ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!

ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-01
โดย:  ตฤตีย/ เหล่าซาน 老三จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
8.4
6 การให้คะแนน. 6 ความคิดเห็น
202บท
8.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ยอดสตรีแห่งเมืองหลวงไม่คิดจะออกเรือน แต่แม่ทัพคลั่งรักกลับตามมายัดเยียดความเป็นสามีให้นาง!... “เจ้าเตรียมตัวแต่งเป็นภรรยาข้าเถิด” เขาเอ่ยเว้าวอนแนบชิดใบหูนาง “เรื่องที่แล้วมาต้องขออภัยด้วย ต่อไปจะไม่ทำให้เจ้าเสียน้ำตาอีกแล้ว”... ชุยซือจิ้งพยายามตั้งสติ แต่แผงอกร้อนรุ่มที่ทาบติดลำตัวบางและริมฝีปากชั่วร้ายที่แทะเล็มประทับจูบแผ่วเบาตรงนั้นทีตรงนี้ทีทำให้นางตัวสั่นสะท้าน ไม่อาจคิดไตร่ตรองได้ชัดเจน... แม้คุณหนูใหญ่สกุลชุยขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็น แต่คนใกล้ตัวต่างรู้ดีว่านางไม่อาจสุขุมเยือกเย็นได้ตลอดรอดฝั่งถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับหลิวเยี่ยน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 ตำราหายาก

~Elena~

I fucked a father and son.

Yes, you read that right. 

I didn’t stutter. I took them both. One after the other. Sometimes at the same time. And no, I don’t regret a damn thing.

They were both my mates. Not one. Not either. Both.

You could say the Moon Goddess smiled at me… or maybe she just wanted to watch me break. 

And before you sit there with your mouth hanging open like you’ve never done anything wild, let me stop you right there. 

Don’t act like a saint. Not here. Not when I know for a fact that every girl has had at least one dirty little thought about her boyfriend’s older brother.

The only difference between me and you?

I did it.

I didn’t just think about it late at night with my hand between my thighs. I didn’t just dream about it or write it in my diary or whisper it into my pillow like some helpless little virgin with a forbidden fantasy.

No.

I let it happen. I made it happen.

I opened my mouth. I spread my thighs. I looked them both in the eye and I chose sin. Twice.

~~

So it all started when I walked into that dorm room, suitcase in one hand, overpriced coffee in the other, the last thing I expected to find was him.

He was leaning back in a chair like sin wrapped in skin. Shirt unbuttoned, boots crossed on the desk, one arm draped lazily over the back like he wasn’t sitting in a shared dorm room.

He looked up when I walked in, and I swear to God, I forgot my name for a full three seconds.

“You’re early,” he said.

I blinked. “Excuse me?”

He gave me this slow, arrogant smile that made my ovaries threaten to revolt against my brain. “For someone who’s about to move in with a total stranger, you look way too calm.”

I looked down at my schedule, then at the room number stenciled on the door. “I think I have the wrong room.”

“Nope.” He pointed lazily at the other bed. “Top bunk’s yours. Unless you prefer the bottom. I’m flexible.”

“Who the fuck are you?”

That was the first thing out of my mouth.

No hello. No polite small talk. No “oops, wrong room.” Just pure, shocked, travel-weary rage. Because when I opened the door to Room 214..my assigned dorm, the place I was told I’d be sharing with a girl named Lila or Lisa or Lauren or whatever..it was not a girl I found. It was a man.

A man. Sitting there like he owned the damn oxygen in the room, like he had been waiting for me to show up and lose my mind.

He didn’t flinch. Didn’t even blink. Just sat back further into the chair, stretched his legs out like a lazy lion, and smiled like the kind of trouble mothers warn daughters about.

“Oh, mind my manners,” he said, with a slow, smug drawl that made every hair on my body stand on end. “I’m Lucian Blackthorne. But you can just call me Alpha. Or Daddy. I’m not picky.”

I blinked. “Excuse me?”

He stood slowly, unfolding himself like he had all the time in the world. My brain tried to process what I was seeing..tall, lean muscle under a black t-shirt that hugged his chest like it had been tailored for sin, a jawline carved by divine pettiness, and eyes so sharp they looked like they’d cut through your excuses.

“I’m your roommate. ,” he said casually, like that wasn’t the worst thing he could’ve said.

“No. No, you’re not. I’m supposed to be staying with a girl.”

“Well…” He tilted his head and dragged his eyes down my body slowly. “You’re not exactly what I was expecting either, omega.”

I froze.

“What did you just call me?”

He smirked. “You heard me.”

My pulse kicked into overdrive. “I don’t know what kind of dumb prank this is, but I am not your fucking omega. 

“Keep telling yourself that, sweetheart. We’ll see how long that holds up.”

“What the fuck is wrong with you?” I snapped, louder than I intended, voice breaking in the middle like I’d bitten into something too raw. “I’m not your omega”

He didn’t back off. Didn’t blink. He just leaned against the edge of his desk, arms folded, head tilted slightly like he was observing something fascinating under a microscope.

“No?” he said, his voice smooth and low. “Then explain the scent.”

I blinked. “What scent?”

“You don’t smell human. Not completely. And don’t look so shocked…it’s not an insult. I like it. That soft, subtle sweetness? It’s… rare. Wild. Your scent changed the moment you walked in this room. My wolf noticed first. Then I did.”

“You’re insane.”

He shrugged. “Maybe. “You know what?” I said, tossing my bag onto the top bunk with more force than necessary. “I don’t care who you are or what kind of weird campus power trip you’re on, but I’m not doing this. I’m not letting some random guy talk to me like this. 

Lucian chuckled, low and unbothered. “Just shut up omega or I’ll shut you up with something long and veiny”

“What the fuck! I’m not even yours!.”

His smile dropped, and for one split second, something dark flashed in his eyes…

“Not mine yet,” he said, voice barely above a whisper. “But you will be.”

I took a step back, heart slamming against my ribs. “You need help.”

“I need you.”

“What the fuck is wrong with you?! We can’t stay together. We’ll tear each other apart!”

His smirk spread like slow fire. “Yeah,” he murmured, eyes flicking down my body with maddening ease. “That’s kinda the point, sweetheart.”

“Stop calling me that.”

“Would you prefer naughty omega?”

“I’d prefer you vanished.”

He chuckled like I just flirted with him. “Feisty. I like that in a roommate.”

“I’m not your fucking roommate.”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

กัลปังหา สีชมพู
กัลปังหา สีชมพู
เพิ่มเริ่มอ่าน ก็รู้ว่าสนุกแน่ๆ แต่ ได้โปรดสะกดนามปากกา นี้ ให้ทีเถิด ข้าพเจ้าอ่านไม่ออกเจ้าค่ะ
2026-09-02 12:38:01
0
0
Paa2006
Paa2006
อยากอ่านต่อต้องทำยังงัย
2026-07-31 18:32:11
1
0
MDHui
MDHui
เรื่องอัปจบแล้ว ดีที่ไม่เทคนอ่าน สำนวนภาษาดีนะ อ่านสนุก NC ก็ฟิน
2026-07-31 12:32:50
3
0
meme isgnaran
meme isgnaran
...️...️...️...️ ชอบค่ะ น่ารักดี อ่านสนุก
2026-03-27 20:58:41
1
0
meme isgnaran
meme isgnaran
...️...️...️...️...️
2026-03-27 20:58:03
1
0
202
ตอนที่ 1 ตำราหายาก
กลางยามเหม่า อากาศเย็นเยียบ รอบตัวยังมืดมิด แต่แสงแรกของตะวันใกล้เบิกฟ้าบ่าวเฝ้าเรือนหลักเข้ามารายงานความผิดปกติ ทำให้ ‘ชุยซือจิ้ง’ คุณหนูใหญ่ตระกูลชุย เริ่มร้อนใจว่าพี่ชายของนางอาจตื่นสายจนกระทบการประชุมขุนนางราชสำนักในวันนี้แม้ในใจร้อนรน แต่ร่างบางก้าวเดินอย่างไม่ช้าไม่เร็วตรงไปยังห้องหนังสือของ ‘ชุยซืออวิ๋น’ พี่ชายคนโต เพราะบ่าวรับใช้แจ้งว่าเขาไม่ได้กลับไปที่เรือนของตัวเองตั้งแต่เมื่อคืนเมื่อมาถึงหน้าประตูที่ยังปิดสนิท นางเอ่ยถามขึ้นเบาๆ “พี่ใหญ่ ท่านตื่นแล้วหรือไม่”ท่ามกลางความเงียบยามค่อนรุ่ง เสียงใสของนางฟังอ่อนนุ่มคล้ายสายลมพัดผ่าน แต่กลับดังกังวานชัดเจน“อืม” ชุยซืออวิ๋นขานรับขณะเปิดประตูออกมาเจอหน้าชุยซือจิ้ง “ข้าได้ตำราหายากมาเล่มหนึ่งจึงคร่ำเคร่งอยู่ทั้งคืน ทำให้เจ้าเป็นห่วงแล้ว”ได้ยินพี่ชายบอกเหตุผล ชุยซือจิ้งพยักหน้ารับคำไม่พูดอะไร แต่สายตาลอบมองความเรียบร้อยของคนตรงหน้าชุดประจำตำแหน่งขุนนางอาลักษณ์ของพี่ชายเรียบร้อยดี ดูเหมือนเขาจะชำระล้างตัวและแต่งกายเองภายในห้องหนังสือ ไม่ได้เรียกบ่าวประจำตัวเข้ามาปรนนิบัติรับใช้ดวงตารูปใบหลิวของชุยซืออวิ๋นดูลึกโหลกว่าปกติ อาจเพ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 ไม่เป็นดังใจหวัง
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ชุยซือจิ้งเผลอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างตกตะลึง ดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่เจือแววอ่อนโยนในยามปกติหรี่ลงเพื่อซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดใจบาดแผลของหลิวเยี่ยนไม่อาจประเมินด้วยสายตาได้เพราะร่างกายท่อนบนของเขาล้วนถูกบดบังด้วยผ้าพันแผลที่ควรจะเป็นสีขาวสะอาดตา ทว่าบัดนี้ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉานแผ่กระจายเป็นวงใหญ่“แผลน่าจะปริตอนที่ออกแรงเมื่อครู่”หลิวเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงลุแก่โทษ รับรู้ได้ถึงความไม่พอใจที่ก่อตัวของชุยซือจิ้ง“ใครใช้ให้ท่านออกแรงกัน!”“อ้อ” หลิวเยี่ยนยังเย้าแหย่ไม่เลิก “แล้วเจ้าคิดจะขว้างถ้วยชาทำไมเล่า”“ก็ใครจะรู้ว่าเป็นท่าน...”เมื่อรู้ว่าเผลอหลุดความในใจ ริมฝีปากบางของชุยซือจิ้งเม้มเข้าหากันอย่างขุ่นเคืองขุนพลหนุ่มยิ้ม รู้ดีว่าภายใต้เปลือกนอกของสตรีผู้นุ่มนวลว่าง่ายรู้ความที่ตระกูลในเมืองหลวงต่างชื่นชม ตัวตนแท้จริงของชุยซือจิ้งมีทั้งความฉลาดเฉลียว กล้าได้กล้าเสีย และไม่ยอมคนเมื่อแรกที่เข้ามาในห้อง ชุยซือจิ้งสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติได้ทันที เพียงแต่ยามนั้นนางยังไม่รู้ว่าผู้ที่ซ่อนอยู่ในห้องคือตัวเขา ...ซึ่งจะว่าไปก็นับเป็นคนคุ้นเคย...นางไม่ร้องตะโกนและไม่แสดงท
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 ความหลังที่ยากจะลืม
เมื่อออกจากห้องหนังสือของพี่ชาย ชุยซือจิ้งพบว่าท้องฟ้าภายนอกสว่างแล้วเสี่ยวตานซึ่งเป็นสาวใช้ขั้นหนึ่งยังคงยืนรออยู่ด้านนอกอย่างสงบเสงี่ยม เตรียมพร้อมรับคำสั่งของคุณหนูใหญ่ แต่ชุยซือจิ้งไม่อยากเอ่ยถ้อยคำใดในตอนนี้จึงเดินกลับไปยังเรือนตัวเองอย่างเงียบๆตลอดทางชุยซือจิ้งถอนใจแผ่วเบานับครั้งไม่ถ้วน พยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนความรู้สึกปั่นป่วนภายใต้สีหน้าสงบนิ่ง แต่ดูท่าว่าจะไม่ได้ผล แม้กระทั่งเสี่ยวตานยังคาดเดาอารมณ์ของนางได้“คุณหนูกังวลเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”เด็กสาวแสนซื่อผู้ถูกเลื่อนเป็นสาวใช้ข้างกายนางได้แค่ปีเดียวเอ่ยถามเมื่อกลับถึงเรือนปีกฝั่งตะวันออกเสี่ยวตานไม่เกรงกลัวชุยซือจิ้งจะลงโทษด้วยข้อหาสอดรู้เรื่องเจ้านาย แม้คุณหนูใหญ่ตระกูลชุยจะเข้มงวดกับคนในความปกครอง แต่ก็ได้รับเสียงชื่นชมว่าเมตตาปรานีและไม่เย่อหยิ่งถือตัวเช่นกัน“ตำราหายากของพี่ชายล้ำค่าเกินไป ข้าเกรงว่าการดูแลรักษาจะยากเย็นยิ่งกว่า”ชุยซือจิ้งไม่คิดปริปากบอกเรื่องลับในห้องหนังสือให้เสี่ยวตานฟัง แต่ถ้อยคำรำพึงรำพันถูกตีความอย่างที่นางตั้งใจ เพราะเด็กสาวอย่างเสี่ยวตานยิ้มตาหยีพลางเอ่ยปลอบคุณหนูใหญ่ด้วยความหวังดี“คุณหนู
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 ใช่ว่าจะไม่เคย
ขวดยาและผ้าสะอาดคือสิ่งที่ชุยซือจิ้งมีติดเรือนไว้เสมอ นับเป็นความเคยชินตั้งแต่เด็กนางยังเคยทำแผลให้หลิวเยี่ยนและพี่ใหญ่ตั้งหลายครั้งหลายหนเพราะก่อนที่คุณชายชุยซืออวิ๋นจะมุ่งมั่นอ่านตำราสอบเป็นบัณฑิตหลวง เขาเคยมีความใฝ่ฝันจะเข้าร่วมกองทัพพิทักษ์แผ่นดินมาก่อน เด็กหนุ่มเลือดร้อนสองคนที่เติบโตมาด้วยกันจึงมักต่อยตีกันโดยอ้างว่าฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายจนได้เลือดอยู่บ่อยๆเมื่อได้สิ่งของที่จำเป็นแล้วชุยซือจิ้งมุ่งไปยังห้องหนังสือของพี่ชายและสั่งเสี่ยวตานให้กำชับสาวใช้คนอื่นช่วยกันสอดส่องดูแลความเรียบร้อยภายในเรือนหลักในช่วงที่นางวุ่นวายกับการ ‘จัดระเบียบตำรา’ห้องหนังสือยามนี้สว่างไสวต่างจากยามเช้ามืด แต่คนที่เคยซ่อนตัวอยู่หลังชั้นหนังสือกลับไม่อยู่แล้วร่างบางเดินผ่านฉากบังตาเข้าไปยังห้องเล็กด้านข้างก็ยังไม่พบคน มีเพียงตั่งกว้างและเครื่องนอนวางอยู่ บ่งบอกได้ดีว่าคืนที่ผ่านมาพี่ใหญ่ของนางอยู่ที่นี่ตลอดจากนั้นความสนใจของนางมุ่งไปยังภาพเขียนอักษรขรึมขลังที่แขวนประดับบนผนังด้านข้างชุยซือจิ้งเลื่อนภาพนั้นออกและใช้มือลูบไปตามผิวเรียบของผนังด้านหลังจนกระทั่งเจอรอยต่อเล็กๆ ที่มองด้วยตาเปล่าเก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 มีเรื่องราวต้องสะสาง
...กล้าดีอย่างไร... ถ้อยคำที่นางหลุดปากทำให้หลิวเยี่ยนยิ้มขื่นไม่ว่าจะเอ่ยอ้างความเป็นสหายเก่าแก่ของพี่ชายนาง หรือเอ่ยอ้างความสัมพันธ์ระหว่างสกุลชุยกับสกุลหลิวซึ่งเปรียบได้กับน้ำชาที่เย็นชืดจืดจางในสายตาคนนอกผู้ไม่เกี่ยวข้อง เขาล้วนไม่มีคุณสมบัติอันใดดีพอจะเอ่ยปากฝากความคิดคำนึงถึงชุยซือจิ้งได้แม้กระทั่งไมตรีที่แม่นางน้อยผู้นี้มอบให้เขาเมื่อหลายปีก่อน เขาไม่เพียงไม่ตอบรับ ยังวางท่าเฉยชาและรักษาระยะห่างจนกระทั่งนางถอดใจตัดขาดการติดต่อแทบทั้งหมดไปแล้ว...แต่สถานการณ์ในตอนนี้ต่างไปจากเดิม...หลิวเยี่ยนรั้งตัวชุยซือจิ้งเข้ามากอดแน่นอย่างไม่อาจอดทนข่มกลั้นได้อีก“อย่าร้องไห้...”เสียงทุ้มเอ่ยปลอบโยนข้างใบหูเล็ก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนรุ่มจะไล่ตามไปจูบซับน้ำตาที่หลั่งลงมายังแก้มนวลอีกหลายหยด มือใหญ่เคลื่อนจากเอวบางไปลูบแผ่นหลังเบาๆ อย่างปลอบโยนชุยซือจิ้งรู้สึกคับแค้นที่ไม่อาจหลอมเหล็กในใจให้กลายเป็นเหล็กกล้าแค่เพียงอ้อมกอดอบอุ่นและถ้อยคำที่ฟังดูง้องอน นางก็พร้อมจะละลายกลายเป็นน้ำต่อหน้าหลิวเยี่ยนอาจเพราะลึกๆ ในใจนางคาดหวังว่าท่าทีเย็นชาของเขาจะเป็นเพียงการแสดงออกเพื่อตบตาผู้อื่นที่จับจ้องม
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 แต่งให้ข้าดีหรือไม่
“เป็นข้าเองที่ไม่มีดวงชะตาเรื่องคู่ครอง” ชุยซือจิ้งถอนใจก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้ายหลิวเยี่ยนฟังแล้วขัดใจจนอดไม่ได้ที่จะดุเบาๆ “ใช่ความผิดของเจ้าเมื่อไหร่กัน”เห็นๆ อยู่ว่าบุรุษน่าตายแห่งสกุลเจียงเป็นพวกปากคาบคัมภีร์ เอ่ยอ้างหลักจรรยาเข้าข้างตัวเองเพื่อข่มเหงสตรีซึ่งถูกค่านิยมและจารีตประเพณีตีกรอบกดดันจนไม่อาจเป็นตัวเอง“ที่จริงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องอันใดของท่าน...”ถ้อยคำของชุยซือจิ้งฟังดูไร้เยื่อใย แต่กิริยาปรายตามองบอกให้รู้ว่านางมีใจหยอกเย้ากันบ้างแล้ว“อีกไม่นานเรื่องของเจ้าก็เท่ากับเรื่องของข้า”หลิวเยี่ยนเอ่ยอย่างจริงจัง ชุยซือจิ้งรับรู้ความนัยของประโยคนั้นจึงรู้สึกไม่ยินยอม“อาศัยสิ่งใดถึงจะมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตข้า ท่านเพ้อฝันอันใดกัน”“อาจิ้ง...” เสียงทุ้มของเขาถูกกดให้ต่ำลงขณะเอ่ยเตือน “เจ้าอย่าบ่ายเบี่ยง”“ใต้เท้าหลิวเข้าใจอะไรผิดหรือไม่ ท่านไม่ใช่บิดา ไม่ใช่พี่ชาย ไม่ใช่คนในครอบครัวข้า”สุดท้ายแม่นางน้อยไม่ได้แค่แง่งอน แต่ไม่พอใจแล้วจริงๆ“ข้ารีบกลับมาเจรจาสู่ขอเจ้ากับซืออวิ๋น” ในที่สุดหลิวเยี่ยนก็เผยเหตุผลแท้จริงที่ทำให้เขารุดกลับเมืองหลวงทันทีที่รู้ข่าวว่านางถูกแม่สื่อท
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 ไม่ใช่ไม่เหลือเยื่อใย
ชุยซือจิ้งหลบสายตาของหลิวเยี่ยน ไม่อยากให้เขามองเห็นความอ่อนแอที่ข่มเอาไว้“หากว่าข้าสำคัญยิ่ง...” นางตัดใจถามคำถามสุดท้าย “เหตุใดท่านเพิ่งมาเจรจากับพี่ชายข้า”คำถามนี้พัวพันถึงเรื่องราวอีกมากมายที่หลิวเยี่ยนยังไม่อาจเปิดเผยให้ชุยซือจิ้งรับรู้ได้ ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่เขากับชุยซืออวิ๋นกำลังคิดการใหญ่ที่ค่อนข้างสุ่มเสี่ยง ยิ่งคนรอบตัวรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น“เพราะชายแดนไม่น่าเป็นห่วงถึงเพียงนั้นแล้ว เจ้ากับพี่ชายก็ออกทุกข์พอดี” หลิวเยี่ยนเลือกบอกเท่าที่บอกได้ และย้ำเสียงหนักแน่นที่ประโยคถัดมา “...ข้าไม่อาจปล่อยมือจากเจ้า...”ชุยซือจิ้งรู้สึกแสบร้อนที่ดวงตาและโพรงจมูก แต่ยิ้มรับความในใจของหลิวเยี่ยน“ขอบคุณที่ทำให้ข้ากระจ่างแจ้ง”“ถ้าอย่างนั้นเจ้ายอมแต่งให้ข้า?”รอยยิ้มบนใบหน้างามผลิบานยิ่งกว่าเดิม ...ทว่าคำตอบที่เอ่ยจากปากคือ...“ไม่แต่ง”“เพราะเหตุใดเล่า”“ข้าไม่ใช่ชุยซือจิ้งคนเดิมที่รอคอยท่านอีกแล้ว”แม้จะเป็นคำตอบที่คาดเดาได้ แต่ก็ไม่ใช่คำตอบที่หลิวเยี่ยนอยากได้ยิน เขาแทบจะรักษากิริยาสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ไม่อยู่ ได้แต่ฝืนยิ้มเอ่ยเกลี้ยกล่อมนางอีกครั้ง“ไม่ว่าอย่างไร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 หมาป่าห่มหนังแกะ
หลิวเยี่ยนโอบเอวรั้งร่างอรชรของชุยซือจิ้งมากักไว้บนตักและในอ้อมอกสีหน้าแม่นางน้อยดูตกตะลึงในคราแรกเพราะไม่คาดคิด แต่ครู่เดียวก็เริ่มดิ้นรนขัดขืนให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดที่รัดตรึงอย่างแน่นหนา ทว่าหลิวเยี่ยนไม่ยินดีและไม่ยินยอมปล่อยมือ“อย่ารุนแรงนักสิ เดี๋ยวแผลปริก็เดือดร้อนเจ้าต้องทายาอีกรอบ”เขาว่าพลางจูบขมับและก้มลงกัดใบหูเล็กของชุยซือจิ้งเบาๆ“หน้าไม่อาย! หลิวเยี่ยน! ท่านกล้าใช้วิธีนี้กับข้าหรือ”“ทำไมจะไม่กล้าเล่า”แม่ทัพขุนพลไม่หน่ายกลศึก ถ้าไม่รู้จักพลิกแพลงจะอยู่รอดปลอดภัยจากสนามรบจนถึงวันนี้หรือเมื่อเจรจาดีๆ แล้วไม่ฟังก็ต้องใช้วิธีอื่นเป็นธรรมดา และดูเหมือนว่าแผนการนี้จะได้ผลดีมากเสียด้วยตั้งแต่ลำคอระหงไปจนถึงแก้มนวลทั้งสองข้างของชุยซือจิ้งขึ้นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็ว หลิวเยี่ยนก้มมองแล้วรู้สึกน้ำลายสอ แต่ต้องข่มใจพูดจาตกลงกันให้รู้เรื่องเสียก่อน“เจ้าเตรียมตัวแต่งเป็นภรรยาข้าเถิด” เขาเอ่ยเว้าวอนแนบชิดใบหูนาง “เรื่องที่แล้วมาต้องขออภัยด้วย ต่อไปจะไม่ทำให้เจ้าเสียน้ำตาอีกแล้ว”ชุยซือจิ้งพยายามตั้งสติ แต่แผงอกร้อนรุ่มที่ทาบติดลำตัวบางและริมฝีปากชั่วร้ายที่แทะเล็มประทับจูบแผ่วเบาตรงนั
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 มื้อแรกในรอบหลายปี
ชุยซือจิ้งมองเห็นเพลิงรัญจวนที่ยังไม่มอดสนิทในดวงตาของหลิวเยี่ยนไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ก่อความรู้สึกกดดัน ไม่ต่างกับแววตาลุ่มลึกและมืดดำที่จับจ้องมองนิ่งๆ โดยไม่เอ่ยคำแต่สามารถปั่นป่วนกวนใจคนได้อย่างร้ายกาจวินาทีที่สบตากัน ชุยซือจิ้งลืมไปแล้วว่านางกำลังจะทำอะไรหรือควรทำตัวเช่นไร จนกระทั่งเสียงดังกังวานของเด็กสาวหน้าห้องหนังสือลอดผ่านบานประตูเข้ามาอีกครั้ง“คุณหนูเจ้าขา ท่านอย่าได้หักโหมจนท้องกิ่วนะเจ้าคะ วันนี้โรงครัวทำอาหารที่ท่านชอบทั้งนั้นเลย”“อื้ม...” ชุยซือจิ้งขานรับคำหนึ่งพลางเบือนหน้าหลบสายตาของหลิวเยี่ยน“คุณหนูให้ข้าเข้าไปจัดสำรับให้ท่านเลยหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวข้าจัดการเอง”แม้น้ำเสียงจะสงบมั่นคง แต่แววตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาชุยซือจิ้งทันทีที่ได้ยินคำถามของสาวใช้ตัวน้อย ทำให้หลิวเยี่ยนที่ยังจ้องมองนางไม่วางตาลอบยิ้มอย่างเอ็นดูระหว่างที่นางตอบโต้กับสาวใช้ประจำตัว หลิวเยี่ยนสวมเสื้อกลับคืนอย่างไม่รีบไม่ร้อน“ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ” เสี่ยวตานกล่าวต่ออย่างฉาดฉาน “พี่เสี่ยวอวี่กลับมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่คุณชายใหญ่ส่งคนมาบอกให้นางไปทำธุระที่ร้านหนังสือ นางบอกว่าเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 จุดเปลี่ยนในวันวาน
พิธีปักปิ่นชุยซือจิ้งปีนั้นไม่ได้จัดใหญ่โต มีเพียงคนในครอบครัวและผู้ใหญ่ที่เคารพมาร่วมงานฮูหยินแม่ทัพหลิวเป็นหนึ่งในผู้ให้เกียรติมาร่วมพิธีช่วงปักปิ่น ส่วนหลิวเยี่ยนติดตามแม่ทัพหลิวมาร่วมงานเลี้ยงซึ่งจัดขึ้นหลังจากนางรวบผมปักปิ่นแล้วชุยซือจิ้งไม่ได้พบหน้าหลิวเยี่ยนนานนับปี เมื่อได้พบเขาอีกครั้งในงานเลี้ยงจึงนิ่งงันด้วยความคาดไม่ถึงเหตุเพราะ ‘พี่เยี่ยน’ ในความทรงจำของชุยซือจิ้งคือเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาด ดวงตายาวรีคมปลาบมีรอยยิ้มเจืออยู่ในนั้นเสมอทว่า ‘นายกองหลิวเยี่ยน’ ที่เพิ่งกลับจากชายแดนกลายเป็นชายหนุ่มร่างสูงกำยำ ผิวถูกบ่มด้วยไอแดด ทั้งยังแผ่กลิ่นอายเยียบเย็นผลักไสให้คนออกห่าง ยามสบตากันมองเห็นแต่ดวงตาสีดำเข้มที่คาดเดาอารมณ์ไม่ออกหากเขาไม่ส่งยิ้มอ่อนโยนที่คุ้นตาให้กันก่อน ชุยซือจิ้งคงไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปทักทายหลังพิธีปักปิ่นของนาง หลิวเยี่ยนรั้งอยู่ในเมืองหลวงนานนับเดือน ทั้งยังแวะเวียนมาหาชุยซืออวิ๋นอยู่บ่อยๆท่าทีของเขาที่มีต่อเด็กสาววัยปักปิ่นอย่างนางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาสงวนท่าทีและอยู่ห่างจากนางอย่างน้อยสองสามก้าวเสมอแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดหัวใจของชุยซือจิ้
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status