บทที่ 3 รักครั้งแรก

"เชิญนั่งครับ" หมอที่ยืนหันหลังอยู่ก่อนหน้านี้หมุนตัวกลับมา ก่อนชี้ไปยังเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะ

กัลยาพยักหน้า เธอเดินช้า ๆ พลางก้มศีรษะเล็กน้อย รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะปกติเธอจะปรึกษากับหมอผู้หญิง ไม่ใช่หมอผู้ชาย

"กรุณาอธิบายอาการของคุณหน่อยครับ คุณกัลยา" หมอหนุ่มหล่อกล่าว พลางมองคนไข้ตรงหน้าแล้วนั่งลง

กัลยาจึงเงยหน้ามองหมอคนนั้น เธอคิดว่าก็แค่มาปรึกษา ถ้าตั้งครรภ์แล้ว เธอค่อยไปคลอดกับหมอตำแยผู้หญิงก็ได้

"ฉันอยากปรึกษาเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ค่ะ หมอ" กัลยาตอบ พร้อมมองใบหน้าของชายตรงหน้า ดวงตากลมโตของกัลยาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

หมอคนนั้นยิ้มอย่างเป็นมิตร "คุณยังไม่ตั้งครรภ์นะครับ คุณกัลยา"

"พี่ชยุตม์" กัลยาแทบไม่อยากเชื่อว่าโลกจะเล็กขนาดนี้ ปรากฏว่าหมอชื่อชยุตม์คือรุ่นพี่สมัยเรียนมัธยมปลายของเธอ แต่น่าเสียดายที่กัลยาไม่ได้เรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น

ยิ้มของชยุตม์กว้างขึ้นเล็กน้อย "ใช่ ฉันคือชยุตม์ รุ่นพี่ของเธอสมัยก่อน ที่แท้เธอก็แต่งงานกับเอกชัย ลูกพี่ลูกน้องของฉัน โลกมันแคบจริง ๆ"

สีแดงระเรื่อขึ้นบนแก้มทั้งสองข้างของกัลยา ตอนนั้นเธอเคยแอบชอบชยุตม์ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย และดูเหมือนว่าชยุตม์ก็ชอบเธอเช่นกัน อย่างไรก็ตาม หลังจากเรียนจบชยุตม์ก็ไปศึกษาต่อต่างประเทศ

พ่อแม่ของชยุตม์ค่อนข้างมีฐานะร่ำรวย ไม่เหมือนพ่อแม่ของเอกชัย แม้ว่าพ่อแม่ของเธอจะสามารถส่งเสียให้เรียนต่อได้ แต่กัลยากลับเลือกทำงานและแต่งงานกับเอกชัย

"ใช่ ฉันแต่งงานกับพี่เอกชัย ฉันไม่รู้เลยว่าเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่" กัลยาพยักหน้าและก้มศีรษะอีกครั้ง

"โลกแคบจริง ๆ ใครจะคิดว่าเราจะได้เจอกันในฐานะคนไข้กับหมอแบบนี้ ในขณะที่สมัยก่อน แค่จะพูดกับเธอ...ฉันก็ยังไม่กล้า"

กัลยายิ้มมุมปาก เธอจำได้ดี ตอนวันวาเลนไทน์ ชยุตม์เคยอยากให้ช็อกโกแลตเธอ แต่สุดท้ายก็ให้เพื่อนเอามาให้แทน

"ใช่ ฉันคิดว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว เพราะพี่ไปเรียนต่อต่างประเทศนี่นา"

"โชคชะตาพาเราให้มาพบกัน" ชยุตม์พึมพำพลางเปิดสมุดบันทึกบนโต๊ะ

กัลยาแอบมองชายหนุ่มตรงหน้าโดยไม่กระพริบตา ต้องยอมรับว่า แม้จะไม่ได้เจอกันนาน แต่ชยุตม์ยังดูหล่อเหมือนเดิม

แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากชายหนุ่มที่เคยโด่งดังในโรงเรียนสมัยก่อน ใบหน้า รอยยิ้ม และสายตาของเขายังเหมือนเดิม

สิ่งเดียวที่อาจเปลี่ยนไปคือความรู้สึกที่เขามีต่อกัลยา คงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยังเก็บความรู้สึกเดิมไว้ หลังจากไม่ได้พบกันมาหลายปี

"เธอแต่งงานกับเอกชัยมานานแค่ไหนแล้ว?" ชยุตม์ถาม น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้น บทสนทนาเริ่มเข้าสู่บทบาทของหมอกับคนไข้แล้ว

"สองปีแล้ว ประมาณนั้น" กัลยาตอบ "อืม ฉันควรเรียกพี่ว่าอะไรดีคะ เรียกหมอดีไหม"

ชยุตม์ยิ้มหวาน "เรียกพี่ก็ไม่เป็นไร เราก็เป็นครอบครัวกันแล้ว เธอแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน ก็เหมือนเรากลายเป็นญาติกันแล้ว"

กัลยาพยักหน้า "ใช่ค่ะ พี่ ฉันกับพี่เอกชัยแต่งงานกันสองปีแล้ว แต่เรายังไม่มีลูก"

"เอกชัยเรื่องบนเตียงเป็นยังไงบ้าง?" ชยุตม์ถามพร้อมจ้องมองกัลยาอย่างจริงจัง

คนที่ถูกจ้องมองรู้สึกอึดอัดและประหม่า คำถามแบบนี้เธอไม่เคยได้ยินจากปากหมอคนอื่นมาก่อน ระหว่างที่เธอมาปรึกษาเรื่องการตั้งครรภ์

"บอกความจริงมาเถอะ" ชยุตม์พูดต่อ "ฉันต้องรู้ เพื่อจะได้วิเคราะห์ได้ว่าสาเหตุอะไรทำให้เธอยังไม่ตั้งครรภ์จนถึงตอนนี้"

กัลยากลืนน้ำลาย "เรื่องบนเตียงของพี่เอกชัยก็ปกติค่ะพี่ ก็เหมือนคู่สามีภรรยาทั่วไป ตั้งแต่แรกที่ฉันกับพี่เอกชัยแต่งงานกันมา ก็ไม่มีอะไรแตกต่าง พี่เอกชัยทำแบบนั้นเหมือนสามีทั่วไปที่ให้ความสุขกับภรรยา"

ชยุตม์เขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกของเขา พลางกำปากกาแน่น ใบหน้าที่เป็นมิตรเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นหงุดหงิด กัลยาแอบสังเกตหมอหล่อคนนั้นแม้จะเพียงแค่เหลือบมอง

"การร่วมรักกันก็ปกติใช่ไหม? แล้วเธอถึงจุดสุดยอดทุกครั้งหรือเปล่า เวลามีความสัมพันธ์กับสามี?" ชยุตม์ถามอีกครั้งพร้อมมองไปทางกัลยาอย่างไม่วางตา

คิ้วทั้งสองข้างของหญิงสาวสวยยกขึ้น เธอยังไม่คุ้นกับคำถามแบบนั้น โดยเฉพาะคนถามคือชายที่เคยเป็นรักแรกของเธอ

"เธอไม่เคยรู้สึกพอใจเลยใช่ไหม?" ชยุตม์ทายด้วยสายตาลึกซึ้ง แววตาของเขาบอกว่ามีบางอย่างที่แตกต่างจากคำถามนั้น

กัลยาเริ่มดูไม่สบายใจ คำถามนั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากขึ้นที่อยู่ต่อหน้าชยุตม์ โดยเฉพาะในห้องที่มีเพียงสองคน

"ขอโทษค่ะพี่ คำถามแบบนั้นสามารถบอกได้จริงหรือคะ ว่าทำไมฉันถึงยังไม่ตั้งครรภ์?" กัลยาพูดในขณะที่บีบชายเสื้อ เพื่อเบี่ยงเบนความรู้สึกประหม่า

"ใช่ แน่นอน คำถามแบบนี้สามารถเป็นคำตอบได้ว่าทำไมเธอยังไม่ตั้งครรภ์จนถึงตอนนี้ นอกจากตรวจอวัยวะสืบพันธุ์ของทั้งคู่สามีภรรยาแล้ว รายละเอียดอื่น ๆ จากอาการของคนไข้ด้วย ถ้าเธอไม่เคยถึงจุดสุดยอดระหว่างมีสัมพันธ์ แสดงว่าสาเหตุอาจเกี่ยวข้องกับจุดนั้น"

กัลยาขมวดคิ้ว คำถามและคำอธิบายจากหมอตรงหน้านั้นแตกต่างจากคำอธิบายจากหมอสูติฯ คนอื่นมาก

ชยุตม์ดูเหมือนกำลังสืบว่าเธอมีความสุขที่แต่งงานกับเอกชัยหรือไม่ ใช่ กัลยาคิดว่าชยุตม์อยากรู้เรื่องนั้น

"บอกมาเถอะ ฉันเป็นหมอที่จะช่วยเธอ เธอสามารถเปิดใจเรื่องอะไรก็ได้กับฉัน" ชยุตม์กล่าว มือของเขาเอื้อมไปแตะนิ้วเรียวของกัลยาที่วางอยู่บนโต๊ะ

"ขอโทษค่ะพี่ แต่คำถามแบบนั้นเป็นเรื่องส่วนตัวมาก ฉันอายที่จะพูด" กัลยาดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว

แม้ในใจยังมีความรู้สึกต่อชยุตม์ แต่เธอไม่อยากทรยศสามี

"ได้ บางทีเธออาจยังตกใจกับคำถามของฉันอยู่" ชยุตม์ปิดสมุดยาวของเขาแล้วลุกขึ้น "เชิญนอนลงครับ" เขาชี้ไปที่เตียงตรวจด้านหน้า

กัลยาเดินอย่างลังเล แต่เธอรู้ว่าการตรวจต่อไปเป็นแบบนั้น เธอเคยทำบ่อย ๆ เวลาไปโรงพยาบาลแม่และเด็ก

"เชิญนอนลงครับ" ชยุตม์พูดซ้ำพลางจัดหมอนให้สูงขึ้น

กัลยาปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วนอนลง เธอเหยียดขาทั้งสองข้างและดึงเสื้อผ้าลงเพื่อปิดท้อง

มือข้างหนึ่งรีบจัดกระโปรงยาวที่เลิกขึ้นให้เข้าที่

ชยุตม์สวมถุงมือสีขาวแล้วเดินอ้อมเตียง ก่อนจะหยุดอยู่ตรงปลายเตียง

"ถอดกางเกงในของคุณออก" คำสั่งนั้นทำให้กัลยาตาเบิกกว้างทันที

"ทำไมต้องถอดกางเกงในคะ หมอ?"

ชยุตม์ยิ้ม "ฉันหรือเธอที่เป็นหมอ? เชื่อใจฉันเถอะ"

กัลยากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ "แต่ฉันอาย"

"ทำไมต้องอายด้วย? ถอดเถอะ" ชยุตม์เดินไปที่ประตูก่อนจะล็อกมัน

กัลยาเห็นสิ่งนั้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที ความประหม่าแล่นผ่านทั้งร่าง เธอไม่รู้ว่าหมอหนุ่มตรงหน้าคิดจะทำอะไร

"ถอดเดี๋ยวนี้" ชยุตม์กดดันอีกครั้งขณะเดินกลับมาใกล้เตียง "หรืออยากให้ฉันเป็นคนถอด?"

กัลยาส่ายหัว "ขอโทษค่ะหมอ ฉันไม่ตรวจแล้ว" เธอรีบวางขาลงจากเตียง ก่อนจะเดินเร็วไปทางประตู

ด้วยความตื่นตระหนก เธอลืมแม้แต่จะสวมรองเท้าแตะ

ชยุตม์จ้องมองหญิงสาวที่เคยเป็นรักแรกของเขา ขณะที่เธอรีบหมุนลูกบิดประตูแล้วออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของกัลยาซีดเผือด ช็อกเพราะชยุตม์สั่งให้เธอทำสิ่งที่แปลก ๆ "พี่เอกชัยไปไหนกันนะ? ทำไมเขาไม่มา" เธอพึมพำด้วยความกังวล

หลังจากกัลยาออกไป ชยุตม์หยิบรองเท้าแตะที่เธอทิ้งไว้เมื่อครู่ เก็บไว้ในลิ้นชัก

"คนไข้คนต่อไป!" ชยุตม์พูด ก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

'ฉันมั่นใจว่าเธอจะกลับมาที่ห้องนี้อีก กัลยา'

หญิงสาวคนหนึ่งพร้อมสามี เดินเข้ามาในห้องตรวจ

"เชิญนั่งครับ" ชยุตม์กล่าวอย่างเป็นมิตร