ตอนที่ 6

“ดีใจที่ได้เจอกันอีก” เชียร์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“อื้ม เราไปเตรียมตัวเข้าห้องสอบกันเถอะ”

“ยังไงก็ขอให้โชคดีนะ” เชียร์ภาวนาให้กับตัวเองและไอติม

“เหมือนกัน ขอให้พวกเราสอบผ่านกันทั้งคู่ เพี้ยง”

สองสาวเคยเจอกันครั้งแรกตอนเปิดบ้านวิศวะเมื่อหลายเดือนก่อน และเชียร์ก็เป็นคนชวนเธอกินข้าวด้วยกัน วันนั้นไอติมจึงไม่ได้ไปกินมื้อเที่ยงกับพัตเตอร์

สอบครึ่งเช้าเสร็จไอติมก็รีบลงไปหาคนที่บอกจะมารอด้านหน้าตึก ส่วนเพื่อนใหม่น่ะโตแล้ว ก็คงหาเพื่อนกินข้าวเองได้ ยังไงคนที่เธอชอบก็สำคัญกว่า

“ตัวเองจะพาเค้าไปกินข้าวที่ไหนเหรอ”

“ไปร้านป้ามาลัยแล้วกัน”

พัตเตอร์พาเธอไปยังร้านอาหารตามสั่งเจ้าโปรดที่เปิดให้บริการตรงข้ามกับมหาวิทยาลัย หากช่วงไหนที่เบื่อกับข้าวในโรงอาหาร พวกเขาก็มักจะมากินที่ร้านนี้เป็นประจำ

“ร้านนี้ผัดกะเพราอร่อยมาก เมนูอื่น ๆ ก็อร่อยไม่แพ้กัน”

“แนะนำขนาดนี้ก็ต้องสั่งผัดกะเพราแล้วค่ะ แต่ขอเป็นทะเลนะ”

“เอาไข่ดาวด้วยไหม”

ไอติมพยักหน้าและคลี่ยิ้มอย่างน่ารัก ขนาดออกจากบ้านมาแต่เช้า ทว่าเธอก็ยังคงสดใส พลันทำให้คนนอนดึกอย่างเขารู้สึกสดชื่นไปด้วย

พัตเตอร์หยิบปากกามาจดเมนูผัดกะเพราไข่ดาวสองจานลงบนกระดาษ คนตัวเล็กกินแบบธรรมดา ส่วนผู้ชายตัวโตอย่างเขากินแบบพิเศษ จากนั้นก็นำไปให้ป้ามาลัยที่ควงตะหลิวผัดอาหารในกระทะ แวะไปตักน้ำแข็งใส่แก้วสองใบ กลับมานั่งที่โต๊ะก็หยิบน้ำขวดมาเทลงในแก้ว รอไม่นานอาหารที่สั่งก็มาวางอยู่ตรงหน้า

“หืม อร่อยจริงด้วย” พอตักเข้าปากคำแรกไอติมทำตาโตจ้องมองคนตรงหน้า ปากก็เคี้ยวตุ้ย ๆ

“ถ้าเบื่อกับข้าวในมหา’ ลัย พวกพี่ก็จะพากันมากินที่นี่”

“เคยพาผู้หญิงมาด้วยไหมคะ”

“ก็บอกว่ายังไม่มีแฟน จะให้พาใครมาล่ะ”

เธอคลี่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ใช้ช้อนตักอาหารเข้าปากต่อ

เมื่อครู่เป็นเพียงคำถามหยั่งเชิงว่า เขาจะหลุดพูดถึงเรื่องคนรักหรือไม่ แต่ถามไปถึงสองครั้ง พัตเตอร์ก็ยังตอบออกมาโดยไม่ลังเล แสดงว่ายังไม่ได้คบใครจริง ๆ

“มื้อนี้เค้าเลี้ยงนะ ถือเป็นการขอบคุณที่ต้องคอยมาดูแล”

“เก็บตังค์ไว้กินหนมเถอะ ค่าข้าวแค่ไม่กี่บาท เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

“แสนดีจัง คิดไม่ผิดที่เค้าเลือกตัวเอง”

“ยังคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่อีกเหรอยัยเตี้ย ท่องเอาไว้ว่าพี่เป็นพี่ชาย”

“ไม่ต้องมาย้ำหรอกน่า วันนี้เป็นพี่ชาย แต่วันข้างหน้าก็ไม่แน่ว่า ตัวเองอาจจะชอบเค้าขึ้นมาก็ได้”

“หวังสูงมันก็ดี แต่ระวังเวลาตกลงมามันจะเจ็บ”

เขาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี ถึงอย่างไรพัตเตอร์ก็ยังมองเธอเป็นเพียงแค่น้องสาว

ไอติมเงียบไปชั่วขณะ ทว่าคำเตือนของเขาก็เพียงแค่ฟังหูไว้หู

เรื่องของความรู้สึกมันห้ามกันได้ที่ไหน เธอรู้ใจตัวเองว่าชอบผู้ชายคนนี้

แต่เขาจะชอบเธอหรือไม่นั้นก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต

อย่างน้อยตอนนี้พัตเตอร์ก็ยังไม่มีใคร เรียกว่าโสดสนิท เธอเองก็มีสิทธิ์ที่จะจีบ

“ตัวเองแวะร้านค้าให้เค้าหน่อย”

“อือ” พัตเตอร์ขานรับในลำคอ ก่อนจะพาคนตัวเล็กไปยังร้านสะดวกซื้อที่เปิดขายในมหาวิทยาลัย

ไอติมเลือกไอศกรีมมาสองแท่ง จ่ายเงินเสร็จก็เดินออกมาด้านนอก แล้วพากันนั่งตรงเก้าอี้ไม้ตัวยาวที่ตั้งวางอยู่ด้านข้างร้าน เธอก็ยื่นไอศกรีมให้คนตัวสูงแท่งหนึ่ง แล้วแกะซองนั่งกินตรงนั้น

“นึกถึงตอนเด็ก ๆ เลยนะคะ เมื่อก่อนเค้าก็ชอบซื้อไอติมมาแบ่งตัวเอง”

“แล้วดูซื้อให้พี่สิ โคตรไม่เข้ากับหน้าเลย”

เขาหล่อ มาดนิ่งขรึม แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยสัก ปกติไม่เคยมานั่งกัดไอศกรีมแท่งแบบนี้ในมหาวิทยาลัย ลุคที่สร้างมาเสียหายหมด

“คิกคิก เอาน่า ไม่มีใครว่าหรอกค่ะ ถ้าว่า เดี๋ยวจะตบปากให้”

“ทำเป็นเก่งนะยัยเตี้ย อีกหน่อยเป็นน้องใหม่ก็ต้องทำตัวดี ๆ จะได้ไม่มีปัญหากับคนอื่น”

“รู้แล้วค่า เค้าทำตัวดีอยู่แล้ว ถ้าไม่มีใครมาหาเรื่องก่อน อีกอย่างเค้ามีตัวเองคอยปกป้องไง จะกลัวอะไรล่ะ”

มือหนาเลื่อนขึ้นมาโยกศีรษะของเธอเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว ยัยตัวแสบเป็นคนที่ไม่ยอมให้ใครมารังแกตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้เขาไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไร คิดว่าเธอคงเอาตัวรอดในการเข้ามหาวิทยาลัยได้เป็นอย่างดี

กินไอศกรีมหมด เขาก็เดินไปส่งเธอที่หน้าห้องสอบ ก่อนจะแยกตัวออกไปเรียน

ในช่วงบ่ายมีสอบถึง 15.30 น. เป็นเวลาที่พัตเตอร์เลิกเรียนพอดี เขาก็ได้ขับรถไปส่งไอติมที่บ้าน เพราะตอนก่อนมาได้คุยกันแล้วว่าไม่ต้องซื้อตั๋วขากลับ ส่งเธอเสร็จก็กลับเพนต์เฮาส์ทันที