ตอนที่ 4

กลับไปถึงเพนต์เฮาส์สุดหรูบนยอดตึกสูงระฟ้า พัตเตอร์เอนกายนั่งพิงหัวเตียง ก่อนจะต่อสายไปหาคนตัวเล็กที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะนอนคลุมโปงอยู่ในผ้าห่มเพราะกลัวผีอยู่หรือเปล่า

 (นึกว่าจะลืมเค้าซะแล้ว) 

“ยังไม่ง่วงอีกเหรอ”

 (เค้าก็รอรับสายของตัวเองไง อ้อ เค้าแอดเพื่อนในเฟซบุ๊กไปแล้วนะ เราเปลี่ยนไปคุยกันทางนั้นไหม) 

“หึ เตรียมตัวมาดีเชียวนะ”

 (คุยกันทางนั้นจะได้ไม่เปลืองตังไง) 

“กะจะคุยกับพี่ทั้งคืนหรือไง”

ยังไม่ทันได้รับคำตอบ ไอติมก็กดวางสายไปเสียก่อน เปลี่ยนเป็นวิดีโอคอลแบบเห็นหน้าเข้ามาแทน

 (ก็ถ้าไม่รบกวนแล้วตัวเองอยู่ไหว จะคุยกันทั้งคืนเค้าก็ไม่ติด คิกคิก) 

“ถ้านอนไม่ได้ ก็ขอให้คุณอามานอนเป็นเพื่อนสักคืนสิ”

 (โตจนป่านนี้แล้ว ใครจะยังนอนกับพ่อกับแม่อยู่อีกล่ะ เค้าก็ต้องนอนกับแฟนสิ) 

“แก่แดดอีกแล้วนะไอติม”

 (โอ๋ อย่างอนเค้าเลย เรื่องแบบนี้เค้าพูดกับตัวเองคนเดียว) 

“แน่ใจว่าไม่เคยพูดแบบนี้กับผู้ชายคนอื่น”

 (สาบานให้ฟ้าผ่าเลย) 

พัตเตอร์ถอนหายใจ ในเมื่อห้ามไม่ได้ แล้วเธอก็บอกเองว่าพูดกับเขาแค่คนเดียว จึงไม่ได้บ่นให้เป็นเรื่องใหญ่

“พูดกับพี่ไม่เป็นไร แต่ต่อหน้าคนอื่นต้องระวังคำพูดด้วยล่ะ”

 (รับทราบครับ) 

เธอเอ่ยเสียงหวาน คลี่ยิ้มจนตาหยี

ทั้งสองคุยกันจนเกือบถึงเที่ยงคืน เห็นว่าพัตเตอร์หาวไปหลายครั้ง ไอติมจึงปล่อยให้อีกฝ่ายพักผ่อน ซึ่งเธอก็คงนอนฝันหวานเช่นกันที่ได้คุยกันก่อนนอน

 (ขอบคุณนะที่คุยเป็นเพื่อนจนดึก) 

“เราก็รีบเข้านอนได้แล้ว เชื่อพี่นะว่าไม่มีอะไรหรอก”

 (ได้คุยกับตัวเองเค้าก็สบายใจแล้ว คืนนี้คงเปลี่ยนจากฝันเห็นผี เป็นฝันเห็นตัวเองแทน ยังไงก็ฝันดีนะคะ) 

“อือ ฝันดี”

หลังจากวางสายไอติมก็กรี๊ดแบบไม่มีเสียง หยิบหมอนมากอดเอาไว้แน่นด้วยความอิ่มเอมใจ

เรื่องดูหนังผีกับเพื่อนน่ะเรื่องจริง แต่ไม่ได้น่ากลัวจนนอนไม่ได้ แค่อยากลองหยั่งเชิงว่าเขาจะห่วงเที่ยว หรือเป็นห่วงเธอมากกว่า ทว่าอีกฝ่ายกลับเลือกที่จะกลับเพนต์เฮาส์เพื่อมาคุยสายเป็นเพื่อน

ไม่รู้ว่าเป็นการเข้าข้างตัวเองไหม ก็อาจจะใช่ ขอคิดในแง่ดีไว้ก่อน

และการได้คุยกันหนึ่งชั่วโมงกว่า ทำให้ไอติมรู้สึกดีมาก หวังว่าอีกฝ่ายจะยังโสดไปจนกว่าเธอจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

.

เข้าสู่ภาคเรียนที่สอง เป็นช่วงที่ไอติมจะต้องยื่นใบสมัครเข้าเรียนในระดับปริญญาตรีผ่านช่องทางออนไลน์ ซึ่งสถานศึกษาที่เธอสนใจและก็เป็นที่เดียวกับที่พัตเตอร์เรียนอยู่นั้น เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่ไม่ได้เข้าร่วมการสอบโดยใช้ข้อสอบกลาง หรือที่เรียกว่า TCAS แต่เป็นการรับตรง โดยมีการสอบภายในซึ่งมหาวิทยาลัยจัดขึ้นเอง รวมถึงดูผลเกรดเฉลี่ยตลอดห้าภาคเรียนที่ผ่านมา

เมื่อถึงวันสอบไอติมก็ตื่นนอนแต่เช้า ลุกไปอาบน้ำแต่งชุดนักเรียนพอดีตัว มัดผมหางม้า ผูกโบว์สีขาว หลังจากลงมากินข้าวต้มกุ้งที่ผู้เป็นแม่เตรียมเอาไว้ให้ พ่อของเธอก็ออกมาส่งขึ้นรถโดยสาร

“สู้ ๆ นะไอติม พ่อขอให้หนูสอบติดเหมือนที่ตั้งใจ”

“ขอบคุณมากค่ะพ่อ หนูไปก่อนนะคะ”

น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยตอบผู้เป็นพ่อ ใบหน้าคลี่ยิ้มสดใส ระหว่างนั่งรถเป็นระยะทางร้อยกว่ากิโลเมตรเพื่อเดินทางเข้าตัวเมือง เธอก็พลันรู้สึกประหม่าเล็กน้อย พอไปถึงสถานีขนส่งผู้โดยสาร พัตเตอร์ก็เป็นคนมารอรับ

ไอติมก้าวลงจากรถโดยสารก็รีบเดินเข้าไปหา มือของเธอเย็นเฉียบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยคราบเหงื่อ

“ตัวเอง เค้าตื่นเต้นมาก”

“ยังไงก็สอบผ่าน ไม่ต้องคิดมาก แล้วนี่กินข้าวมารึยัง”

“กินมาแล้วค่ะ เช้านี้แม่ทำข้าวต้มกุ้ง อ้อ เค้าเอามาฝากตัวเองด้วยนะ” หญิงสาวคลี่ยิ้มหวาน พลางยกกระเป๋าผ้าที่ด้านในมีกล่องใส่อาหารแบบเก็บความร้อนในมือขึ้น

ทั้งสองพากันเข้าไปนั่งในรถสปอร์ตคันหรู พัตเตอร์ก็สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย

ไปถึงลานจอดรถเขาก็หยิบกล่องอาหารที่ไอติมเตรียมมาจากบ้าน ลงจากรถก็เดินนำคนตัวเล็กไปนั่งม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ ก่อนจะเปิดฝาออกแล้วใช้ช้อนตักข้าวต้มกุ้งเข้าปาก

“อร่อยไหม”

“อืม คุณอาทำอาหารอร่อยทุกอย่าง ฝากขอบคุณท่านด้วย”

“โอเค เค้าจะบอกว่าตัวเองชอบอาหารฝีมือแม่มาก”

หนุ่มหล่อที่อยู่ในชุดกางเกงยีนส์ เสื้อยืดสีดำ สวมทับด้วยเสื้อชอปสีเลือดหมูกระตุกยิ้มมุมปากให้กับความขี้อ้อนและเอาอกเอาใจผู้อื่นของไอติม

เด็กน่ารักขนาดนี้ถ้าใครได้เป็นแฟนก็คงโชคดี ทว่าคงไม่ใช่เขาแน่นอน