บทที่ 3.1 ใครคิดอยากทำลายองค์หญิง

เว่ยหลานอยากรู้ทว่าไม่อยากเอ่ยถามจากฮ่องเต้ จากนี้...เขาไม่ต้องมาเยือนตำหนักคุนหนิงคือสิ่งที่นางต้องการ จะนอนกับสนมคนใดก็ช่าง สำหรับนางภารกิจแรกคือทำให้พัฒนาการของซือเอ๋อร์เป็นไปในทิศทางดี

            “ซือเอ๋อร์ เรียกเสด็จแม่สิลูก” เอ่ยพลางลูบศีรษะทุยเบามือ แววตาฉายความอ่อนโยน

            นางไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนและไม่ทราบวิธีปลอบโยน แต่จะพยายามอย่างสุดความสามารถ เจ้าก้อนแป้งเงยหน้ามอง ดวงตาสดใสกลอกกลิ้ง อ้าปากเล็กหมายจะขยับตาม ทว่ายังมิอาจทำได้ในครั้งแรก

            เด็กหญิงเนื้อตัวอ้วนก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด จางหมัวมัวเคยบอกว่า หากทำออกมาไม่ดีก็ไม่ควรทำ มิเช่นนั้นฝ่าบาทและฮองเฮาอาจทรงกริ้ว และเป็นที่น่าอับอาย หากสนมหรือคนในวังทราบ อาจนำเรื่องนี้ไปล้อไม่จบสิ้น

            เว่ยหลานมองพระธิดาตน ในใจบังเกิดความรู้สึกสงสาร นางไม่รู้ว่าเด็กน้อยเผชิญเรื่องใดมา แต่ด้วยการคลุกคลีกับจางหมัวมัว คงไม่พ้นแม่นมอาวุโสคนนั้นเป็นคนสั่งสอน ทว่าการจะทำเช่นนี้ต้องมีเหตุผล

            คาดเดาว่าอาจเป็นคนในวังหลังคนใดคนหนึ่งอยู่เบื้องหลัง แต่เหลือแค่เพียงทำให้จางหมัวมัวยอมรับสารภาพ

            และระหว่างนี้ นางต้องเลี้ยงลูก สร้างความสัมพันธ์ระหว่างมารดากับบุตรสาวให้แน่นแฟ้น บวกกับประเมินสนมแต่ละคนว่ามีนิสัยแบบใดในวันคารวะฮองเฮา เพื่อคอยระแวดระวังภัยรอบด้าน

            “ไม่เป็นไรนะ คนเราไม่มีใครเก่งตั้งแต่เกิด หนแรกเจ้ายังเรียกแม่ไม่ได้ แต่พยายามต่อ” เว่ยหลานระบายยิ้มงาม

            ซือเอ๋อร์เงยหน้ามองพระมารดา แก้มยุ้ยเด่นชัด ทว่าดวงตาค่อนข้างหวาดกลัว เว่ยฮองเฮาสงสารลูกมาก เด็กวัยแบบนี้ควรมีความสดใส หาใช่ความทุกข์เฉกเช่นนี้

            “ซือเอ๋อร์ เสด็จแม่จะพาเจ้าไปเล่นด้านนอก ไปรึไม่”

            เด็กหญิงผงกศีรษะ เอ่ยว่า “ปะ..ไป ไป”

            เห็นได้ชัดว่าเจ้าก้อนกลมยังหวาดกลัวนางอยู่ อาจเพราะความเหินห่าง ไม่ค่อยใกล้ชิดมารดา ยามอยู่ด้วยกันจึงค่อนข้างกระอักกระอ่วนแบบนี้ เว่ยหลานลองจับเผยลู่ซือวางบนพื้น เพื่อสังเกตว่าลูกของตนเดินได้ประมาณไหนแล้ว นางพบว่าเจ้าก้อนแป้งเดินได้ ทว่าย่างก้าวไม่ค่อยมั่นคง สตรีหงส์จึงเดินเคียงข้างพร้อมจับมือสั้นป้อมนุ่มนิ่มออกจากห้องบรรทม

            รอบ ๆ พระตำหนักคุนหนิง มีต้นไม้น้อยใหญ่มากมาย ยามนี้เพิ่งเริ่มต้นวสันตฤดู สายลมตะวันออกพัดโชยความอบอุ่นเข้ามาเจืออากาศหนาว หิมะและน้ำแข็งจากฤดูเหมันต์ละลายไปแล้ว เหมาะแก่การเดินเล่นพอดี

            ด้านหลังเว่ยฮองเฮามีนางกำนัลอื่นที่ไม่ใช่ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ติดตามแปดคน และยังมีขันที รวมถึงราชองครักษ์ส่วนพระองค์คุ้มกันความปลอดภัยอย่างแน่นหนา แต่ก็อยู่ห่าง ๆ เพื่อความเป็นส่วนตัวของสองแม่ลูก

            “ซือเอ๋อร์ เจ้าชอบเดินเล่นกับแม่เช่นนี้หรือไม่” เว่ยหลานเอ่ยถามเด็กหญิงวัยหนึ่งปีกว่าน้ำเสียงนุ่มนวล

            นางกำนัลและขันที รวมไปถึงราชองครักษ์คนหนึ่ง แม้ว่าอยู่ไกล ทว่าพวกเขาได้ยินชัดเจน และตกใจไม่น้อยที่ฮองเฮาทรงเปลี่ยนไปมาก ภาพคนเป็นแม่จับจูงมือบุตรสาวชื่นชมความงามของสวนในพระตำหนักคุนหนิง เพิ่งเกิดขึ้นครั้งแรก องค์หญิงเผยลู่ซือคงดีใจไม่น้อย

            เจ้าก้อนแป้งไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่มารดาถาม ทว่าเด็กหญิงกุมมือเสด็จแม่ไม่ยอมปล่อย แม้ตอนนี้มืดแล้ว แต่สองข้างทางมีการประดับโคมหลายจุด พอให้เกิดแสงสว่างจนเห็นพืชพรรณนานาชนิด มองเพลินจนไม่อยากกลับเข้าไปในห้องบรรทม

            “หากซือเอ๋อร์อยากอยู่เช่นนี้นาน ๆ กับเสด็จแม่ หมายความว่าซือเอ๋อร์ชื่นชอบ” เว่ยหลานสอนบุตรสาวอย่างใจเย็น

            การเลี้ยงเด็กช่างแตกต่างจากอาชีพที่นางเคยทำมาเสียจริง การเป็นนักฆ่าต้องเด็ดขาด ว่องไว ไม่เคยพูดเนิบช้าแบบนี้

            ความดุดันในกายนางยังมี เพียงแต่เก็บไว้ใช้กับคนที่ควรใช้ อย่างเช่น จางหมัวมัว ฮ่องเต้เจ้าชู้ และสนมที่คิดร้าย ส่วนใครอยู่อย่างเงียบสงบ นางก็จะไม่ทำอะไร ดีมาดีตอบ ร้ายมาร้ายตอบ ทำสิ่งใดคืนสนองสิ่งนั้น

            เผยลู่ซือฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันซี่เล็กที่ขึ้นยังไม่เต็มปาก บวกกับแก้มยุ้ยกลมสีชมพูระเรื่อ เว่ยหลานมองอย่างตกในภวังค์ เผลอคิดว่าเว่ยฮองเฮาคนเดิมละทิ้งเด็กผู้น่ารักลงคอได้อย่างไร

            “ซือเอ๋อร์ชอบเล่นอะไร ตุ๊กตาชอบไหมลูก”

            นางมีความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างเพียงไม่กี่อย่าง บวกกับการปล่อยปละละเลยลูก จึงไม่ทราบความชื่นชอบของเจ้าก้อน มารดามือใหม่เช่นนางต้องสอบถามและจดจำรายละเอียดให้แม่นยำ

            เผยลู่ซือส่ายศีรษะ ก่อนจะกระตุกมือเว่ยฮองเฮาให้พาตนเองเดินเล่นต่อ สตรีหงส์ยอมทำตามความต้องการของลูก แม้ในใจยังสงสัย ดูเหมือนเจ้าก้อนค่อนข้างเก็บกด ไม่กล้าเอ่ยบอกความชอบออกมา

            แต่ไม่เป็นไร เรื่องนี้มีเพียงค่อยเป็นค่อยไป อย่ารีบร้อน เดี๋ยวเด็กหญิงตัวอวบอ้วนจะตกใจเสียก่อน

            ภาพเว่ยฮองเฮาจับจูงมือองค์หญิงวัยหนึ่งปีกว่าเดินเล่มชมสวนในบริเวณพระตำหนักคุนหนิง อยู่ในสายตาราชองครักษ์คนหนึ่งตลอดเวลา ท่าทางที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนกอปรกับยามยิ้ม เมื่อแสงโคมไฟสาดกระทบ ช่างงดงามสูงส่งนัก

            น่าเสียดาย...ฮ่องเต้กลับไม่เคยเห็น