บทที่ 13

อวี๋ผินรู้สึกแปลกใหม่เป็นอย่างยิ่ง นางไม่เคยลองวิธีการกินเช่นนี้มาก่อน

เมื่อได้ลองชิมทีละอย่างภายใต้ความช่วยเหลือของเจียงหวน นางก็ตกตะลึงราวกับได้พบเจออาหารจากสวรรค์

น้ำจิ้มที่แตกต่างกันก็ให้รสชาติที่แตกต่างกัน แต่ทุกอย่างล้วนอร่อยเลิศรสอย่างไม่มีข้อยกเว้น!

อวี๋ผินกินเนื้อย่างภายใต้การปรนนิบัติของเจียงหวน ในใจก็อดที่จะทอดถอนใจไม่ได้

มิน่าเล่าฝ่าบาทถึงกับสามารถเรียกเจียงหวนไปถวายตัวได้เพียงเพราะบัวลอยถ้วยเดียว นางมีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ

หากสามารถเรียนรู้ฝีมือนี้ของเจียงหวนมาเป็นของตนเองได้ นางก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่สามารถเอาใจฝ่าบาทได้

อวี๋ผินกลืนเนื้อย่างในปากลงไป เชิดหน้าขึ้น สั่งการอย่างหยิ่งผยอง

“ข้าชอบเนื้อนี่ของเจ้ามาก เจ้ามาสอนข้าสิ”

เจียงหวนคาดไว้แล้วว่าอวี๋ผินจะต้องมีคำขอเช่นนี้

นางถอยหลังไปสองก้าวแล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง ตอบกลับอย่างนอบน้อม

“หากเป็นบัวลอยสาโทธรรมดา ๆ หรืออะไรทำนองนั้น หม่อมฉันยังพอจะสอนพระสนมได้ แต่หากเป็นเนื้อย่างเตาถ่านจานนี้...”

เจียงหวนแสดงสีหน้าลำบากใจ “หากพระสนมอยากจะเสวย ก็โปรดสั่งหม่อมฉันเถิดเพคะ”

หากอวี๋ผินเห็นครั้งหนึ่งก็จะเรียนครั้งหนึ่ง เรียนรู้ฝีมือของนางไปจนหมดสิ้น ถึงตอนนั้นอวี๋ผินก็ไม่ต้องการนางอีกแล้ว เรื่องคงจะยุ่งยากเป็นแน่

อวี๋ผินเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต คงไม่ยอมให้นางนำฝีมือนี้ไปสอนพระสนมคนอื่นอีกเป็นแน่

ถึงตอนนั้น ชีวิตครึ่งหลังของนาง เกรงว่าจะต้องกลายเป็นศพเก่าเก็บในตำหนักจิ่นหวา

นี่คือเหตุผลที่นางทำเนื้อย่างเตาถ่านจานนี้ขึ้นมา

วิธีการทำนี้ จะสอนให้ไม่ได้เด็ดขาด

สีหน้าของอวี๋ผินไม่พอใจ ตะเกียบเงินในมือถูกโยนลงไป เสียงแหลมขึ้นมาทันที

“คำพูดของข้า เจ้ากล้าไม่ฟังหรือ?!”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ” เจียงหวนตอบอย่างไม่ต่ำต้อยและไม่โอหังเกินไป อธิบายว่า “เนื้อย่างเตาถ่านนี้แม้จะดูเหมือนง่าย แต่รายละเอียดข้างในมีมากมาย โดยเฉพาะการควบคุมไฟ ความหนาบางของชิ้นเนื้อที่แตกต่างกัน เวลาที่ใช้ในการย่างก็ไม่เหมือนกัน หากไม่มีประสบการณ์มาสักสี่ห้าปี เกรงว่าจะไม่สามารถควบคุมได้เพคะ”

“อีกทั้งอุณหภูมิของไฟถ่านนี้สูงมาก หากไม่ระวังอาจจะบาดเจ็บที่มือได้ พระสนมมีฐานะสูงส่ง จะมาทำงานของบ่าวไพร่เช่นนี้ได้อย่างไร หากมีความประสงค์ โปรดสั่งหม่อมฉันได้ทุกเมื่อเพคะ”

เจียงหวนทั้งยกย่องอวี๋ผิน ทั้งลดคุณค่าของตนเอง ทำให้เปลวไฟที่เพิ่งจะลุกโชนขึ้นในใจของอวี๋ผินค่อย ๆ มอดดับลง

เมื่อได้ยินเจียงหวนพูดว่าการย่างเนื้อเป็นงานของบ่าวไพร่แล้ว ต่อให้ในใจอวี๋ผินจะอยากเรียนเพียงใด ก็คงไม่สามารถลงมือทำด้วยตนเองได้อีก

เพียงแต่วิธีการกินนี้ช่างแปลกใหม่เหลือเกิน รสชาติของเนื้อย่างก็อร่อยล้ำเลิศจริง ๆ

อวี๋ผินคิดว่า ฝ่าบาทจะต้องรักอาหารจานนี้อย่างแน่นอน

และเมื่อรักในสิ่งหนึ่ง ก็ย่อมเผื่อแผ่ความรักไปถึงสิ่งที่เกี่ยวข้อง รวมถึงตัวนางเอง...

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองไปยังเจียงหวน

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะไปกินเนื้อย่างกับฝ่าบาทที่ตำหนักหย่างซิน เจ้าเปลี่ยนไปใส่ชุดนางกำนัล แล้วตามข้าไปด้วย อนุญาตให้แค่ย่างเนื้อ ห้ามพูดจา”

หากไม่ใช่เพราะเนื้อย่างนี้ต้องย่างไปกินไป นางจะพาเจียงหวนไปอยู่เบื้องหน้าฝ่าบาทได้อย่างไร!

ถือว่าเจียงหวนโชคดีไป แต่ตราบใดที่นางไม่เผยโฉม ไม่แย่งความโดดเด่น ความดีความชอบก็ยังคงเป็นของนาง!

“เพคะ” เจียงหวนย่อตัวรับคำ

ดีมาก ถือว่าแผนสำเร็จไปอีกขั้น

พ้นจากการกักบริเวณ ได้เข้าเฝ้าเบื้องพระพักตร์ ถึงแม้จะเป็นในฐานะนางกำนัลก็ตาม

วันเวลาแห่งการนอนแผ่เป็นคนขี้เกียจจบสิ้นลงแล้ว

นางต้องตั้งสติให้พร้อม ต่อสู้ฝ่าฟันอุปสรรคในวังหลังแห่งนี้เพื่อเอาตัวรอดให้ได้

เฮ้อ...

อวี๋ผินจงใจให้ชุ่ยอิงไปหาชุดที่แม้แต่นางกำนัลก็ยังไม่อยากจะใส่มาให้ ชุดนั้นทั้งสีเทาหม่น ทั้งยังใหญ่โตเป็นพิเศษ

เจียงหวนเปลี่ยนชุดอย่างว่าง่าย หวีผมเป็นมวยแบบที่นางกำนัลทำกัน

หลังจากแต่งตัวเสร็จ นางก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าอวี๋ผินอีกครั้ง

แต่ใบหน้าของเจียงหวนนั้นงดงามเกินไปจริง ๆ แม้จะไม่ได้ประทินโฉม ก็ยังทำให้หญิงงามทั้งหกตำหนักต้องไร้สีสัน

ชุดผ้าป่านหยาบสีเทาหม่นที่คลุมอยู่บนร่างของเจียงหวน ไม่เพียงแต่ไม่สามารถบดบังความงามของนางได้ กลับยิ่งขับเน้นให้รูปโฉมของนางโดดเด่นยิ่งขึ้น

ผิวที่ขาวผ่องดุจหยกที่ปรากฏรำไรอยู่ตรงคอเสื้อผ้าป่านหยาบ ยิ่งปิดบังก็ยิ่งดึงดูดสายตา

ฝ่ามือของอวี๋ผินพลันกำแน่นขึ้นทันที ในแววตาเผาไหม้ไปด้วยเปลวไฟแห่งความริษยา

หากไม่ใช่เพราะใบหน้านี้ ด้วยฐานะอันต่ำต้อยของเจียงหวน จะเข้ามาในวังหลังได้อย่างไร!

ไม่ช้าก็เร็ว จะต้องถลกหนังหน้านี้ออกมาให้ได้!