ログインหมวย ชวน แมน เพื่อนสนิทมากินเหล้าที่ห้อง พอกรึ่มๆหมวยก็พูดออกมาว่าอยากลองทำเรื่องเกินเลยสักครั้ง และขอให้เขาช่วย "มึงแน่ใจนะหมวย?" แต่ถึงปากจะถาม แมนเองก็แอบรักหมวยมาตลอด แล้วแบบนี้มันจะหยุดยังไงได้?
もっと見るJEFE IRRESISTIBLE: SUCUMBIENDO A SUS TOQUES
Capítulo 1 – Traicionada en su propia cama
Llegué a casa después de un largo día y mis padres me esperaban en la sala.
— Catarina, siéntate porque tenemos que hablar —dijo mi padre, que parecía muy nervioso.
— ¿Puedes contarme, papá, qué pasó? —le pregunté a mi padre con cansancio. Había trabajado todo el día, había ido a la universidad por la noche y, al llegar a casa, lo único que quería era ducharme y tirarme en la cama. Pero eso no era posible.
— Catarina, llegó la invitación de boda de tu prima —dijo mi madre.
— ¡Esa mujercita no es mi prima! —dije, ya poniéndome nerviosa.
— Catarina, es tu prima —dijo mi madre—. Mejor deja ya con este ataque infantil. Melissa ya la golpeó y armó un escándalo aquí en casa. ¡Ya basta! Es la hija de mi hermana, así que es tu prima. —Lo siento, mamá, pero ella no significa nada para mí. —Intenté mantener la calma—. Se acostó con mi novio en mi cama, eso no se hace.
Llevaba cuatro años saliendo con Cláudio, fue mi primer novio, y lo encontré en mi cama, en mi habitación, ¡acostándose con Kelly, mi prima! Me quedé en shock. Claro que Melissa, mi mejor amiga, fue tras ellos. Desde entonces, la situación en casa ha estado tensa, porque mis padres insistieron en que era una tontería y que debía hacer como si nada y volver a vivir con mi prima.
—Se equivocó, Catarina, era tu novio. —argumentó mi madre—. Pobre Kelly, la sedujeron, él la deshonró, ahora se va a casar con ella para que no hablen mal de ella en el pueblo.
—¡Ay, mamá! ¡Ay, a ... – Mi padre me llamó la atención. – Mira, si no quieres estar cerca de Kelly, está bien, pero vas a ir a la boda. Y basta de este comportamiento grosero.
- ¿Qué quiero decir? – Creí haber oído mal.
- Vas a la boda de tu prima Catarina. ¡Es una orden! Somos tus padres y vas a obedecer. – Mi madre me habló enfadada, como si yo fuera la culpable en esta situación.
- Lo siento, mamá, ¡pero no voy! Sigo tus reglas, soy una buena hija, pero esta vez no funcionará. ¡Yo fui la que se ofendió! Tengo todo el derecho a no querer seguir siendo la burla de la familia. – Dije, ya llorando.
- ¡BASTA, CATARINA! – Mi padre gritó y me asustó. – Vas a la boda y punto.
- Pero, papá...
- ¡Me da igual, Catarina! Es importante que tu madre mantenga la paz en la familia. Así que te vas y punto. —Dijo mi padre, sin dejar lugar a preguntas.
Me fui a mi habitación y pasé la noche llorando. Al día siguiente se lo conté todo a Melissa, y ella no tardó en conseguir las invitaciones para un baile de máscaras, una gala, diciéndoles a mis padres que sería importantísimo para mi carrera, ya que estarían los empresarios más importantes de la ciudad, haría contactos muy importantes y nuestros profesores habían prometido presentarnos a varios empresarios que nos abrirían las puertas a nuestro futuro profesional.
Al principio, mis padres no estaban muy convencidos, pero los padres de Melissa hablaron con ellos y los convencieron de que sería una excelente oportunidad para mi futuro. Así que estuvieron de acuerdo en que la aprovechara.
—¡Catarina, no puedes negarte! Ya compré las invitaciones, las mascarillas e incluso convencí a tus padres de que es un evento importantísimo para tu futuro profesional, lo que me dio mucho trabajo. ¡Esta fiesta va a ser increíble y no te la vas a perder! —dijo Melissa, mirándome con ojos de cachorro abandonado, juntando las manos como suplicando.
Estaba sentada en mi escritorio del trabajo, a media tarde de un jueves, entre mensajes y llamadas, y Mel apareció con café, pasteles de chocolate y su insistencia en que aceptara ir al baile de máscaras que se celebraba anualmente y era el evento más grande de nuestra ciudad.
— ¡Ay, Mel, cómo no voy a decirte que no! ¡Vale, voy!
Acepté ir al baile, pero aún no estaba segura. En fin, iba a dormir en casa de Mel para evitar la boda, pero no iría a la fiesta. Sin embargo, Melissa hizo todo lo posible para convencerme de ir. El sábado nos arreglamos en su casa.
— ¡Qué onda, amiga! ¡Estás guapísima! - Me dio una preciosa máscara dorada, hecha con encaje, que me cubría hasta la nariz y me la puse. Llevaba un vestido rojo brillante de satén y la máscara combinaba a la perfección. - ¿Listos?
- Sí, listos. - Respondí y agarré mi bolso. - Ah, olvidé mi perfume.
- No, no pasa nada, te pondrás el nuevo perfume de mi mamá. A ella no le importa.
- Cuando Fernando, el novio de Mel, nos vio, sonrió, le dio un beso a Mel y dijo:
- ¡Chicas, están guapísimas! Creo que saldrán de esta fiesta con un nuevo novio, Cat.
—Sin novio, Nando. De hecho, creo que es mejor que me quede, no tengo ganas de fiesta. Por favor, Mel, ¿me dejas quedarme?
“อึก… หมวย… ตอดแน่นแบบนี้ ผัวจะแตกแล้ว… อืม…!” แมนกัดฟันกระแทกสุดแรงแล้วปลดลปล่อยในตัวของเธออย่างรุนแรง ก่อนก้มลงมากระซิบเสียงกระเส่าใกล้หูเธอ “ผัวรักเมียนะ…”ไม่รอให้เธอตอบ เขาประกบจูบแลกลิ้นกับเธออย่างดูดดื่มในขณะที่สะโพกยังขยับเข้าออกอีกสองสามครั้งเพื่อรีดน้ำสีขาวขุ่นให้ออกมาจนหมด ร่างของเขากระตุกอย่างแรง ฉีดน้ำอุ่นข้นเข้าไปในตัวของเธอ จนหมวยรู้สึกได้ถึงว่ามันล้นออกมาหมวยหอบหายใจอย่างหนัก ตัวกระตุกเล็กน้อยในอ้อมกอดของเขา ช่องทางรักยังคงตอดแก่นกายเขาแน่นราวกับจะรีดน้ำของเขาจนหมดตัว แมนถอนจูบออกแล้วกดหน้าผากชนเธอ ยิ้มมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เมื่อแมนถอนแก่นกายออกมา น้ำสีขาวข้นๆไหลออกมาพร้อมเสียงลมหายใจหอบหนักของทั้งคู่ แต่ไข่สั่นยังคาอยู่ในตัวหมวย แมนยิ้มขำกับตัวเองขณะมองร่องสวาทที่แดงฉ่ำไปด้วยน้ำของเขาและของเธอ“ไข่สั่นยังอยู่ข้างในมึงเลยหมวย” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย้าแหย่ ก่อนจะใช้นิ้วลูบวนรอบช่องทางของเธออย่างหยอกเย้า หมวยสะดุ้งเฮือก “อื้อ… แมน เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งจับ มันเสียว!!”“ต้องเอาออกก่อนสิเมีย…” แมนยิ้มมุมปาก ก่อนใช้นิ้วกลางค่อยๆ สอดเข้าไปในช่องทางที่ฉ่ำน้ำของเธอ ล้วงลึกจนสัม
หลังจากปิดประตูห้อง แมนก็ทิ้งกระเป๋าไว้ที่มุมหนึ่งก่อนเดินเข้ามาหาหมวยที่ยืนหันหลังอยู่"มานี่ดิ" แมนไม่พูดเปล่า คว้าหมวยขึ้นทันที แม้เธอจะโวยวายแต่ก็ไม่ได้ดิ้นหนีจริงจัง"เฮ้ย! ไอ้แมน จะทำอะไรวะ ปล่อยกูลง!" หมวยพยายามดันไหล่เขา แต่ก็เหมือนจะไม่ใส่แรงเท่าที่ควร"ปล่อยทำไมล่ะ วันนี้วันวาเลนไทน์ กูมีของขวัญให้" แมนวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ดวงตาเจ้าเล่ห์จ้องเธออย่างไม่วาง"ของขวัญอะไรอีกวะ ซื้อกระเป๋าให้กูก็พอแล้วไง!" หมวยทำหน้าเหมือนไม่ไว้ใจคนตรงหน้า แมนล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบกล่องเล็กๆออกมาพร้อมกับยื่นให้"นี่ไง ไอ้นี่แหละของขวัญ" เขาว่าแล้วเปิดกล่องให้ดูหมวยมองของในกล่องแล้วหน้าแดงขึ้นมาทันที "มึงซื้ออะไรมาวะ ไข่สั่นเนี่ยนะ!? ไอ้ห่า!"แมนยิ้มกวนๆ "เออสิ กูตั้งใจเลือกเลยนะ ของดีรีวิวเพียบ อย่าดูถูก""เลือกเหี้ยอะไร! เอาของพรรค์นี้มาให้กูทำไม!?" หมวยมองเขาแบบจะฆ่าให้ตาย"ก็เห็นมึงชอบพูดว่าเบื่อๆ ชีวิตจำเจ กูก็เลยหาอะไรใหม่ๆมาให้ลองไง" แมนยักคิ้ว พร้อมควงสายไข่สั่นเล่นไปมาเหมือนอวด"ลองพ่อมึงดิ! แล้วนี่...ใช้งานยังไงวะ?" หมวยถามเสียงที่เบาลง และแอบเหลือบมองไอเท็มในมือเขาอย่างสนอกส
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว แมนก็กลับมานั่งข้างๆเธออีกครั้ง เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาไถเล่นเงียบๆ แต่สายตาก็ยังคอยเหลือบมองหมวยเป็นระยะผ่านไปสักพัก หมวยเริ่มขยับตัวและส่งเสียงเบาๆ เหมือนกำลังจะตื่น แมนรีบวางโทรศัพท์แล้วขยับเข้าไปใกล้ “ตื่นแล้วเหรอหมวย?”หมวยลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าของเธอยังดูง่วงอยู่ เธอพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อความปวดท้องกลับมาอีกครั้ง “อือ... กูยังปวดท้องอยู่เลย”“เดี๋ยวลุกมากินน้ำขิงก่อน กูไปซื้อมารอไว้แล้ว” แมนพูดพร้อมกับช่วยพยุงตัวเธอขึ้นอย่างระมัดระวังหมวยพิงหลังกับโซฟา ขณะที่แมนยื่นแก้วน้ำขิงอุ่นๆมาให้ เธอรับไปดื่มช้าๆก่อนจะยิ้มบางๆให้เขา “ขอบคุณนะมึง...ขอบคุณที่ใส่ใจขนาดนี้”“ก็เพราะกูเป็นแฟนมึงไง” แมนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นเขามองเธอกินน้ำขิงจนหมด แล้วช่วยจัดผ้าห่มคลุมให้เธออีกครั้ง “กินขิงเสร็จเดี๋ยวกูจะนวดท้องให้ต่อ เอาให้มึงหายปวดไปเลย”หมวยเงยหน้ามองเขา สายตาเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “มึงแม่งดีเกินไป กูไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว”แมนยิ้มพลางเอามือวางบนหัวของเธอแล้วลูบไปมาอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องพูดอะไรหรอก แค่กูได้ดูแลมึง กูก็พอใจแล้ว”ในช
ในเช้าวันเสาร์ที่ควรจะเป็นวันสบายๆ แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด หมวยนอนคุดคู้บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือของเธอกุมท้องตัวเองอยู่ สีหน้าซีดเผือด น้ำตาซึมเล็กน้อยเพราะความปวดที่จู่โจมไม่หยุดแมนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมแก้วน้ำในมือ เห็นสภาพเธอแล้วก็รีบวางของในมือลงทันที เขาก้าวมาหาหมวยอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "มึงเป็นอะไรเนี่ย?"หมวยเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่สบาย "ประจำเดือนมา ปวดท้องมากเลยอะ..."แมนทรุดตัวนั่งลงข้างเธอทันที มือของเขาแตะไปที่หน้าผากเธอเพื่อเช็กว่าเธอมีไข้หรือเปล่า ก่อนจะเลื่อนมาจับที่มือของเธอ "แล้วกินยาแก้ปวดหรือยัง?""ยังอะ...ไม่อยากลุกไปหยิบ" เธอพูดด้วยเสียงที่อ่อนแรงแมนถอนหายใจเล็กน้อย ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความห่วงใย "โอเค เดี๋ยวกูไปหยิบมาให้ มึงนอนเฉยๆนี่แหละ อย่าขยับตัวเยอะ เดี๋ยวปวดหนักกว่าเดิม" เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ตู้ยา ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับยาแก้ปวดและแก้วน้ำ "นี่ กินซะ"หมวยมองเขาด้วยสายตาซึ้งใจเล็กๆก่อนจะรับยากับน้ำมา "ขอบใจนะ""มึงไม่ต้องขอบใจกูหรอก" แมนพูดพลางดึงผ้าห่มจากโซฟามาคลุมตัวให้เธอ "อยากให้กูช
“อะไรอีกวะ...” หมวยเปิดตู้เย็น หยิบน้ำขึ้นมาดื่ม เธอยังไม่ทันตั้งตัว แมนก็เข้ามาซ้อนหลังพร้อมจับสะโพกเธอไว้แน่น“กูเห็นน้ำกูไหลออกมาจากมึงแล้ว...แม่งโคตรน่าเอาเลยว่ะ” แมนพูดตรงๆด้วยเสียงที่ทุ้มพร่า“แมน! มึงจะบ้าเหรอ...อ๊า!” หมวยยังไม่ทันได้ห้ามดี แมนก็กดสะโพกเธอให้แนบติดกับตู้เย็น แล้วสอดท่อนเนื้อ
หมวยยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเองที่แมนเพิ่งจูบเมื่อครู่ สัมผัสอุ่นๆนั้นยังคงอยู่ เธอหลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้“ไอ้บ้านั่น...ทำไมต้องเรียกแบบนั้นด้วย...”หมวยบ่นกับตัวเอง มือยังคงแตะหน้าผากอยู่ ความคิดสับสนพลุ่งพล่านในหัวใจ“ทำไมกูต้องมีความสุขกับอะไรแบบนี้ด้วย...” หมวยพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็ม
‘มีกูอยู่ทั้งคน แต่ทำไมมึงมองไม่เห็นบ้างเลยวะ...’คำพูดนั้นดังก้องในหัวผมซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ทุกครั้งที่เธอยิ้ม ทุกครั้งที่เธอเผลอแสดงความสดใสออกมา ผมก็รู้สึกเจ็บลึกในใจที่ต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้ลำพัง ผมทำได้แค่มองเธอ มองเธอใช้ชีวิตไปตามทางที่เธอเลือก มองเธอฝันถึงอนาคตที่ไม่มีผมอยู่ในน
แมนไม่ตอบอะไร เขาเพียงจูบแผ่วเบาลงที่ข้างแก้มของเธอ ความอบอุ่นจากริมฝีปากเขาเหมือนจะซึมลึกเข้าไปถึงหัวใจ "กูรู้ตัวดี... กูจะไม่มีวันทำให้มึงเสียใจอีก"หมวยพยักหน้าช้าก่อนจะหันกลับไปมองจอทีวีต่อ ดวงตาเริ่มแฝงแววสบายใจมากขึ้น เธอซุกตัวในอ้อมกอดของแมน ปล่อยให้ช่วงเวลาอันสงบเงียบเข้ามาโอบล้อมทั้งสองคน





