เข้าสู่ระบบประโยคต่อมาของลี่เซียน ทำหลิงเจินตกใจนักนี่มิใช่การประกาศตัดใจเพื่อยกสามีที่เป็นถึงรุ่ยชินอ๋องให้นางอย่างใจกว้างหรอกหรือไร?สตรีผู้นี้ช่าง....หมอหญิงคนงามไม่อาจหาคำใดมาเอื้อนเอ่ยต่อจากนั้นลี่เซียนผินดวงหน้าพริ้มเพรามาทางหลิงเจิน คลี่ยิ้มน้อยๆ แต่งามล้ำเลิศยิ่ง “เรื่องราวระหว่างเจ้ากับท่านอ๋อง ข้าจะไม่ถามท่านอ๋องให้เสียเวลา เพราะบุรุษยามอยู่ต่อหน้าสตรีแต่ละคนย่อมมีเหตุผลแตกต่างกัน วาจาจะเชื่อได้หรือไม่ ยังยากจะคาดเดายิ่ง ข้าจึงเลือกถามเจ้าตามตรง ทว่า...”น้ำเสียงเย็นฉ่ำให้รู้สึกชุ่มชื่นจับหัวใจ แต่กลับหนาวเหน็บซึมลึกถึงกระดูกไขอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ แม่นางน้อยเว้นระยะวาจาเพียงชั่วครู่ ยังผลให้คนฟังหัวใจกระตุกแทบทะลุออกมานอกทรวงอกฝ่ามือของหลิงเจินเริ่มชื้นเหงื่อ แต่เนื้อตัวกลับเย็นจัด นางเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวรอบด้านของหญิงสาวทั้งสองคือสวนดอกไม้นานาพันธุ์ซึ่งกำลังเบ่งบานล้อแสงตะวัน ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์สดใสมากนัก หากแต่ความรู้สึกของผู้คนกลับมิได้สดใสดั่งที่ควรห่างออกไปไม่ไกลคือกลุ่มผู้เฝ้าสังเกตการณ์ ไม่ว่าจะเป็นเย่เสีย อิงอิง ฉ่ายหรง ตงฟาง เสี่ยวเจี๋ย รวมถึงถังไห่เฉิงที่เดิน
ทว่าในจังหวะที่อิงอิงกำลังจะขยับปากประกาศกร้าว เป็นเย่เสียที่รีบเดินขึ้นหน้ามาบดบังเอาไว้ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม“แม่นางอิงกับแม่นางหลิงเป็นสตรี พระชายาย่อมต้อนรับพวกท่านเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ”ลี่เซียนเพียงยกยิ้มบางเบาส่งให้ เดินนำหน้าสตรีทุกคนไปด้วยกิริยาแช่มช้า สีหน้าปกติ มิรู้ได้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่เมื่อเย่เสียเปิดฉาก ฉ่ายหรงจึงเปิดตาม“พระชายาได้เตรียมบุปผาบานสะพรั่งเอาไว้ให้พวกท่านได้ชมและน้ำชาชั้นเลิศให้ได้ชิม ทางนั้นเจ้าค่ะ”กล่าวพลางผายฝ่ามือเชื้อเชิญให้หันหน้าเดินไปอีกฝั่ง เป็นการส่งสัญญาณให้เสี่ยวเจี๋ยและตงฟางรีบเข้ามาจับประคองอิงอิงกับหลิงเจินแล้วพาเดินไปทันทีทุกอย่างทั้งรวดเร็วและรวบรัด คนสนิททั้งสี่ของลี่เซียนล้วนไม่ธรรมดาในศาลาจึงเหลือเพียงแขกเหรื่อฝ่ายบุรุษคล้อยหลังขบวนเสด็จของพระชายาผู้งดงาม ถังไห่เฉิงจึงร่วมดื่มชากับอู๋จวิน เว่ยฉี และหวังหย่ง โดยมีเมิ่งหรูคอยดูแลปรนนิบัติรินน้ำชาให้เช่นเดิมบรรยากาศผ่อนคลายระหว่างสหายดำเนินไปครู่ใหญ่ เป็นเมิ่งหรูที่เริ่มทนไม่ไหว นางลอบกะพริบตาส่งสัญญาณบางอย่างให้หวังหย่งไปหนึ่งครา เพื่อให้สามีถือโอกาสฟ้องร้องท่านอ๋องเรื่องที่
ทันทีที่ถังไห่เฉิงหันมาเห็นจึงยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย อันแสดงออกถึงอาการยินดีที่ได้เจอกันเป็นอย่างมากหลิงเจินมองถังไห่เฉิงไม่วางตาภายใต้วงหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไม่เผยอารมณ์ตามวิสัย อ๋องหนุ่มให้รู้สึกดีใจจนแสดงออกทางม่านตาดำในจังหวะนั้น ขบวนเสด็จของพระชายาก็เดินทางมาถึงพอดิบพอดีเช่นกัน ลี่เซียนทันได้มองเห็นสายตาวูบไหวของสามี นางถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปทางสตรีผู้หนึ่งซึ่งเย่เสียสะกิดบอกกล่าวก่อนหน้าว่าคือหมอหญิงหลิงเจิน คนรักเก่าของถังไห่เฉิง...“คารวะท่านอ๋อง”เสียงทักทายและการประสานหมัดค้อมเอวทำความเคารพเกิดขึ้นโดยพร้อมเพรียง เรียกสายตาจากบุคคลในศาลาให้พิศมองแขกผู้มาเยือนทันทีที่ถังไห่เฉิงหันมาเห็นอู๋จวินกับอิงอิงและหลิงเจินจึงยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย อันแสดงออกถึงอาการยินดีที่ได้เจอกันเป็นอย่างมากยิ่งได้เห็นว่าหลิงเจินเดินทางมาพร้อมพี่ชายอย่างอู๋จวินก็ยิ่งมีความสุขวาบผ่านหัวใจอย่างไม่ปิดบังเขาคิดมาตลอดว่าสองคนนี้เหมาะสมกันเมื่อครั้งล่าสุดยามกำลังเดินทางไปออกศึกกับเทียนเป่ย ยังได้ยินหลิงเจินผู้นิ่งเงียบเป็นนิตย์เอ่ยปากอย่างเขินอายว่า หากเขากลับมานางจะแต่งงานยามได้ยินเช่น
ทว่าลี่เซียนกลับไม่ได้ยินอะไรแล้ว เพราะในใจนางกำลังจมดิ่งอยู่กับคำว่า ‘ปัญหาครอบครัว’ เท่านั้นเมื่อกาลก่อนมารดากับบิดาล้วนมีปัญหาครอบครัวเพราะเรื่องนี้มิใช่หรือไร?คนรักเก่าหรือคนรักใหม่ ลี่เซียนล้วนเข้าใจได้ถ่องแท้ ยิ่งกว่านั้น นางยังมองเห็นถึงแก่นแห่งปัญหาครอบครัวอันว่าใจสตรีนั้นยากแท้หยั่งถึง หากแต่ความคะนึงของบุรุษยิ่งลึกล้ำสุดจะหยั่งเหลือคณา เรื่องราวบานปลายเมื่อครั้งอดีตของมารดาคือการเป็นคนรักเก่าที่ไม่อาจตัดใจ ในขณะที่ห้วงคะนึงอันซับซ้อนของบิดากลับอยู่ที่คนรักใหม่หมดแล้วจนสิ้น แต่ต่อหน้ามารดา บิดากลับแสดงออกว่ารักและคิดถึงเพียงมารดาเท่านั้น ส่วนคนรักใหม่กลับมีค่าแค่สตรีอุ่นเตียงของเขา ช่างแนบเนียนเกินจะกล่าวคืนวันอันทุกข์ตรมแสนระทมขมขื่นของมารดาล้วนเกิดจากการหลอกตัวเองโดยการเชื่อคำลวงของบิดากระทั่งยอมปล่อยให้ตนเองตั้งครรภ์จนทุกอย่างสายเกินไป ...มิอาจแก้ไขในทางอันควรทำได้เพียงเดินหน้าพร้อมแผนการโหดเหี้ยมเลือดเย็นสตรีไร้เดียงสาคือพิษร้าย วาจาบุรุษเชื่อไม่ได้คำสั่งเสียของมารดานี้ ลี่เซียนล้วนเข้าใจ...แม้ว่าเมื่อวานจะถูกไล่กลับไปอย่างไม่ไยดี หากแต่วันนี้อิงอิงก็ยังคงไม่ละ
“เอาล่ะ! อี๋เป่า เจ้าพาพวกนางออกไปคืนวังหลวงเถอะ ส่วนข้ากับพวกของฉ่ายหรงจะไปปรนนิบัติพระชายาแล้ว”อี๋เป่าน้อมรับอย่างนับถือเลื่อมใสเย่เสียเป็นที่สุด สตรีผู้นี้มองประเมินผู้คนได้ลึกซึ้งนัก ยามคิดยังเหลือบตามองนางกำนัลที่ถูกคัดเลือกเอาไว้ ทุกคนล้วนมีหน้าตาธรรมดาสามัญ แต่ท่าทางขยันขันแข็งยิ่ง ย่อมไม่คิดปีนเตียงท่านอ๋องแน่นอนเมื่อได้รับการคัดกรองจากเย่เสียเป็นที่เรียบร้อย อี๋เป่าจึงพานางกำนัลที่ถูกคัดเลือกให้ไปรอยังโถงตำหนักอีกฝั่งเพื่อเตรียมฝึกฝนงานต่างๆ จากมามาที่ดูแลส่วนนางกำนัลที่ถูกคัดออก อี๋เป่ายังมีน้ำใจพาออกทางประตูด้านข้างตำหนักด้วยตนเอง หลังจากมอบเงินให้จำนวนหนึ่งนางกำนัลเหล่านี้ล้วนเป็นคนของวังหลวงที่ถูกส่งตัวมาให้รุ่ยชินอ๋องเพื่อพากลับไปยังวังจี๋เสียง การส่งคืนจึงต้องส่งกลับวังหลวง โดยมิให้บุบสลายและต้องไม่มีเรื่องขุ่นเคืองใจ เผื่อยังมีโอกาสไหว้วานหรือเรียกใช้งานในภายภาคหน้าทุกคนที่เป็นคนสนิทของลี่เซียนโดยเฉพาะอี๋เป่ากับเย่เสีย แม้เพิ่งเข้ามาในวังหลวงแค่เพียงไม่นาน แต่ก็มีปฏิภาณไหวพริบในทุกเรื่องเป็นอย่างดีเมื่อเสร็จงานจากเรื่องนางกำนัล อี๋เป่าจึงกลับมาดูแลเรื่องทั่วไปของ
เย่เสียพยักหน้าเห็นด้วย นางรีบเอ่ยอย่างเห็นพ้องที่สุด “แม่นางกัวพูดมีเหตุผล บางทีคำว่าคนรักอาจเป็นแค่ข่าวโคมลอยจากฝ่ายสตรีที่ต้องการทำให้ผู้คนเข้าใจผิด หวังรั้งบุรุษที่ชมชอบไว้ข้างกายโดยไม่คำนึงถึงศีลธรรม เรื่องนี้มีสตรีที่เคยทำมาก่อนอย่างแม่นางกัวเป็นผู้ยืนยันได้”“หือ...” หางคิ้วกัวโหย่วอวี้พลันกระตุกยิกๆ กำลังจะโต้แย้งกลับได้ยินเสียงตบโต๊ะดังปึง“ไม่ผิด!”เป็นหวังหย่งตบโต๊ะจนเหล้าในจอกกระฉอกจนหมด พลางกล่าวอย่างดุดัน “เรื่องเช่นนี้ย่อมขึ้นอยู่กับบุรุษเพียงผู้เดียว พวกสตรีที่แอบหลงใหลท่านอ๋องมีเกลื่อนเมือง ย่อมต้องดูว่าพระองค์เลือกใคร เฉกเช่นกับตัวข้าที่เลือกเมิ่งหรูเท่านั้น”ประโยคหลังเขาถือโอกาสประกาศกร้าวให้ภรรยาตน พลางหันหน้ามามองเมิ่งหรูด้วยแววตาคมกล้าที่สุดในใต้หล้าเมิ่งหรูพลันเบิกตาโต หน้าแดงก่ำหวังหย่งได้ที รีบจับมือเมิ่งหรูแล้วจูงออกจากศาลาเมิ่งหรูตกใจนัก “อะไรของท่าน จะพาข้าไปไหน?”แม่ทัพหนุ่มผู้ร้อนแรงหันมาบอกด้วยน้ำเสียงคมกริบ “สามีจะพาภรรยาเข้าห้องแล้วทำกิจกรรมเฉพาะกิจเพื่อพิสูจน์ว่าข้ารักเจ้าผู้เดียว”“...!?”คล้อยหลังสามีภรรยาที่จับมือกันเดินกลับห้องเพื่อทำ ‘กิจกรรม






![ตำนานรักแผ่นดินกงซุน [NC25+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
