บทที่ 6 คำเชิญมื้อค่ำ

"พรุ่งนี้เช้าลูกต้องไปที่คลินิกหมอชยุตม์นะ เย็นนี้พวกแกได้รับเชิญไปกินมื้อค่ำกับเขาด้วย" ดาราพูดผ่านโทรศัพท์ขณะโทรหาลูกชาย

"ครับแม่ ผมกับกัลยารู้แล้วครับ แม่เตือนเรื่องนี้มาตั้งกี่รอบแล้วเนี่ย" เอกชัยตอบกลับอย่างหงุดหงิดใส่โทรศัพท์เมื่อแม่โทรมาจี้

"แม่ก็แค่เตือนแกเฉยๆ ก็ลูกชอบทิ้งเมียไว้คนเดียวบ่อยๆ นี่นา คนที่ต้องตรวจน่ะไม่ใช่แค่กัลยา แต่รวมถึงแกด้วย"

"ครับ เดี๋ยวผมจะตรวจด้วย แค่นี้นะครับแม่ ผมเพิ่งตื่น จะไปอาบน้ำกินข้าวแล้ว"

"แล้วเมียแกไปไหน? ปกติกัลยาจะเป็นคนรับสายแม่ แต่นี่โทรหาไม่ติดเลย"

"เขากำลังทำอาหารเช้าอยู่ครับ สงสัยชาร์จแบตมือถือทิ้งไว้มั้ง"

"เออๆ ถ้างั้นก็ตามนั้น อย่าลืมไปบ้านหมอชยุตม์ล่ะ เดี๋ยวแม่ส่งโลเคชั่นไปให้"

"อืม ผมไม่ลืมหรอก ไม่ต้องส่งที่อยู่มา เขายังอยู่ที่บ้านพ่อแม่เขาไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่ใช่ย่ะ ชยุตม์กับเมียย้ายไปอยู่บ้านใหม่กันแล้ว เขาถึงได้จัดงานทำบุญขึ้นบ้านใหม่ไงล่ะ"

"อ๋อ!" เอกชัยตอบรับเสียงเรียบ อีกแล้ว... เขารู้สึกเหมือนโดนคู่แข่งแซงหน้าด้วยความสำเร็จของคนใกล้ตัว ที่ทำงานเพื่อนร่วมงานก็ชอบอวดความสำเร็จ แล้วนี่ยังมาเจอญาติลูกพี่ลูกน้องตัวเองอีก

ส่วนเขาน่ะเหรอ ยังเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนธรรมดาที่ได้แค่รถประจำตำแหน่งมาใช้ แถมยังต้องเอาเข้าอู่บ่อยๆ อีกต่างหาก

"คราวนี้แกต้องทำเมียท้องให้ได้นะ รู้ใช่ไหมว่ากัลยาเป็นทายาทคนเดียวของเศรษฐีประจำจังหวัด หล่อนมีทั้งที่ดิน มีนา มีห้องเช่า แล้วก็ที่ทำกิน ไหนจะวัวควายอีก ถ้าหล่อนได้มรดกทั้งหมดนั่น พวกแกซื้อบ้านหรูในเมืองได้สบายเลยนะ"

"อืม เรื่องนั้นผมรู้น่าแม่ แม่ใจเย็นๆ เถอะ ผมรับรองว่ากัลยาท้องแน่"

"ดีมากลูก แม่จะรอฟังข่าวดีนะ"

เอกชัยวางสายจากแม่ เป็นจังหวะเดียวกับที่กัลยาเดินเข้ามาในห้องนอนที่ไม่ได้ปิดประตูไว้

"อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะพี่" กัลยาเดินเข้าไปใกล้เตียง หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใต้หมอนออกมา

โทรศัพท์ของเธอดับไปตั้งแต่เมื่อคืนเพราะแบตเตอรี่หมด

"เมื่อกี้แม่โทรหาคุณ แต่โทรไม่ติด" เอกชัยพูดพลางจ้องมองใบหน้าอิดโรยของภรรยา

กัลยาไม่พูดอะไร เพียงแค่โชว์หน้าจอมือถือที่ดับสนิทให้ดู

เอกชัยพยักหน้าเข้าใจ "นอนกับพี่ก่อน พี่อยาก" เขาเอ่ยปากขอ

กัลยาถอนหายใจยาว

"ห้ามปฏิเสธนะ! เมื่อวานเธอก็ปฏิเสธพี่ไปทีนึงแล้ว!" เอกชัยขู่เสียงลอดไรฟัน เขาอดกลั้นความต้องการมาตั้งแต่เมื่อวานที่โดนกัลยาปฏิเสธไป

"กินข้าวก่อนเถอะค่ะพี่"

เอกชัยดึงแขนกัลยา จนร่างระหงของหญิงสาวล้มลงบนเตียง

"อะไรของเธอเนี่ย! บริการพี่เหมือนปกติไม่ได้หรือไง! แล้วเราจะมีลูกกันได้ยังไงถ้าเธอไม่ยอมมีอะไรกับพี่"

กัลยาสูดหายใจเข้าลึกๆ จำใจต้องปรนนิบัติสามีแม้ในใจจะไม่เต็มใจนัก เธอปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วนั่งลง

เอกชัยยิ้มอย่างหื่นกระหาย ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าภรรยาออกทีละชิ้น "แบบนี้สิ พี่จะไม่โกรธเลยถ้าเธอไม่ขัดขืน"

หลังจากถอดเสื้อผ้าของกัลยาออกจนหมด เขาก็เริ่มงัดเอาอาวุธประจำกายที่มีขนาดไม่ใหญ่นักออกมา

"เธอขึ้นข้างบน" เอกชัยสั่ง พลางนอนลงและลูบคลำน้องชายของตัวเอง มือของเขาบีบเค้นต้นขาของกัลยา เร่งเร้าให้รีบใส่เข้ามา

หญิงสาวเจ้าของขนตางอนงามส่งเสียงครางเบาๆ เมื่อแก่นกายของสามีแทรกผ่านเข้ามาในช่องทางแห่งความสุข

"อ่า! ดีจัง" เอกชัยเพ้อพลางบีบขยำสองเต้าทรวงของภรรยา

"ทำให้ฉันพอใจนะพี่" กัลยาขอร้องพลางกัดริมฝีปากล่าง

"พี่จะเสร็จแล้ว!"

กัลยาเบิกตากว้าง เพิ่งจะใส่เข้าไปได้ไม่กี่วินาที สามีของเธอก็ถึงจุดสุดยอดซะแล้ว

"ทำไมเร็วกว่าปกติล่ะคะพี่?" กัลยาประท้วง รู้สึกเสียดายที่ยอมตามใจสามีถ้าสุดท้ายแล้วเธอต้องอารมณ์ค้างแบบนี้อีก

"อ๊าก! พี่แตกแล้ว!" เอกชัยครางลั่นเมื่อของเหลวข้นฉีดพ่นออกมา

กัลยาแค่นเสียงอย่างหงุดหงิด รีบถอนแก่นกายที่อ่อนตัวลงแล้วออก "ยังไม่ถึงนาทีเลยนะพี่ ฉันยังไม่เสร็จเลย"

"ก็เวลาผัวขอ ก็ต้องรีบให้สิ พี่อั้นมาตั้งแต่เมื่อวาน มันก็ต้องเร็วเป็นธรรมดา"

"มันเกี่ยวกันด้วยเหรอ? ปกติถึงยอมให้เลย ก็ไม่เห็นจะถึงห้านาที" กัลยาลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้ามาใส่ทีละชิ้น

"ปกติมันก็สองสามนาที ก็ยังดีกว่าตอนนี้นะ"

กัลยาปรายตามองอย่างเคืองๆ "พี่ลองกินยาสมุนไพรดูไหม เผื่อจะดีขึ้น"

"ยาสมุนไพรยี่ห้อไหนที่พี่ยังไม่เคยลองล่ะ? เธอก็ต้มยาให้พี่กินบ่อยๆ ถ้ามันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิด จะให้ทำยังไงได้?"

กัลยาถอนหายใจยาว ได้แต่เงียบและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ส่วนเอกชัยรีบลุกไปเข้าห้องน้ำ

"เธอกินข้าวเช้าก่อนเลย พี่คงอีกนาน ขอเคลียร์งานในห้องก่อน" เอกชัยบอกก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

กัลยาไม่ตอบรับ เธอเดินออกจากห้องนอนแล้วปิดประตูตามหลัง

"ฉันควรจะยอมรับสามีในแบบที่เขาเป็น แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันรู้สึกว่าจะทนใช้ชีวิตคู่แบบนี้ไม่ไหวแล้ว" หญิงสาวพึมพำพลางเอามือลูบหน้าอกตัวเอง

เธอควรจะรู้ตั้งแต่แรกว่า 'ตลอดชีวิต' มันไม่ใช่เวลาสั้นๆ นึกเสียใจที่เลือกเอกชัย ผู้ชายที่ได้ความบริสุทธิ์ของเธอไป แต่ไม่เคยมอบความสุขทางกายให้เธอได้เลยตลอดสองปีที่แต่งงานกันมา

ความผิดหวังที่กัลยารู้สึกอยู่ไม่ได้คงอยู่นานนัก เพราะเธอตระหนักดีว่ายังไงเอกชัยก็คือสามีของเธอ

เมื่อมาถึงห้องกินข้าว กัลยาจัดเตรียมของว่างให้สามีเพื่อให้เขามีกำลังใจทำงานแม้จะเป็นวันหยุด

เธอถือถาดที่มีกาแฟและขนม เดินไปส่งให้ที่ห้อง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นสามีกำลังจดจ่ออยู่กับแล็ปท็อปบนโต๊ะ

"พี่ทานของว่างก่อนสิคะ" กัลยาวางขนมลงบนโต๊ะ

เอกชัยนั่งนิ่ง สายตายังคงจับจ้องที่หน้าจอแล็ปท็อป

"ตกลงเย็นนี้เราจะไปกินข้าวบ้านหมอชยุตม์ไหมคะ?" กัลยาเปิดบทสนทนา

"ไป" เอกชัยตอบเสียงเรียบ

"ต้องเตรียมของขวัญอะไรไปไหม?"

"ไม่ต้องหรอก พวกเขารวยอยู่แล้ว"

กัลยาพยักหน้าหงึกหงัก "หมอชยุตม์นี่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับพี่เหรอคะ? ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย"

เอกชัยปรายตามองแวบหนึ่ง "เธอรู้จักมันด้วยเหรอ?"

"อืม ไม่ได้สนิทหรอกค่ะ แต่เขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าน่ะ"

"อ๋อ"

ท่าทีของเอกชัยกลับมาเย็นชาอีกครั้งหลังจากได้ระบายความใคร่ไปแล้ว

"เขาแต่งงานนานแล้วเหรอคะพี่? ทำไมลูกเขาโตจัง?" กัลยาถามด้วยความสงสัย

"ใช่ มันแต่งงานแล้ว น่าจะเพิ่งไม่กี่ปีมั้ง พี่จำไม่ได้แน่ชัด แต่ที่แน่ๆ คือมันแต่งงานกับแม่ม่ายลูกติด เมียมันเป็นหมอเสริมความงาม"

หญิงสาวเบิกตากว้าง "อ๋อ ภรรยาเป็นแม่ม่ายนี่เอง" เธอพยักหน้าเบาๆ "เมียเป็นหมอเสริมความงามเหรอคะ? งั้นต้องสวยมากแน่ๆ เลย"

เอกชัยหันมามองอีกครั้ง "เธอสวยกว่าตั้งเยอะ... ก็ถือว่าพี่ฉลาดเลือกคู่ครองกว่ามันนะ ถ้าเทียบกันแล้ว"

กัลยายิ้มเขินๆ ในที่สุดก็มีเรื่องให้เธอภูมิใจในตัวเองได้บ้าง