บทที่ 5 เมื่อกี้คุณหายไปไหน

ห้าโมงเย็นกัลยาเพิ่งเตรียมอาหารเย็นสำหรับเอกชัยเสร็จได้ไม่นาน ไม่นานหลังจากนั้นสามีของเธอก็กลับมาถึงบ้านพอดี

เสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นขณะที่รถเลี้ยวเข้ามาจอดในโรงรถ กัลยารีบเร่งมือจัดการงานในครัวที่เหลืออยู่ให้เสร็จ แล้วเดินออกมาด้านหน้า

เธอเห็นสามีเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนล้า มือข้างหนึ่งปลดเนกไทที่คอ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

กัลยาเดินเข้าไปใกล้ แล้วนั่งลงข้าง ๆ สามี

"ทำไมพี่ไม่ตามฉันไปล่ะคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงข่มความหงุดหงิด

"ฉันได้รับสายด่วนจากที่ทำงาน ตอนแรกกะว่าจะกลับไปที่คลินิกนั้น แต่แม่โทรมาบอกว่าเธอกลับบ้านแล้ว" เอกชัยตอบอย่างอ่อนแรง พลางค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด

"แล้วคุณแม่โทรไปเบอร์พี่ได้ยังไงคะ? ตอนบ่ายโทรศัพท์พี่ยังปิดเครื่องอยู่เลยนี่คะ" กัลยาเหลือบตามองอย่างจับสังเกต

เอกชัยกระตุกปากอย่างรำคาญ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับภรรยาที่ขี้บ่นของเขา

"พี่ควรไปเป็นเพื่อนฉันนะคะ"

เอกชัยเหลือบตามองอย่างไม่พอใจ "ถ้าฉันไปนั่งเป็นเพื่อนเธอ แล้วใครจะเป็นคนหาเงินล่ะ? อย่าทำตัวงอแงนักเลย เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบที่ออฟฟิศ? ฉันน่ะก็เป็นแค่พนักงานธรรมดา ไม่ใช่เจ้าของบริษัท"

กัลยาเงียบก้มหน้าลง ตั้งใจจะบ่น ระบายอารมณ์เสียด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเธอที่ถูกสามีตำหนิเสียเอง

"พอเถอะ อย่าเอาเรื่องเล็กน้อยมาขยายให้เป็นเรื่องใหญ่ แค่ฉันไม่ได้ไปนั่งเป็นเพื่อนเธอเท่านั้นเอง ต้องมาบ่นยืดยาวอีก เดี๋ยวเราก็ได้ไปที่คลินิกหมอชยุตม์อีกอยู่ดี แม่ฉันเขานัดไว้ให้แล้ว วันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันก็จะได้ไปกับเธอ"

"ขอโทษค่ะ..."กัลยาเอ่ยเสียงเบา

"อย่าทำให้ฉันหงุดหงิดไปมากกว่านี้เลย ฉันเพิ่งเลิกงานกลับมานะ"

"ปกติคุณก็ชอบหงุดหงิดใส่ฉันอยู่แล้ว ทั้งที่บางครั้งคุณก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้น" กัลยาหลุดปากพูด พลางมองสามีตรง ๆ

เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดเต็มทนกับท่าทีเย็นชาและคำพูดแข็งกระด้างที่เขามักใช้กับเธอเสมอ

"พอเลยนะ! ฉันไม่อยากมีปากเสียงกับเธอเพราะเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ อีกอย่างผัวเพิ่งกลับจากทำงาน เมียไม่คิดจะเอาเครื่องดื่มมาให้ดื่มก่อน กลับมัวแต่เปิดประเด็นเรื่องไร้สาระ ฉันเหนื่อย"เอกชัยลุกขึ้นจากโซฟา

"จะให้ฉันชงอะไรให้คะ ชา หรือกาแฟ?"

"อะไรก็ได้ เอาขึ้นไปให้ในห้อง ฉันจะไปนอนพักแป๊บหนึ่ง"

"ก่อนพัก พี่ไปอาบน้ำก่อนนะคะ พี่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก"

"อืม"เอกชัยตอบเสียงเรียบ แล้วเดินเฉื่อย ๆ เข้าห้องนอน

กัลยามองแผ่นหลังของสามีที่ค่อย ๆ ลับหายไปหลังประตู เอกชัยเข้าไปในห้องและปิดประตูลง

เธอถอนหายใจยาว ในช่วงสองปีที่แต่งงานกันมา แทบไม่มีวันไหนเลยที่เธอจะไม่รู้สึกผิดหวังกับการกระทำของสามี

มักจะมีเรื่องให้เอกชัยโมโหอยู่เรื่อย แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอย่างบทสนทนาเมื่อครู่ก็ตาม

ไม่อยากคิดให้ปวดหัวไปมากกว่านี้ กัลยาเดินกลับไปในครัว เตรียมเครื่องดื่มให้เอกชัยตามหน้าที่ ปกติทุกอย่างจะถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วแต่เนิ่น ๆ แต่ครั้งนี้เพราะความน้อยใจ เธอจึงปล่อยให้มาถึงตอนนี้

ระหว่างที่เธอคนผสมน้ำตาลในแก้ว ความคิดของกัลยา ก็ย้อนกลับไปถึงสายตาอ่อนโยนของชยุตม์ที่เคยมองเธอ แตกต่างจากเอกชัยอย่างสิ้นเชิง

…เฮ้อ!

กัลยารีบสะบัดเอาความคิดเหล่านั้นออกจากหัว ไม่อยากเอาผู้ชายคนไหนมาเปรียบเทียบกับสามีของตัวเอง ตอนนี้เธอเลือกเอกชัยเป็นคู่ชีวิตไปแล้ว

เมื่อชงกาแฟเสร็จ กัลยาจึงถือแก้วกาแฟขึ้นไปที่ห้องนอน เห็นสามีนอนเอนกายอยู่บนเตียง มีเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวปกปิดช่วงล่าง

"นี่กาแฟค่ะ" กัลยาวางแก้วลงบนโต๊ะหัวเตียง

เอกชัยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วเอื้อมมือคว้าแขนของกัลยา ดึงเธอเข้ามาใกล้ "อยู่ด้วยกันก่อนสิ ฉันอยากให้เธออยู่ข้าง ๆ ฉันหน่อย"

กัลยาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย "พี่ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ" น้ำเสียงของเธอฟังดูเฉียบกว่าปกติ ทำให้เอกชัยเบิกตากว้าง

"เธอปฏิเสธคำขอของผัวตัวเองเหรอ?" เขาขยับลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความตกใจ

"ฉันไม่ได้ปฏิเสธนะคะ แต่ฉันไม่อยากให้พี่เคยชินกับการกลับจากที่ทำงานแล้วไม่อาบน้ำก่อน ควรจะล้างเนื้อล้างตัวให้เรียบร้อย แล้วค่อยพักหรือทำอย่างอื่น"

เอกชัย สูดลมหายใจแรง รู้สึกไม่พอใจ สายตาแข็งกร้าวมองภรรยา "ปกติเธอก็ไม่เคยมีปัญหาอะไรนี่ อีกอย่าง ฉันทำงานอยู่ในห้องแอร์ทั้งวัน ร่างกายฉันไม่ได้สกปรกอะไรสักหน่อย"

"ค่ะ ฉันรู้ว่าพี่ทำงานในห้องแอร์ แต่ยังไงพี่ก็ออกไปข้างนอกมาอยู่ดี ไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะคะ" กัลยาค่อย ๆ แกะมือของสามีออกจากแขนตัวเองแล้วลุกขึ้น "ไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

เอกชัยจ้องเธอเขม็ง ยังรับไม่ได้กับการถูกภรรยาปฏิเสธ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ครั้งนี้กัลยาดูเด็ดขาด ไม่แม้แต่จะสบตาเขา

"เธอยังโกรธเรื่องเมื่อกี้อยู่ใช่ไหม?"เอกชัยลดเสียงถาม เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองอาจทำเกินไป

"ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้โกรธแล้ว"กัลยาก้าวไปใกล้ประตู "พี่ไปอาบน้ำก่อนนะคะ ฉันจะรอที่โต๊ะอาหาร" เธอเปิดประตูออกจากห้อง ทิ้งให้สามีนั่งนิ่งอยู่บนเตียง

"โธ่เว้ย..."เอกชัยบ่นพึมพำ พลางก้มมองความต้องการที่เพิ่งจะถูกปลุกขึ้นมา แต่กลับต้องชะงักกลางคัน ความตั้งใจจะใกล้ชิดกับภรรยาเมื่อครู่นี้หายไปในพริบตาเพราะคำปฏิเสธของเธอ

ด้านกัลยาเองกลับรู้สึกโล่งใจ ที่คราวนี้เธอสามารถยืนหยัดปฏิเสธได้ ปกติเธอมักจะยอมตามใจเขาทุกอย่างราวกับวัวที่ถูกจูงจมูก

คิดไปคิดมา เธอเริ่มรู้สึกว่ามันก็เปล่าประโยชน์ หากมีเพียงเอกชัยคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับความพอใจ ส่วนเธอกลับไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย

กัลยานั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะอาหาร เอื้อมมือหยิบขนมขบเคี้ยวมาทานไปเรื่อย ๆ

ในความเงียบของห้องกินข้าวเล็ก ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทำลายความสงบลง

กัลยาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อแม่ของเธอโชว์อยู่บนหน้าจอ

"ฮัลโหล ค่ะแม่ มีอะไรหรือเปล่า?"กัลยารับสาย

"ลูกกำลังทำอะไรอยู่จ๊ะ ว่างไหม?"

"ว่างค่ะ แม่มีอะไรหรือเปล่า?"

"ไม่มีอะไรหรอก แม่แค่คิดถึง อยากคุยด้วยเฉย ๆ"

"อ๋อ นึกว่ามีเรื่องด่วน"

"ลูกสบายดีนะ?"

"สบายดีค่ะแม่ แล้วแม่กับพ่อสบายดีไหม?"

"เราสองคนสบายดี" แม่ตอบ "อ้อ แม่ได้ยินคุณดารา เขาบอกว่า ลูกกับเอกชัยเริ่มไปปรึกษาคุณหมอคนใหม่แล้ว เรื่องโปรแกรมมีลูก เป็นยังไงบ้าง?"

"ค่ะ แต่ยังไม่มีผลอะไรชัดเจน ตอนนี้หนูกับพี่เอกชัยเพิ่งไปคุยเบื้องต้นกันก่อน กะว่าจะไปอีกครั้ง"

"ขอให้ครั้งนี้สำเร็จนะ พ่อกับแม่ของลูกเองก็อยากอุ้มหลานเต็มทีแล้ว ถ้าลูกท้องเมื่อไหร่ กลับมาบ้านเราหน่อยนะ จะได้เซ็นเรื่องโอนทรัพย์สินไว้ชื่อลูก"

"โอนอะไรเร็วจังเลยคะแม่ ทั้ง ๆ ที่ลูกหนูก็ยังไม่คลอด"

"ไม่เป็นไรหรอก นี่พ่อของลูกเป็นคนขอไว้เอง จะได้จัดการเรื่องโอนที่ดิน นา แล้วก็ตึกแถวให้เรียบร้อย พ่อกับแม่ก็อายุมากแล้ว ควรให้ลูกกับสามีเป็นคนดูแลต่อ"

กัลยาเงียบไปชั่วครู่

"ทำไมเงียบล่ะลูก?" แม่ถามอย่างเป็นห่วง

"เปล่าค่ะ หนูแค่คิดอยู่ ขอบคุณแม่นะคะ ที่ลำบากทำเรื่องทุกอย่างให้ หนูเองก็แทบไม่ต้องทำอะไรเลย"

"นี่มันหน้าที่ของพ่อแม่อยู่แล้ว ที่จะมอบทุกอย่างให้ลูก ซึ่งเป็นลูกคนเดียวของเรา ยิ่งเห็นลูกตั้งใจพยายามมีลูก พ่อแม่ก็อยากช่วยเท่าที่ช่วยได้"

กัลยาเผลอยิ้มออกมา ทว่ายิ้มก็คลายลงทันทีเมื่อเห็นเอกชัยเดินออกมาจากห้อง

"ใครโทรมาเหรอ?"เอกชัยกระซิบถาม

"แม่ค่ะ"กัลยาตอบสั้น ๆ "แม่คะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ หนูต้องไปเตรียมอาหารให้พี่เอกชัย"

"จ้ะ ๆ" ทั้งคู่จึงวางสายกันกัลยาลุกขึ้น ตั้งใจจะยกหม้อแกงไปวางบนโต๊ะอาหาร

"แม่ว่าไงบ้างนะ?"เอกชัยถามต่อด้วยความอยากรู้

"ก็ถามเรื่องเรื่องลูกค่ะ ปกติแหละ ทั้งฝั่งพ่อแม่หนู ทั้งฝั่งพ่อแม่คุณ ก็อยากอุ้มหลานกันทั้งนั้น"

"งั้นเราก็ต้องตั้งใจไปพบหมอชยุตม์บ่อย ๆ หน่อย จะได้มีโอกาสมีลูกไว ๆ"เอกชัยพูดพลางยิ้มบาง ๆ

กัลยาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจกับรอยยิ้มของสามี ปกติเขามักแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่เธอมากกว่า ไหนเมื่อกี้ยังทำท่าหงุดหงิดเพราะเธอไม่ยอมตามใจอยู่เลย?