บทที่ 2.2 ฮองเฮาคือนางร้าย

เว่ยฮองเฮาเปิดประตูห้ององค์หญิงเผยลู่ซือกะทันหัน ไร้การส่งสัญญาณบอกคนด้านใน นางก้าวเท้าท่วงท่าสง่างามไปหยุดตรงหน้าจางหมัวมัวซึ่งกำลังตีก้นเด็กน้อยอวบอ้วน พวงแก้มสีชมพูระเรื่อ มือเรียวยาวผลักแม่นมอาวุโสออก จากนั้นก็อุ้มพระธิดาไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับลูบแผ่นหลังปลอบโยน ดวงตาหงส์ทอดมองเจ้าก้อนกลมด้วยความห่วงใย หากแต่เมื่อเหลือบแลจางหมัวมัวกลับเปล่งไอสังหารออกมาจนอีกฝ่ายหวาดกลัว รีบคุกเข่าลงทันที

            “ฮะ...ฮองเฮา”

            “ข้าสั่งให้เจ้าตีองค์หญิงหรือ?” เว่ยหลานกัดฟัน เดิมทีเด็กคนนี้ถูกมารดาปล่อยปละละเลย ยกบุตรสาวให้อยู่ในการดูแลของแม่นม นาน ๆ ครั้งจะมาหา เรื่องจึงกลายเป็นแบบนี้

            “ปะ...เปล่าเพคะ”

            “แล้วเหตุใดเจ้าตีลูกของข้า!”

            แม้นางเป็นนักฆ่า ทว่าจิตใจโอบอ้อมอารีแก่เด็กมีเต็มอก ยิ่งองค์หญิงเผยลู่ซือคือบุตรสาวแท้ ๆ ของร่างนี้ นางก็อยากดูแลปกป้อง เว่ยฮองเฮาคนเดิมละทิ้งเพราะเจ้าก้อนมิใช่พระโอรส ไม่มีประโยชน์สำหรับการเกื้อหนุนตระกูลเว่ย แต่นางไม่สนเรื่องพวกนั้น ชีวิตซือเอ๋อร์คืออันดับหนึ่ง

            “องค์หญิงร้องไห้เพคะ หม่อมฉันพยายามปลอบแล้ว แต่ทำอย่างไรก็ไม่หยุด จึงใช้วิธีการตี....”

            “หุบปาก!” เว่ยหลานแผดเสียง

            ดวงตาหงส์แดงก่ำ โกรธทั้งเว่ยฮองเฮาคนเดิมและจางหมัวมัวที่ไร้ความคิด คนเป็นมารดาไม่ยอมดูให้ดีว่าคนเลี้ยงบุตรสาวตนเองมีประสิทธิภาพหรือไม่ ส่วนจางหมัวมัวคิดตื้นเขิน วิธีการตีมักฝังใจเด็กไม่เคยลบเลือน...

            นางไม่เคยเลี้ยงลูก แต่ทราบได้อย่างไรน่ะหรือ?

            ชีวิตตอนวัยเด็ก นางอยู่บ้านเด็กกำพร้า เพราะพี่เลี้ยงต้องดูแลเด็กหลายคน บางครั้งเมื่อดื้อดึงก็ถูกตีด้วยไม้ ผิวเด็กค่อนข้างบอบบาง มันจึงเจ็บปวดมาก นางจดจำจนถึงทุกวันนี้ไม่เคยลบเลือน

            เพราะเคยเผชิญมาก่อน ย่อมไม่ปรารถนาให้เจ้าก้อนรู้สึกเช่นเดียวกัน

            นางจะปกป้องเด็กหญิงตัวอวบอ้วนคนนี้เอง...

            องค์หญิงลู่ซือเพิ่งอายุหนึ่งขวบหกเดือน ไยจะมีความคิดอ่านเหมือนผู้ใหญ่ หากร้องไห้แค่เพียงใช้น้ำเย็นเข้าลูบ ห้ามดุด่าหรือตีเด็ดขาด

            “ฮองเฮา...”

            “เด็ก ๆ จับจางหมัวมัวโบยสิบไม้ ขังไว้ในห้องจนกว่าสำนึกความผิดตนเอง ส่วนองค์หญิง...ข้าจะพากลับห้องบรรทม มารดาเช่นข้า นับจากนี้ย่อมเลี้ยงลูกเอง!” เว่ยฮองเฮาจ้องลึกนัยน์ตาจางหมัวมัว เสี้ยวหนึ่งพลันเห็นประกายความไม่พอใจของอีกฝ่าย แต่ครู่เดียวก็เปลี่ยนเป็นระริกคล้ายหวาดกลัว

            สตรีหงส์แสยะยิ้ม ดูเหมือนเว่ยฮองเฮาคนเดิมไม่เคยล่วงรู้เลยว่าหมัวมัวผู้นี้อาจทำงานให้ใครบางคน คิดทำลายองค์หญิงเผยลู่ซือทางอ้อมจนฝังลึกเกิดเป็นปมในใจ

            อย่างไรยามนี้ทั่วทั้งวังหลวง มีเพียงองค์หญิงวัยหนึ่งขวบเป็นพระธิดาองค์เดียวของเผยเจิ้นหยาง ทั้งยังไร้พระโอรส ขุนนางมากมายจึงพยายามถวายฎีกาแด่ฮ่องเต้ให้ทรงรีบมีพระโอรสโดยเร็ว ตำแหน่งองค์รัชทายาทยังว่างอยู่ มันไม่ส่งผลดีกับความมั่นคงแคว้นซ่งถังแม้แต่น้อย

            “เพคะฮองเฮา” ฮุ่ยลู่ขานรับพร้อมอี๋หนี่ งานเช่นนี้พวกนางถนัดนัก บ่อยครั้งฮองเฮามักลากสนมมาตบหากไม่พอพระทัย เพียงแต่เปลี่ยนเป็นจางหมัวมัวก็เท่านั้น

           

            เว่ยหลานอุ้มบุตรสาวกลับห้องบรรทม นางวางลูกบนเตียงเบามือ เนตรหงส์ทอดมองร่างอ้วนจ้ำม่ำ ไล่จนถึงแก้มกลมคล้ายซาลาเปา รู้สึกรักใคร่เอ็นดูนัก นางอดใจที่จะก้มลงไปหอมฟอดหนึ่งมิได้

ขอบตาเจ้าก้อนแป้งยังคงรื้นน้ำตา คนเป็นแม่อุ้มมานั่งบนตัก จูบซับออกให้เชื่องช้า ใบหน้าอ้วนกลมแนบบนอกมารดา มือสั้นป้อมขยำเสื้อแล้วร้องไห้ฮือ ๆ ฟังแล้วชวนปวดหัวใจมาก

“ฮะ...ฮองเฮา”

เผยลู่ซือพูดเช่นนี้ยามอยู่กับมารดา เด็กน้อยไม่ถูกสอนให้เอื้อนเอ่ยคำว่า ‘แม่’ สักครั้ง จึงไม่รู้ว่ามันหมายความเช่นไร มีเพียงเคยได้ยินจางหมัวมัวและนางกำนัลเรียกขานสตรีตรงหน้าว่าฮองเฮา

“เรียกเสด็จแม่ได้หรือไม่”

เว่ยหลานเจ็บปวด เด็กวัยหนึ่งปีกว่าควรเรียนรู้การพูดเป็นคำ ๆ ได้แล้ว อย่างน้อยควรเรียกเสด็จแม่และเสด็จพ่อ มิควรจดจำด้วยตำแหน่งอันดับแรก ชีวิตของเด็กหญิงตัวอ้วนกลม ช่างคล้ายกระจกสะท้อนชีวิตนางวัยเยาว์

ซือเอ๋อร์คือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ หากแต่ชีวิตช่างอาภัพคล้ายเด็กกำพร้า ความอบอุ่นจากบุพการีเป็นเช่นไร เด็กคนนี้เคยได้รับหรือไม่?

เพราะนางมีความทรงจำของเว่ยฮองเฮาเพียงผิวเผิน บางอย่างลึกไปกว่านั้นไม่กระจ่าง และสิ่งหนึ่งที่อยากรู้มากเหลือเกิน

ฮ่องเต้ชั่วผู้นั้น...

เขาเคยสนใจพระธิดาสักครั้งรึไม่?

หรือแท้จริงแล้ว มัวแต่ไปนอนกับสนมเพราะต้องการพระโอรสจนละทิ้งลูกเพียงคนเดียวที่มีอยู่...