Masukเวลา 20.15 น. สี่หนุ่มสุดฮอตของคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็มาอยู่พร้อมหน้ากันที่โซนวีไอพีของผับแห่งหนึ่ง ข้างกายของแต่ละคนมีหญิงสาวที่พวกเขาชวนมาเที่ยวด้วยกัน
โต๊ะด้านหน้ามีขวดเหล้า น้ำแข็ง โซดา และกับแกล้มตั้งวางเต็มพื้นที่ สาวสวยข้างกายก็คอยเติมเหล้าเมื่อดื่มหมดแก้ว
“ไอ้เตอร์ ตอนเย็นกูเห็นมีเด็กนั่งรถไปกับมึง เธอเป็นใครวะ” มาร์ค หนึ่งในเพื่อนสนิทของพัตเตอร์เอ่ยถามด้วยความอยากรู้
“หรือว่ามึงเปลี่ยนไปแอ๊วเด็กต่ำกว่าสิบแปด” ไรอันจ้องหน้าพัตเตอร์รอฟังคำตอบ
“ถ้ามันจริง ขาอีกข้างของมึงไปอยู่ในคุกแล้วนะเว้ย” เจย์พูดเสริม
“แต่ละตัว มองกูดี ๆ กันทั้งนั้น”
พัตเตอร์ส่ายหน้า พลางหยิบแก้วเหล้ามากระดกน้ำสีอำพันลงคอไปหลายอึก พลันทำให้เพื่อนทั้งสามที่รอฟังลุ้นไปตาม ๆ กัน
ไรอันอดใจไม่ได้ เอ่ยถาม “มึงก็ตอบมาดิวะ จะว่าน้องสาวก็ไม่น่าใช่ พ่อกับแม่มึงมีแค่ลูกแฝด”
พัตเตอร์มีพี่น้องฝาแฝดเป็นผู้หญิง ชื่อว่ามายู เรียนอยู่ปี 2 คณะบริหารธุรกิจ พวกเขาจึงเดาว่าไม่น่าจะใช่ญาติพี่น้องกัน
“นั่นน้องกูเอง แต่ว่าเป็นลูกของเพื่อนแม่”
“ลูกของเพื่อนแม่ ก็ไม่ได้เป็นน้องจริง ๆ ดิวะ แบบนี้กูก็เครมได้ดิ” ไรอันพูดหยอก พลางรอดูปฏิกิริยาของพัตเตอร์ว่ามีสีหน้าเช่นไร
“เครมบ้านป้ามึงดิ แม่ของพวกกูสนิทกัน ไอติมก็เหมือนน้องของกูคนหนึ่ง พวกมึงห้ามคิดเกินเลยเด็ดขาด”
“แหย่นิดแหย่หน่อยไม่ได้เลยนะมึง ไหนบอกแค่น้อง พูดแค่นี้ทำเป็นหวง” ไรอันพูดสวน
“ไม่ได้หวง แต่น้องมันยังเด็ก ปล่อยให้ไปมีอนาคตที่ดีจะดีกว่า สรุปพวกมึงจะแดกไหมเหล้าอะ ถ้าไม่แดกกูจะได้กลับ”
“แดกดิวะ มา ๆ ชน…”
“น้องมะปราง เอาใจไอ้เตอร์มันหน่อยนะครับ วันนี้เมนส์มันท่าจะมา เลยอารมณ์ไม่ค่อยดี” มาร์คบอกกับสาวสวยในชุดวาบหวิว ซึ่งเป็นนักศึกษารุ่นน้องที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เพียงแค่ต่างกันที่คณะ
“พี่พัตเตอร์ มะปรางดื่มเป็นเพื่อนนะคะ”
มะปรางเลื่อนแก้วไปชนกับแก้วเหล้าในมือของพัตเตอร์ พลางส่งสายตาเย้ายวน จ้องเข้าไปในดวงตาคมด้วยความหลงใหล และชอบหนุ่มหล่อคนนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว คืนนี้ดันโชคดีที่เพื่อนของเขาชวนเธอมานั่งดื่มด้วย
ในขณะที่แต่ละคนกำลังดื่มกันอย่างสนุก สาวสวยก็พากันลุกเต้นประกอบจังหวะเบสมัน ๆ โทรศัพท์ของพัตเตอร์ก็สั่นระรัวในกระเป๋ากางเกงจนรู้สึกได้
มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาดู พบว่าคนที่โทรเข้ามาคือหญิงสาวที่เขาขับรถไปส่งถึงบ้านเมื่อหัวค่ำ จึงออกไปรับสายที่ห้องน้ำ
“ยังไม่นอนอีกเหรอ”
(ยังเที่ยวอยู่เหรอคะ)
“อือ มีอะไร ถึงได้โทรมาดึก ๆ”
(ตัวเองคุยสายเป็นเพื่อนเค้าหน่อยสิ เค้านอนไม่หลับ)
“ไปทำอะไรมาถึงนอนไม่หลับ หรือว่ากินกาแฟ”
(เปล่า คือเพื่อนเค้าชวนดูหนังผี แล้วมันน่ากลัวมาก ภาพติดตาจนเค้าไม่กล้านอน นึกขึ้นได้ว่ามีเบอร์ตัวเอง ก็เลยโทรหา)
“เฮ้อ ยัยเตี้ยเอ๊ย ถ้ากลัวแล้วทำไมไม่ปฏิเสธเพื่อนไปล่ะ ลำบากพี่อีกละ”
(เค้ารบกวนตัวเองใช่ไหม ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร คืนนี้คงต้องเปิดไฟและหาอะไรดูเพื่อให้ลืมภาพพวกนั้น เดี๋ยวถ้าง่วงมาก ๆ ก็คงจะนอนได้เอง ตัวเองเที่ยวกับเพื่อนต่อเถอะ)
ไม่คิดว่าโตแล้วจะพูดเก่งขนาดนี้ พลันทำให้เขารู้สึกเอ็นดู และหักห้ามความอยากไม่ไปต่อกับสาวรุ่นน้องที่ชื่อมะปราง ซึ่งกะว่าจะเปิดห้องอยู่ด้วยกันสักชั่วโมงตามประสาผู้ชายโสด
“รอสักยี่สิบนาทีได้ไหม กลับถึงห้องแล้วจะโทรหา”
(เค้าไม่ได้รบกวนจริง ๆ ใช่ไหม ตัวเองคงกำลังสนุกกับเพื่อน ๆ อยู่แน่เลย)
“ไม่หรอก กำลังจะกลับอยู่พอดี”
(งั้นเค้าจะรอรับสายนะ ขับรถกลับดี ๆ นะคะ)
“อือ”
พัตเตอร์วางสายจากคนตัวเล็กที่โทรมาอ้อนเหมือนเด็กเพราะนอนไม่หลับ ก่อนจะกลับเข้าไปหาเพื่อน ย่อตัวลงนั่งโซฟาตัวเดิม
“กูกลับก่อนนะ”
“เฮ้ย จะรีบไปไหนวะ”
“นั่นดิ นี่มันเพิ่งจะสี่ทุ่มเอง”
“แม่งแปลกว่ะ”
“กูมีธุระด่วน เอาไว้วันหลังค่อยนัดกันใหม่”
พัตเตอร์หยิบแก้วเหล้าที่มะปรางเพิ่งจะชงให้ยื่นออกไปชนแก้วของทุกคน ก่อนจะกระดกดื่มจนหมดแก้ว แล้วลุกออกไปทันที
พวกเธอนำทุกอย่างมาจัดวางไว้บนโต๊ะ แล้วมานั่งรวมตัวกัน หยิบแก้วน้ำสีอำพันของตัวเองยื่นออกไปชนแก้ว“แฮปปีเบิร์ดเดย์นะไอติม กูขอให้มึงมีความสุข”“ขอให้เรื่องเลวร้ายผ่านพ้นไป ต่อจากนี้มีแต่เรื่องดี ๆ ผ่านเข้ามา”“ขอให้มึงสวย ๆ รวย ๆ มีผู้หน้าตาดีเข้ามาดามใจ”“ขอบใจพวกมึงมากเลยนะ ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อน แล้วจัดงานวันเกิดให้”“มา ๆ พักเรื่องดรามา แล้วมาหมดแก้วกัน”สี่สาวจับแก้วเหล้าจรดริมฝีปากสวย เผยอปากกลืนน้ำเมาลงคอจนหมด ก่อนจะพากันชงแก้วใหม่ ระหว่างนี้ก็มีการพูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทำให้ไอติมกลับมาสดใสร่าเริงอีกครั้ง แม้ว่าใบหน้าจะยังเศร้าและดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักขณะที่เพื่อนของเธอถือเค้กเข้ามาหา ห้องก็ถูกปิดไฟจนมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากเทียนหนึ่งเล่ม ด้านหน้ามีตัวเลข 20 ปักอยู่ด้วยหลังจากเพลงจบลง ไอติมก็หลับตาแล้วขอพรขอให้เธอทำใจได้ในเร็ววัน ต่อจากนี้จะขอโฟกัสแค่เรื่องเรียน และมีความสุขอยู่กับเพื่อนรักทั้งสามคน รวมถึงพ่อแม่ที่รักเธอมากที่สุด ซึ่งพวกท่านก็ได้โทรมาอวยพรให้เธอตั้งแต่เช้าตรู่เจ้าของวันเกิดค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนเป่าเทียนก็หยิบโทรศัพท์ขึ
พัตเตอร์โน้มใบหน้าลง ริมฝีปากของคนทั้งสองแทบจะแนบชิดกันอยู่รอมร่อ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงใจสั่นสะท้าน หลับตาลงแล้วยินยอมให้เขาจูบแต่โดยดีทว่าไอติมก็ตัดสินใจเอ่ยออกไป “ไม่”เขาจึงผละใบหน้าออก พร้อมกับปล่อยมือออกจากปลายคางของเธอ มุมปากกระตุกยิ้ม“หึ คิดว่าจะยอมอ้าขาให้พี่ เหมือนผู้หญิงพวกนั้นซะอีก”“จำเอาไว้เลยนะว่าพี่ไม่เคยคิดอะไรกับฉัน แล้วต่อไปก็ไม่ต้องคิดว่าฉันเป็นน้องสาวอีก เราสองคนไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน ฉันไม่เคยมีพี่ชายเลว ๆ แบบนี้”หัวใจของเธอกำลังถูกเหยียบย่ำด้วยคำว่าผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกปฏิเสธครั้งแรก ยังคิดว่าคงสารภาพรักเร็วไป อีกฝ่ายคงจะตั้งตัวไม่ทันหลังจากนั้นก็เห็นเขายืนใกล้ชิดกับผู้หญิงอีกคน แถมยังนัดกันออกไปดื่มเหล้าด้วยกันที่ผับ เธอก็ยังปลอบใจตัวเองว่าคงเป็นแค่เพื่อนกันแต่มาครั้งนี้ เธอได้ยินเต็มสองหู และเห็นเต็มสองตา เขากำลังนัดกับพริตตี้ไปมีอะไรกันและครั้งนี้ เขาก็เป็นคนมอบความเจ็บช้ำ แทนของขวัญวันเกิดให้ด้วยมือของเขาเองพัตเตอร์กัดกรามแน่น จ้องมองแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เอ่ยจบก็เดินหนีไป เธอคงจะเจ็บปวดและผิดหวังในตัวเขามาก คงไม่คิดว่าพี่ชายที่แสนดี จะกลายเป
“กรี๊ด…”“พี่พัตเตอร์สู้ ๆ”“อร้าย…”สาว ๆ ต่างลุกฮือเปล่งเสียงเชียร์ดังลั่นตลอดระยะทางคดเคี้ยว 3.2 กิโลเมตรที่รถขับผ่าน จนกระทั่งมาถึงเส้นชัย รถของพัตเตอร์ก็คว้าอันดับหนึ่งไปครองรถของเขาลดความเร็วลงก่อนจะจอดสนิท พัตเตอร์เปิดประตูก้าวลงจากรถ พริตตี้สาวสวยก็รีบเข้าไปกางร่มเพื่อบดบังแสงแดดที่ร้อนแรงไม่ต่างจากหนุ่มหล่อนักแข่งไอติมเห็นเต็มสองตาว่าพัตเตอร์ถอดหมวกกันน็อกออก ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้มจ้องพริตตี้สาวสวยคนนั้น ก่อนจะรับน้ำที่เธอยื่นให้มาเปิดดื่มดับความกระหาย แล้วพริตตี้ก็ยังหยิบผ้าเย็นออกมาซับเหงื่อบนใบหน้าหล่อ“เดี๋ยวกูมานะ” ไอติมบอกกับเพื่อน ก่อนจะลุกออกไปเธอเดินเลียบขอบสนาม เพื่อไปยังห้องพักของนักแข่ง ทว่ากลับโดนทีมงานห้ามเอาไว้“เข้าไม่ได้ครับ ข้างในเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล อนุญาตให้เฉพาะนักแข่งและทีมงานที่เกี่ยวข้องเท่านั้น”“หนูรู้จักนักแข่งที่อยู่ข้างในค่ะ พี่ช่วยเข้าไปแจ้งให้หน่อยได้ไหมคะ ว่าไอติมมาหา”“น้องอย่ามามุกนี้เลย คนที่มาต่างก็รู้จักคุณไรอันกับเพื่อน ๆ กันทั้งนั้น รีบออกไปซะ อย่าให้พี่ต้องเรียกคนมาลากออกไป”“ปล่อยเธอเข้ามา” เสียงของไรอันดังขึ้น ทีมงานของเขาจึงผละต
หลังจากวันหยุดยาวช่วงสิ้นปี นักศึกษาก็กลับมาเรียนกันอย่างคึกคัก ช่วงที่ผ่านมาไอติมไม่ได้ไปกินข้าวกับกลุ่มของพัตเตอร์อีก ทว่าเธอก็ยังไม่ได้ถอนตัวจากเรื่องตามจีบ เพียงแค่คิดว่าควรเว้นช่องว่างให้อีกฝ่ายได้หายใจคล่อง ไม่ทำตัวงอแงเหมือนเด็ก หรือคอยไปเกาะแกะเขาทุกเที่ยงวันเหมือนที่แล้วมาในยามว่างเธอก็ส่งข้อความไปหาเขาทุกวัน อีกฝ่ายก็ตอบกลับบ้างไม่ตอบบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ได้เมินเธอทุกครั้งหากวันไหนที่เขามากินข้าวที่โรงอาหาร เธอก็ยังซื้อน้ำและขนมไปให้พวกเขาตลอดขณะนั่งทำงานที่อาจารย์สั่งเอาไว้ก่อนจะเลิกเรียน พวกเธอก็พูดถึงเรื่องฉลองวันเกิดของไอติมที่ใกล้จะถึง ซึ่งตรงกับวันที่ 9 เดือนมกราคม ยังไม่ปิดภาคเรียนที่สอง เธอก็จะมีอายุครบยี่สิบปีก่อนเพื่อนทั้งสามคน“วันเสาร์นี้วันเกิดมึงหนิ เจ้าภาพจะพาไปฉลองที่ร้านไหนดี กูจะได้อดข้าวเที่ยงไว้รอกินเหล้าของมึง คิกคิก” แสนดีเอ่ยแซว พลางส่งเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง“ถ้ามึงไม่พูดขึ้น กูก็ลืมแล้วนะเนี่ย” เชียร์โพล่งขึ้นหน้าตาตื่น“อีเชียร์ มึงกล้าลืมแม้กระทั่งวันเกิดเพื่อนรักอย่างกูเลยเหรอ” ไอติมทำหน้าจริงจังเอ่ยถาม“กูล้อเล่นน่า เพื่อนรักอย่างพวกมึง กูไม่ลื
“โห เลือกของแพงเลยนะคะ แสดงว่าพี่คงจะชอบเธอมากจริง ๆ แต่หนูไม่รู้เลยว่าคนที่พี่ชอบจะมีรสนิยมแบบไหน กลัวว่าจะเลือกได้ไม่ถูกใจ”“ไม่เป็นไรครับ น้องไอติมเลือกได้เลย เอาแบบที่ชอบ ส่วนราคาพี่ไม่เกี่ยง”“พ่อบุญทุ่มมาก ใจป๋าแบบนี้สาว ๆ ชอบค่ะ”ไอติมคลี่ยิ้มให้พี่รหัสสายเปย์ ก่อนจะเดินดูนาฬิกาที่โชว์อยู่ในตู้กระจกใส มีหลากหลายแบรนด์ชั้นนำ ทว่าราคาค่อนข้างสูงไปสำหรับเธอ จนมาถึงแบรนด์ Tuder“พี่คะ มีรุ่นไหนแนะนำบ้างไหมคะ เอาเป็นสไตล์ผู้หญิง ราคาไม่ต้องสูงมาก”“พี่แนะนำเป็นสามรุ่นนี้เลยค่ะ”พนักงานของร้านหยิบนาฬิกาออกมาให้เชยชม พร้อมทั้งอธิบายคุณสมบัติของแต่ละรุ่นด้วยน้ำเสียงสุภาพแย้มยิ้ม จากนั้นหมอกก็หันมาถาม“ชอบรุ่นไหนครับ”“พี่หมอกเลือกเองดีไหมคะ”“พี่ให้ไอติมตัดสินใจได้เลย ในสายตาพี่มองว่าสวยทุกรุ่น แต่ถ้าจะให้ดีต้องเป็นรุ่นที่ผู้หญิงมองแล้วถูกใจดีกว่า”“แน่ใจเหรอคะว่าจะเอาตามความชอบของหนู”“ครับ”“หนูชอบเรือนนี้ค่ะ”เมื่อเขาให้สิทธิ์ในการตัดสินใจ ไอติมจึงชี้ไปยังเรือนที่สาม ซึ่งเป็นนาฬิกา Tudor รุ่น Black Bay 54 M79000-0001 ราคา 155,600 บาท ซึ่งมีราคาสูงกว่าอีกสองเรือนที่พนักงานแนะนำ ทว่าเ
บ่ายนี้อาจารย์ได้ยกคลาส เพื่อนของไอติมได้ชวนกันไปนั่งที่คาเฟเพื่อหาเบเกอรีและน้ำปั่นหวาน ๆ กิน ทว่าเธอเลือกปฏิเสธ เพื่อจะมาที่ห้องชมรมหุ่นยนต์ เพราะทุกวันพุธช่วงบ่ายสามโมง สี่หนุ่มสุดฮอตมักจะมาขลุกตัวกันอยู่ที่นี่ทว่าพอเปิดประตูเข้าไปกลับพบผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษารัดรูปยืนพิงผนัง โดยที่พัตเตอร์ยกมือข้างขวาขึ้นทาบผนัง ส่วนมืออีกข้างคีบบุหรี่ออกจากปาก แล้วพ่นกลุ่มควันสีขาวใกล้กับริมฝีปากสีกุหลาบแดงของเธอคนนั้น จนแทบจะแนบชิดกันอยู่แล้ว“ออกไปก่อน แล้วคืนนี้พี่จะไปหา” พัตเตอร์บอกกับมะปราง“ค่ะ”มะปรางส่งสายตาเย้ายวนให้พัตเตอร์ก่อนเดินออกมา ทว่าพอเดินผ่านไอติมกลับชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ ราวกับว่าเธอไปทำอะไรให้ไม่พอใจมาก่อน“พวกกูไปเข้าห้องน้ำนะเว้ย” ไรอันตบบ่าเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะพากันออกไปจากห้องทันทีตอนนี้ในห้องพักของชมรมเหลือกันอยู่แค่สองคน ไอติมจึงเอ่ยถามด้วยความรู้สึกจุกตรงกลางอกกับภาพบาดตาเมื่อครู่“ผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใครเหรอคะ”“แค่คนรู้จัก”“ถ้าแค่คนรู้จัก ทำไมต้องยืนใกล้กันขนาดนั้น”“เธอมาหาพี่มีอะไร คงไม่ได้แค่จะมายืนบ่นใช่ไหม พี่ไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ”“ขอโทษค่ะ เค้าแค่แวะมาหา







