Novels by ไป๋เจวี๋ย

เสียงล้อรถม้าบดไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวง จ้าวเหมยเลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นเล็กน้อย มองดูความพลุกพล่านที่ยังคงเจริญไม่เปลี่ยน ทว่าในใจของนางกลับสงบนิ่งราวกับผิวน้ำทะเลสาบ“ถึงแล้วหรือท่านแม่”เสียงใสของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดังขึ้น โจวหมินเซินในชุดสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง เขาประคองร่างของน้องสาววัยหนึ่งขวบไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังโจวหลินหลิน คุณหนูตัวอวบส่งเสียงอ้อแอ้ ดวงตากลมโตสุกใสมองพี่ชายพลางหัวเราะร่า เด็กหญิงคือโซ่ทองคล้องใจที่เกิดจากความรักของพ่อแม่ผู้เป็นที่รัก“ใกล้ถึงแล้วเซินเอ๋อร์ เจ้าดูแลน้องให้ดี อย่าให้นางซนจนหัวกระแทกขอบรถม้านะลูก” จ้าวเหมยกำชับด้วยรอยยิ้ม“ลูกจะดูแลหลินเอ๋อร์ให้ดีขอรับ” เด็กชายยืดอกตอบรถม้าหยุดลงหน้าประตูจวนอ๋องในเมืองหลวง ร่างสูงใหญ่ในชุดทางการสีม่วงเข้มของโจวเหล่ยก้าวลงไปคนแรก เขายื่นมือหนาไปรับภรรยาและลูก ๆ ลงจากรถม้าด้วยความทะนุถนอม“ท่านย่ารอพวกเจ้าอยู่ด้านใน ไปกันเถิด”ที่โถงกลางจวนอ๋อง ฮูหยินผู้เฒ่าโจวนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักด้วยอาการกระวนกระวาย มือที่ถือลูกประคำสั่นน้อย ๆ ด้วยความตื่นเต้น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังใกล้เข้ามา“

พายุรักก่อตัวขึ้นทันทีหลังคู่รักจุมพิกันอย่างเร่าร้อน แสงเทียนสลัวฉายให้เห็นเงาของร่างสองร่างที่พัวพันกันอยู่บนเตียงกว้าง โจวเหล่ยอดกลั้นความต้องการมานาน บัดนี้ไม่อาจเก็บงำความโหยหาได้อีกต่อไป“เหมยเอ๋อร์ของข้า เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ฝ่ามือร้อนผ่าวจะเริ่มซุกซนถอดเปลื้องชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาให้พ้นไปจากกายงามเมื่อไร้ปราการขวางกั้น ผิวขาวเนียนละเอียดของจ้าวเหมยก็ปรากฏแก่สายตาลึกล้ำ โจวเหล่ยไม่รอช้า เขาโน้มกายลงไปคลอเคลีย ลากไล้ปลายลิ้นร้อนผ่านลำคอระหงลงมายังจุดอ่อนไหว เสียงครางกระเส่าในลำคอของหญิงสาวทำให้เลือดในกายของชายหนุ่มพลุ่งพล่าน“ท่านพี่... อ๊ะ” จ้าวเหมยแอ่นกายรับสัมผัส มือเรียวขยุ้มเส้นผมของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่กำลังเกิดขึ้นโจวเหล่ยยกยิ้มเจ้าเล่ห์ พลิกกายให้นางอยู่ในท่วงท่าที่เขาปรารถนามาตลอด “เช่นนั้น ลองท่วงท่าที่ข้าเคยอ่านเจอในตำราภาพวังวสันต์ดีหรือไม่ ท่วงท่าเช่นนี้จะทำให้ข้าได้มองเห็นความงดงามของเจ้าจากด้านหลังอย่างถนัดตา”เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นคุกเข่าหันหน้าเข้าหาหัวเตียง จ้าวเหมยหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย นางโ

โจวเหล่ยเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อน “ข้าสละทุกอย่างในเมืองหลวงมาอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องเจ้าและเซินเอ๋อร์ เจ้าจะไม่เมตตารับข้าไว้สักคนหรือ”ยังไม่ทันที่จ้าวเหมยจะตอบ เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนลั่น “ท่านพ่อ!”โจวหมินเซินวิ่งออกมาจากด้านหลังหอโฉมสะคราญ เด็กชายตัวน้อยโถมเข้ากอดขาของโจวเหล่ยไว้แน่น โจวเหล่ยอุ้มบุตรชายขึ้นมาแนบอก ความรู้สึกผิดในใจเรื่องชาติกำเนิดสลายหาย เมื่อนึกถึงคำพูดของฮ่องเต้ที่ให้โอกาสแก่เด็กบริสุทธิ์“เซินเอ๋อร์ พ่อกลับมาแล้ว ต่อไปนี้พ่อจะไม่ไปไหนอีก พ่อจะอยู่ที่นี่กับเจ้าและท่านแม่เจ้าตลอดไป”จ้าวเหมยมองภาพพ่อลูกกอดกันกลม นางเห็นความอบอุ่นที่โหยหาหามาตลอดชีวิต บทนางร้ายตามเนื้อเรื่องนิยาย ความขมขื่นในจวนสกุลจ้าว หรือความโดดเดี่ยวในจวนอ๋องที่เมืองหลวง ทั้งหมดนั้นถูกชะล้างออกจนหมดแล้วยามเย็นที่เมืองหนานเฉิง แสงของดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ทะเลสะท้อนประกายระยิบระยับ โจวเหล่ยอุ้มบุตรชายไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของจ้าวเหมยไว้อย่างแผ่วเบาหอโฉมสะคราญยามปิดทำการกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จ้าวเหมยนำทางทั้งสองไปยังเรือนพักส่วนตัวหลังร้านท

บรรยากาศภายในตำหนักเฉียนชิงเงียบสงัด โจวเหล่ยรู้สึกราวกับอากาศรอบกายแข็งตัวฉับพลัน คำถามของฮ่องเต้เปรียบเสมือนลูกธนูที่ปักลงกลางอกได้อย่างแม่นยำจนเขาตั้งตัวไม่ทันโจวเหล่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง ความสมหวังที่เพิ่งได้รับในท้องพระโรงพลันจางหาย แทนที่ด้วยความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของจ้าวเหมยและโจวหมินเซิน“ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้...” โจวเหล่ยสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะทรุดกายลงคุกเข่า โขกศีรษะลงกับพื้นตำหนักเสียงดังสนั่น “กระหม่อมมีความผิดที่ปิดบัง แต่เหมยเอ๋อร์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง นางเพียงแต่มีเมตตาและรักเด็กคนนั้นด้วยใจจริง หากฝ่าบาทจะเอาความ กระหม่อมขอรับโทษทัณฑ์ทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ โปรดละเว้นนางและเด็กคนนั้นด้วย”ฮ่องเต้มองภาพท่านอ๋องผู้ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อปกป้องสตรีและเด็กชาย พระองค์ทรงนิ่งเงียบนานจนความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วตำหนัก ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจะหลุดออกมาจากพระโอษฐ์“ฮ่า ๆ ๆ ลุกขึ้นเถิดโจวอ๋อง ดูเจ้าทำเข้าสิ ขวัญกล้าเทียมฟ้าปราบกบฏนับหมื่นไม่กะพริบตา แต่กลับมาสั่นต่อหน้าข้า”ฮ่องเต้ทรงก้าวลงจากแท่นประทับ เดินมาหยุดตรงหน้าโจวอ๋อง แววตาที่เคยดุดันตามอำนาจเปลี่ยนเป็นความเอ็นดู“ข

จ้าวเหมยฟังคำตอบของลูกถึงกับหน้าแดง หญิงสาวนั่งลงแล้วเอื้อมมือไปจับแก้มกลมเหมือนซาลาเปา “ไม่ใช่เซินเอ๋อร์ เจ้าตาฝาดแล้ว”“…” โจวหมินเซินเอียงคอด้วยความสงสัย เขาอยากเถียงมารดา แต่ในเมื่อท่านแม่ยืนยันเช่นนั้น ตนก็ไม่อยากพูดให้มากความโจวอ๋องนั่งลงบ้าง เขาดึงบุตรชายเข้ามากอด “ที่ผ่านมา ลำบากเจ้าแล้ว รอพ่อกลับจากเมืองหลวง รายงานราชสำนัก ต่อจากนี้เราจะได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว”เดิมทีเขาแค่เพียงสงสารโจวหมินเซินในวัยแบเบาะ จึงเลือกพากลับไปเมืองหลวงให้จ้าวเหมยเลี้ยง ทว่าตนไม่ได้คลุกคลีกับเด็กเท่าใด จึงไม่ได้มีความรู้สึกมากมายนัก ทว่าจ้าวเหมยรักโจวหมินเซินมาก เขาที่รักจ้าวเหมยจึงรักตามไปด้วย และยินดีจะเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้เหมือนลูกแท้ ๆ คนหนึ่งโจวหมินเซินขยับกายออกจากบิดา แม้ตนไม่รู้ว่าพ่อแท้จริงคือใคร และมารดาแท้จริงก็ไม่ได้รัก ทว่าตรงหน้ามีบิดาและมารดาบุญธรรมอยู่ ชีวิตเขาไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว“ขอรับ เซินเอ๋อร์จะรอ”จ้าวเหมยยิ้ม นางจะไม่เอาความเลวของพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดมาตัดสินเด็กคนหนึ่ง โจวหมินเซินบริสุทธิ์ เขาไม่รู้เรื่องราวของหลี่เหวินและจ้าวโม่แม้แต่น้อย ที่ผ่านมาได้พิสูจน์แล้วว่าลูกคน

แสงรุ่งอรุณเมืองหนานเฉิงปรากฏขึ้นเมื่อพระอาทิตย์เคลื่อนตัวขึ้นสูง จ้าวเหมยผละออกจากอ้อมกอดของโจวเหล่ยช้า ๆ นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้และคราบเขม่าดินปืน แววตาของเขาดูอ่อนล้าแต่กลับมีประกายแห่งความโล่งใจนางเอื้อมมือไปจับข้อมือหนาของเขา เห็นผ้าไหมสีแดงที่นางผูกไว้ให้เป็นเครื่องรางยังคงพันอยู่อย่างแน่นหนา แม้ขอบผ้าจะรุ่ยและเปื้อนคราบเลือดศัตรูไปบ้างก็ตาม“ท่านทำเครื่องรางของข้าสกปรกเสียแล้ว” จ้าวเหมยเอ่ยเย้าทั้งน้ำตาที่ยังคลอหน่วย มือเรียวบางค่อย ๆ แก้มัดผ้าไหมออกอย่างเบามือ “ข้าบอกแล้วว่าขี้เกียจซัก ดูสิ เลือดกบฏติดแน่นถึงเพียงนี้ จะซักออกได้อย่างไร”โจวเหล่ยไม่ตอบ สายตาเขาพลันสะดุดเข้ากับบางอย่างบนมวยผมของนาง แสงอาทิตย์ยามเช้าตกกระทบลงบนปิ่นหยกมันแพะที่เขาเคยมอบให้หลายปีก่อน บัดนี้ปิ่นถูกปักอยู่บนศีรษะของนางอย่างสง่างาม เป็นสิ่งยืนยันว่าจ้าวเหมยไม่ได้ทิ้ง หนำซ้ำยังรักษาเป็นอย่างดีน้ำเสียงทุ้มสั่นเครือด้วยความตื้นตัน “เหมยเอ๋อร์ เจ้ายังเก็บมันไว้ ข้าคิดว่าเจ้าเกลียดทุกอย่างที่มาจากข้าเสียอีก”หลังจ้าวเหมยแกะเครื่องรางที่มอบให้เขาแล้ว หญิงสาวยกมื

ตอนนี้คือช่วงไหนของนิยายกันนะ ปกติพระรองไม่เคยสนใจสตรีมิใช่หรือ แต่มีเพียงตกหลุมรักนางเอก เหตุใดอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายจึงส่งผู้หญิงเข้ามาปรนนิบัติเขาในจวนกันเล่า ยิ่งคิดยิ่งสับสน นิสัยพระรองเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยน แต่เท่าที่เห็นดูเหมือนไม่ใช่แบบนั้นเลย อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ “หม่อมฉันขออภัยเพคะที่เสียมารยาท กล้าเอาใบหน้าอัปลักษณ์นี้มาพบท่านอ๋อง” เหลียงจินมิรู้ว่าควรทำเช่นไรจึงยอบกายคารวะเขาอย่างพินอบพิเทา เดิมทีคิดเพียงแต่จะเอาตัวรอดจากขุนนางมากตัณหาจึงลบเครื่องประทินโฉมออกทั้งหมด แล้วยังนำถ่านมาป้ายหน้าให้ดำ นับเป็นการเสียมารยาทต่อราชวงศ์อย่างยิ่ง หากเขาไม่พอใจขึ้นมาแล้วสั่งลงโทษนาง ก็ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือได้แล้ว คุณหนูเหลียงจินผู้อาภัพ ไม่มีตัวตนในนิยาย มารดาตายจาก บิดาทอดทิ้ง ทะลุมิติมาก็ต้องเผชิญกับความลำบาก ทำไมสวรรค์ช่างใจร้าย อยากเป็นคนรวย กิน นอน และใช้เงินไปวัน ๆ ต่างหาก! จวิ้นอ๋องยิ้มมุมปาก ไม่ว่าอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายส่งสตรีมาที่จวนเพียงใด เขาล้วนจดจำพวกนางมิได้ ทว่าคนตรงหน้าช่างน่าสนใจนัก มือใหญ่เอื้อมไปจับแก้มที่มีเนื้อแล้ว

เหลียงจินสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าร้อนผะผ่าว ผู้ชายตรงหน้ากำลังเปลือยกาย แต่โชคดีที่ถังไม้บดบังส่วนสำคัญเอาไว้ ในใจตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้เขาลุกขึ้นมา เอ๊ย! ไม่ใช่ ๆ อย่าลุกขึ้นมาเลยนะ ได้โปรด ไม่อยากเห็นเลยจริง ๆ ‘จริงจริ๊งงงงงง’ จริง ๆ นะ “ยังไม่รีบถอดหมวกม่านแพรออกอีก! หรือเจ้าคิดอยากลอบปลงพระชนม์เชื้อพระวงศ์?” เขาตวาดนางเสียงดังแล้วหันใบหน้ามา ทำให้เหลียงจินยลโฉมอันหล่อเหลาถนัดตา ผู้ชายตรงหน้าเหมือนกับหลุดออกมาจากซีรีส์ที่เคยดู หล่อแบบสะอาด ผิวขาวมาก คิ้วเข้มแต่เรียงตัวสวย ดวงตาตี่เล็กน้อย ทว่านัยน์ตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูป เมื่อรวมกันอยูบนใบหน้า เรียกว่าสมบูรณ์แบบเลยละ แต่เดี๋ยวนะ ลอบปลงพระชนม์เชื้อพระวงศ์? เขาเป็นใคร “พะ...เพคะ” ใครก็ไม่รู้ แต่เพื่อความปลอดภัย รีบถอดหมวกม่านแพรออกตามความต้องการของเขาจะดีกว่า “หึ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ หญิงสาวที่อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเคยส่งมาให้ พวกนางล้วนแต่งกายงดงาม แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมจนหนา ทว่าคนตรงหน้า ใบหน้าดำราวกับเอาถ่านมาทา นางไปฟัด

“เล่าเรื่องของข้าให้ฟังได้หรือไม่ เมื่อครู่จมน้ำ ดูเหมือนความทรงจำหายไปจนหมด” หญิงสาวพูดคำโบราณ จำได้ว่าตนเองเปียก แน่นอนว่าเพิ่งจมน้ำมา การใช้ข้ออ้างเรื่องจมน้ำ บอกว่าความจำหายไปจึงค่อนข้างแนบเนียน เพราะไม่มีความทรงจำร่างนี้เลย หากไม่ถามก็ไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อยังไง “เจ้าค่ะ” ชิงชิงผงกศีรษะ น้ำตาเริ่มคลออีกหน รู้สึกสงสารคุณหนูจับใจ ชีวิตของบุตรสาวภรรยาเอกไม่ควรกลายเป็นเช่นนี้เลย “คุณหนูมีนามว่าเหลียงจิน อายุสิบหกปี เป็นบุตรสาวภรรยาเอกของนายอำเภอเจียงลี่ แต่ว่าชีวิตพลิกผันเมื่อนายท่านเหลียงรับอนุเข้าจวน เพราะความหลงใหลจึงยกอนุอยู่เหนือกว่าภรรยาเอก คุณหนูใช้ชีวิตกับฮูหยินอย่างยากลำบาก เดือนที่แล้วท่านแม่ของคุณหนูจากไปเพราะอาการป่วย ต่อมา นายท่านยังขายคุณหนูให้กับขุนนางด้วยเงินห้าหมื่นตำลึงทองเจ้าค่ะ” หลิวอี้ถงในร่างเหลียงจินรู้สึกหดหู่ อดนึกถึงชีวิตตนเองในยุคสมัยปัจจุบันมิได้เช่นเดียวกัน เพราะอยากร่ำรวยจึงกลายเป็นคนบ้างาน แทบไม่ได้พักผ่อน และการทำงานหามรุ่งหามค่ำคงนำไปสู่การเสียชีวิตคาที่ น่าเสียดาย! เก้าอี้เพื่อสุขภาพตัวใหม่เพิ่งถูกใช้งาน ยังไม่คุ้มค่า

“เร็ว คนอยู่ตรงนั้น รีบช่วยนางขึ้นมา มิเช่นนั้นข้าลำบากแน่” น้ำเสียงร้อนรนเอ่ย ชี้นิ้วสั่งให้ลูกน้องชายรีบกระโดดลงน้ำเพื่อช่วยเหลือสตรีคนหนึ่งขึ้นมา หากไม่ทันการณ์ เกรงว่าศีรษะตนคงไม่เหลือบนบ่าก่อนหน้านั้น อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายกำชับให้ดูแลหญิงสาวใบหน้างดงามพร้อมกับอบรมสั่งสอนเรื่องการปรนนิบัติบุรุษ เพื่อเตรียมนำส่งมอบแก่ชนชั้นสูง แม้มิล่วงรู้ว่าคนสูงศักดิ์คือใคร แต่พอคาดเดาออกว่าคงเป็นบุคคลสำคัญในแคว้นหลิน เนื่องจากขุนนางขั้นหนึ่งลงมาจัดการด้วยตนเองคนจมน้ำคือสตรีวัยสิบหก บุตรสาวภรรยาเอกของนายอำเภอเจียงลี่ ถูกขายให้กับอัครเสนาบดีราคาสูงถึงห้าหมื่นตำลึงทอง จะว่าไป...ช่างน่าเห็นใจไม่น้อย เด็กคนนี้ทุกข์ใจเพียงใดที่ถูกบิดาขายกิน มิหนำซ้ำชีวิตตอนอยู่ในจวนยังปราศจากความสุขเฉกเช่นคุณหนูในห้องหอ“ช่วยขึ้นมาได้แล้วขอรับ” บุรุษหนุ่มซึ่งเป็นคนของหอชมจันทร์เอ่ยเมื่อช่วยหญิงสาวจมน้ำขึ้นมาสำเร็จ“ถอยไป” นายหญิงชุนหรือชุนม่าน ผู้ดูแลหญิงคณิกาในหอชมจันทร์โบกมือไล่ลูกน้องให้ถอยห่างจากสตรีที่กำลังนอนบนพื้น ส่วนนางนั่งลงแล้วช่วยชีวิตคนจมน้ำ ด้วยเคยมีประสบการณ์และความรู้มาก่อน จึงตัดสินใจทำเอง เพราะไม่ไว้

อดีตพระชายาจวนอ๋องยืนนิ่ง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ โจวลี่เหยียนปิดปากเงียบสนิท แววตาไหววูบไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาราบเรียบ นางไม่ได้เอ่ยปากแก้ต่างให้ความผิดของตระกูลโจวเลยแม้แต่คำเดียวหยาดน้ำตากลมเกลี้ยงใสไหลจากดวงตาคู่สวย โจวลี่เหยียนสูดหายใจเข้าลึก โอบกอดลูกไว้แน่น ก่อนจะปรายตามองเมิ่งหรูซิว“หากถึงวันนั้นจริง ข้าก็คงทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม ข้าถูกหย่าขาด ไร้สิ้นอำนาจ ยามนี้มีเพียงชีวิตน้อย ๆ หากเซี่ยเฉิงข่ายจะใจดำอำมหิต ถึงขั้นพรากทารกแรกคลอดไปจากอกมารดาที่ไม่มีอะไรเหลือเลยเช่นข้า ข้าก็คงไม่มีปัญญาไปแย่งกับเขา”โจวลี่เหยียนรู้ตนเองดีว่าตนเองอยู่ในฐานะใด ยามนี้หากนางต้องการจะออกจากชนบทไปพบปะคนอื่นที่เคยเห็นใบหน้าคุณหนูตระกูลโจว มีแต่จะถูกก่นด่าสาปแช่งไม่หยุดหย่อนเรื่องที่ตนคิดจะขายสมุนไพร ยังต้องหลบซ่อนปลอมตัวออกไปขาย ไหนเลยจะมีแรงไปสู้กับเซี่ยอ๋อง“แต่เมิ่งหรูซิว เจ้าจงจำคำข้าไว้ให้ดี หากวันใดที่พวกเจ้าพรากลูกไปจากอกข้าจริง ข้าจะใช้โลหิตของข้าแช่งพวกเจ้าทุกค่ำคืน และหากเจ้าอยากได้ลูกของข้าไปเลี้ยงเพื่อเซี่ยอ๋องก็ลองดู ข้าอยากรู้นักว่ามันจะหอมหวานได้นานเพียงใด”“ท่านมันเสียสต

เถาเถาที่อยู่ในอ้อมกอดมารดาเบิกตากว้างจนแทบถลน ทารกเบะปากพลางพ่นน้ำลายออกมา เพราะอยากถุยใส่ดอกบัวขาวโจวลี่เหยียนเห็นน้ำลายเต็มปากลูก หญิงสาวก็หยิบผ้าที่พาดไว้บนไหล่เช็ดให้อย่างเบามือ ยามนี้ใบหน้าเถาเถาช่างเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังเคร่งเครียด เพราะคิ้วทั้งสองขมวดแน่นเป็นปมทันทีที่เท้าของเมิ่งหรูซิวเหยียบพื้นดิน เสียงหวานก็เอ่ยขึ้น แววตาแสร้งเห็นอกเห็นใจ “พี่ลี่เหยียน ท่านได้รับความลำบากถึงเพียงนี้เชียวหรือ ได้ยินว่าท่านอ๋องขับไล่ท่านมาอยู่ที่นี่ ผ่านมาเก้าเดือนแล้ว ข้าจึงแวะเวียนมาเยี่ยม”คำพูดประโยคแรกก็แฝงไปด้วยการตอกย้ำความพ่ายแพ้ของโจวลี่เหยียนอย่างแนบเนียน เสี่ยวชุ่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับกำหมัดแน่นจนตัวสั่น แต่อดกลั้นไว้เพราะมีสายตาห้ามปรามจากผู้เป็นนายโจวลี่เหยียนหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีตรงหน้า “แม่นางเมิ่ง ระหว่างข้ากับเซี่ยอ๋องถือว่าสิ้นสุดวาสนา ข้าเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา มิกล้าต้อนรับบุตรสาวเสนาบดีผู้สูงศักดิ์หรอก หากไม่มีธุระอันใดก็เชิญกลับไปเสวยสุขในจวนอ๋องเถิด”เมิ่งหรูซิวหน้าเสียไปเล็กน้อย “พี่ลี่เหยียนอย่าเพิ่งขับไล่ข้าเลย หรูซิวเพียงแต่เป็

แต่แล้วอย่างไรเล่าเถาเถาคิดในใจพลางเบ้ปาก ในเมื่อผู้ชายคนนั้นคือพระเอกผู้ใจร้าย หลงสตรีอื่นจนทำลายชีวิตภรรยาตัวเอง เช่นนั้นก็ถือเสียว่าชาตินี้เถาเถามีท่านแม่และเสี่ยวชุ่ยก็เพียงพอแล้ว ชาติก่อนตนเป็นแรงงาน ทนแดดทนหนาวมาตั้งกี่ปี เรื่องแค่นี้จะผ่านไปไม่ได้เชียวหรือขณะที่เถาเถากำลังคิดในใจ โจวลี่เหยียนก็ค่อย ๆ วางร่างกลมป้อมของบุตรสาวลงบนที่นอนอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมองไปยังเสี่ยวชุ่ยที่ปลีกตัวไปยกหีบไม้ที่มีสินเดิมมาวางรวมกัน“ตั๋วเงินที่ติดตัวเรามาเหลือเพียงห้าสิบตำลึงเงินเท่านั้นเจ้าค่ะ ส่วนเครื่องประดับเงินและหยกสามสี่ชิ้นหากนำไปจำนำในตัวเมืองก็น่าจะได้เงินเพิ่มมาอีกราว ๆ หนึ่งร้อยตำลึง” เสี่ยวชุ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาโจวลี่เหยียนทอดสายตามองทรัพย์สินอันน้อยนิดตรงหน้า ความรู้ทางการแพทย์ที่เคยเล่าเรียนมาจากท่านตาผู้เป็นหมอหลวงชื่อดังในอดีตพลันแล่นเข้ามาในหัว“หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงิน หากเราปลูกผักทั่วไป ย่อมต้องใช้เวลานานกว่าจะตั้งตัวได้ ที่ดินตรงนี้ก็เป็นเพียงที่ดินกันดารบนเนินเขา” โจวลี่เหยียนเอ่ยสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่“แล้วเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะนายหญิง” เสี่ยวชุ่ยถามด้วยคว

เพราะแม่กำลังมองมาด้วยความสงสัย ทารกจึงดึงมือสั้นป้อมลงมาแนบข้างกาย แล้วค่อย ๆ หยุดร้อง ก่อนจะเผยรอยยิ้มทั้งปากและดวงตา อวดเหงือกสีชมพูที่ฟันยังไม่ขึ้นสักซี่เดียว โจวลี่เหยียนเห็นเช่นนี้ก็ใจอ่อนยวบ หญิงสาวหยุดร้องโดยพลัน ก่อนจะยิ้มไปกับความน่ารักของเถาเถา ตนแอบรักเซี่ยอ๋องก่อน กระทั่งได้แต่งงานกับเขาจนกลายเป็นพระชายาจวนอ๋อง ต่อให้พยายามเพื่อเขามากเพียงใด เซี่ยเฉิงข่ายก็ไม่เคยรักนาง มิคิดจะเหลือบแลมาสักคราเดียวในหัวใจเขามีเพียงเมิ่งหรูซิว บุตรสาวของเสนาบดีกรมยุติธรรมแห่งแคว้นถง ช่างเถิด เรื่องเช่นนี้อย่าได้เอ่ยอีก หย่าขาดกับเขาก็ถือว่าไม่เกี่ยวข้องกัน ป่านนี้คู่รักคงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้วกระมัง “แม่ต้องอยู่ไฟ ช่วงนี้ต้องให้เสี่ยวชุ่ยคอยช่วยเลี้ยงเจ้า โชคดีที่แม่ยังมีเสี่ยวชุ่ยข้างกาย มิเช่นนั้นคงลำบากแน่” โจวลี่เหยียนลูบศีรษะลูก ทารกน้อยมองมารดาแล้วพยายามขยับหัวตนเองไปมา พลางอ้าปากอ้อแอ้ตอบรับ ท่านแม่วางใจ ข้าจะน่ารักเรียบร้อย ไม่ดื้อ ไม่ซน หลังจากตกลงกับมารดาแล้ว เถาเถาก็รู้สึกง่วงนอน หัวสมองของเด็กทารกมึ

ในขณะที่สมองอันพร่าเลือนของหลินซิวฉินยังไม่ทันได้ประมวลผล ความเจ็บปวดจากการถูกบีบรัดอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้าใส่เธออีกระลอก ร่างกายป้อมสั้นบดเบียดผ่านช่องทางแคบจนแทบหายใจไม่ออก พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของสตรี“ฮือ... ฮึก...”แรงผลักสุดท้ายส่งให้ร่างของเธอหลุดพ้นจากความอึดอัด สัมผัสแรกที่ผิวกายได้รับไม่ใช่ความหนาวเหน็บกัดกินกระดูก แต่กลับเป็นสายลมเอื่อยและกลิ่นควันฟืนที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัว หลินซิวฉินอ้าปากจะสูดอากาศเข้าปอด ทว่าสิ่งที่ออกจากลำคอกลับกลายเป็นเสียงร้องไห้ของทารกแรกเกิด“อุแว้ อุแว้ อุแว้”นี่เธอมาอยู่ในร่างทารกหรือ!“คลอดแล้ว คลอดแล้วเจ้าค่ะพระชายา เป็นคุณหนูตัวน้อยเจ้าค่ะ” เสียงร้องไห้ด้วยความดีใจของสาวรับใช้ดังขึ้น ร่างกลมป้อมของทารกถูกนำไปล้างและเช็ดตัวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะถูกห่อตัวแล้วส่งเข้าไปในอ้อมกอดของสตรีหลินซิวฉินพยายามปรือดวงตาขึ้นมองอย่างยากลำบาก โลกใบใหม่ในสายตาของทารกแรกเกิดช่างพร่ามัวและไร้สีสัน ทุกอย่างรอบกายเลือนรางราวกับมีหมอกหนาทึบปกคลุมจนแยกแยะอะไรไม่ออกทว่ายามที่ร่างของเธอถูกกอดไว้แนบอก ในระยะห่างเพียงนิดเดียวก็ทำให้เห็นใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่ง

ความหนาวเย็นในค่ำคืนนี้กัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูก ร่างผอมแห้งของหลินซิวฉิน นอนสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนฤดูหนาวปี 1970 โหดร้ายและทารุณกว่าปีไหน ๆ ที่ด้านนอกบ้าน เสียงลมพัดหวีดหวิว พัดพาเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนลงมาปิดทางเข้าออกหลินซิวฉินลืมตาในความมืด มุมปากที่แห้งแตกขยับยิ้มให้กับโชคชะตาของตนเอง เธอรู้สึกว่าเวลาของตนกำลังจะหมดลงแล้วมีชีวิตรอดมาจนถึงอายุสิบแปดปีก็นับว่าสวรรค์เมตตามากแล้วจริง ๆหากย้อนกลับไปในช่วงสิบห้าปีแรกของชีวิต ชะตากรรมของเธอยังไม่ได้ทุกข์ระทมถึงเพียงนี้ ในตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กหญิงที่มีความสุข เพราะข้างกายมีคุณพ่อและคุณแม่ แม้บ้านจะยากจน ข้าวปลาอาหารต้องกินอย่างอดอยาก แต่ก็ยังมีความรักของบุพการีที่คอยให้ความอบอุ่นอยู่เสมอคุณพ่อของเธอเป็นคนซื่อสัตย์ คุณแม่เป็นคนขยัน ทั้งสองทำงานในแปลงนารวมของหมู่บ้านตั้งแต่สว่างยันมืดค่ำเพื่อแลกแต้มค่าแรง นำไปแลกเสบียงให้ลูกสาวคนนี้ได้กินอิ่มท้องทว่าเมื่อสามปีก่อน คุณพ่อและคุณแม่ตรากตรำทำงานหนักเกินไป เพราะเกิดภัยแล้งรุนแรง รัฐบาลท้องถิ่นจึงเร่งเอาผลผลิต ทั้งสองคนแทบไม่ได้พักผ่อน สุดท้ายร่างกายที่ขาดสารอาหารและอ่อน

เด็กหญิงทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะหลับตาลง แล้วห่มผ้าหนีความวุ่นวายเว่ยจวินเหยียนขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกเป็นปม สายตาคมกริบจ้องมองสตรีตรงหน้าที่บัดนี้ดูมีลับลมคมในมากกว่าที่เขาเคยคิด ท่าเรือทิศใต้ วังหลวง และแผนการที่สตรีเห็นเงินเป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่งอย่างนางกำลังปกปิดคือสิ่งใด“คุณหนูฟ่าน เจ้ากำลังจะทำอะไรกันแน่”“ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้าค่ะ ท่านโหวอย่าไปเชื่อเด็ก” นางตอบปัด ทว่ามือกุมชายกระโปรงไว้แน่นหย่งอันโหวคว้าไหล่ของฟ่านหลิงเซวีย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พยายามหลบเลี่ยงเขา “ในเมื่อเด็กคนนี้เปิดโปงความลับของข้าไปแล้วหนึ่งเรื่อง เช่นนั้นเรื่องท่าเรือที่นางพูด ข้าก็จะพิสูจน์มันด้วยตาตัวเอง พรุ่งนี้ข้าจะตามเจ้าไปที่นั่น”“ท่านโหว ท่านไปไม่ได้นะเจ้าคะ” ฟ่านหลิงเซวียรีบห้ามปราม“ข้าจะไปดูว่าเจ้าแอบไปนัดพบกับใครลับหลังข้ากันแน่”เว่ยจวินเหยียนทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ก่อนจะหมุนตัวเดินสะบัดชายเสื้อออกจากห้องไป ทิ้งให้ฟ่านหลิงเซวียยืนตัวชาอยู่หน้าเตียง แผนการที่นางคิดว่าสมบูรณ์กำลังถูกสั่นคลอนด้วยเด็กคนหนึ่งฟ่านหลิงเซวียยืนนิ่งท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอขอ

กลิ่นกำยานที่อบอวลอยู่ในเรือนรับรองของจวนหย่งอันโหวไม่ได้ทำให้ฟ่านหลิงเซวียรู้สึกสงบลงแม้แต่น้อยร่างอรชรในชุดผ้าไหมสีฟ้ายืนนิ่งอยู่ข้างเตียงไม้หลังใหญ่ หญิงสาวมองดูเด็กหญิงที่กำลังนอนหายใจหอบถี่เพราะพิษไข้ ใบหน้ามอมแมมที่เพิ่งถูกนางใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดเผยให้เห็นเค้าความน่ารักแต่ก็แฝงความอิดโรย‘เพิ่งจะประกาศว่าจะไม่มาเหยียบที่นี่ไม่นานแท้ ๆ ฟ้าดินช่างกลั่นแกล้งข้านัก’ ฟ่านหลิงเซวียคิดในใจพลางถอนหายใจยาว มือเรียวคอยปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากหน้าผากของเด็กน้อยอย่างเบามือ“หนูน้อย เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดเรียกข้าว่าเสด็จแม่” นางพึมพำเสียงแผ่วอย่างไม่เข้าใจ จริงอยู่ที่ชาติก่อนตนคือพระชายาองค์ชายสี่ กระทั่งส่งเขาขึ้นครองบัลลังก์สำเร็จก็ยังไม่ถูกแต่งตั้งเป็นฮองเฮา อีกฝ่ายแต่งชายาใหม่ที่เป็นดวงใจ มิเคยมีลูกด้วยกัน ในความทรงจำ ไม่มีเด็กคนนี้อยู่ในหัวสักนิดก่อนหน้านี้นางสังเกตเห็นรอยแผลตามข้อมือและข้อเท้าของเด็กหญิง คล้ายถูกมัดด้วยเชือกหยาบ ๆ มานาน และรอยฟกช้ำตามตัวที่ดูเหมือนจะเกิดจากการถูกทุบตีรังแกมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างกายนี้คือร่างของเด็กขอทานหรือเด็กกำพร้าที่อดมื้อกินมื้อชัด

ชายหนุ่มก็รีบดึงสติกลับมา เขาเก็บผ้าเช็ดหน้าเข้าอกเสื้อ แล้วเตรียมก้าวเท้าไปยังทิศตะวันตก “ม้าพร้อมหรือยัง ข้าจะไปตรวจค่ายทหาร”รองแม่ทัพเฉิงนามว่าเฉิงอี้นิ่งอึ้ง เขากลืนน้ำลายลงคอคำใหญ่แล้วเอ่ย “พร้อมแล้วขอรับ แต่...ท่านโหวจะไปทางทิศตะวันตกหรือขอรับ นั่นมันทางไปตลาดที่คุณหนูฟ่านเพิ่งเดินไปนะขอรับ”“ข้าจะไปทางไหนมันก็เรื่องของข้า!”ท่านโหวหนุ่มเอ่ยเสียงดัง เขากระโดดขึ้นหลังอาชาคู่ใจ แล้วห้อตะบึงออกไปยังทิศตะวันตกทันที ปล่อยให้ทหารในสังกัดหลายคนได้ยืนเกาหัวแกรก ๆ เพราะนั่นคือทางไปตลาด มิใช่ค่ายทหารบรรยากาศในตลาดทิศตะวันตกยามสายคึกคักไปด้วยผู้คน กลิ่นหอมของเป็ดย่างและถังหูลู่ลอยมาปะทะจมูกจนฟ่านหลิงเซวียรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก นางก้าวเดินด้วยฝีเท้าเบาสบาย ชายกระโปรงสีฟ้าสะบัดพลิ้วไปตามจังหวะการเดินที่ดูนุ่มนิ่มราวกับแมวซนที่เพิ่งได้ออกจากกรง แวะร้านนั้นทีร้านนี้ทีอย่างเพลิดเพลิน“เอาขนมน้ำตาลปั้นอีกสองไม้เจ้าค่ะ ห่อให้ข้าดี ๆ นะเจ้าคะ” ฟางหลิงเซวียเอ่ยเสียงใสพลางส่งยิ้มให้พ่อค้าในขณะที่นางกำลังรอรับขนม เสียงฝีเท้าอาชาที่ควบตะบึงมาหยุดอยู่ไม่ไกลก็เรียกความสนใจจากผู้คน ฟ่านหลิงเซวียไม่ต้อง

ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าจวนหย่งอันโหว บรรยากาศยามเช้าวันนี้ช่างเงียบผิดปกติ ทหารยามสองนายที่ยืนเฝ้าประตูต่างพากันลอบมองสตรีในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ยืนห่างไปไม่ไกลปกติแล้วในช่วงเวลาเช่นนี้ พวกเขาต้องเตรียมรับมือกับความวุ่นวายจากการที่ฟ่านหลิงเซวีย บุตรสาวคหบดีตระกูลฟ่านจะนำข้าวของล้ำค่าหรือขนมเลิศรสมาแลกเปลี่ยนเพื่อขอเข้าพบท่านโหวแต่วันนี้อีกฝ่ายกลับยืนพิงกายกับต้นเหมยอย่างเกียจคร้าน ในมือมีเพียงถุงกระดาษใส่ขนมน้ำตาลปั้น กำลังหยิบเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มป่องน่าเอ็นดู ท่าทางราวกับแมวตัวน้อยหิวโหยมากกว่าสตรีที่คอยทุ่มทุนเอาอกเอาใจแม่ทัพใหญ่“กินอีกคำแล้วกัน หวานจัง” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกาย พลางใช้ปลายนิ้วป้ายเศษน้ำตาลที่มุมปากออกฟ่านหลิงเซวียในวัยสิบหกปีหลับตาลง สิ่งเดียวที่นางเสียดายในชาติก่อนก็คือไม่ได้ใช้เงินซื้อของอร่อย ๆ กินให้หนำใจก่อนตาย ชาตินี้พอย้อนกลับมาและตัดสินใจเลือกทางใหม่ คือการเกี้ยวเว่ยจวินเหยียนหรือหย่งอันโหว[1]เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่นางกลับพลาดที่เผลอเอาใจลงไปเล่นจริง ๆ จนเวลาล่วงเลยมาถึงหนึ่งปีเต็มหนึ่งปีที่นางส่งเสบียงให้กองทัพเขา หนึ่งปีที่นา