บทที่ 2.1 ฮองเฮาคือนางร้าย

หมอหลวงตรวจพระอาการของเว่ยฮองเฮา ครั้นไม่พบสิ่งใดร้ายแรงจึงเขียนเทียบยา ก่อนจะถูกเจ้าของตำหนักคุนหนิงไล่ออกไป เมื่อเหลือกันตามลำพังแค่นางกำนัลคนสนิท ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่จึงพากันนั่งที่พื้น ขนาบข้างฮองเฮาซึ่งนั่งบนเตียง พร้อมกับเอื้อมมือบีบนวดพระอูรุ[1] ด้วยน้ำหนักมือสม่ำเสมอ พยายามประจบประแจง ด้วยกลัวว่าอาจถูกลงโทษ

            พวกนางเป็นคนบอกให้ขันทีไปทูลฝ่าบาทเรื่องผูกคอปลิดชีพ ใครจะคาดคิดว่าเว่ยฮองเฮาไม่ปรารถนาเช่นนั้น

            “ฮองเฮาเพคะ เราสองคนผิดไปแล้ว มองความคิดฮองเฮาไม่ออก จึงได้ทำโดยพลการ อย่าลงโทษเราทั้งสองเลยนะเพคะ” ฮุ่ยลู่ใช้น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ย หวังฮองเฮาทรงเมตตาตน

            “หม่อมฉันห่วงฮองเฮามาก ยามนั้นคิดสิ่งใดไม่ออก จึงให้ขันทีไปทูลฝ่าบาท ฮึก” อี๋หนี่น้ำตาคลอหน่วย เห็นเว่ยฮองเฮาทรงพระพลานามัยสมบูรณ์แข็งแรง ไร้อาการบาดเจ็บร้ายแรง นางกำนัลเช่นนางก็เบาใจลงหลายส่วน

            สตรีหงส์ที่นั่งบนเตียงมองสลับระหว่างนางกำนัลทั้งสอง ลองอ่านความคิดอันแท้จริงว่าเสแสร้งกี่ส่วน ทว่าดวงตาเด็กพวกนี้บริสุทธิ์สดใส ย่อมห่วงใยนางจากใจจริง แต่ด้วยการกระทำสุดแสนร้ายกาจของเว่ยฮองเฮาคนเดิม ไม่พอใจสิ่งใดก็สั่งโบย นางกำนัลถึงกับนอนป่วย กว่าจะลุกเดินได้ก็ใช้เวลาหลายวันเลยทีเดียว

            ในเมื่อสวรรค์ให้นางเกิดใหม่ในร่างของเว่ยฮองเฮา ย่อมหมายความว่ามีสิทธิ์จะเปลี่ยนแปลงตนเองอย่างไรก็ได้

            อันดับแรก...ไม่ลงโทษใครพร่ำเพรื่อ

            “พวกเจ้าทำเพื่อข้า ไร้เหตุผลให้ลงโทษ”

            “...” ดวงตาฮุ่ยลู่และอี๋หนี่เบิกกว้าง พวกนางไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จากเว่ยฮองเฮา ส่วนมากมารดาแผ่นดินมักต่อว่า หากนางกำนัลทำสิ่งตรงข้ามความต้องการ

            “จากนี้ข้าจะเป็นเว่ยฮองเฮาคนใหม่ ไม่พยายามไขว่คว้าความโปรดปรานอีกแล้ว สนมอื่นอยากทำอะไรก็เชิญ ยกเว้นเพียงแต่พวกนางยื่นมือเข้ามาสอดเรื่องของข้า ตอนนั้นอย่าคิดว่าจะมีชีวิตรอด”

            ประโยคสุดท้าย เว่ยฮองเฮารับสั่งสุรเสียงเย็นเยียบ ทำเอานางกำนัลคนสนิทฟังแล้วขนลุกทั่วร่าง ทราบในทันที น้ำเสียงเช่นนั้นไม่มีทางพูดออกมาเล่น ๆ แต่เอาจริง

            “พะ เพคะ เดี๋ยวพวกเราเตรียมน้ำให้ฮองเฮาสรงน้ำ จะได้เข้าบรรทมเพคะ”

            ฮุ่ยลู่ค่อย ๆ ขยับกายออกจากเว่ยฮองเฮาก่อน อี๋หนี่ถอยห่างตาม พวกนางประสานสายตากัน ก่อนจะออกไปเตรียมน้ำซึ่งเป็นห้องเชื่อมกับห้องบรรทม ในยามนั้นหญิงสาวเอนกายนอน ครุ่นคิดเรื่องราวของตนเอง

            ‘เว่ยฮองเฮา’ หรือ ‘เว่ยหลาน’ คือชื่อของนางร้ายในนิยายเรื่อง ‘สตรีโปรดปรานของฮ่องเต้’ นางเป็นคนร้ายกาจ มักหาทางกำจัดสนม และพยายามเรียกร้องความสนใจจากผู้ปกครองแผ่นดิน เมื่อไม่ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ สุดท้ายก็ตรอมใจตายในตำหนักคุนหนิง ยามนั้นสนมรักตำแหน่งกุ้ยเฟย นามเซี่ยหนิงเจียว หลังหมดช่วงไว้ทุกข์ก็ได้ขึ้นเป็นฮองเฮาแทน ทั้งยังคลอดพระโอรสแก่เผยเจิ้นหยางฮ่องเต้ อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข จบบริบูรณ์ตามแบบฉบับนิยายสุขนิยม

            จะจบแบบนั้นก็จบไป แต่นางต้องไม่ตายเด็ดขาด ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ชีวิตในชาตินี้ขอทำอะไรเพื่อตนเองหน่อยเถอะ เพราะโลกที่จากมา นางเป็นนักฆ่า ทุ่มเทมากมายเพื่องานจนไม่มีเวลาสนใจตนเอง

นางทำอาชีพนักฆ่าเพราะไม่มีทางเลือก ตนเองเป็นเด็กกำพร้า ไร้พ่อแม่ เมื่อคนชักชวนทำงาน ขอแค่ได้เงิน นางยินดีทำ คนเราหากไม่มีเงินก็ไม่สามารถใช้ชีวิตบนโลกอันกว้างใหญ่ได้หรอก

            แต่! นิยายเรื่องนี้นางไม่ได้อ่าน เป็นเพื่อนนักฆ่าเล่าเรื่องราวให้ฟังคร่าว ๆ ไหนเลยจะล่วงรู้รายละเอียดทั้งหมด

            ช่างเถอะ นางไม่สนใจเรื่องพวกนี้เสียหน่อย            

            คิดหาหนทางอยู่ในวังอย่างสงบดีกว่า ขอแค่รอดปลอดภัยไม่ตาย หากฮ่องเต้ปลดออกจากตำแหน่งฮองเฮายังได้

            เผยเจิ้นหยางฮ่องเต้ผู้นั้น มีเมียเยอะจนนิ้วทั้งสิบและยกนิ้วเท้ามานับเพิ่มยังไม่พอ พูดจาดีกับสนมทุกคน แต่กับภรรยาหลวงช่างห้วนนัก!

            เชอะ! ใครอยากใช้เจ้านั่นกับคนอื่นกัน

            สกปรกจะตาย...

            หากวันไหนเกิดอารมณ์ เดี๋ยวสั่งนางกำนัลไปเรียกช่างฝีมือดีทำของจำลองไว้ใช้งาน ไม่ต้องพึ่งพระสวามีจอมเจ้าชู้!

            ยามนั้นนางกำนัลคนสนิทเตรียมน้ำแล้วเสร็จพอดี เว่ยฮองเฮาย่างกรายไปยังห้องสรงน้ำ ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ช่วยกันปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างงาม เท้าทั้งสองของฮองเฮาจุ่มลงไปในสระน้ำขนาดสี่เหลี่ยม ค่อย ๆ นั่งลงเพื่อแช่น้ำ เมื่อกลิ่นสมุนไพรหอมลอยกระทบจมูก มันช่วยให้จิตใจนางผ่อนคลายจากความเครียด ทั้งตอนที่เป็นนักฆ่าและฮองเฮา

ไม่รู้ว่าความวุ่นวายหลังจากนี้จะมีมากเพียงใด

            “ฮึก ฮือ ๆ”

            แว่วเสียงร้องดังจากห้องติดกัน ตามมาด้วยเสียงตีดังเพียะ ทว่าเสียงร้องไห้กลับไม่หยุดลง แต่เพิ่มความดัง เว่ยฮองเฮาเงยหน้ามองนางกำนัลคนสนิท รับสั่งน้ำเสียงเด็ดขาด “สวมอาภรณ์ให้ข้า”

            ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ต่างรู้ความ ยามฮองเฮาลุกออกจากสระน้ำจึงช่วยกันปรนนิบัติเช็ดพระวรกาย ตามด้วยสวมอาภรณ์เรียบง่ายเพื่อเตรียมเข้านอน แต่ยังไม่ทันได้สางผม เว่ยฮองเฮาก็ปรี่ออกจากห้องตรงไปข้าง ๆ ทันที

            นางกำนัลคนสนิทได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ที่ผ่านมาแม้ว่าองค์หญิงวัยหนึ่งขวบหกเดือนร้องไห้หนักเพียงใด เว่ยฮองเฮาก็ไม่ไปหา รับสั่งให้จางหมัวมัวเป็นผู้ดูแลพระธิดาตน ไฉนจะมีท่าทีรีบร้อนเช่นนี้

            หรือการที่เว่ยฮองเฮาผูกคอในพระตำหนักคุนหนิง จะทำให้นิสัยเปลี่ยนไป?

            แต่พวกนางไม่มีสิทธิ์เอ่ยถาม ได้แต่ติดตามหลังมารดาแผ่นดินเงียบเชียบ

[1] ต้นขา