บททั้งหมดของ ฮองเฮาคือนางร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 10

“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องนางกำนัลดังทั่วพระตำหนักคุนหนิงซึ่งเป็นที่พำนักของฮองเฮาแห่งแคว้นซ่งถัง พวกนางตกใจขีดสุด ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เนื่องด้วยก่อนหน้านั้น ฮองเฮาทรงรับสั่งให้นำชาชั้นดีมาถวาย แต่เมื่อกลับเข้ามา ภาพที่เห็นตรงหน้ายามนี้ช่างน่าประหวั่นพรั่นพรึงยิ่ง เพราะเว่ยฮองเฮาถึงขั้นผูกคอกับขื่อคานในตำหนักส่วนพระองค์ และกำลังมีอาการหายใจไม่ออกเสียแล้ว! นางกำนัลผู้ติดตามฮองเฮามีมากถึงสิบ ทว่าคนสนิทเพียงสองคน พวกนางนามว่า ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ นับว่ามีสติมากที่สุดในเหล่าข้าราชบริพาร รีบนำเก้าอี้ไม้มาตั้งไว้แล้วปลดเชือกออก ประคองตัวฮองเฮาไปนอนบนเตียง จากนั้นก็ให้นางกำนัลคนอื่นตามหมอหลวงอย่างเร่งด่วน “ฮองเฮาเพคะ เหตุใดจึงทำถึงขั้นนี้” ฮุ่ยลู่กล่าวเลื่อนลอย ทอดมองวรกายแน่นิ่งด้วยแววตาแห่งความเจ็บปวด ไม่น่าเลย...ชีวิตของสตรีคนหนึ่ง เมื่อก้าวเข้าวังหลัง ต่างต้องดิ้นรนเพื่อความโปรดปรานและอำนาจ หากอ่อนแอแม้เพียงชั่วครู่ อาจโดนเล่นงานได้ที่ผ่านมาเว่ยฮองเฮาทำตัวร้ายก็เพื่อตนเองและครอบครัวทั้งนั้น... ทว่าสตรีพูดจาโผงผางและร้ายอย่า

หมอหลวงตรวจพระอาการของเว่ยฮองเฮา ครั้นไม่พบสิ่งใดร้ายแรงจึงเขียนเทียบยา ก่อนจะถูกเจ้าของตำหนักคุนหนิงไล่ออกไป เมื่อเหลือกันตามลำพังแค่นางกำนัลคนสนิท ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่จึงพากันนั่งที่พื้น ขนาบข้างฮองเฮาซึ่งนั่งบนเตียง พร้อมกับเอื้อมมือบีบนวดพระอูรุ[1] ด้วยน้ำหนักมือสม่ำเสมอ พยายามประจบประแจง ด้วยกลัวว่าอาจถูกลงโทษ พวกนางเป็นคนบอกให้ขันทีไปทูลฝ่าบาทเรื่องผูกคอปลิดชีพ ใครจะคาดคิดว่าเว่ยฮองเฮาไม่ปรารถนาเช่นนั้น “ฮองเฮาเพคะ เราสองคนผิดไปแล้ว มองความคิดฮองเฮาไม่ออก จึงได้ทำโดยพลการ อย่าลงโทษเราทั้งสองเลยนะเพคะ” ฮุ่ยลู่ใช้น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ย หวังฮองเฮาทรงเมตตาตน “หม่อมฉันห่วงฮองเฮามาก ยามนั้นคิดสิ่งใดไม่ออก จึงให้ขันทีไปทูลฝ่าบาท ฮึก” อี๋หนี่น้ำตาคลอหน่วย เห็นเว่ยฮองเฮาทรงพระพลานามัยสมบูรณ์แข็งแรง ไร้อาการบาดเจ็บร้ายแรง นางกำนัลเช่นนางก็เบาใจลงหลายส่วน สตรีหงส์ที่นั่งบนเตียงมองสลับระหว่างนางกำนัลทั้งสอง ลองอ่านความคิดอันแท้จริงว่าเสแสร้งกี่ส่วน ทว่าดวงตาเด็กพวกนี้บริสุทธิ์สดใส ย่อมห่วงใยนางจากใจจริง แต่ด้วยการกระทำสุดแสนร้ายกาจของเว่ยฮองเฮาคนเดิ

เว่ยหลานอยากรู้ทว่าไม่อยากเอ่ยถามจากฮ่องเต้ จากนี้...เขาไม่ต้องมาเยือนตำหนักคุนหนิงคือสิ่งที่นางต้องการ จะนอนกับสนมคนใดก็ช่าง สำหรับนางภารกิจแรกคือทำให้พัฒนาการของซือเอ๋อร์เป็นไปในทิศทางดี “ซือเอ๋อร์ เรียกเสด็จแม่สิลูก” เอ่ยพลางลูบศีรษะทุยเบามือ แววตาฉายความอ่อนโยน นางไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนและไม่ทราบวิธีปลอบโยน แต่จะพยายามอย่างสุดความสามารถ เจ้าก้อนแป้งเงยหน้ามอง ดวงตาสดใสกลอกกลิ้ง อ้าปากเล็กหมายจะขยับตาม ทว่ายังมิอาจทำได้ในครั้งแรก เด็กหญิงเนื้อตัวอ้วนก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด จางหมัวมัวเคยบอกว่า หากทำออกมาไม่ดีก็ไม่ควรทำ มิเช่นนั้นฝ่าบาทและฮองเฮาอาจทรงกริ้ว และเป็นที่น่าอับอาย หากสนมหรือคนในวังทราบ อาจนำเรื่องนี้ไปล้อไม่จบสิ้น เว่ยหลานมองพระธิดาตน ในใจบังเกิดความรู้สึกสงสาร นางไม่รู้ว่าเด็กน้อยเผชิญเรื่องใดมา แต่ด้วยการคลุกคลีกับจางหมัวมัว คงไม่พ้นแม่นมอาวุโสคนนั้นเป็นคนสั่งสอน ทว่าการจะทำเช่นนี้ต้องมีเหตุผล คาดเดาว่าอาจเป็นคนในวังหลังคนใดคนหนึ่งอยู่เบื้องหลัง แต่เหลือแค่เพียงทำให้จางหมัวมัวยอมรับสารภาพ และระหว่าง

วันนี้คือวันคารวะฮองเฮา เว่ยหลานแม้ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับสนม จำต้องตื่นแต่เช้า อย่างไรก็ควรทำความรู้จักพวกนางเอาไว้ เพื่อได้เบาะแสเกี่ยวกับผู้หนุนหลังจางหมัวมัว ยามนี้นางนั่งหน้าคันฉ่อง ปล่อยให้ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่แต่งแต้มเครื่องประทินบนใบหน้างาม ผัดแป้งบางเบา จรดพู่กันวาดคิ้วโก่ง ตามด้วยแต้มสีชาดแดงเรื่อบนริมฝีปาก เส้นผมดำขลับประดุจน้ำหมึกถูกเกล้าขึ้นเต็มหัว จากนั้นนางกำนัลคนสนิทก็ปักปิ่นหงส์บนนั้น เงาบนกระจกที่สะท้อนออกมาเต็มไปด้วยรัศมีสูงส่ง เมื่อเรียบร้อยดี เว่ยฮองเฮาจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางสวมอาภรณ์ตัดเย็บจากผ้าทอลายเส้นทอง[1] เตรียมย่างกรายไปยังห้องโถงภายในตำหนักคุนหนิง ไม่ลืมสั่งนางกำนัลที่เหลือดูแลองค์หญิงเผยลู่ซือ ส่วนฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ติดตามหลังมารดาแผ่นดินไป “เว่ยฮองเฮาเสด็จ...” เสียงขันทีประกาศดังทั่วห้องโถง สตรีร่างหงส์เดินเข้าไปด้านใน ชายอาภรณ์สะบัดพลิ้วไหวราวกับภาพวาดเทพธิดา สนมน้อยใหญ่ต่างนั่งคุกเข่า เว่ยหลานกรีดสายตาทอดมองพวกนาง อืม...มีมากมายจริง ๆ ทั้งนิ้วมือและนิ้วเท้านางนับไม่หมดด้วยซ้ำ

เนื่องด้วยพระตำหนักคุนหนิงมีห้องพำนักหลายห้อง นางกำนัลจึงพาองค์หญิงเผยลู่ซือแยกออกจากฮองเฮาอย่างรู้งาน อย่างไรก่อนโอรสสวรรค์เสด็จมายังที่นี่ ต้องปรนนิบัติเว่ยฮองเฮาให้พร้อมก่อน เว่ยหลานไม่อยากจากบุตรสาว ทว่าความปรารถนาของผู้ปกครองแผ่นดิน ใครกล้าขัดบ้าง สตรีหงส์อุ้มซือเอ๋อร์ตัวอวบอ้วน ก้มลงหอมแก้มยุ้ยฟอดหนึ่ง เจ้าก้อนเงยหน้ามองนาง ก่อนจะฉีกยิ้มสดใสอวดฟันเล็ก “ซือเอ๋อร์อยู่กับพี่ ๆ นางกำนัลนะลูก ห้ามดื้อ ห้ามซน รู้หรือไม่” มารดาแผ่นดินพูดคุยกับบุตรสาวอย่างอ่อนโยน เดิมทีคืนนี้นางตั้งใจพาเจ้าก้อนออกไปเดินเล่นชมสวนด้วยกันอีกครั้ง ตามด้วยอาบน้ำและเข้านอน เลือกนิทานสักเรื่องมาเล่าให้ลูกฟัง ทว่าสิ่งที่หวังกลับพังทลาย เพราะฮ่องเต้บัดซบจะมายังตำหนักคุนหนิง นางไม่ปรารถนาอยากใกล้ชิด แค่เห็นหน้าก็เหม็นจะแย่ ตามความคิดเสี้ยวหนึ่ง เผยเจิ้นหยางมาตำหนักคุนหนิงในเวลาแบบนี้ คงเพราะอยากกลั่นแกล้งนางเป็นแน่ สนมน้อยใหญ่ต่างล่วงรู้ นางและเขาไม่ถูกกัน อีกทั้งช่วงนี้มักไปตำหนักของเซี่ยกุ้ยเฟย สนมรักผู้เป็นที่โปรดปราน แต่จู่ ๆ