Masukนั่งได้ไม่นานเพื่อนของเขาทั้งสามคนก็พากันเดินเข้ามาหาอย่างพร้อมเพรียง แล้วหย่อนก้นลงตรงม้านั่งที่ยังว่างอยู่ ก่อนจะพากันตั้งคำถาม
“ไอ้เตอร์นี่ใครวะ”
“น้องชื่ออะไรครับ ทำไมน่ารักจัง”
“เป็นแฟนพัตเตอร์เหรอครับ”
ไอติมคลี่ยิ้ม ดวงตากลมจ้องมองหนุ่มหล่อทั้งสามคนอย่างนึกสงสัยว่าพวกเขาเป็นใคร ก่อนจะเบี่ยงสายตามองคนที่นั่งม้านั่งข้าง ๆ เธอ
“พวกมันเป็นเพื่อนของพี่เอง ไอ้นี่ชื่อเจย์ คนกลางชื่อมาร์ค ส่วนไอ้นี่ชื่อไรอัน” เขาเอ่ยกับคนตัวเล็ก ก่อนจะหันไปหาเพื่อน “นี่ไอติม น้องสาวกูเอง”
“สวัสดีค่ะพี่ ๆ” หญิงสาวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง
“น้องไอติมนี่เอง แค่ชื่อก็ทำให้พี่ใจละลาย” ไรอันเอ่ยแซว พลางส่งสายตาแพรวพราวจ้องหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ด้วยกัน
“ไอ้ไรอัน” เสียงดุของพัตเตอร์ดังขึ้นทันที พร้อมทั้งทำหน้าเข้ม คิ้วขมวดเป็นปม
“กูก็แค่แซวเล่นน่ะเพื่อน ทำเป็นหวงไปได้”
“อย่าถือสามันเลยนะครับน้องไอติม ไอ้นี่มันก็ชอบแซวผู้หญิงไปทั่ว ไม่มีอะไรหรอก” เจย์พูดเสริม
“พวกพี่เป็นกันเอง น้องไม่ต้องกลัว” มาร์คเอ่ย
ไอติมคลี่ยิ้มไม่ได้ตอบกลับอะไร ทว่ากลับได้ยินเสียงพ่นลมหายใจของคนที่นั่งข้าง ๆ คล้ายกับไม่ชอบใจที่เพื่อนของเขาพูดเล่นกับเธอ ก่อนจะทำทีไม่สนใจตักข้าวต้มกุ้งเข้าปากต่อ
“อร่อยไหมวะ” เจย์เอ่ยถามเพื่อน
“อือ” พัตเตอร์ส่งเสียงแข็งในลำคออย่างขอไปที
“น้องไอติมเป็นคนทำมาให้มันเหรอครับ ปกติไอ้เตอร์จะไม่รับอาหารของใคร เพราะกลัวพวกสาว ๆ ใส่ยาเสน่ห์” ไรอันเอ่ยถามคนตัวเล็ก
“แม่ให้เอามาให้พี่พัตเตอร์น่ะค่ะ ถ้ารู้ว่าจะได้เจอกับพวกพี่ ๆ จะได้นำมาเผื่อด้วย”
“น่าตาดี แถมยังมีน้ำใจอีกต่างหาก ถ้าเข้ามหา’ ลัย รับรองมีคนต่อแถวตามจีบแน่ ๆ”
“คิกคิก ไม่ขนาดนั้นมั้งคะ”
“มาเรียน ไม่ได้มาหาแฟน พวกมึงก็อย่าชี้โพลงให้กระรอกให้มันมาก น้องมันยังเด็ก” พัตเตอร์รีบปรามไรอันทันทีที่พูดไม่คิด
“ก็กระรอกน้อยตัวนี้น่ารักนี่หว่า แต่ว่าพี่ชายโหดขนาดนี้ พวกกูไม่กล้ายุ่งด้วยหรอก แต่มึงก็ระวังคนอื่นเอาไว้ให้ดีล่ะ หึหึ”
ไรอันโต้กลับเพื่อน ก่อนจะย้ำเตือนว่าถ้าปล่อยผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก และยังอัธยาศัยดีแบบนี้ไป ต้องมีคนมาจีบตัดหน้าแน่นอน
พัตเตอร์กินข้าวต้มกุ้งไปเพียงแค่ครึ่งเดียว ก็หยิบฝากล่องมาปิดเอาไว้ก่อนจะนำใส่ในกระเป๋าผ้าไว้ดังเดิม
“น้ำค่ะ”
ไอติมเห็นว่าอีกฝ่ายกินอิ่มแล้ว จึงหยิบขวดน้ำในช่องด้านข้างของกระเป๋าสะพายหลังยื่นให้เขา พัตเตอร์ยื่นมือออกมารับแล้วดื่มไปหลายอึก ก่อนจะปิดฝาขวดแล้วถือเอาไว้ในมือ
“เราไปกันเถอะ”
“ค่ะ”
พัตเตอร์และไอติมลุกออกจากม้าหินอ่อน เพราะเธอต้องไปลงทะเบียนเข้าห้องสอบในเวลาเก้าโมงตรง เพื่อนของเขาก็ลุกเดินตามกันมาติด ๆ
“น้องไอติมสอบเข้าคณะไหนเหรอครับ” เจย์เอ่ยถาม
“วิศวะค่ะ สาขาเดียวกับพวกพี่ ๆ”
“ปีนี้สาขาของเราคงจะคึกคักที่มีสาวสวยมาเพิ่ม”
“คงสวยสู้คนอื่นไม่ได้มั้งคะพี่มาร์ค”
“ยินดีต้อนรับล่วงหน้าเลยนะครับน้องไอติม”
“ขอบคุณค่ะพี่ไรอัน”
ไอติมเอ่ยตอบทุกคนโดยไม่ได้รู้สึกรำคาญใจ ทว่าคนที่น่าจะเป็นอย่างนั้น คือคนที่เอาแต่เดินไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ คล้ายกับลืมปากเอาไว้ที่เพนต์เฮาส์
เพื่อนของเขาพากันแยกตัวไปยังห้องเรียน ส่วนพัตเตอร์ก็ไปส่งไอติมที่หน้าห้องสอบ
“อวยพรให้เค้าหน่อยสิ เมื่อกี้พวกเพื่อนตัวเองชวนคุย เค้าเลยไม่กล้าพูดต่อหน้า” ไอติมส่งเสียงอ้อน ช้อนดวงตาขึ้นจ้องใบหน้าหล่อ กระพริบตาปริบ ๆ
“ขอให้สอบผ่าน ตอนเที่ยงพี่จะรอหน้าตึก”
คนตัวเล็กปิดเปลือกตาลง พร้อมทั้งพนมมือ “สาธุ” ก่อนจะลืมตาแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจอกันตอนเที่ยงนะคะ”
มุมปากของเขาคลี่ยิ้มเล็กน้อยขณะพยักหน้า พัตเตอร์เดินออกไปได้ไม่นาน ก็มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่มาสอบเหมือนกันเดินตรงเข้ามาหา
“ไอติม”
“เชียร์”
ต่างฝ่ายต่างเรียกชื่อของกันและกัน
พวกเธอนำทุกอย่างมาจัดวางไว้บนโต๊ะ แล้วมานั่งรวมตัวกัน หยิบแก้วน้ำสีอำพันของตัวเองยื่นออกไปชนแก้ว“แฮปปีเบิร์ดเดย์นะไอติม กูขอให้มึงมีความสุข”“ขอให้เรื่องเลวร้ายผ่านพ้นไป ต่อจากนี้มีแต่เรื่องดี ๆ ผ่านเข้ามา”“ขอให้มึงสวย ๆ รวย ๆ มีผู้หน้าตาดีเข้ามาดามใจ”“ขอบใจพวกมึงมากเลยนะ ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อน แล้วจัดงานวันเกิดให้”“มา ๆ พักเรื่องดรามา แล้วมาหมดแก้วกัน”สี่สาวจับแก้วเหล้าจรดริมฝีปากสวย เผยอปากกลืนน้ำเมาลงคอจนหมด ก่อนจะพากันชงแก้วใหม่ ระหว่างนี้ก็มีการพูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทำให้ไอติมกลับมาสดใสร่าเริงอีกครั้ง แม้ว่าใบหน้าจะยังเศร้าและดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักขณะที่เพื่อนของเธอถือเค้กเข้ามาหา ห้องก็ถูกปิดไฟจนมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากเทียนหนึ่งเล่ม ด้านหน้ามีตัวเลข 20 ปักอยู่ด้วยหลังจากเพลงจบลง ไอติมก็หลับตาแล้วขอพรขอให้เธอทำใจได้ในเร็ววัน ต่อจากนี้จะขอโฟกัสแค่เรื่องเรียน และมีความสุขอยู่กับเพื่อนรักทั้งสามคน รวมถึงพ่อแม่ที่รักเธอมากที่สุด ซึ่งพวกท่านก็ได้โทรมาอวยพรให้เธอตั้งแต่เช้าตรู่เจ้าของวันเกิดค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนเป่าเทียนก็หยิบโทรศัพท์ขึ
พัตเตอร์โน้มใบหน้าลง ริมฝีปากของคนทั้งสองแทบจะแนบชิดกันอยู่รอมร่อ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงใจสั่นสะท้าน หลับตาลงแล้วยินยอมให้เขาจูบแต่โดยดีทว่าไอติมก็ตัดสินใจเอ่ยออกไป “ไม่”เขาจึงผละใบหน้าออก พร้อมกับปล่อยมือออกจากปลายคางของเธอ มุมปากกระตุกยิ้ม“หึ คิดว่าจะยอมอ้าขาให้พี่ เหมือนผู้หญิงพวกนั้นซะอีก”“จำเอาไว้เลยนะว่าพี่ไม่เคยคิดอะไรกับฉัน แล้วต่อไปก็ไม่ต้องคิดว่าฉันเป็นน้องสาวอีก เราสองคนไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน ฉันไม่เคยมีพี่ชายเลว ๆ แบบนี้”หัวใจของเธอกำลังถูกเหยียบย่ำด้วยคำว่าผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกปฏิเสธครั้งแรก ยังคิดว่าคงสารภาพรักเร็วไป อีกฝ่ายคงจะตั้งตัวไม่ทันหลังจากนั้นก็เห็นเขายืนใกล้ชิดกับผู้หญิงอีกคน แถมยังนัดกันออกไปดื่มเหล้าด้วยกันที่ผับ เธอก็ยังปลอบใจตัวเองว่าคงเป็นแค่เพื่อนกันแต่มาครั้งนี้ เธอได้ยินเต็มสองหู และเห็นเต็มสองตา เขากำลังนัดกับพริตตี้ไปมีอะไรกันและครั้งนี้ เขาก็เป็นคนมอบความเจ็บช้ำ แทนของขวัญวันเกิดให้ด้วยมือของเขาเองพัตเตอร์กัดกรามแน่น จ้องมองแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เอ่ยจบก็เดินหนีไป เธอคงจะเจ็บปวดและผิดหวังในตัวเขามาก คงไม่คิดว่าพี่ชายที่แสนดี จะกลายเป
“กรี๊ด…”“พี่พัตเตอร์สู้ ๆ”“อร้าย…”สาว ๆ ต่างลุกฮือเปล่งเสียงเชียร์ดังลั่นตลอดระยะทางคดเคี้ยว 3.2 กิโลเมตรที่รถขับผ่าน จนกระทั่งมาถึงเส้นชัย รถของพัตเตอร์ก็คว้าอันดับหนึ่งไปครองรถของเขาลดความเร็วลงก่อนจะจอดสนิท พัตเตอร์เปิดประตูก้าวลงจากรถ พริตตี้สาวสวยก็รีบเข้าไปกางร่มเพื่อบดบังแสงแดดที่ร้อนแรงไม่ต่างจากหนุ่มหล่อนักแข่งไอติมเห็นเต็มสองตาว่าพัตเตอร์ถอดหมวกกันน็อกออก ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้มจ้องพริตตี้สาวสวยคนนั้น ก่อนจะรับน้ำที่เธอยื่นให้มาเปิดดื่มดับความกระหาย แล้วพริตตี้ก็ยังหยิบผ้าเย็นออกมาซับเหงื่อบนใบหน้าหล่อ“เดี๋ยวกูมานะ” ไอติมบอกกับเพื่อน ก่อนจะลุกออกไปเธอเดินเลียบขอบสนาม เพื่อไปยังห้องพักของนักแข่ง ทว่ากลับโดนทีมงานห้ามเอาไว้“เข้าไม่ได้ครับ ข้างในเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล อนุญาตให้เฉพาะนักแข่งและทีมงานที่เกี่ยวข้องเท่านั้น”“หนูรู้จักนักแข่งที่อยู่ข้างในค่ะ พี่ช่วยเข้าไปแจ้งให้หน่อยได้ไหมคะ ว่าไอติมมาหา”“น้องอย่ามามุกนี้เลย คนที่มาต่างก็รู้จักคุณไรอันกับเพื่อน ๆ กันทั้งนั้น รีบออกไปซะ อย่าให้พี่ต้องเรียกคนมาลากออกไป”“ปล่อยเธอเข้ามา” เสียงของไรอันดังขึ้น ทีมงานของเขาจึงผละต
หลังจากวันหยุดยาวช่วงสิ้นปี นักศึกษาก็กลับมาเรียนกันอย่างคึกคัก ช่วงที่ผ่านมาไอติมไม่ได้ไปกินข้าวกับกลุ่มของพัตเตอร์อีก ทว่าเธอก็ยังไม่ได้ถอนตัวจากเรื่องตามจีบ เพียงแค่คิดว่าควรเว้นช่องว่างให้อีกฝ่ายได้หายใจคล่อง ไม่ทำตัวงอแงเหมือนเด็ก หรือคอยไปเกาะแกะเขาทุกเที่ยงวันเหมือนที่แล้วมาในยามว่างเธอก็ส่งข้อความไปหาเขาทุกวัน อีกฝ่ายก็ตอบกลับบ้างไม่ตอบบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ได้เมินเธอทุกครั้งหากวันไหนที่เขามากินข้าวที่โรงอาหาร เธอก็ยังซื้อน้ำและขนมไปให้พวกเขาตลอดขณะนั่งทำงานที่อาจารย์สั่งเอาไว้ก่อนจะเลิกเรียน พวกเธอก็พูดถึงเรื่องฉลองวันเกิดของไอติมที่ใกล้จะถึง ซึ่งตรงกับวันที่ 9 เดือนมกราคม ยังไม่ปิดภาคเรียนที่สอง เธอก็จะมีอายุครบยี่สิบปีก่อนเพื่อนทั้งสามคน“วันเสาร์นี้วันเกิดมึงหนิ เจ้าภาพจะพาไปฉลองที่ร้านไหนดี กูจะได้อดข้าวเที่ยงไว้รอกินเหล้าของมึง คิกคิก” แสนดีเอ่ยแซว พลางส่งเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง“ถ้ามึงไม่พูดขึ้น กูก็ลืมแล้วนะเนี่ย” เชียร์โพล่งขึ้นหน้าตาตื่น“อีเชียร์ มึงกล้าลืมแม้กระทั่งวันเกิดเพื่อนรักอย่างกูเลยเหรอ” ไอติมทำหน้าจริงจังเอ่ยถาม“กูล้อเล่นน่า เพื่อนรักอย่างพวกมึง กูไม่ลื
“โห เลือกของแพงเลยนะคะ แสดงว่าพี่คงจะชอบเธอมากจริง ๆ แต่หนูไม่รู้เลยว่าคนที่พี่ชอบจะมีรสนิยมแบบไหน กลัวว่าจะเลือกได้ไม่ถูกใจ”“ไม่เป็นไรครับ น้องไอติมเลือกได้เลย เอาแบบที่ชอบ ส่วนราคาพี่ไม่เกี่ยง”“พ่อบุญทุ่มมาก ใจป๋าแบบนี้สาว ๆ ชอบค่ะ”ไอติมคลี่ยิ้มให้พี่รหัสสายเปย์ ก่อนจะเดินดูนาฬิกาที่โชว์อยู่ในตู้กระจกใส มีหลากหลายแบรนด์ชั้นนำ ทว่าราคาค่อนข้างสูงไปสำหรับเธอ จนมาถึงแบรนด์ Tuder“พี่คะ มีรุ่นไหนแนะนำบ้างไหมคะ เอาเป็นสไตล์ผู้หญิง ราคาไม่ต้องสูงมาก”“พี่แนะนำเป็นสามรุ่นนี้เลยค่ะ”พนักงานของร้านหยิบนาฬิกาออกมาให้เชยชม พร้อมทั้งอธิบายคุณสมบัติของแต่ละรุ่นด้วยน้ำเสียงสุภาพแย้มยิ้ม จากนั้นหมอกก็หันมาถาม“ชอบรุ่นไหนครับ”“พี่หมอกเลือกเองดีไหมคะ”“พี่ให้ไอติมตัดสินใจได้เลย ในสายตาพี่มองว่าสวยทุกรุ่น แต่ถ้าจะให้ดีต้องเป็นรุ่นที่ผู้หญิงมองแล้วถูกใจดีกว่า”“แน่ใจเหรอคะว่าจะเอาตามความชอบของหนู”“ครับ”“หนูชอบเรือนนี้ค่ะ”เมื่อเขาให้สิทธิ์ในการตัดสินใจ ไอติมจึงชี้ไปยังเรือนที่สาม ซึ่งเป็นนาฬิกา Tudor รุ่น Black Bay 54 M79000-0001 ราคา 155,600 บาท ซึ่งมีราคาสูงกว่าอีกสองเรือนที่พนักงานแนะนำ ทว่าเ
บ่ายนี้อาจารย์ได้ยกคลาส เพื่อนของไอติมได้ชวนกันไปนั่งที่คาเฟเพื่อหาเบเกอรีและน้ำปั่นหวาน ๆ กิน ทว่าเธอเลือกปฏิเสธ เพื่อจะมาที่ห้องชมรมหุ่นยนต์ เพราะทุกวันพุธช่วงบ่ายสามโมง สี่หนุ่มสุดฮอตมักจะมาขลุกตัวกันอยู่ที่นี่ทว่าพอเปิดประตูเข้าไปกลับพบผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษารัดรูปยืนพิงผนัง โดยที่พัตเตอร์ยกมือข้างขวาขึ้นทาบผนัง ส่วนมืออีกข้างคีบบุหรี่ออกจากปาก แล้วพ่นกลุ่มควันสีขาวใกล้กับริมฝีปากสีกุหลาบแดงของเธอคนนั้น จนแทบจะแนบชิดกันอยู่แล้ว“ออกไปก่อน แล้วคืนนี้พี่จะไปหา” พัตเตอร์บอกกับมะปราง“ค่ะ”มะปรางส่งสายตาเย้ายวนให้พัตเตอร์ก่อนเดินออกมา ทว่าพอเดินผ่านไอติมกลับชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ ราวกับว่าเธอไปทำอะไรให้ไม่พอใจมาก่อน“พวกกูไปเข้าห้องน้ำนะเว้ย” ไรอันตบบ่าเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะพากันออกไปจากห้องทันทีตอนนี้ในห้องพักของชมรมเหลือกันอยู่แค่สองคน ไอติมจึงเอ่ยถามด้วยความรู้สึกจุกตรงกลางอกกับภาพบาดตาเมื่อครู่“ผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใครเหรอคะ”“แค่คนรู้จัก”“ถ้าแค่คนรู้จัก ทำไมต้องยืนใกล้กันขนาดนั้น”“เธอมาหาพี่มีอะไร คงไม่ได้แค่จะมายืนบ่นใช่ไหม พี่ไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ”“ขอโทษค่ะ เค้าแค่แวะมาหา







