ตอนที่ 8

หญิงสาวหยิบเมนูอาหารขึ้นมาเปิดดู มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นจนเลือกไม่ถูก

“น่ากินหมดเลย ตัวเองเลือกเมนูไหนเหรอ”

“ข้าวหน้าปลาไหล โทคุเซ็นเซต”

“เค้ายังเลือกไม่ถูกเลย เห็นอะไรก็อยากกินไปหมด” เธอพลิกหน้ากระดาษไปมา อาหารหลากหลายเมนู มีทั้งแบบสั่งจานเดียว และแบบจัดเซต

“งั้นก็สั่งทุกอย่างที่อยากกินมาเลยดิ”

“ถ้าให้กินขนาดนั้นก็คงจะเดินออกประตูร้านไม่ได้พอดี”

“กินไปเถอะ ตัวเล็กนิดเดียว ไม่เห็นจะอ้วนเลย เดี๋ยวจะหาว่าพี่เลี้ยงไม่ดีอีก”

“ซ้อมเป็นแฟนขี้บ่นเหรอคะคุณพี่ คิกคิก งั้นเค้าเอาเป็นเซตปลาชิมาฮอกเกะและไก่ย่างถ่านแล้วกัน”

รอไม่นานอาหารที่สั่งก็มาวางอยู่ตรงหน้า การจัดจานและหน้าตาของอาหารชวนหิวเป็นอย่างมาก ทั้งสองเริ่มหยิบตะเกียบคีบอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ คนตัวเล็กดูเหมือนจะมีความสุขกับการกิน ใบหน้าของเธออมยิ้มตลอดเวลา

“เห็นตัวเล็ก ๆ แบบนี้ กินเยอะเหมือนกันนะ นึกว่าจะเป็นพวกคลั่งผอมซะอีก”

คราแรกพัตเตอร์ก็แอบลุ้นว่าเธอจะกินหมดหรือเปล่า เพราะในเซตที่ไอติมสั่งมา นอกจากจะมีปลาชิมาฮอกเกะและไก่ย่างถ่านแล้ว ยังมีข้าวหนึ่งถ้วย ไข่ตุ๋น ซุปมิโซะ และพุดดิ้งนมรสคินาโกะ

“พ่อแม่เลี้ยงดูมาอย่างดี จะอด ๆ อยาก ๆ ไปทำไมล่ะคะ มีอะไรที่ขวางหน้า ไอติมก็ฟาดเรียบค่ะ”

ใช่ว่าจะไม่ห่วงสวยเหมือนผู้หญิงคนอื่น ทว่าร่างกายของเธอนั้นมีระบบเผาผลาญดี ไม่ว่าจะกินอาหารคาวหวาน น้ำปั่น ขนม หรือผลไม้ที่มีน้ำตาลสูงมากแค่ไหนก็ไม่อ้วน อีกทั้งเธอยังเป็นคนชอบออกกำลังกายยามว่าง ทำให้ร่างกายกระชับ หุ่นสมส่วนมีน้ำมีนวล ไม่ผอมติดกระดูก และไม่อวบจนเกินไป

พอจ่ายเงินเสร็จทั้งสองก็พากันเดินออกจากร้าน

“ก่อนกลับพี่ว่าจะแวะซื้อของไปเยี่ยมคุณอาทั้งสองด้วย”

“ซื้อของไปไหว้พ่อแม่แฟนเหรอคะ” เอ่ยพลางคลี่ยิ้มหวาน

“ไอติม”

“โอเค ๆ แค่เข้าไปสวัสดีญาติผู้ใหญ่” เธอเอ่ยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะทำปากมุบมิบ “ล้อเล่นหน่อยก็ไม่ได้”

พัตเตอร์พอได้ยินน้ำเสียงเล็กแว่วเข้าหู ทว่าก็ไม่ได้ให้สนใจในความทะเล้นของเธอมากนัก ก่อนจะพากันไปซื้อของฝากในซูเปอร์มาเก็ต แล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านของไอติม

ช่วงบ่ายแก่ ๆ รถสปอร์ตคันหรูก็ขับเข้าไปจอดในบริเวณบ้านหลังใหญ่ที่ปลูกต้นไม้ให้ความร่มรื่น และยังมีสนามหญ้าหน้าบ้านอย่างกว้างขวาง ให้ความรู้สึกเย็นสบายตา

“พ่อคะ แม่คะ หนูกลับมาแล้วค่ะ”

โยธินและมะนาว ซึ่งเป็นพ่อและแม่ของไอติมได้ยินเสียงใสตะโกนเข้ามาในบ้านตั้งแต่ยังไม่เห็นตัวด้วยความชิน ก่อนจะเห็นว่าลูกสาวเดินเข้ามาพร้อมกับลูกชายของเพื่อนรัก

“สวัสดีครับคุณอาโยธิน คุณอามะนาว”

“สวัสดีจ้ะพัตเตอร์ มา เข้ามานั่งในบ้านก่อน” มะนาวรับไหว้ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องนั่งเล่น

“ของฝากครับ” พัตเตอร์นั่งลงบนโซฟาตัวเดี่ยวที่ตั้งวางด้านข้าง ก่อนจะยื่นกระเช้าของฝาก และรังนกคุณภาพดี ให้กับพ่อแม่ของคนตัวเล็ก

มะนาวรับของพลางเอ่ย “ขอบใจมากนะจ๊ะ ที่จริงแค่แวะมา พวกอาก็ดีใจแล้ว”

“ลูกสาวของอาไปกวนใจเราอีกแล้วสินะ” โยธินเอ่ยกับหนุ่มรุ่นลูก

“ไม่เลยครับ คุณอาทั้งสองสบายดีนะครับ”

“อืม สบายดี”

“พ่อแม่ของเราล่ะ เป็นยังไงกันบ้าง อาไม่ได้เจอหน้าพระพายมานาน คิดถึงอยู่เหมือนกัน ว่าจะหาเวลาว่าง นัดกินข้าวด้วยกันสักมื้อ”

มะนาวกับพระพายไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี ทว่ายังคุยกันผ่านโทรศัพท์อยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับการเจอหน้ากันแบบตัวเป็น ๆ

“พวกท่านสบายดีครับ แม่ก็บ่นคิดถึงคุณอาอยู่เหมือนกัน”

“เย็นนี้กินข้าวด้วยกันก่อนนะจ๊ะ ให้อาได้เลี้ยงขอบคุณที่ลูกสาวตัวแสบของอาไปก่อกวนเวลาพักผ่อน”

มะนาวคลี่ยิ้มมองลูกชายของเพื่อนรัก สลับกับหันไปมองใบหน้าของลูกสาวที่เอาแต่อ้อนพี่ชายคนนี้เหมือนเด็ก ทั้งที่ตอนนี้โตเป็นสาวแล้ว

“ครับ งั้นผมขอฝากท้องที่นี่สักมื้อนะครับ”

“ยินดีมากจ้ะ เดี๋ยวนั่งเล่นกับไอติมไปก่อนนะ อาขอตัวไปดูกับข้าวในครัวก่อน”

มะนาวและโยธินลุกออกไปจากห้องนั่งเล่น ปล่อยให้เด็กทั้งสองพูดคุยกันตามประสาวัยรุ่น ระหว่างนี้ไอติมก็ชวนพัตเตอร์คุยบ้าง ส่วนเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่นเกมเพื่อฆ่าเวลา สักครึ่งชั่วโมงต่อมาอาหารก็ถูกนำมาจัดวางบนโต๊ะ

พัตเตอร์นั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับครอบครัวของไอติม โดยไม่ได้รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย พ่อแม่ของเธอพูดคุยอย่างเป็นกันเอง และเอ็นดูเขาเหมือนเป็นลูกชายคนหนึ่ง

“อาต้องขอฝากน้องด้วยนะพัตเตอร์ ไอติมน่ะเหมือนจะเก่ง เอาตัวรอดได้ แต่ที่จริงอารู้ว่าลูกสาวคนนี้เป็นคนขี้กลัว”

“ครับ คุณอาไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะช่วยดูแลน้องให้ครับ”

“ขอบใจมากจ้ะ”

หลังจากกินข้าวอิ่มพัตเตอร์ก็ได้ขอตัวกลับเพนส์เฮาส์ ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านเอ่ยลากันตรงในบ้าน ส่วนไอติมก็ได้เดินออกมาส่งเขาที่รถ

“นี่ก็ค่ำแล้ว ที่จริงตัวเองนอนค้างที่นี่ก็ได้นะ พ่อกับแม่ไม่ว่าหรอก”

“ได้ยังไงกันล่ะ ถึงคุณอาทั้งสองไม่ว่า แต่มันก็ไม่เหมาะสม”

“ดูตัวเองก็ออกจะอินเทรนด์ ไม่คิดว่าจะหัวโบราณขนาดนี้”

“ออกจากบ้านมาทั้งวัน รีบขึ้นห้องไปอาบน้ำได้แล้ว”

“งั้นขับรถกลับดี ๆ นะคะ ถึงแล้วทักมาบอกเค้าหน่อย”

“อือ ถึงแล้วพี่จะทักหา”