เข้าสู่ระบบยอดสตรีแห่งเมืองหลวงไม่คิดจะออกเรือน แต่แม่ทัพคลั่งรักกลับตามมายัดเยียดความเป็นสามีให้นาง!... “เจ้าเตรียมตัวแต่งเป็นภรรยาข้าเถิด” เขาเอ่ยเว้าวอนแนบชิดใบหูนาง “เรื่องที่แล้วมาต้องขออภัยด้วย ต่อไปจะไม่ทำให้เจ้าเสียน้ำตาอีกแล้ว”... ชุยซือจิ้งพยายามตั้งสติ แต่แผงอกร้อนรุ่มที่ทาบติดลำตัวบางและริมฝีปากชั่วร้ายที่แทะเล็มประทับจูบแผ่วเบาตรงนั้นทีตรงนี้ทีทำให้นางตัวสั่นสะท้าน ไม่อาจคิดไตร่ตรองได้ชัดเจน... แม้คุณหนูใหญ่สกุลชุยขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็น แต่คนใกล้ตัวต่างรู้ดีว่านางไม่อาจสุขุมเยือกเย็นได้ตลอดรอดฝั่งถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับหลิวเยี่ยน
ดูเพิ่มเติม~Elena~
I fucked a father and son. Yes, you read that right. I didn’t stutter. I took them both. One after the other. Sometimes at the same time. And no, I don’t regret a damn thing. They were both my mates. Not one. Not either. Both. You could say the Moon Goddess smiled at me… or maybe she just wanted to watch me break. And before you sit there with your mouth hanging open like you’ve never done anything wild, let me stop you right there. Don’t act like a saint. Not here. Not when I know for a fact that every girl has had at least one dirty little thought about her boyfriend’s older brother. The only difference between me and you? I did it. I didn’t just think about it late at night with my hand between my thighs. I didn’t just dream about it or write it in my diary or whisper it into my pillow like some helpless little virgin with a forbidden fantasy. No. I let it happen. I made it happen. I opened my mouth. I spread my thighs. I looked them both in the eye and I chose sin. Twice. ~~ So it all started when I walked into that dorm room, suitcase in one hand, overpriced coffee in the other, the last thing I expected to find was him. He was leaning back in a chair like sin wrapped in skin. Shirt unbuttoned, boots crossed on the desk, one arm draped lazily over the back like he wasn’t sitting in a shared dorm room. He looked up when I walked in, and I swear to God, I forgot my name for a full three seconds. “You’re early,” he said. I blinked. “Excuse me?” He gave me this slow, arrogant smile that made my ovaries threaten to revolt against my brain. “For someone who’s about to move in with a total stranger, you look way too calm.” I looked down at my schedule, then at the room number stenciled on the door. “I think I have the wrong room.” “Nope.” He pointed lazily at the other bed. “Top bunk’s yours. Unless you prefer the bottom. I’m flexible.” “Who the fuck are you?” That was the first thing out of my mouth. No hello. No polite small talk. No “oops, wrong room.” Just pure, shocked, travel-weary rage. Because when I opened the door to Room 214..my assigned dorm, the place I was told I’d be sharing with a girl named Lila or Lisa or Lauren or whatever..it was not a girl I found. It was a man. A man. Sitting there like he owned the damn oxygen in the room, like he had been waiting for me to show up and lose my mind. He didn’t flinch. Didn’t even blink. Just sat back further into the chair, stretched his legs out like a lazy lion, and smiled like the kind of trouble mothers warn daughters about. “Oh, mind my manners,” he said, with a slow, smug drawl that made every hair on my body stand on end. “I’m Lucian Blackthorne. But you can just call me Alpha. Or Daddy. I’m not picky.” I blinked. “Excuse me?” He stood slowly, unfolding himself like he had all the time in the world. My brain tried to process what I was seeing..tall, lean muscle under a black t-shirt that hugged his chest like it had been tailored for sin, a jawline carved by divine pettiness, and eyes so sharp they looked like they’d cut through your excuses. “I’m your roommate. ,” he said casually, like that wasn’t the worst thing he could’ve said. “No. No, you’re not. I’m supposed to be staying with a girl.” “Well…” He tilted his head and dragged his eyes down my body slowly. “You’re not exactly what I was expecting either, omega.” I froze. “What did you just call me?” He smirked. “You heard me.” My pulse kicked into overdrive. “I don’t know what kind of dumb prank this is, but I am not your fucking omega. “Keep telling yourself that, sweetheart. We’ll see how long that holds up.” “What the fuck is wrong with you?” I snapped, louder than I intended, voice breaking in the middle like I’d bitten into something too raw. “I’m not your omega” He didn’t back off. Didn’t blink. He just leaned against the edge of his desk, arms folded, head tilted slightly like he was observing something fascinating under a microscope. “No?” he said, his voice smooth and low. “Then explain the scent.” I blinked. “What scent?” “You don’t smell human. Not completely. And don’t look so shocked…it’s not an insult. I like it. That soft, subtle sweetness? It’s… rare. Wild. Your scent changed the moment you walked in this room. My wolf noticed first. Then I did.” “You’re insane.” He shrugged. “Maybe. “You know what?” I said, tossing my bag onto the top bunk with more force than necessary. “I don’t care who you are or what kind of weird campus power trip you’re on, but I’m not doing this. I’m not letting some random guy talk to me like this. Lucian chuckled, low and unbothered. “Just shut up omega or I’ll shut you up with something long and veiny” “What the fuck! I’m not even yours!.” His smile dropped, and for one split second, something dark flashed in his eyes… “Not mine yet,” he said, voice barely above a whisper. “But you will be.” I took a step back, heart slamming against my ribs. “You need help.” “I need you.” “What the fuck is wrong with you?! We can’t stay together. We’ll tear each other apart!” His smirk spread like slow fire. “Yeah,” he murmured, eyes flicking down my body with maddening ease. “That’s kinda the point, sweetheart.” “Stop calling me that.” “Would you prefer naughty omega?” “I’d prefer you vanished.” He chuckled like I just flirted with him. “Feisty. I like that in a roommate.” “I’m not your fucking roommate.”วันที่หลี่หลันหลบหนีการอารักขาขององครักษ์ครั้งนั้น ทั้งเซี่ยอู่และข้าหลวงมู่ล้วนถูกลงโทษ ข้อหาไม่ดูแลพระชายาให้ดีๆแม้นางจะอ้อนวอนท่านอ๋องให้สั่งยกเลิกบทลงโทษ แต่เขาไม่ยอมฟัง ทำให้คนก่อเหตุอย่างนางรู้สึกผิดอย่างยิ่งแท้จริงจวิ้นอ๋องต้องการสั่งสอนคนใจอ่อนอย่างหลี่หลันให้หลาบจำ แต่การลงโทษตัวนางเองไม่ทำให้นางรู้สึกผิดเท่ากับลงโทษผู้อื่นอีกอย่าง...เขารักใคร่นางเพียงนี้ จะหักใจทำโทษนางได้อย่างไรหลังจากวันนั้นหลี่หลันไม่ทำตัวเกเรอีกเลย จวิ้นอ๋องก็เก็บไม้เก็บมือ ไม่เคยทำตัวรุ่มร่ามรังแกอันใดกับนางอีก...แต่นั่นอาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป...เมื่อถึงวันเกิดปีที่ยี่สิบของนาง จวิ้นอ๋องคล้ายพยัคฆ์ที่หิวโหยมานานถูกปล่อยออกจากกรงมาพบกวางสาวเนื้อนุ่มหอมผลคือนางถูกเขาขย้ำกลืนกินจนหมดเรี่ยวหมดแรงไม่มีส่วนไหนบนเรือนร่างที่ไม่ถูกเขาขบเม้มไล้เลีย ดอกไม้กลางกายถูกเขาดูดดุนเย้าแหย่จนร่างกายตอบสนองออกมาเป็นน้ำหวานที่ถั่งท้นออกมาราวกับขุดไปเจอตาน้ำยามเขาสอดแทรกเข้ามาในกาย ความรู้สึกแนบชิดสนิทสนมที่สุดในชีวิตทำให้หลี่หลันเกิดความรู้สึกตื้นตันท่วมท้นอย่างอธิบายไม่ได้เขาไม่อ่อนโยนนัก อาจเพราะข่มกลั้นมานาน
“ท่านสัญญาอะไรกับท่านปู่ท่านย่าของข้าหรือ”หลี่หลันนั่งตรงข้ามจวิ้นอ๋องในห้องหนังสือในเรือนด้านหน้ายามเอ่ยถามถึงเรื่องค้างคาใจ ท่าทางของนางสงบเสงี่ยมอย่างยิ่ง ไม่เหลือร่องรอยพระชายาผู้กล้าหาญที่หลบหนีองครักษ์ให้เห็นอีก“ท่านราชครูหลี่กับฮูหยินผู้เฒ่าเป็นห่วงที่เจ้าถูกดึงมาผูกติดกับข้าซึ่งเป็นคนในราชวงศ์ ข้าจึงส่งจดหมายไปถึงพวกท่านที่อิ๋นโจวหลังจากเรามาถึงเฉวียนโจว ข้าให้คำมั่นสัญญากับผู้อาวุโสว่าจะปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระทันทีที่อายุครบยี่สิบ...หลังจากนั้นเจ้าไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับวังหลวงอีก...”“เรื่องนั้นข้าก็บอกท่านปู่ท่านย่าตั้งแต่แรกแล้วเช่นกัน”“อืม” จวิ้นอ๋องรับคำด้วยรอยยิ้มจางๆ “แต่ข้าเปลี่ยนใจก่อนเจ้า”“หมายความว่า?”“หลังวันเกิดปีที่สิบแปดของเจ้า ข้าส่งจดหมายอีกฉบับถึงผู้อาวุโสทั้งสองแล้วสารภาพตามตรงว่าข้าอยากให้เจ้าชายาที่แท้จริง ไม่ใช่ชายาแต่เพียงในนามอีกต่อไป”“เช่นนั้นหรือ”หลี่หลันเบิกตาโต รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความเขินอาย ...ที่แท้เขาคิดเรื่องนี้ก่อนนางเสียอีก...“ท่านราชครูหลี่ตอบกลับมาว่าเรื่องนี้ให้เจ้าเป็นคนตัดสินใจ แต่มีข้อแม้ว่าข้าต้องรอให้เจ้าอายุครบยี่สิ
ชิวหนานคิดเอ่ยปากบอกจวิ้นอ๋องว่าพระชายากำลังอาบน้ำ แต่ท่านอ๋องมีท่าทีเกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาวาวโรจน์ แรงกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านจนนางพูดอะไรไม่ออกจวิ้นอ๋องกำลังเดือดดาลจริงๆ เขาร้อนใจจนแทบคลั่ง!ตะโกนเสียงดังเพียงนี้แต่ไม่มีใครขานรับ ทั้งยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดเกิดขึ้นในเรือน“หึ!” เขาแค่นหัวเราะ คิดว่าหลี่หลันตั้งใจหลบหน้า ไม่ยอมออกมาพบ จึงผลักประตูเข้าไปทันที...วันนี้จะต้องสั่งสอนนางให้รู้จักเกรงกลัวอันตรายเสียบ้าง...ชิวหนานรู้ว่าพระชายาอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยจึงปิดประตูตามหลัง ป้องกันไม่ให้บ่าวด้านนอกรู้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นในใจนางกำนัลภาวนาให้พระชายาเอาตัวรอดจากโทสะของท่านอ๋องได้อย่างปลอดภัยทว่าสถานการณ์ด้านในไม่เป็นอย่างที่ชิวหนานหวาดกลัวสักนิดจวิ้นอ๋องบุกเข้าไปในห้องอย่างมุ่งมั่นก็จริง แต่พอเหลือบไปเห็นชุดของสตรีพาดอยู่บนฉากกั้นซึ่งอยู่ระหว่างโถงส่วนกลางกับห้องนอน สติที่ถูกโทสะบดบังก็หวนคืนมายังไม่ทันเห็นตัวคน หัวใจของชายหนุ่มก็เต้นระรัวอย่างรุนแรงเขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งถึงได้ยินเสียงเหมือนคนโผล่ขึ้นจากน้ำ จึงเดินเข้าไปหลังฉากกั้นด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวเป็น
หลี่หลันบอกข้าหลวงมู่ว่าจะออกไปข้างนอกแต่ไม่ต้องให้นางกำนัลติดตามไปเพราะนางจะขี่ม้าไปเอง...เรื่องนี้ไม่แปลก... ตั้งแต่จวิ้นอ๋องมอบม้าเหงื่อโลหิตให้ นางก็มักจะเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ด้วยม้าคู่ใจเสมอการออกจากจวนด้วยวิธีนี้มีเพียงองครักษ์ที่จวิ้นอ๋องสั่งให้อารักขาพระชายาติดตามไปเท่านั้นม้าของหลี่หลันไปหยุดลงหน้าร้านเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเฉวียนโจวก่อนเข้าไปในร้านนางหันมาบอกองครักษ์ด้วยสีหน้าร่าเริงอย่างยิ่ง“วันนี้วันเกิดข้า ท่านอ๋องตกรางวัลให้เลือกของที่ถูกใจได้เต็มที่ ข้าอาจใช้เวลานานสักหน่อย พวกเจ้าไปรอที่โรงน้ำชาฝั่งตรงข้ามเถิด”“เชิญพระชายาตามสบาย พวกข้าจะรอที่นี่ขอรับ”หัวหน้าองครักษ์เป็นคนตอบด้วยท่าทีเป็นการเป็นงาน หลี่หลันเพียงยิ้มแล้วพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรหลี่หลันรู้ว่าเหล่าองครักษ์ไม่มีทางอยู่ห่างจากนางเกินสามจั้ง แต่ที่พูดไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้พวกเขารู้ตัวเร็วเกินไปร่างบางของหลี่หลันหายเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวที่มีไว้สำหรับลูกค้ารายใหญ่โดยเฉพาะนางเป็นชายาอ๋องที่เป็นผู้บัญชาการกองทัพในเฉวียนโจว เกรงว่าจะไม่มีใครเป็นลูกค้ารายใหญ่กว่านางอีกแล้วในยามนี้เจ้า
การเดินทางโดยเรือถึงหลินอานใช้เวลาเพียงสองวันครึ่ง ทั้งยังไม่มีนักฆ่าติดตามมาขัดขวางแล้ว ขบวนของชุยซืออวิ๋นจึงมาถึงท่าเรือโดยปลอดภัยขบวนรถม้าที่แยกกันเดินทางเมื่อออกจากเมืองเซ่าซิงก็มารอรับพวกเขากับลู่เหิงตามที่นัดหมาย ทั้งสองคนจึงไม่รอช้า เข้าวังไปพบฮ่องเต้พร้อมนำหลักฐานที่ได้มาไปถวายทันที ส่วนทห
ระหว่างอยู่บนเรือ ชุยซืออวิ๋นใช้เวลานอกเหนือจากที่อยู่บนเตียงกับเสี่ยวอวี่เรียบเรียงรายชื่อของผู้ต้องสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับการลักลอบค้าเกลือและขนย้ายอาวุธเถื่อนในเมืองเฉิงกวนจนเสร็จเรียบร้อยยามเข้าเฝ้าเกาจงฮ่องเต้ในยามนี้จึงสามารถถวายรายงานที่เขาสรุปไว้แล้วไปพร้อมกับหลักฐานตัวจริงที่หาพบในจวนนายอำเ
ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว เอื้อมมือไปดึงกางเกงซับในของนางลงมากองที่หน้าขาชุยซือจิ้งให้ความร่วมมือด้วยการชันตัวให้เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นความแนบชิด ทั้งยังล้วงมือน้อยเข้าไปรวบกำแก่นกายของเขาแล้วดึงมันออกมาจากใต้ร่มผ้าอย่างกล้าหาญสะโพกสอบของหลิวเยี่ยนกระตุกอย่างแรงเมื่อมือนุ่มสัมผัสกับท่อนลำกลาง
เสี่ยวอวี่และชุยซือจิ้งจ้องมองกันด้วยสายตาที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงคนหนึ่งใช้สายตาพินิจพิเคราะห์ราวกับมีความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว อีกคนสายตาหลุกหลิกผิดปกติ แถมยังใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเสี่ยวอวี่นึกถึงบุรุษเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้คุณหนูใหญ่สกุลชุยมีอาการแบบนี้ได้ ชุยซือจิ้งก็คิด


















ความคิดเห็นเพิ่มเติม