로그인หมวย ชวน แมน เพื่อนสนิทมากินเหล้าที่ห้อง พอกรึ่มๆหมวยก็พูดออกมาว่าอยากลองทำเรื่องเกินเลยสักครั้ง และขอให้เขาช่วย "มึงแน่ใจนะหมวย?" แต่ถึงปากจะถาม แมนเองก็แอบรักหมวยมาตลอด แล้วแบบนี้มันจะหยุดยังไงได้?
더 보기“서지안.”
도윤의 걸음이 잠깐 흐트러졌다.
“……서지안 이사님이요?”
“어.”
대답에는 한 치의 망설임도 없었다.
오늘까지 예정되어 있던 맞선은 모두 끝난 참이었다.
한영백화점 윤 회장의 손녀 윤세림을 비롯해 대신그룹을 포함한 몇몇 집안의 딸들까지.
그중 강덕수가 가장 마음에 들어 한 상대는 단연 윤세림이었다.
“하지만 회장님께서는 윤세림 씨를 가장 마음에 들어 하시는 것 같습니다. 한영 쪽에서도 긍정적인 분위기라고 하고요.”
“됐고.”
서늘한 음성이 말을 끊었다.
“두 번 말하게 하지 마.”
“……예.”
엘리베이터 앞에 다다르자 도윤이 빠르게 호출 버튼을 눌렀다.
그래도 궁금했다.
몇 년을 곁에서 지켜봤지만 강태호가 여자를 두고 이렇게까지 단번에 결정을 내리는 건 처음이었다.
“그럼 혹시…… 서지안 이사님으로 결정하신 이유를 여쭤봐도 되겠습니까?”
태호는 슈트 바지 주머니에 한 손을 찔러 넣었다.
“예뻐.”
“……예?”
도윤의 눈이 순간 커졌다.
“제일 예뻐.”
몇 시간 전 마주 앉아 있던 지안의 얼굴이 떠올랐다.
맑고 단정한 얼굴에 살짝 치켜 올라간 눈매.
얌전한 낯을 해놓고선 이 맞선에는 일말의 미련도 없다는 듯 굴던 앙큼한 태도까지.
제법 흥미로웠다.
다른 여자들은 하나같이 그와의 다음을 기대했다.
유독 서지안만이 오늘을 마지막이라고 확신하는 얼굴이었다.
도윤은 잠시 얼떨떨한 낯으로 태호를 바라보다 태블릿 PC로 시선을 내렸다.
“그럼 서한 쪽에 먼저 연락하고 기사 준비할까요?”
“아니.”
태호가 무심히 잘라 말했다.
“그냥 바로 기사 띄워.”
도윤의 손가락이 화면 위에서 멈췄다.
“……기사부터요?”
태호는 대답하지 않았다.
짙은 눈동자에 미묘한 흥미만 어렸다.
***
요란한 벨소리가 고요한 침실을 울렸다.
한 번.
두 번.
끊어질 만하면 다시 울렸다.
“아…… 진짜.”
결국 이불 밖으로 손을 뻗어 한참을 더듬은 끝에 휴대전화를 집어 들었다.
어젯밤 과음한 탓에 머리가 깨질 듯 아팠다. 목은 바싹 말라 있었고 눈꺼풀은 천근만근이었다.
나 어제 어떻게 들어왔더라.
희미하게 기억을 더듬던 지안은 이내 포기했다.
다신 걔네들이랑 마시나 봐라.
눈도 제대로 뜨지 못한 채 전화를 받았다.
“……여보세요.”
- 이사님, 지금 어디십니까?
다급한 목소리가 숙취로 울렁이던 속을 괜히 더 자극했다.
“집이요…… 왜요.”
- 기사 보셨습니까?
“무슨 기사…….”
- 결혼이요! 결혼!
지안이 감고 있던 눈을 겨우 떴다.
“결혼?”
잠시 멍하니 천장을 바라보다가 몸을 뒤척였다.
“황 실장님 결혼해요?”
잠깐의 정적.
“축하해요…….”
- 아니, 제 결혼 말고요!
버럭 터진 목소리에 지안이 휴대전화를 귀에서 슬쩍 떼었다.
“아, 머리야……. 그럼 누구 결혼인데요.”
전화기 너머로 황민준이 깊게 숨을 들이마시는 소리가 들렸다.
- 이사님 결혼이요!
지안이 이불을 걷어차듯 벌떡 상체를 일으켰다.
“네? 뭐라고요?”
- 지금 기사 떴습니다. 이사님 결혼하신다고요.
“내가 누구랑 결혼을 해요?”
- 강태호 부회장님이요!
지안이 그대로 굳었다.
숙취로 흐릿하던 정신이 순식간에 맑아졌다.
어젯밤 맞은편에 앉아 있던 남자의 얼굴이 떠올랐다.
별다른 감정도 드러내지 않은 채 몇 마디 무미건조한 대화만 주고받았던 자리.
헤어질 때도 다음을 기약하지 않았다.
연락처조차 교환하지 않았다.
그게 끝인 줄 알았다.
“……미친.”
그런데 결혼이라니.
분명 무언가 잘못된 게 틀림없었다.
***
이사실에 도착하자 먼저 와 있던 그녀의 비서 민준이 초조한 얼굴로 서성이고 있었다.
“……이사님, 어제 술 드셨어요?”
지안이 제 얼굴을 쓸어내렸다.
“티 나요?”
“네. 지금 몰골이…….”
“어제 진짜 안 마시려고 했거든요. 근데 오하린이 전화가 와가지고…….”
“됐습니다. 일단 연락부터 해보시죠.”
“그래요.”
둘이 멀뚱히 서로를 쳐다봤다.
“……누가요?”
지안이 손바닥을 펼쳐 민준을 가리켰다.
“실장님이 하셔야죠.”
“저는 강태호 부회장님 연락처가 없습니다.”
“…….”
“설마 이사님도 없으십니까?”
지안이 당연하다는 듯 고개를 끄덕였다.
“그냥 밥만 먹고 끝이었다니까요.”
민준의 얼굴이 허탈하게 굳었다.
“연락처도 없는데 결혼 기사가 났다고요?”
“제 말이요.”
결국 민준이 휴대전화를 꺼냈다.
“태강 비서실로 연락하겠습니다.”
얼마 뒤 두 사람은 태강그룹 본사로 향하고 있었다.
지안은 편의점에서 급히 사 온 숙취해소제를 몇 모금 들이켰다.
숙취도 문제였지만 머릿속이 더 복잡했다.
자고 일어났더니 제 결혼 기사가 떠 있다니.
어제 그 맞선에서 대체 뭘 잘못한 걸까.
지안은 창밖을 바라보다 전날 저녁을 다시 떠올렸다.
“อึก… หมวย… ตอดแน่นแบบนี้ ผัวจะแตกแล้ว… อืม…!” แมนกัดฟันกระแทกสุดแรงแล้วปลดลปล่อยในตัวของเธออย่างรุนแรง ก่อนก้มลงมากระซิบเสียงกระเส่าใกล้หูเธอ “ผัวรักเมียนะ…”ไม่รอให้เธอตอบ เขาประกบจูบแลกลิ้นกับเธออย่างดูดดื่มในขณะที่สะโพกยังขยับเข้าออกอีกสองสามครั้งเพื่อรีดน้ำสีขาวขุ่นให้ออกมาจนหมด ร่างของเขากระตุกอย่างแรง ฉีดน้ำอุ่นข้นเข้าไปในตัวของเธอ จนหมวยรู้สึกได้ถึงว่ามันล้นออกมาหมวยหอบหายใจอย่างหนัก ตัวกระตุกเล็กน้อยในอ้อมกอดของเขา ช่องทางรักยังคงตอดแก่นกายเขาแน่นราวกับจะรีดน้ำของเขาจนหมดตัว แมนถอนจูบออกแล้วกดหน้าผากชนเธอ ยิ้มมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เมื่อแมนถอนแก่นกายออกมา น้ำสีขาวข้นๆไหลออกมาพร้อมเสียงลมหายใจหอบหนักของทั้งคู่ แต่ไข่สั่นยังคาอยู่ในตัวหมวย แมนยิ้มขำกับตัวเองขณะมองร่องสวาทที่แดงฉ่ำไปด้วยน้ำของเขาและของเธอ“ไข่สั่นยังอยู่ข้างในมึงเลยหมวย” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย้าแหย่ ก่อนจะใช้นิ้วลูบวนรอบช่องทางของเธออย่างหยอกเย้า หมวยสะดุ้งเฮือก “อื้อ… แมน เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งจับ มันเสียว!!”“ต้องเอาออกก่อนสิเมีย…” แมนยิ้มมุมปาก ก่อนใช้นิ้วกลางค่อยๆ สอดเข้าไปในช่องทางที่ฉ่ำน้ำของเธอ ล้วงลึกจนสัม
หลังจากปิดประตูห้อง แมนก็ทิ้งกระเป๋าไว้ที่มุมหนึ่งก่อนเดินเข้ามาหาหมวยที่ยืนหันหลังอยู่"มานี่ดิ" แมนไม่พูดเปล่า คว้าหมวยขึ้นทันที แม้เธอจะโวยวายแต่ก็ไม่ได้ดิ้นหนีจริงจัง"เฮ้ย! ไอ้แมน จะทำอะไรวะ ปล่อยกูลง!" หมวยพยายามดันไหล่เขา แต่ก็เหมือนจะไม่ใส่แรงเท่าที่ควร"ปล่อยทำไมล่ะ วันนี้วันวาเลนไทน์ กูมีของขวัญให้" แมนวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ดวงตาเจ้าเล่ห์จ้องเธออย่างไม่วาง"ของขวัญอะไรอีกวะ ซื้อกระเป๋าให้กูก็พอแล้วไง!" หมวยทำหน้าเหมือนไม่ไว้ใจคนตรงหน้า แมนล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบกล่องเล็กๆออกมาพร้อมกับยื่นให้"นี่ไง ไอ้นี่แหละของขวัญ" เขาว่าแล้วเปิดกล่องให้ดูหมวยมองของในกล่องแล้วหน้าแดงขึ้นมาทันที "มึงซื้ออะไรมาวะ ไข่สั่นเนี่ยนะ!? ไอ้ห่า!"แมนยิ้มกวนๆ "เออสิ กูตั้งใจเลือกเลยนะ ของดีรีวิวเพียบ อย่าดูถูก""เลือกเหี้ยอะไร! เอาของพรรค์นี้มาให้กูทำไม!?" หมวยมองเขาแบบจะฆ่าให้ตาย"ก็เห็นมึงชอบพูดว่าเบื่อๆ ชีวิตจำเจ กูก็เลยหาอะไรใหม่ๆมาให้ลองไง" แมนยักคิ้ว พร้อมควงสายไข่สั่นเล่นไปมาเหมือนอวด"ลองพ่อมึงดิ! แล้วนี่...ใช้งานยังไงวะ?" หมวยถามเสียงที่เบาลง และแอบเหลือบมองไอเท็มในมือเขาอย่างสนอกส
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว แมนก็กลับมานั่งข้างๆเธออีกครั้ง เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาไถเล่นเงียบๆ แต่สายตาก็ยังคอยเหลือบมองหมวยเป็นระยะผ่านไปสักพัก หมวยเริ่มขยับตัวและส่งเสียงเบาๆ เหมือนกำลังจะตื่น แมนรีบวางโทรศัพท์แล้วขยับเข้าไปใกล้ “ตื่นแล้วเหรอหมวย?”หมวยลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าของเธอยังดูง่วงอยู่ เธอพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อความปวดท้องกลับมาอีกครั้ง “อือ... กูยังปวดท้องอยู่เลย”“เดี๋ยวลุกมากินน้ำขิงก่อน กูไปซื้อมารอไว้แล้ว” แมนพูดพร้อมกับช่วยพยุงตัวเธอขึ้นอย่างระมัดระวังหมวยพิงหลังกับโซฟา ขณะที่แมนยื่นแก้วน้ำขิงอุ่นๆมาให้ เธอรับไปดื่มช้าๆก่อนจะยิ้มบางๆให้เขา “ขอบคุณนะมึง...ขอบคุณที่ใส่ใจขนาดนี้”“ก็เพราะกูเป็นแฟนมึงไง” แมนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นเขามองเธอกินน้ำขิงจนหมด แล้วช่วยจัดผ้าห่มคลุมให้เธออีกครั้ง “กินขิงเสร็จเดี๋ยวกูจะนวดท้องให้ต่อ เอาให้มึงหายปวดไปเลย”หมวยเงยหน้ามองเขา สายตาเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “มึงแม่งดีเกินไป กูไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว”แมนยิ้มพลางเอามือวางบนหัวของเธอแล้วลูบไปมาอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องพูดอะไรหรอก แค่กูได้ดูแลมึง กูก็พอใจแล้ว”ในช
ในเช้าวันเสาร์ที่ควรจะเป็นวันสบายๆ แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด หมวยนอนคุดคู้บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือของเธอกุมท้องตัวเองอยู่ สีหน้าซีดเผือด น้ำตาซึมเล็กน้อยเพราะความปวดที่จู่โจมไม่หยุดแมนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมแก้วน้ำในมือ เห็นสภาพเธอแล้วก็รีบวางของในมือลงทันที เขาก้าวมาหาหมวยอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "มึงเป็นอะไรเนี่ย?"หมวยเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่สบาย "ประจำเดือนมา ปวดท้องมากเลยอะ..."แมนทรุดตัวนั่งลงข้างเธอทันที มือของเขาแตะไปที่หน้าผากเธอเพื่อเช็กว่าเธอมีไข้หรือเปล่า ก่อนจะเลื่อนมาจับที่มือของเธอ "แล้วกินยาแก้ปวดหรือยัง?""ยังอะ...ไม่อยากลุกไปหยิบ" เธอพูดด้วยเสียงที่อ่อนแรงแมนถอนหายใจเล็กน้อย ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความห่วงใย "โอเค เดี๋ยวกูไปหยิบมาให้ มึงนอนเฉยๆนี่แหละ อย่าขยับตัวเยอะ เดี๋ยวปวดหนักกว่าเดิม" เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ตู้ยา ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับยาแก้ปวดและแก้วน้ำ "นี่ กินซะ"หมวยมองเขาด้วยสายตาซึ้งใจเล็กๆก่อนจะรับยากับน้ำมา "ขอบใจนะ""มึงไม่ต้องขอบใจกูหรอก" แมนพูดพลางดึงผ้าห่มจากโซฟามาคลุมตัวให้เธอ "อยากให้กูช
‘มีกูอยู่ทั้งคน แต่ทำไมมึงมองไม่เห็นบ้างเลยวะ...’คำพูดนั้นดังก้องในหัวผมซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ทุกครั้งที่เธอยิ้ม ทุกครั้งที่เธอเผลอแสดงความสดใสออกมา ผมก็รู้สึกเจ็บลึกในใจที่ต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้ลำพัง ผมทำได้แค่มองเธอ มองเธอใช้ชีวิตไปตามทางที่เธอเลือก มองเธอฝันถึงอนาคตที่ไม่มีผมอยู่ในน
แมนไม่ตอบอะไร เขาเพียงจูบแผ่วเบาลงที่ข้างแก้มของเธอ ความอบอุ่นจากริมฝีปากเขาเหมือนจะซึมลึกเข้าไปถึงหัวใจ "กูรู้ตัวดี... กูจะไม่มีวันทำให้มึงเสียใจอีก"หมวยพยักหน้าช้าก่อนจะหันกลับไปมองจอทีวีต่อ ดวงตาเริ่มแฝงแววสบายใจมากขึ้น เธอซุกตัวในอ้อมกอดของแมน ปล่อยให้ช่วงเวลาอันสงบเงียบเข้ามาโอบล้อมทั้งสองคน
“อะไรอีกวะ...” หมวยเปิดตู้เย็น หยิบน้ำขึ้นมาดื่ม เธอยังไม่ทันตั้งตัว แมนก็เข้ามาซ้อนหลังพร้อมจับสะโพกเธอไว้แน่น“กูเห็นน้ำกูไหลออกมาจากมึงแล้ว...แม่งโคตรน่าเอาเลยว่ะ” แมนพูดตรงๆด้วยเสียงที่ทุ้มพร่า“แมน! มึงจะบ้าเหรอ...อ๊า!” หมวยยังไม่ทันได้ห้ามดี แมนก็กดสะโพกเธอให้แนบติดกับตู้เย็น แล้วสอดท่อนเนื้อ
หมวยยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเองที่แมนเพิ่งจูบเมื่อครู่ สัมผัสอุ่นๆนั้นยังคงอยู่ เธอหลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้“ไอ้บ้านั่น...ทำไมต้องเรียกแบบนั้นด้วย...”หมวยบ่นกับตัวเอง มือยังคงแตะหน้าผากอยู่ ความคิดสับสนพลุ่งพล่านในหัวใจ“ทำไมกูต้องมีความสุขกับอะไรแบบนี้ด้วย...” หมวยพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็ม