับเพื่อนชายอย่างเหลืออด หวังว่าเขาจะคิดอะไรได้บ้าง

ทว่าสำหรับแบงค์แล้วต่อให้เธอพูดยังไงก็ไม่สามารถลบความคิดที่ว่าเธอตลบหลังเขาได้แล้ว เขาปักใจเชื่อไปร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

"ถ้าไม่ได้จากนี้ไปฉันกับเธอก็ไม่ใช่เพื่อนกัน เราจะเป็นแค่คนแปลกหน้ากันเท่านั้น" เขาเค้นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันกดเสียงพูดอย่างไร้เยื่อใย ว่าจบก็สะบัดมือออกจากการจับกุมของหญิงสาว แล้วเดินตัวปลิวกลับเข้าไปในบ้านไม่สนใจอีกคนที่ยืนร้องไห้สักนิด

"อึก.." ส้มใช้มือขยำชายกระโปรงชุดเดรสแน่นจนมือสั่นพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังรินไหลลงมาด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ

สำหรับเพื่อนชายแล้วความสัมพันธ์อันดีที่มีมายาวนานคงไม่มีความหมายอะไรเลยเขาถึงตัดได้อย่างง่ายดายแบบนี้ ความรักและสิ่งดี ๆ ที่เธอคอยทำให้เขามาตลอดมันไม่เคยแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของเขาบ้างเลยหรือยังไงกัน

ทว่าต่อจากนี้ไม่ว่าจะเสียใจยังไงเธอก็คงต้องทำใจยอมรับให้ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป เดินไปตามเส้นทางที่พ่อแม่ขีดไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้

.

.

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเวลาก็ล่วงเลยมาหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ การแต่งงานของส้มกับแบงค์จะถูกจัดขึ้นในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าตามฤกษ์ที่ผกาได้ไปดูมา ทุกฝ่ายดูเหมือนจะแฮปปี้มากยกเว้นเจ้าบ่าวเจ้าสาวอย่างส้มกับแบงค์ที่ยิ่งเข้าใกล้วันแต่งงานเท่าไรก็ยิ่งทุกข์ใจ

ส้มถูกพ่อแม่กักบริเวณให้อยู่ในบ้านทุกวัน จะออกไปไหนต้องมีคนคอยติดตามเพราะผู้เป็นแม่กลัวว่าเธอจะหนีงานแต่ง อีกทั้งยังหวงลูกในท้องของเธอด้วยกลัวว่าเธอจะซุ่มซ่ามจนแท้งหลังจากได้รู้ว่าใครคือพ่อของลูก

มันช่างหน้าขำสิ้นดี สมมุติว่าเธอท้องกับผู้ชายที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแม่ของเธอคงจะไม่ชอบถึงขั้นไล่ให้เธอไปเอาออกด้วยซ้ำมั้ง

"แต่งตัวรึยังส้ม เดี๋ยวตาแบงค์จะมารับไปลองชุดแต่งงาน" เสียงของผู้เป็นแม่ดังทบโสตประสาททำให้ส้มที่นั่งเหม่อลอยอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งสะดุ้งหลุดจากภวังค์

เธอลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนเอี่ยวหน้าตอบผู้เป็นแม่ที่ยืนชะเง้อคอมองอยู่หลังประตูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เสร็จแล้วค่ะ"

"ดีมาก เสร็จแล้วก็ลงไปนั่งรอเขาด้านล่าง" อัปสรยกยิ้มอย่างพึงพอใจที่บุตรสาวไม่หือไม่อือ ว่าจบก็เดินจากไปทิ้งให้ส้มนั่งถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่ารู้สึกเหนื่อยกับชีวิตเหลือเกิน

ทุกวันนี้เธอก็ไม่ต่างอะไรจากหุ่นยนต์ที่ถูกพ่อแม่ชักนำ

พวกท่านจัดการและคิดทุกอย่างแทนเธอไปหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องแต่งงาน ไม่เว้นแม้แต่ติดต่อกับเพื่อนชายเรื่องการลองชุดแต่งงาน และอีกสารพัดเรื่อง

เพราะหลังจากเพื่อนชายตัดความเป็นเพื่อนกันในวันนั้นเธอกับเขาก็ไม่ได้พบเจอ หรือติดต่อกันอีกเลยทุกเรื่องจะผ่านทางแม่ของเธอกับแม่ของเขาหมด

การเจอกันวันนี้ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงอีกบอกตามตรงว่าเธอไม่ดีใจเลยสักนิด แค่นึกถึงสีหน้าท่าทางของเพื่อนชายในวันนั้นก็อึดอัดตั้งไว้แล้ว แต่ก็นั่นแหละถึงไม่อยากเจอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

เธอถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะคว้ากระเป๋าขึ้นสะพายไหล่ แล้วเดินลงไปยังชั้นล่างเพื่อรอเพื่อนชายมารับตามคำบอกกล่าวของผู้เป็นแม่

เท้าเล็กพลันชะงักเล็กน้อยครั้นเดินมาถึงห้องโถงแล้วพบว่าเพื่อนชายนั่งคุยอยู่กับแม่

หัวใจดวงน้อย ๆ สั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้เกิดอาการเกร็งฉับพลันจนต้องใช้มือกำสายสะพายกระเป๋าแน่นในตอนที่ดวงตาคมกริบของเพื่อนชายตวัดมองมายังเธอ

ภายในแววตามันเต็มไปด้วยความเย็นชาคนถูกมองอย่างเธอถึงกับหนาวไปถึงขั้วหัวใจ อาการปวดหนึบในหัวใจเริ่มกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง

"น้องมาแล้วจ้ะ" อัปสรเอ่ยขึ้นเมื่อหันไปเห็นบุตรสาว ซึ่งแบงค์ก็พยักหน้ารับด้วยใบหน้าเคลือบรอยยิ้ม ก่อนหยัดกายลุกขึ้นยืน

"งั้นผมไปก่อนนะครับ" บอกกล่าวกับท่าน แล้วหันไปเอ่ยกับหญิงสาวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเพราะอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ "ไปกันเถอะ"

ส้มเพียงพยักหน้ารับแล้วเดินตามเพื่อนชายออกไปจากบ้านโดยไม่คิดพูดจากับผู้เป็นแม่สักนิด เธอมองรถสปอร์ตคันหรูที่จองอยู่หน้าบ้านด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยว

เมื่อก่อนมันเคยเป็นรถที่เธอชอบนั่งมากที่สุดชอบให้เพื่อนชายพาซิงไปเที่ยวเพราะได้ใช้เวลาร่วมกับเขา แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้วมันมีแต่ความรู้สึกอึดอัด

"จะขึ้นรถได้รึยัง หรือต้องให้อันเชิญ" ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เธอยืนเหม่อลอยกระทั่งเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นทำให้เธอได้สติ รีบกุลีกุจอขึ้นไปนั่งบนรถด้วยความเร็วแม้ในใจกำลังนึกเสียใจกับคำพูดแดกดันของเพื่อนชาย

ต่อมน้ำตาพานจะแตกเสียให้ได้จึงต้องเบือนหน้ามองออกไปนอกกระจกรถ จิกเล็บลงบนอุ้งมือแน่นข่มไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

เธอไม่ได้อยากอ่อนแอแบบนี้เลยแต่ไม่รู้ทำไมถึงอ่อนไหวง่ายนัก อะไรกระทบจิตใจหน่อยก็จะร้องไห้อย่างเดียวทั้งที่เมื่อก่อนเธอเข็มแข็งกว่านี้

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบแบงค์ไม่คิดจะคุยกับคนข้าง ๆ ไม่แม้แต่จะชายตามอง สร้างความอึดอัดให้อีกคนไม่น้อย หากทำได้เธออยากจะหายไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอดเพราะยิ่งคิดถึงเรื่องราววันเก่าที่เธอกับเขาเคยนั่งรถเที่ยวด้วยกันอย่างมีความสุข มีแต่เสียงหัวเราะและรอยยิ้มก็ยิ่งตอกย้ำให้รู้สึกเจ็บ

ช่างน่าเสียดายที่หลังจากนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว..

@ร้านสวีทเวดดิ้งเดย์

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงรถสปอร์ตคันหรูก็เคลื่อนตัวมาจอดลงหน้าร้านชุดแต่งงานชื่อดังย่านใจกลางเมืองส้มลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปเปิดประตูเพื่อลงจากรถไม่รอให้อีกคนพูดจากระแทกแดกดันอีก

"เธอเข้าไปลองชุดคนเดียวแล้วกัน ส่วนฉันมีการมีงานต้องทำไม่มีเวลาว่างมาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้" ทว่าในตอนที่กำลังก้าวขาลงจากรถเธอก็ต้องชะงักดังกึกกับประโยคบอกกล่าวไร้เยื่อใยของคนที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับ หันกลับไปมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาไหวระริก

สำหรับเขาแล้วการแต่งงานในครั้งนี้มันคงเป็นเรื่องที่แย่ และไร้สาระมากสินะ ข้อนี้เธอพอเข้าใจแต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมเพื่อนชายถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ พูดจาออกมาแต่ละคำไม่นึกถึงใจคนฟังสักนิดว่ารู้สึกยังไงทั้งที่เมื่อก่อนเขาเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกคนรอบข้างมาก จะทำอะไรก็นึกถึงจิตใจคนอื่นก่อนเสมอ

"อ๋อ..แล้วก็อย่าปากโป้งเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อแม่ฉันอีกล่ะ" แบงค์มองสบแววตาไหวระริกของหญิงสาวนิ่ง ๆ นานนับนาที ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงดุเมื่อเธอเอาแต่มองหน้าเขาไม่ตอบโต้อะไร

ความจริงเขาไม่ได้มีธุระที่ไหนหรอก เรื่องงานผู้เป็นแม่ก็สั่งให้หยุดเพื่อมาลองชุดแต่งงานโดยเฉพาะ แต่การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่บังคับเขาไม่จำเป็นจะต้องให้ความสำคัญแค่ทำให้มันเสร็จ ๆ ไปตามหน้าที่

ส้มไม่ได้ตอบอะไรกลับเช่นเดิมรีบก้าวลงจากรถก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา แต่สุดท้ายเธอก็กลั้นมันไม่ไหวอยู่ดีเมื่อได้ยินเสียงรถเพื่อนชายแล่นออกไป เขาไม่มีแม่แต่เยื่อใยให้กัน

เป็นแบบนี้เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนอยู่กับเขาได้นานแค่ไหน