ตอนที่ 7

Chia: ผลสอบออกแล้ว ฉันสอบติดด้วย

Chia: (รูปภาพ ประกาศรายชื่อนักศึกษาที่ผ่านการสอบสัมภาษณ์ เพื่อเข้าศึกษาต่อคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์)

I-tim: ฉันก็สอบติดเหมือนกัน

I-tim: (สติกเกอร์เต้นส่ายเอว)

Chia: ไว้เจอกันวันรายงานตัวนะ

I-tim: โอเค

หลังจากสอบด้วยระบบคอมพิวเตอร์เสร็จ ก็มีประกาศแจ้งรายชื่อผู้มีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์อีกรอบ ซึ่งพวกเธอก็ได้ผ่านการสอบในรอบนี้แล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน

เชียร์ซึ่งเป็นเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันเห็นประกาศก็รีบส่งภาพมาให้ไอติมดู ทั้งสองสาวได้ผ่านการคัดเลือกเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยในฝัน ได้เรียนคณะและสาขาที่ตั้งใจเอาไว้

ใกล้จะถึงวันเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัย ไอติมมีเวลาเตรียมตัวสำหรับการเป็นนักศึกษาน้องใหม่อีกเพียงแค่หนึ่งอาทิตย์ เธอได้ขออนุญาตผู้เป็นพ่อและแม่ออกจากบ้านตามลำพัง โดยนั่งรถมาลงที่สถานีขนส่งผู้โดยสารในตัวเมือง แล้วขอให้พัตเตอร์มารับเพื่อพาไปดูหอพัก

รถที่เธอนั่งมาได้ขับเข้ามาจอดในจุดประจำ หญิงสาวในชุดกางเกงยีนส์ขายาวสีซีด ใส่เสื้อสายเดี่ยวสีฟ้าอ่อน สวมทับด้วยเสื้อคลุมผืนบางสีขาว ลงจากรถก็รีบเดินมาหาพัตเตอร์ที่เพิ่งมาถึงพอดี

“อรุณสวัสดิ์ค่ะรุ่นพี่ อีกหน่อยเค้าก็จะเป็นรุ่นน้องในสาขาตัวเอง และได้เจอหน้ากันทุกวันแล้วน้า…”

“มีรุ่นน้องที่ไหนพูดกับรุ่นพี่แบบนี้บ้าง”

“ก็มีเค้านี่ไง สงวนสิทธิ์ให้ได้แค่เค้าคนเดียวนะ คนอื่นห้ามพูดเด็ดขาด”

พัตเตอร์กระตุกยิ้มมุมปากทำทีไม่สนใจ ระหว่างคุยก็พากันเข้าไปนั่งในรถสปอร์ตคันหรู แล้วพาเธอตระเวนดูหอพักที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัย

เห็นว่าไอติมเป็นคนช่างพูด เข้ากับคนง่าย ทว่าเธอกลับเป็นคนชอบความเงียบสงบ โดยเฉพาะเวลาพักผ่อน หากอยู่หอพักในมหาวิทยาลัย ซึ่งอาคารหนึ่งมีถึงสี่ห้าชั้น รองรับนักศึกษาเข้าพักสามถึงสี่ร้อยคน อีกทั้งยังมีข้อกำหนดมากมาย หากจะอยู่ตามลำพังก็ต้องเหมาห้อง เธอจึงเลือกอยู่ข้างนอกดีกว่า

พัตเตอร์พาคนตัวเล็กไปดูหอพักและคอนโดหลายแห่ง และห้องที่ไอติมถูกใจเป็นคอนโดมิเนียมที่ใช้เวลาเดินทางไปมหาวิทยาลัยประมาณเจ็ดนาที

ภายในห้องตกแต่งสไตล์มูจิ ผนังโทนสีเหลืองอ่อนให้ความรู้สึกอบอุ่น แบ่งโซนห้องนอนหนึ่งห้อง กั้นห้องแต่งตัว โซนนั่งเล่น ห้องน้ำ ห้องครัว มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน รวมถึงโซนซักแห้งและที่ตากผ้า

“อยู่ที่นี่พี่ค่อยสบายใจหน่อย อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าอยู่หอพักข้างนอก”

หอพักนักศึกษานอกมหาวิทยาลัย แม้จะแยกชายหญิง หรือบางที่ก็ให้พักรวมกันได้ ทว่าระบบรักษาความปลอดภัยนั้นไม่ได้สูงมาก มีเพียงแค่กล้องวงจรปิดเท่านั้น

หากต้องปล่อยให้คนตัวเล็กพักอยู่คนเดียว ควรเลือกอยู่คอนโดดีกว่า นอกจากมีกล้องวงจรปิดแล้ว ก็มียามเฝ้าประตูตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

การเข้าออกที่พักก็ใช้ระบบคีย์การ์ด มีพื้นที่ส่วนกลาง สระว่ายน้ำ ห้องฟิตเนส บริเวณรอบนอกรายล้อมไปด้วยร้านค้า ร้านอาหาร ร้านขายยา เดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง ทั้งปลอดภัยและสะดวกสบาย

“ขอบคุณนะคะที่พาไปดูตั้งหลายที่ ทำตัวเองเสียเวลาตั้งครึ่งวัน”

“ไม่เป็นไร นี่ก็ใกล้จะบ่ายแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

“ค่ะ”

ทั้งสองพากันไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง คนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้าง ๆ พอเข้าไปด้านในก็ยื่นมือมาจับชายเสื้อยืดของเขา พัตเตอร์ก้มลงมอง ก่อนจะช้อนดวงตาคมขึ้นมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย

“ทำอะไร”

“ก็ซ้อมเป็นแฟนไง ไม่ได้จับมือ จับแค่ชายเสื้อก็ยังดี” เธอคลี่ยิ้มหวาน จ้องสบตาอีกฝ่าย

“ไร้สาระ”

พัตเตอร์ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินต่อ และในเมื่อเขาไม่ได้ห้าม ไอติมจึงจับชายเสื้อของเขาต่อ

“อยากกินอะไร เดี๋ยวเค้าเลี้ยง” หญิงสาวเอ่ยถามระหว่างเดินไปยังโซนร้านอาหาร

“พี่เคยบอกแล้วไงว่าเก็บตังค์เอาไว้เถอะ นี่ก็เพิ่งหมดกับค่าห้องไปเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ก็มันยังไม่หมดบัญชีนี่นา ยังไงตัวเองก็ถือว่าเป็นว่าที่แฟนในอนาคต แค่นี้เค้าเลี้ยงได้สบายมาก”

“ยัยเตี้ยเอ๊ย” เขาโพล่งขึ้นพลางยกมือขึ้นโยกศีรษะคนตัวเล็กเบา ๆ ก่อนเอ่ย “เป็นผู้หญิงน่ะอย่าเอาแต่คิดจะเปย์ผู้ชาย จำไว้เลยว่า ถ้าเจอผู้ชายคนไหนที่เอาแต่ให้เธอออกเงินเลี้ยงแบบนี้ ห้ามคบเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วค้าบ” คนตัวเล็กขานรับน้ำเสียงทะเล้น “แต่ถ้าตัวเองเป็นแฟนเค้า เราผลัดกันเลี้ยงได้นะ เค้าไม่ถือ”

คำแนะนำของเขาไม่รู้ว่าเข้าหูของเธอมากน้อยแค่ไหน เพราะไอติมก็ยังเอาแต่ระบายยิ้มน่ารัก และยังมีความคิดจะจีบเขาเป็นแฟน จนพัตเตอร์ไม่รู้จะพูดอะไรต่อจึงทำได้แค่เงียบ จากนั้นก็พากันเดินเข้าไปนั่งในร้านอาหารญี่ปุ่น