หน้าหลัก / โรแมนติก / อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ / บทที่ 4 ที่แท้คุณหมอคนนั้นคือ

แชร์

บทที่ 4 ที่แท้คุณหมอคนนั้นคือ

ผู้เขียน: ดิตา เอสวาย
เพราะรู้สึกว่าการตรวจภาวะเจริญพันธุ์ครั้งล่าสุดมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล กัลยาตัดสินใจกลับบ้านคนเดียว โดยไม่มีสามีมาด้วย

หลังจากยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์ใกล้คลินิกของชยุตม์เกือบหนึ่งชั่วโมง เอกชัยก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นแม้แต่เงา แถมโทรศัพท์ของเขายังปิดเครื่องตลอด

เพื่อไม่ให้ตัวเองยิ่งโมโห เดินบ่นอยู่ข้างถนนเหมือนคนเสียสติ กัลยาเลยเลือกเรียกรถจักรยานยนต์รับจ้างกลับบ้านเอง

เมื่อมาถึงห้องเช่ากัลยาอาบน้ำชำระร่างกาย แล้วพยายามลืมเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น

เธอไม่อยากนึกถึงสายตาของชยุตม์ที่มองเธอ รวมถึงคำขอให้เธอถอดชั้นใน ในห้องตรวจที่เขาเพิ่งล็อกประตูเมื่อครู่

เท่าที่จำความได้ การตรวจของคุณหมอทั่วไปไม่ควรเป็นแบบนั้น ยิ่งการล็อกประตูห้องแล้วตรวจเพียงลำพัง ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่

แม้ว่าชยุตม์จะเคยเป็นคนที่เข้ามาอยู่ในหัวใจเธอตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย แต่เธอก็ยังรู้ดีว่าอะไรถูกอะไรผิด

ไม่เคยมีความคิดจะหักหลังสามีผุดขึ้นมาในใจเลย แม้ว่าเอกชัยจะมีท่าทีเย็นชากับเธอแทบตลอดเวลาก็ตาม

เมื่ออาบน้ำเสร็จกัลยารีบไปที่ครัว เตรียมทำอาหารเย็น เวลาในตอนนั้นราวบ่ายสาม โมงเย็นเอกชัยก็น่าจะกลับจากที่ทำงานเหมือนเช่นทุกวัน คือประมาณห้าโมง

ระหว่างที่เธอกำลังล้วงหยิบของออกจากตู้เย็น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

กัลยามองหน้าจอ เห็นสายเรียกเข้าจากแม่สามีของเธอ

มือของเธอเอื้อมไปรับโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกฝืน ๆ เล็กน้อย เพราะเดาได้ไม่ยากว่า อีกฝ่ายคงจะถามเรื่องการปรึกษาโปรแกรมตั้งครรภ์แน่ ๆ

กัลยากดรับสาย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "มีอะไรเหรอคะคุณแม่?" เธอถามพลางเลือกหยิบผักและของสดที่จะใช้ทำอาหาร

"ฮัลโหลกัลยา เป็นยังไงบ้าง วันนี้ไปปรึกษาเรื่องมีลูก ราบรื่นดีไหม? คุณหมอคนนี้ต้องดีกว่าหมอคนก่อน ๆ แน่ ๆ เลย"

กัลยาถอนหายใจยาว เธอไม่รู้จะอธิบายยังไงดี จะให้เธอเล่าว่าชยุตม์ขอให้เธอทำอะไรในห้องตรวจอย่างนั้นเหรอ

"ยังไง? ทำไมเงียบไปล่ะ?" ดาราถามอย่างสงสัย

"ค่ะ หมอบอกว่าทางหนูเองปกติดี ไม่มีปัญหาอะไร แต่หนูไม่รู้ว่าทางพี่เอกชัยเป็นยังไง เพราะวันนี้เขาไม่ได้ตรวจด้วย ะหว่างทางเขาน่าจะไปทำงานต่อ หนูลงรถก่อน แล้วเขาก็ไม่ตามมาที่คลินิกเลย"

"อะไรนะ ทำไมเอกชัยไม่ตรวจด้วยล่ะ? ทำแบบนั้นได้ยังไง เขาไม่มีเวลาว่างสักวันเดียวเลยหรือไง"

"เรื่องนั้นหนูไม่แน่ใจค่ะคุณแม่ ถ้าจะให้ดี คุณแม่ลองถามพี่เอกชัยเองดีกว่า เพราะหนูโทรหาเขาไม่ได้เลย โทรศัพท์เขาก็ปิดเครื่องอยู่" กัลยาไม่อยากพูดอะไรยืดยาว ให้แม่สามีไปคุยกับลูกชายของตัวเองน่าจะดีกว่า

"ได้จ้ะ เดี๋ยวแม่จะคุยกับเขาเอง เขาต้องมาตรวจด้วยกันทั้งคู่ จะได้รู้กันให้ชัดเจน ถ้าวันนี้เขาไม่ว่าง เดี๋ยวแม่จะนัดคุณหมอชยุตม์ให้ใหม่วันอาทิตย์ เอกชัยจะได้ไปด้วย"

ตึก...

กัลยาชะงัก เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่อยากกลับไปที่คลินิกของชยุตม์อีกแล้ว แม้จะไปพร้อมสามีก็ตาม

"ลูกกับเอกชัยต้องไปอีกนะ ตอนนี้โชคดีแค่ไหนแล้วที่ชยุตม์ยอมช่วย ตรวจให้ฟรีอีกด้วย ลองคิดดูนะ ถ้าพวกเธอต้องไปทำโปรแกรมที่อื่น ไม่ได้ใช้สิทธิ์อะไรเลย ค่าตรวจค่ารักษาก็หนักเอาเรื่อง"

กัลยาเงียบ ไม่อยากเถียงหรือโต้แย้งอะไรกับดารา ทั้งแม่สามีและพ่อแม่ของเธอเองก็ไม่ต่างกัน ล้วนแต่คาดหวังให้มีหลานเร็ว ๆ

เหมือนพวกเขาคิดกันว่า การมีลูกเป็นเรื่องง่ายเหมือนเดินไปซื้อผักบุ้งที่ตลาด

"ลูกกับเอกชัยต้องเชื่อที่ชยุตม์แนะนำนะจ๊ะ" ดารายังพูดต่อ

"ค่ะคุณแม่" กัลยาตอบอย่างเสียไม่ได้ ก่อนถามต่อด้วยความคาใจ "หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ ว่าทำไมคุณหมอชยุตม์ถึงยอมช่วยพวกเราฟรี ๆ เขาไม่กลัวขาดทุนเหรอคะ?"

"ก็เพราะเขาเป็นญาติกับเอกชัยน่ะสิ" ดาราตอบสั้น ๆ "เดี๋ยวแม่จะคุยกับเอกชัยอีกที ถ้าเขากลับมาจากทำงานแล้ว ลูกก็บอกแม่ด้วยนะ"

"ค่ะคุณแม่" กัลยารับคำ ก่อนเธอจะเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ "ว่าแต่ หมอชยุตม์… เขามีครอบครัวแล้วหรือยังคะ?"

"มีแล้วสิ ภรรยาก็เป็นหมอเหมือนกัน เป็นคุณหมอด้านความงาม พวกเขามีลูกสาวหนึ่งคน อายุสิบขวบ"

ตึก...

หัวใจของกัลยาสะดุดเล็กน้อย ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยใฝ่ฝันอยากให้เป็นสามี กลับมีครอบครัวไปนานแล้ว แล้วทำไมวันนี้ชยุตม์ถึงมีท่าทีแบบนั้นกับเธอในห้องตรวจ

คิดถึงตรงนี้ ทำให้กัลยายิ่งรู้สึกกลัว ไม่อยากกลับไปเหยียบที่คลินิกของเขาอีก

"เดี๋ยวแม่จะคุยกับชยุตม์ให้ เขาจะได้ช่วยจัดการให้เต็มที่ ลูกโอเคใช่ไหม ที่จะไปหาหมออีกครั้ง?"

กัลยาไม่อาจตอบได้ทันที อยากปฏิเสธก็กลัวว่าแม่สามีจะโวยวาย

"ต้องไปนะจ๊ะ ทุกอย่างมันก็เพื่อประโยชน์ของลูกทั้งนั้น แม่เองก็อาย เวลามีคนถามว่าเมื่อไหร่จะได้อุ้มหลาน พ่อแม่ของลูกเองก็อยากมีหลานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" ดารากล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งบังคับ

"ค่ะ หนูจะไปค่ะ" กัลยาตอบตกลงอย่างจำยอม "แต่หนูอยากไปพร้อมพี่เอกชัยเท่านั้นนะคะ หนูไม่อยากไปคนเดียวอีกแล้ว ช่วยบอกพี่เอกชัยให้หน่อยนะคะ อย่าให้หายไปกลางทางแบบวันนี้อีก"

"ได้เลย วันนั้นเขาต้องไปด้วยอยู่แล้ว เพราะแม่จะนัดวันหยุด" ดาราตอบ "จริงสิ คืนวันเสาร์นี้ ครอบครัวของชยุตม์จะจัดงานทานข้าวเย็นกันที่บ้าน เขาชวนลูกกับเอกชัยไปด้วย พ่อกับแม่ก็จะไป ไปด้วยกันนะ"

"ได้ค่ะ หนูจะไป" กัลยาตอบรับ ทั้งที่ในใจยังสับสนอยู่ลึก ๆ ส่วนหนึ่งเธอก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าภรรยาของชยุตม์ซึ่งเป็นคุณหมอด้านความงามนั้น หน้าตาเป็นอย่างไร ผู้หญิงที่ผู้ชายคนนี้เลือกมาเป็นภรรยา ต้องสวยมีเสน่ห์มากแน่ ๆ

"ดีเลย งั้นคืนวันเสาร์เจอกันที่นั่นนะ แล้ววันอาทิตย์ค่อยไปคลินิกหมอเขาอีกที"

"ค่ะคุณแม่ งั้นหนูขอตัวไปทำกับข้าวก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่เอกชัยกลับมาจะไม่ทัน"

"จ้ะ แม่ก็ต้องไปทำกับข้าวให้พ่อเหมือนกัน" ทั้งสองจึงวางสาย

'ทานข้าวเย็นบ้านพี่ชยุตม์...'กัลยามองลอยไปข้างหน้า ความคิดวนเวียน แต่หัวใจกลับหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 490 ยอม

    กัลยาเห็นพายัพกำลังรอคำตอบจากฌตรียาจากไกล ๆภาพตรงหน้านั้นทำให้เธอนึกย้อนไปถึงความพยายามของชยุตม์ตอนขอพรจากพ่อของเธอน้ำตาใสๆ ก็ไหลลงมา เปียกใบหน้าสวยของกัลยาโดยไม่รู้ตัว เธอยิ้มอย่างตื้นตัน พลางกุมหน้าอกที่เต้นแรงตามไปด้วย ระหว่างรอคำตอบของฌตรียา"เอาเลยฌตรียา ตอบว่าได้ไปเลยสิ" กัลยาพูดอย่างใจร้อน แต่สิ่งที่เห็นตรงนั้นคือ... ฌตรียายังเขินอาย ไม่ยอมตอบคำถามของพายัพเสียทีเพราะไม่อยากรบกวนช่วงเวลาสำคัญนั้น กัลยาจึงตัดสินใจกลับไปที่ครัวก่อน เลื่อนความตั้งใจที่จะเอาน้ำไปเสิร์ฟที่ห้องรับแขกออกไปขณะเดียวกัน ฌตรียายังคงเงียบ ปล่อยให้คำถามของพายัพค้างอยู่แบบนั้น"เธอยินดีเป็นภรรยาของพี่ไหม?" พายัพถาม พร้อมจ้องมองเธออย่างลึกซึ้งคนที่ถูกมองยังคงนิ่งเงียบ น้ำตาของเธอยังคงไหลอาบแก้ม มีความรู้สึกไม่อยากเชื่อปะปนอยู่ นี่พายัพขอเธอแต่งงานจริง ๆ เหรอ?"ฉัน... ฉันขอเวลาตอบหน่อยนะคะพี่ ขอโทษค่ะ" ฌตรียาพูดเสียงแผ่วพายัพยิ้ม ถึงจะยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน แต่เขาก็ยังรู้สึกโล่งใจที่ฌตรียาไม่ได้ปฏิเสธทันที"ได้ พี่จะให้เวลาเธอคิด""ขอบคุณค่ะพี่" ฌตรียาพูดพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ "ก่อนหน้านั้น ฉันข

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 489 มาเป็นภรรยาของผมนะ

    หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เอกชัยกับใบเฟิร์นจะเข้าพิธีแต่งงานกันเพราะนี่ไม่ใช่การแต่งงานครั้งแรกของเอกชัย ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะไม่จัดงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานที่จะจดทะเบียนและรับรองกันตอนสิบโมงเช้าวันนี้ จะมีครอบครัวใกล้ชิดของเอกชัยและครอบครัวใหญ่ของใบเฟิร์นมาร่วมเป็นสักขีพยานพวกเขาตกลงกันว่าจะไปจดทะเบียนสมรสที่โบกอร์ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของใบเฟิร์นเพราะระยะทางไม่เหมาะกับการเดินทางในสภาพที่กำลังตั้งครรภ์ ฌตรียาจึงเลือกพักอยู่ที่บ้านของกัลยาส่วนชยุตม์ ปรีชา และปรีดี ออกเดินทางไปโบกอร์ตั้งแต่เช้ามืดแล้วภายในห้องเล่นของเด็ก ฌตรียาดูมีความสุขเมื่อเห็นความร่าเริงของมนัส ซึ่งทำให้เธอนึกถึงแม่ของตัวเอง"ระวังนะ เดี๋ยวล้ม ธนัท เอ่อ มนัส" ฌตรียารีบพูดแล้วปิดปากตัวเอง ยังไม่ค่อยชินกับชื่อจริงของเด็กชายคนนั้นถึงอย่างนั้น เธอก็ทำใจได้มากขึ้นแล้วกับการที่แม่จากไปตลอดกาล"มนัส ฟ้ารุ่ง อาทิตยา หยุดวิ่งเล่นกันได้แล้ว เดี๋ยวก็ล้มหรอก" ฌตรียาร้องบอก ขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนหลังเด็กทั้งสามคนไม่สนใจ กลับยิ่งวิ่งไล่กันเร็วกว่าเดิม"ปัง! ปัง! ปัง!"มนัสรับบทเป็นตำรวจ ส่วนเด็กผู้หญิงส

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 488 ตอนแรกก็ผิดหวัง

    การเดินทางกลับบ้านทำให้หัวใจเต้นแรงมนัสที่นั่งอยู่บนเบาะหลังรถมาตั้งแต่เมื่อกี้ ดูทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล รอคอยให้ถึงบ้านเร็ว ๆ"เป็นอะไรไปลูก?" กัลยาลูบศีรษะของมนัสที่เอาแต่มองถนนผ่านกระจกหน้าต่างมาตลอด"ผมรอไม่ไหวแล้ว อยากถึงบ้านเร็ว ๆ ครับแม่" มนัสตอบ "เมื่อไหร่เราจะถึงครับ? ทำไมทางมันไกลจัง?"พอได้ยินคำถามนั้น ชยุตม์ที่นั่งอยู่ข้างคนขับก็หันกลับไปมองด้านหลังพร้อมรอยยิ้มทันที"อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วลูก น่าจะอีกห้านาทีเอง" เขาตอบ"ได้ยินไหมจ๊ะลูกรัก? อีกไม่นานก็ถึงแล้ว รอก่อนนะ อดทนอีกนิดนะ" กัลยาอุ้มร่างเล็ก ๆ นั้นขึ้นมานั่งบนตักมนัสพยักหน้า พร้อมถอนหายใจหลายครั้ง "นี่ดึกแล้วเหรอครับแม่?"ตั้งแต่เมื่อกี้เขาเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดลงเรื่อย ๆ เหมือนเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว"ใช่จ้ะ ตอนนี้เกือบสองทุ่มแล้ว" กัลยาตอบพอได้ยินคำตอบนั้น มนัสก็ก้มหน้าลงอย่างหงอย ๆ มือเล็ก ๆ ของเขากำเข้าหากันแน่นพร้อมถอนหายใจยาว"เป็นอะไรไปลูกรัก?"มนัสเงยหน้าขึ้นมองแม่ของเขา "ถ้าทุกคนหลับกันหมดแล้ว และไม่รู้ว่าเรากลับมาล่ะครับ?"กัลยามองไปข้างหน้า สบตากับสามีของเธอที่ยังคงหันกลับมามองด้านหลังอยู่"พี่ ลองโทรห

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 487 ถึงอินโดนีเซีย

    รอยยิ้มบนริมฝีปากของชยุตม์กว้างขึ้น เมื่อเห็นว่าเครื่องบินกำลังจะลงจอดที่สนามบินในอินโดนีเซียอีกไม่นานพวกเขาก็จะถึงแล้ว ปัญหาทุกอย่างจบลง ชีวิตของพวกเขาจะสงบสุขและมีความสุข แค่คิดแบบนั้น รอยยิ้มของชยุตม์ก็ยิ่งกว้างขึ้น"ที่รัก อีกเดี๋ยวเราก็ถึงแล้ว" เขาพูดกับกัลยาและมนัสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ"เย่! เราถึงแล้ว!" มนัสร้องเสียงดัง พลางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจกัลยาถึงกับเหนื่อยที่ต้องคอยทำให้เด็กผู้ชายแสนซนคนนั้นสงบลง ตั้งแต่เมื่อกี้มนัสเอาแต่ไม่ยอมคาดเข็มขัดนิรภัย"พี่ ช่วยจับมนัสไว้หน่อย!"ชยุตม์รีบคว้าตัวลูกชายไว้ กอดแน่น แล้วจับเด็กชายให้นั่งบนตัก"ถ้าอยากลงจากเครื่องเร็ว ๆ เราต้องนั่งดี ๆ เข้าใจไหม?"มนัสพยักหน้า "เข้าใจครับพ่อ" ขาทั้งสองข้างของเขาเหยียดตรงไปข้างหน้า พลางมองผู้เป็นพ่อ "แล้วฟ้ารุ่งจะไปรับเราที่สนามบินไหมครับ?""ดูเหมือนจะไม่มานะ เรามีคนขับรถส่วนตัวมารับแล้ว เดี๋ยวเราไปเซอร์ไพรส์พวกเขากัน ดีไหม""เย่ ได้เลยครับพ่อ!" มนัสร้องอย่างตื่นเต้น รอช่วงเวลาที่จะได้พบกันแทบไม่ไหวตอนอยู่ที่อเมริกา เขาขอให้ซื้อของฝากพิเศษสำหรับฟ้ารุ่งและเพื่อนใหม่ของเธอกระเป๋าเป้ใบใหญ่ห

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 486 ความโกรธของเล็ก

    พิมตาโต เมื่อได้ยินพี่ชายตวาดใส่ด้วยคำว่า “บ้า” ที่หลุดออกมาจากปากของเล็กทั้งชีวิต เธอไม่เคยได้ยินเล็กพูดเสียงแข็งใส่เธอเลยสักครั้ง นับประสาอะไรกับการพูดคำหยาบแต่ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่คำพูดแรง ๆ และเสียงตวาดเท่านั้น สายตาของเล็กก็ดูคมกริบ แดงก่ำ ราวกับลูกตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า"บ้าอะไรล่ะพี่?" แทนที่จะสำนึกถึงความผิดเมื่อครู่ พิมกลับอารมณ์ขึ้นไม่แพ้กันและเถียงพี่ชายกลับ"คำพูดของเธอนั่นแหละบ้า! เธอคิดได้ยังไงถึงเสนอเรื่องบ้า ๆ แบบนั้นออกมา! พี่จะยอมให้เฉลิมมีเมียหลายคนได้ยังไง แถมยังเป็นหลานของพี่เองอีก!""อ้าว มันผิดตรงไหนล่ะ? ตามศาสนาก็ไม่ได้ผิดนี่ อีกอย่างที่ฉันแนะนำแบบนี้ก็เพราะฉันผิดหวังในตัวพี่"เมื่อได้ยินคำว่า “ผิดหวัง” เล็กก็กัดกรามแน่น อารมณ์ยิ่งพุ่งขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีอะไรบ้างที่เขาไม่เคยทำให้น้องทั้งสามคน?แต่ทุกอย่างกลับเหมือนสูญเปล่า เพราะน้องทั้งสามคนของเขาไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเลย"ผิดหวังอะไรอีก? ทุกอย่างพี่ก็ทำให้เธอกับน้อง ๆ ของพี่หมดแล้ว ยังขาดอะไรอีก? ทำไมเธอยังพูดว่าผิดหวังได้? ถ้าไม่ใช่พี่ ใครจะช่วยเรื่องเงินทองของพวกเธอทุกคน? ใคร? พี่ไม่เคยขออะไรเลย พี่เต

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 485 การมีภรรยาหลายคน

    บันดุง~เล็กเกิดไข้สูงกะทันหัน เมื่อได้ยินข่าวว่าพี่เขยของเขากำลังจะกลับจากอเมริกาถ้าปรีชารู้ว่ากนกเลือกไปอยู่บ้านรัชนี เพราะทะเลาะกับเขาอย่างหนัก ปรีชาอาจจะรู้สึกแย่กับเขา และไม่อยากช่วยเรื่องเงินเขาอีกก็ได้พอคิดเรื่องนั้น สุขภาพของเล็กก็ทรุดลงอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เมื่อคืนเขารู้สึกไม่ค่อยสบาย จนร่างกายหนาวสั่นภายในบ้านที่เงียบเหงา เล็กได้แต่นั่งเหม่อ คิดถึงชะตาชีวิตอันโชคร้ายของตัวเองในตอนที่อาการเขาแย่แบบนี้ กลับไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ เลย ปกติกนกมักจะชงชาขิงให้เขาดื่ม เพื่อฟื้นฟูกำลัง แต่ตอนนี้ล่ะ?เล็กเพิ่งกินข้าวกับปลาเค็มที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารมาหลายวันแล้วไม่มีน้องคนไหนของเขามาหาแม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะเอากับข้าวมาให้ หรือถามไถ่อาการสักคำเล็กถอนหายใจยาว มองออกไปทางหน้าต่างจากห้องครัวด้วยสายตาเศร้าสร้อยดวงตาของเขาแดงก่ำ หยาดน้ำใสเอ่อคลออยู่ในสองเบ้าตาที่แสบพร่า"พี่คิดถึงเธอนะ กนก" เขาพูดเสียงแผ่ว รู้สึกเสียใจว่าทำไมตอนนั้นเขาถึงรั้งกนกไว้ไม่ได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่กับภรรยามาโดยตลอด ทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยกันเสมอ แม้แต่กินข้าวก็ไม่เคยกินคนเดียวแต่ตอนนี้ เกือบหนึ่งสั

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 1 ฉันยังไม่พอใจนะคะ

    "อือ…" เสียงครางยาวเล็ดลอดออกมาท่ามกลางความเงียบในห้องนอน ขณะที่เอกชัยเพิ่งปลดปล่อยความต้องการของตัวเองเสร็จสิ้น"สบายดีจัง" เอกชัยพูดพลางหายใจหอบเล็กน้อย ราวกับเพิ่งปลดภาระหนักออกจากตัว ต่างจากกัลยาที่ไม่ได้รู้สึกถึงจุดสุดยอดเลยแม้แต่นิดเดียว บนใบหน้าของเธอมีแต่ร่องรอยความผิดหวังลึก ๆ "เสร็จแล้ว

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 163 ยกโทษให้ฉัน

    ลูกน้องสองคนของมณีเดินเข้ามาหาเจ้านายของพวกเขา ช่วยพยุงให้ลุกขึ้นแล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้รอ ร่างผอมแห้งของชายวัยกลางคนโซเซไปข้างหน้า โชคดีที่ชายสองคนที่ยืนอยู่ซ้ายขวารีบจับแขนไว้และช่วยพยุงให้นั่งในตำแหน่งของผู้อำนวยการ น้ำตาของมณียังคงไหลไม่หยุด อาบใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเขา หัวใจของเขาแตกสลายเป็

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 158 แผนการ

    เมื่อสายที่โทรไปหารัชนีมีการกดรับ ชัยลัยก็เริ่มพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เกี่ยวกับเรื่องที่วนเวียนอยู่ในหัวเธอมาตั้งแต่เมื่อวานแผนการที่วางไว้อย่างเป็นขั้นเป็นตอนในสมอง ค่อย ๆ ถูกถ่ายทอดออกไปให้ลูกพี่ลูกน้องของกัลยาฟัง เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อมาก เธอเชื่อผู้หญิงคนนั้นเต็มร้อย"ตามข้อตกลง ถ้าเธอทำสำเ

  • อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ   บทที่ 7 ในค่ำคืนนั้น

    "ฉันใส่ชุดนี้เหมาะไหมพี่?" ชี้ให้เอกชัยดูชุดที่เธอสวมอยู่ ผู้กำลังหวีผมเรียบร้อยและจัดหนวดบาง ๆ ใต้จมูกชายที่มีใบหน้าค่อนข้างหล่อเมื่อยิ้มแล้วดูมีเสน่ห์ มองภรรยาของเขาจากหัวจรดเท้า ตอนนี้กัลยาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวโปร่งแสงกับกระโปรงยาวสีดำผมยาวสุขภาพดีของเธอถูกม้วนเก็บเป็นมวยประดับด้วยเครื่องส

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status