Novels by ไป๋เจวี๋ย

“พระชายา ฮ่องเต้ทรงส่งสิ่งนี้ถึงเจ้า” เซียวหยางพูดขึ้น หลังจากเดินเข้ามาในเรือนนอนตอนกลางวันเขาทำงานในค่ายทหาร จู่ ๆ ก็มีขันทีคนสนิทของฮ่องเต้เดินทางมาหาโดยที่มิได้แจ้งข่าวล่วงหน้า ผลปรากฏว่านำจดหมายฉบับนี้มอบให้ กล่าวว่าฮ่องเต้ทรงมอบแก่พระชายาเซียวอ๋องเขาถามขันที เหตุใดไม่นำไปที่จวนเซียวอ๋อง มอบถึงมือพระชายาในคราวเดียว เหตุใดต้องทำให้ยุ่งวุ่นวายด้วยขันทีตอบว่า ‘เป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท’ประโยคนี้เขาไม่กล้าถามต่อแล้ว เพียงแต่รับจดหมายมาอย่างเงียบ ๆ เมื่อถึงเวลาเลิกงานก็ปรี่มายังเรือนนอนทันทีหลี่ซูเม่ยชะงักมือที่กำลังนั่งปักผ้าเช็ดหน้า นางวางอุปกรณ์ในมือลงโดยพลัน แล้วเงยหน้าสบสายตาสามีอย่างไม่เข้าใจนักนางอยากได้คำอธิบายเพิ่มเติมเซียวหยางมองออกว่าหลี่ซูเม่ยต้องการคำอธิบายเพิ่ม ทว่าเขาไม่มีให้นาง “กงกงกล่าวเพียงเท่านี้ ฝ่าบาทคงอยากให้เจ้าอ่านจดหมายเท่านั้น”หลี่ซูเม่ยจึงรับจดหมายมาจากสามี “ท่านพี่กลับมาเหนื่อย ๆ นั่งพักเถิดเจ้าค่ะ” นางพูดหลังรับจดหมายมาแล้วเซียวหยางเชื่อฟังภรรยา ชายหนุ่มจึงนั่งลงบนตั่งนิ่มข้างกายนาง ระหว่างนางเปิดจดหมาย เขาจะไม่ก่อกวนหลี่ซูเม่ยพินิจมองจดหมายในมือเ

หลี่ซูเม่ยนอนหลับใหลในอ้อมกอดสามี นางหลับตาพริ้ม ไม่อยากตื่นเลยสักนิด แม้สายมากแล้วก็ตาม มักกล่าวว่าคนเราจะนอนหลับอย่างไร้สิ่งกังวลก็ต่อเมื่ออยู่ในอ้อมกอดบุรุษอันเป็นที่รัก เดิมทีนางมิเคยเชื่อเลย ทว่ายามนี้นางเชื่อเช่นนั้นหญิงสาวรู้สึกตัว แต่ยังไม่ยอมตื่น ทว่าโผเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่นของบุรุษนามเซียวหยางความรักของนางที่มีให้เขา กระทั่งวันนี้ยังมิเคยลดน้อยลงเลยสักนิด หลี่ซูเม่ยตระหนักแล้วว่าตนรักสามีมากจริง ๆด้านเซียวหยางเพิ่งลืมตาตื่น ช่วงนี้เขาฝึกฝนทหารมือซ้ายและมือขวาให้ช่วยงาน จึงออกคำสั่งในจวน แวะเวียนไปค่ายทหารเท่าที่จำเป็นเพราะอยากมีเวลาให้ภรรยาและลูกมากกว่าเดิม เขาจึงเลือกทำเช่นนี้สายตาคมกริบทอดมองสตรีในอ้อมกอด มุมปากหล่อเหลาโค้งขึ้นด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นขนตานางแนบลู่ไปกับใบหน้า ช่างน่ารักเสียจริงชายหนุ่มอดทนไม่ไหว เขาก้มใบหน้าลงประทับจุมพิตริมฝีปากงามแผ่วเบายามนั้นหลี่ซูเม่ยก็ขยับเปลือกตา เงยหน้ามองเขา เอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา “ท่านพี่”“เจ้าตื่นนานแล้วหรือ” เอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงอ่อนหลี่ซูเม่ยผงกศีรษะ “ตื่นนานแล้วแต่ยังไม่ลืมตา หากข้าไม่ตื่นก็คงไม่รู้ว่ามีคนจะลักหลับข้า”เซียว

เมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่จากปากภรรยา ชายหนุ่มก็ผละออกจากนางทันที เขาส่งสัญญาณเรียกองครักษ์คนสนิทบอกหมอตำแยและจัดเตรียมสถานที่ ตั้งแต่พานางมาพักในคฤหาสน์แห่งนี้ เขาก็เตรียมการทุกอย่างเป็นอย่างดี เพราะพระชายาเซียวอ๋องคลอดได้ทุกเมื่อ ด้วยอายุครรภ์ที่มากแล้ว คฤหาสน์ตากอากาศของเซียวอ๋องวุ่นวายยิ่งนัก เหล่าข้าราชบริพารวิ่งสวนกันจนเกิดความวุ่นวาย การจัดเตรียมห้องคลอดต้องรวดเร็ว เพราะความปลอดภัยของพระชายาเซียวอ๋องเป็นสิ่งสำคัญ เซียวหยางอุ้มหลี่ซูเม่ยไปยังห้องทำคลอด หลังจากทุกอย่างพร้อมสรรพ แล้วเขาก็ถูกหมอตำแยเชิญออกด้านนอก “ท่านอ๋อง ห้องคลอดไม่เหมาะกับบุรุษ ขอเชิญด้านนอกด้วยเจ้าค่ะ” “ข้าอยากอยู่ที่นี่” ใครเป็นคนตั้งกฎเกณฑ์ว่าบุรุษต้องห่างภรรยายามคลอดบุตร ข้าจะอยู่ให้กำลังใจนาง หลี่ซูเม่ยใบหน้าซีดเซียวซาบซึ้งที่สามีเป็นห่วง ทว่าห้องคลอดควรสะอาด ไม่ก่อกวนการทำงานของหมอตำแยและผู้ช่วยหมอตำแย หญิงสาวค่อย ๆ อ้าปากพูดด้วยความยากลำบาก “ท่านอ๋อง หมอตำแยอยากให้การคลอดลูกปลอดภัย ข้าเข้าใจว่าสามีห่วง แต่รอข้าข้างนอกเถิด”

ดินแดนเหนือกลับมาสงบสุขดังเดิม ชนเผ่าถูกกำจัดจนสิ้นซาก ส่วนผู้คนของชนเผ่า ถูกเกณฑ์มาเป็นแรงงานให้กับดินแดนเหนือ ฉะนั้นหลังจากนี้จะไม่มีกบฏอีกแล้ว ค่ายทหารถูกจัดระเบียบ คนที่ได้รับบาดเจ็บมีวันหยุดพัก จึงจำเป็นต้องรับทหารใหม่ ฝึกฝนให้พร้อมอยู่เสมอ ด้วยไม่ทราบว่าอนาคตอะไรจะเกิดขึ้น หากมีการซ่องสุมกำลังอีก ก็พร้อมรับมือทุกสถานการณ์ เซียวหยางจัดการงานต่าง ๆ จนเสร็จเรียบร้อย พริบตาเดียวหลี่ซูเม่ยก็ตั้งครรภ์เก้าเดือนแล้ว เขาพานางเดินทางไปพักผ่อนที่คฤหาสน์ตากอากาศ หวังว่าอากาศอันบริสุทธิ์ บรรยากาศเงียบสงบจะช่วยให้จิตใจภรรยาผ่อนคลาย ปลอดโปร่งโล่งสบาย หลี่ซูเม่ยท้องโตมากแล้ว ยามเดินเหินไม่สะดวกนัก เซียวหยางทนไม่ไหว ถึงขั้นอุ้มนางไว้ในวงแขน “เจ้าจะไปไหน” เอ่ยถามหลังอุ้มภรรยา เมื่อครู่นางกำลังจะเดินออกจากเรือนนอน เขาเห็นอากัปกิริยาเชื่องช้าจึงเป็นห่วง อุ้มนางเสียเลย หลี่ซูเม่ยยกแขนขึ้นคล้องคอสามี เงยหน้ามองเขาตาแป๋ว “ท่านพี่ ข้าอยากไปนั่งเล่นศาลากลางทะเลสาบเจ้าค่ะ” “ได้ตามที่เจ้าต้องการ” เข

“เม่ยเอ๋อร์ ข้าขอจัดการเรื่องเหอฮวนก่อน” หลี่ซูเม่ยสบสายตาเขา ก่อนจะพยักหน้ายิ้มรับ “เจ้าค่ะท่านพี่” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือภรรยา ลูบไล้ไปมาแผ่วเบา “ข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ ข้ามีเจ้าคนเดียว มั่นใจในตัวข้านะ” “ท่านพี่ แม้อีกฝ่ายเคยคิดจะแก่งแย่งท่านพี่ไปจากข้า แต่นางมีความจำเป็น สตรีตัวคนเดียว ถูกผู้มีกำลังบีบบังคับ เห็นท่านพี่เป็นที่พึ่งเดียว อย่างไรก็อย่าลงโทษนางเลย หากไม่มีนาง แผนการครั้งนี้คงไม่สำเร็จ” หลี่ซูเม่ยพูดอย่างมีเหตุผล หากไม่มีเหอฮวน ศัตรูก็คงไม่ติดกับดัก เรื่องที่ผ่านมาก็แล้วไป ไม่ลงโทษเหอฮวน ให้โอกาสอีกฝ่ายทำงานในค่ายทหาร นางผ่านเรื่องราวเจ็บปวดในวังหลวง แต่ละวันราวกับเดินบนธารน้ำแข็งเปราะบาง คล้ายจะแตกได้ทุกเมื่อ ชีวิตเช่นนั้นทรมาน กว่าจะผ่านพ้นแต่ละวันไม่ง่ายเลย เหอฮวนเป็นสตรีด้วยกัน นางเข้าใจอีกฝ่ายมาก ที่ต้องร้ายเพราะโดนบีบบังคับ มิได้ร้ายจากการกระทำของตนเอง “เจ้าคิดเช่นนี้หรือ” เซียวหยางเอ่ยถามอีกหน เขาอยากทำให้หลี่ซูเม่ยสบายใจมากที่สุด หากภรรยาไม่อยากเห็นหน้าเหอฮวน ก็

ครานี้หัวหน้าชนเผ่านำทัพด้วยตนเอง เขาโมโหยิ่งนักที่เซียวอ๋องไม่ยอมเจรจากันดี ๆ เช่นนั้นก็รบให้ตายกันไปข้าง คอยดูว่าใครจะชนะ ฝ่ายศัตรูไม่มีสิ่งใดจะเสีย จึงใช้กำลังทั้งหมดเดิมพัน ทว่าจู่ ๆ กองกำลังทหารของเซียวอ๋องกลับแข็งแกร่งกว่า สังหารศัตรูลงอย่างง่ายดาย พริบตาเดียวทหารของชนเผ่าก็ล้มตายทั้งหมด ศึกครานี้เซียวอ๋องพาผู้ใต้บังคับบัญชาคว้าชัยชนะ เพราะใช้กลยุทธ์หลอกให้อีกฝ่ายตายใจ นั่นก็คือเรื่องเสบียง ตนลอบเก็บเสบียงไว้เพียงพอแล้ว ทว่าวางแผนเล่นละครทำให้อีกฝ่ายเห็นว่าเสบียงไม่พอ จึงขอเสบียงใหม่จากทางการ คนเหล่านั้นจึงดักปล้น เรื่องนี้หัวหน้าเผ่ามีความสุขมาก การศึกก็เป็นเช่นนี้ ทุก ๆ วันนอกจากฝึกทหารจนเก่งกาจ ยังต้องวางแผนกลยุทธ์สู้รบระยะยาว เพราะกว่าจะทำให้อีกฝ่ายเชื่อเป็นเรื่องยาก เสียงโห่ร้องดีใจดังทั่วดินแดนเหนือ ประชาชนต่างรอฟังข่าวดีทุกวันคืน ช่วงเวลาที่มีศึกใหญ่ ใครเล่าจะกินอิ่มนอนหลับ พอมีข่าวชัยชนะ ทุกคนต่างดีใจ บ้างก็เตรียมฉลองภายในครอบครัว หลี่ซูเม่ยทราบข่าวนี้จากองครักษ์คนสนิทของเซียวอ๋อง หญิงสาว

เหลียงจินใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับพระสวามีหลายปีแล้ว นางคลอดบุตรให้เขารวมสามคน คนแรกเป็นบุตรชาย ปีนี้อายุห้าขวบ มีนามว่า เซียวฉายหยง ส่วนบุตรคนเล็กเป็นเด็กแฝด อายุยังไม่ถึงขวบ ระยะนี้เข้าสู่ช่วงฝึกคลาน ส่วนนามของบุตรสาวฝาแฝด คนแรก เซียวปู้หวิน คนสอง เซียวเสี่ยวอิ๋ว วันนี้เมืองหลวงจัดงานเทศกาลโคมไฟ จวิ้นอ๋องเซียวโจวจงจึงพานางและลูก ๆ ออกมาล่องเรือสำราญ ซึ่งเป็นลำเดียวกับค่ำคืนเร่าร้อนเมื่อหลายปีก่อน ทว่าเหลียงจินมิอาจลบเลือนภาพเหล่านั้นจากใจแม้เพียงชั่วครู่ บนชั้นสองของเรือถูกจัดวางตั่งนิ่มเอาไว้ ขนาดใหญ่เพียงพอสำหรับบิดามารดาและลูกอีกสามคน ซึ่งครอบครัวนั่งเล่นด้วยกัน ดวงตาทอดชมทิวทัศน์รอบเมืองยามล่องเรือออกไปเรื่อย ๆ ถนนเส้นหลักและเส้นรองถูกประดับตกแต่งโคมไฟหลากสี มองดูแล้วช่างมีชีวิตชีวา เซียวฉายหยงชี้นิ้วสั้นป้อมให้น้องสาวฝาแฝดมองดูความสวยงาม ซึ่งเซียวปู้หวินและเซียวเสี่ยวอิ๋งร้องอ้อแอ้ พยายามปีนป่ายบิดาเพื่อชะเง้อคอมองตามนิ้วคนเป็นพี่ เซียวโจวจงอุ้มบุตรสาวทั้งสองด้วยวงแขนคนละฝั่ง ฝาแฝดดีใจมากจึงขยับโยกกาย ทั้งยังส่งเสียงเรียก “มะ...

กลางดึกเงียบสงัด ภายในเรือนนอน สองร่างกอดกันหลับใหล ทว่าเหลียงจินเข้าสู่ห้วงแห่งความฝัน ยามนี้เบื้องหน้านางมืดดำ รอบกายเต็มไปด้วยไอหมอกบดบังทัศนียภาพ หญิงสาวหรี่ตา พยายามปรับตัวให้มองเห็นสิ่งต่าง ๆ จวบจนสามารถปรับสภาพตาได้แล้ว ไอหมอกพลันจางหายไป ตรงหน้าปรากฏร่างหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งก็คือร่างของตนเองในยุคปัจจุบัน อีกฝ่ายกำลังจ้องมองมา เผยรอยยิ้มอ่อนโยน “ข้าคือเหลียงจินตัวจริง เพียงแต่ตอนกระโดดน้ำจบชีวิต วิญญาณก็เข้าไปอยู่ร่างเจ้า” “เช่นนั้นเจ้าก็เป็นหลิวอี้ถงแล้ว” เอ่ยยิ้มแย้ม นึกไม่ถึงว่าเหลียงจินตัวจริงมีโอกาสไปใช้ชีวิตในโลกที่นางจากมาด้วย ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสหญิงสองคนมีชีวิตใหม่ “ใช่ ข้าชอบตอนเป็นหลิวอี้ถงมากกว่าเหลียงจินอีก มีอย่างที่ไหนถูกบิดาขายออกมา ต้องไปบำเรอใครก็ไม่รู้ ข้าจึงเลือกกระโดดน้ำอย่างไรเล่า” ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมาน้ำเสียงหดหู่ ชีวิตของตนอาภัพ ใครจะอยากเป็นหญิงไร้ค่าของบุรุษอื่น ในเมื่อมารดาแสนดีสิ้นชีพ ขอตายตามท่านจะดีกว่า ทว่าสวรรค์เมตตายอมมอบโอกาส จึงมีชีวิตใหม่ในโลกอนาคต แม้ใช้เวลาปรับตัวนาน แต่พา

เหลียงจินตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว หน้าท้องนางยามนี้เรียกว่ากลมนูนเด่นชัดยิ่ง เมื่อส่องคันฉ่อง หญิงสาวทอดถอนลมหายใจออกมา การเปลี่ยนแปลงรูปร่างน่ากลัวเกินไป ใบหน้ามีน้ำมีนวลขึ้น แขนขาอวบอิ่ม ยิ่งเดินก็รู้สึกอุ้ยอ้าย ไม่รู้ว่าหลังคลอดบุตรแล้วจะกลับเป็นแบบเดิมหรือไม่ เดิมทีนางทราบถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย แต่อารมณ์ระยะหลังเริ่มไม่คงที่ ย่อมคิดมากเกี่ยวกับรูปร่าง อีกอย่างเพราะนางตั้งครรภ์ จวิ้นอ๋องเซียวโจวจงไม่อนุญาตให้ไปทำงานที่ร้านอาภรณ์อีก การอยู่ในจวนค่อนข้างอุดอู้ไม่น้อย แต่ยังดีที่ทุก ๆ วันจะมีคนนำบัญชีร้านมาให้ตรวจ จึงไม่รู้สึกว่างงานจนเกินไป ตอนนี้นางกำลังนั่งบนเบาะรองนั่งอ่อนนุ่มทำจากขนจิ้งจอกชั้นดี ซึ่งพระสวามีเป็นคนสั่งทำพิเศษ โต๊ะตัวเตี้ยตรงหน้ามีบัญชีร้านเหลียงจิน มือข้างหนึ่งดีดลูกคิด ส่วนอีกข้างก็เปิดแผ่นกระดาษตรวจความถูกต้อง กิจการร้านเหลียงจินทำกำไรได้มากมาย ยิ่งนับตั้งแต่ลองเปิดส่วนเสื้อผ้าบุรุษและเด็กยอดขายก็เพิ่มขึ้น และผู้คนในเมืองหลวงแคว้นหลินยังปรับเปลี่ยนความคิดใหม่ กล้าเดินเข้าร้านเสื้อผ้ารวมทั้งบุรุษแ

เซียวโจวจงไม่รั้งรอใคร เมื่อได้ยินว่าเหลียงจินอยู่สมาคมการค้าก็ตรงไปที่นั่นทันที แม้ว่ามีองครักษ์เงาคอยคุ้มครองความปลอดภัยพระชายาจวิ้นอ๋องก็ตาม เขามีความทรงจำไม่ดีกับที่แห่งนั้น บุรุษคนแรกคือพานเจียฮ่าว มองครั้งเดียวก็รู้ว่าสนใจในตัวเหลียงจิน แม้ภายหลังช่วงนี้เปลี่ยนไปสนใจหยางเมี่ยนถังแล้วก็ตาม ส่วนเถ้าแก่วัยกลางคนคือที่สอง อีกฝ่ายคิดฉุดเหลียงจินไปทำมิดีมิร้าย หากเขาไปช้ากว่านั้นจะเกิดอะไรขึ้น ไม่อยากจินตนาการสักนิด นอกจากคนเหล่านี้แล้ว หากบุรุษอื่นชื่นชมความงามเหลียงจินดวงตาเปล่งประกายเล่า ไม่ได้เด็ดขาด เขาต้องแอบไปดูเสียหน่อย หากใครเกินเลย เดี๋ยวจะจับคนผู้นั้นไปทรมานให้สาสม! เมื่อเซียวโจวจงมาถึงสมาคมการค้า เขาเห็นว่าเหลียงจินยืนแหงนคอคุยกับพานเจียฮ่าว นางฉีกยิ้มสดใสมาก ยามนี้รู้สึกว่าตนเองกำลังไหน้ำส้มแตกส่งกลิ่นเปรี้ยว ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งทั่วบริเวณ จวิ้นอ๋องไม่ลังเลก้าวเข้าไปหาเหลียงจิน ดึงนางเข้ามากอดแสดงความเป็นเจ้าของ “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ” เหลียงจินย่นคิ้ว ไม่เข้าใจการกระทำของพระสวามีแม้แต่น้อย ตรงนี้คือหน้าสมาคมการค้า

ตำหนักเฉียนชิงเกิดเสียงหัวเราะดังสนั่นทั่วบริเวณจากฮ่องเต้เซียวลู่เสียนโดยมีหลี่ฮองเฮานั่งเขย่าพระสวามีตนเอง พระองค์ควรรักษาหน้าจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงบ้าง ด้วยเหตุผลการขบขันครั้งนี้เกี่ยวเนื่องกับเรื่องสุดท้ายจวิ้นอ๋องก็อภิเษกสมรสกับองค์หญิงแคว้นหมิงอยู่ดี ครั้นเห็นว่าฮ่องเต้ไม่หยุดทรงพระสรวลเสียที ฮองเฮาจึงล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้ออีกฝ่าย จัดการหยิกแขนเต็มแรง “โอ๊ย” เซียวลู่เสียนสูดปากเสียงหลง จากหัวเราะกลับน้ำตาคลอหน่วยแทน แต่คนทำร้ายเขาคือดวงใจ มิอาจทำโทษนางหรอก ฮ่องเต้หนุ่มเอียงหน้าหาภรรยา ก้มหอมแก้มเนียนฟอดหนึ่ง “ฝ่าบาท” หลี่เฟินเยว่ถลึงตาใส่พระสวามี ยามนี้ในตำหนักไม่ได้อยู่กันตามลำพัง ทว่ายังมีจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงด้วย เขาช่างไร้ยางอายจริง ๆ ถึงขั้นกล้าหอมแก้มนางต่อหน้าพระญาติแล้ว! มุมปากเซียวโจวจงพลันโค้งขึ้น เห็นฮ่องเต้และฮองเฮารักใคร่กันดี ตัวเขาพลอยสุขใจไปด้วย “ขอบพระทัยฝ่าบาทและฮองเฮาที่สนับสนุนกระหม่อมมาโดยตลอด” จวิ้นอ๋องประสานมือคารวะทั้งสองพระองค์ด้วยความเคารพ ประการแรก หลี่ฮองเฮาช่วยเหลือแก

“ดื่มสุรามงคลกันนะ” “เพคะ” เหลียงจินตอบรับคำเสียงหวาน แขนคู่รักเกี่ยวกอดกัน โน้มใบหน้าดื่มสุรามงคลเชื่องช้า ลิ้มรสความหวานในปาก เมื่อกินหมดแล้วค่อยวางจอกไว้บนโต๊ะข้างเตียง เซียวโจวจงไม่รอช้า เขาเชยคางหญิงสาวขึ้นมา โน้มลงจุมพิตอย่างดุดันครั้งหนึ่ง เหลียงจินหลับตาพริ้ม ยอมให้เขาจูบแต่โดยดี รสจูบพระสวามีครานี้ดีมาก บวกกับรสชาติสุรามงคล ทำให้รู้สึกหวานล้ำยิ่งนัก ยามถูกเขาจูบ ร่างกายอีกฝ่ายพลันบดเบียดเข้าหา โอบประคองนางจนเอนแผ่นหลังบนเตียงนุ่มซึ่งมีกลีบดอกเหมยกุ้ยกำลังส่งกลิ่นหอมอบอวล กระตุ้นอารมณ์วาบหวามได้ดีทีเดียว และเหลียงจินเพิ่งกระจ่างว่าพระสวามีร้ายกาจเมื่ออาภรณ์หลุดออกจากร่างกายเมื่อใดก็ไม่รู้ ดูเหมือนเขาจะชำนาญเรื่องบนเตียงมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเสียอีก ไปเอาวิธีการเช่นนี้มาจากที่ใด! มัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับการศึกมิใช่หรือ เซียวโจวจงจุมพิตเหลียงจินเนิ่นนาน กว่าจะยอมถอนออกมาก็เห็นว่าริมฝีปากนางบวมเจ่อเล็กน้อย “พระชายา ข้าขอเข้าไปในตัวเจ้าได้หรือไม่” แววตาจวิ้นอ๋องเปล่งประกายแพรวพราว นิ้วหยาบกร้านกรีดลงบนกลีบก

เซี่ยเฉินรุ่ยวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาบิดาก่อนเป็นคนแรก เด็กน้อยกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของท่านพ่อ สองแขนเล็ก ๆ โอบรอบคอแกร่งของเซี่ยเฉิงข่ายพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้าง แอบกะพริบตาเรียกน้ำตาตามแผนการอย่างรวดเร็ว“ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อขอรับ” น้ำเสียงออดอ้อนทำเอาหัวใจของคนเป็นพ่อละลาย“พ่อก็คิดถึงเจ้าจนแทบไม่มีสมาธิทำงาน” เซี่ยเฉิงข่ายกอดบุตรชายพลางหอมแก้มเสียงดังฟอดเถาเถาที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มเอ่ยสำทับ “ท่านพ่อทำงานเหน็ดเหนื่อย เถาเถาและรุ่ยเอ๋อร์จึงอยากมาให้กำลังใจเจ้าค่ะ”เซี่ยเฉิงข่ายมองบุตรสาว ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ลูกสาวคนนี้มักจะมีแผนการลึกล้ำซ่อนอยู่เสมอ “เถาเถา เจ้าพารุ่ยเอ๋อร์มาหาพ่อถึงห้องทำงานเช่นนี้ มีเรื่องอะไรปิดบังอยู่ใช่หรือไม่”เซี่ยเฉินรุ่ยเริ่มแผนการที่ตระเตรียมไว้ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์อยากได้ของเล่นไม้รูปม้าศึกตัวใหม่ขอรับ แต่พี่ใหญ่บอกว่าจวนเราต้องประหยัด สมบัติในคลังมีน้อย รุ่ยเอ๋อร์ไม่อยากรบกวนท่านพ่อ ฮึก รุ่ยเอ๋อร์เล่นดาบไม้เก่า ๆ ก็ได้”เซี่ยเฉิงข่ายได้ยินดังนั้นก็เอ่ยว่า “อะไรกัน จวนอ๋องของเราไม่ได้มีสมบัติน้อย

ปีที่ห้านับแต่โจวลี่เหยียนและเซี่ยเฉิงข่ายได้กลับมาครองคู่กันอีกครั้ง บรรยากาศภายในจวนมีชีวิตชีวาและวุ่นวายยิ่งนักศาลาริมสระน้ำ เถาเถาวัยแปดปีนั่งหลังตรงสง่างาม ตรงหน้ามีลูกคิดที่ทำจากหยกมันแพะสีขาว และสมุดบัญชีปกหนังสีน้ำตาลซึ่งมีตัวเลขเรียงรายข้างกายของนางคือเด็กชายวัยสี่ขวบ นามว่าเซี่ยเฉินรุ่ย ทายาทคนรองผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มกลมป่อง ดวงตากลมโตสุกใส ถอดแบบมาจากโจวลี่เหยียนผู้เป็นมารดาถึงเจ็ดส่วน เด็กน้อยกำลังนั่งเท้าคาง อ้าปากค้างพลางมองนิ้วมือของพี่สาวที่ขยับดีดลูกคิดเสียงดังอย่างว่องไวและแม่นยำ“รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าจงมองให้ดี”เถาเถาละสายตาจากสมุดบัญชี หันมากระตุกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจ นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา“นี่คืออะไร รู้หรือไม่” พี่ใหญ่เอ่ยถามพลางโบกตั๋วเงินใบละร้อยตำลึงทองไปมาตรงหน้าน้องชาย“รุ่ยเอ๋อร์รู้ มันคือกระดาษวาดรูป!” เซี่ยเฉินรุ่ยตอบเสียงดังเจื้อยแจ้ว พลางหัวเราะจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ ขาวสะอาด น่าเอ็นดูจนบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้อยู่ห่าง ๆ ต่างพากันอมยิ้มเถาเถาถอนหายใจยาวเหยียด สีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากของน้องชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“เด็กโง่ จำคำ

“ฟู่เหิงน่ารักที่สุดเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ ดูสิ ติดดอกไม้แล้วหล่อเหลาเหมือนท่านพ่อเลย” เถาเถาตบแผงคอม้าเบา ๆ“ลูกชมม้า แต่เหตุใดฟังดูเหมือนกำลังหลอกด่าพ่อ” เซี่ยเฉิงข่ายพึมพำ ก่อนจะอุ้มเถาเถาขึ้นไปนั่งบนอานม้า ก่อนเขาจะกระโดดขึ้นไปนั่งซ้อนหลังและโอบกอดนางไว้หลวม ๆ“ออกเดินทางได้” เด็กหญิงชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นฟ้าเซี่ยเฉิงข่ายกระตุกบังเหียนเบา ๆ พาม้าควบไปข้างหน้า เสียงหัวเราะของบุตรสาวทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มอ่อนยวบ ชาตินี้เขาจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีที่สุดให้แก่ลูก“ท่านพ่อเจ้าคะ” เถาเถาเอ่ยขณะที่ม้ากำลังเดินเอื่อย ๆ“มีอะไรหรือลูก”“เถาเถาอยากมีน้องเจ้าค่ะ”คำพูดประโยคเดียวของบุตรสาวทำเอาเซี่ยเฉิงข่ายเกือบตกจากหลังม้า ชายหนุ่มกระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดนิ่ง ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิง “เหตุใดถึงอยากมีน้องเล่า”“ก็เถาเถาจะได้เป็นพี่ใหญ่ แล้วเถาเถาจะแบ่งตั๋วเงินให้น้องช่วยกอดเจ้าค่ะ อีกอย่างเวลาท่านพ่อกับท่านแม่ปิดประตูห้องนอนตอนกลางคืน เถาเถาจะได้มีคนเล่นด้วย ไม่ต้องนอนกอดเงินคนเดียว”เซี่ยเฉิงข่ายกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะถูกใจกับคำตอบ“เถาเถาพูดได้ดี

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัก จวนเซี่ยอ๋อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่น ทว่าเตียงนอนหลังกว้างกลับพังยับเยินไม่เป็นท่า เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นไม่เป็นระเบียบเอาเสียเลยโจวลี่เหยียนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั่วสรรพางค์กาย นางขยับตัวได้เล็กน้อยก็ต้องครางแผ่วในลำคอเพราะความเจ็บแปลบที่สะโพกนางรู้ว่าเซี่ยเฉิงข่ายรักและทะนุถนอมนางมากเพียงใด แต่เรื่องบนเตียง บุรุษผู้นี้ไม่เคยรู้จักคำว่าออมมือเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อคืนนางเป็นฝ่ายเริ่มรุกเขาก่อน ผลที่ตามมาคือการถูกเคี่ยวกรำจนเกือบรุ่งสาง“ตื่นแล้วหรือ เมียรัก”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดึงร่างของนางเข้าไปแนบชิด เซี่ยเฉิงข่ายในสภาพเปลือยท่อนบนนอนยิ้มตาใส แววตาคมกริบบัดนี้ประกายความสุข“ท่านพี่ ท่านแกล้งข้า” โจวลี่เหยียนเอ่ยประท้วงพลางทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนแผงอกแกร่งที่มีรอยข่วนจากฝีมือของนางเมื่อคืน“แกล้งเจ้าที่ใดกัน เป็นเรื่องปกติของสามีภรรยามิใช่หรือ อันที่จริงข้ายังรู้สึกว่าไม่พอ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ ก่อ

เซี่ยเฉิงข่ายเงยหน้าขึ้นมองภาพสตรีด้านบน ผิวกายของนางยามนี้อาบไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ทรวงอกคู่งามกระเพื่อมไหวตามแรงโยก ชายหนุ่มไม่อาจทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป เขายกศีรษะขึ้น งับยอดอกสีหวานของนาง ดูดดึงเสียงดังจ๊วบใหญ่ มือหนาข้างหนึ่งละจากสะโพกขึ้นมาบีบเคล้นเต้าอวบ ส่วนมืออีกข้างยังคงช่วยกดสะโพกของนางให้กระแทกลงมาสัมผัสกับตนลึกซึ้งยิ่งขึ้น“ลี่เหยียน เจ้าช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน พระชายาของข้า ข้าจะบ้าตายเพราะเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงสั่น ทุกครั้งที่สะโพกของนางกดกลืนกินตัวตนของเขาเข้าไป ความทรมานก็ยิ่งทวีขึ้นทุกขณะจังหวะรักดุเดือดยิ่งกว่าเดิม โจวลี่เหยียนควบขี่อยู่บนร่างแกร่ง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ ดวงตาปรือฉ่ำหวานเชื่อม ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วจนปลายเท้าเล็กจิกเกร็งลงบนฟูกนอน ลิ้นของสามีที่คอยดูดดึงยอดอกของนางสร้างความกระสันจนช่องทางตอดรัดแก่นกายแข็งขืนรุนแรง“อ๊า ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊ะ” โจวลี่เหยียนกรีดร้อง ขยับสะโพกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้าย ความสุขสมเอ่อล้นจนสมองขาวโพลน ช่องทางภายในบีบรัดความเป็นชายรัว ๆ ร่างบางสั่นสะท้านปลดปล่อยน้ำหวานจนเปียกชุ่มแต่บทเพลงรักยังไม่สิ้นสุด เซี่ย

“ในเมื่อพระชายากล่าวเช่นนี้ สามีก็ย่อมเชื่อฟัง คืนนี้ข้าจะนอนนิ่ง ๆ ให้เจ้าจัดการตามใจชอบ ดีหรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัดแผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพราะตื่นเต้นโจวลี่เหยียนหลุดยิ้ม แววตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ไกล หลังจากความตายในชาติก่อนและความทุกข์ทรมานในชาตินี้ ทำให้นางตระหนักว่าเวลาแห่งความสุขล้ำค่าเพียงใด แล้วเหตุใดนางจะต้องอายที่จะมอบความสุขให้แก่เขาเล่าสายคาดเอวถูกปลดออกไปก่อนหน้าแล้ว หญิงสาวจึงปลดเปลื้องอาภรณ์ของสามีออกจนหมด เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและบาดแผลจากการสู้รบ ขับเน้นความดุดันหลายส่วน“ท่านพี่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้เลยหรือ” นางเอ่ยหยอกเย้า“เพราะเจ้ากำลังทรมานข้า” เซี่ยเฉิงข่ายครางในลำคอ เมื่อมือภรรยาเริ่มลูบต่ำลงไปตามหน้าท้อง ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของนางสร้างความเสียวซ่านทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มพยายามข่มกลั้นความต้องการที่ตื่นตัว สองมือที่จับสะโพกของนางเริ่มกระชับแน่นขึ้นโจวลี่เหยียนยืดกายขึ้นเล็กน้อย ชายเสื้อคลุมสีแดงตัวยาวของนางสะบัดพลิ้วไหวประหนึ่งปีกหงส์โบยบิน หญิงสาวเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดปิ่นร

สายลมพัดโชย กลิ่นบุปผากระจายอบอวลไปทั่วจวนหย่งอันโหว บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ ทว่าเพียงครู่เดียวก็มีเสียงเจื้อยแจ้วดังมาห่างออกไปตรงระเบียง เงาร่างของบุรุษสองวัยยืนเคียงคู่กัน สายตาทอดมองไปยังศาลากลางน้ำด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง ทว่าเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมใจเฉกเช่นเดียวกันคหบดีฟ่านปิ่งเผิงในอาภรณ์ผ้าไหมยืนลูบเคราของตนพลางหัวเราะในลำคอ ดวงตาที่ผ่านโลกมามากรื้นด้วยน้ำตา ข้างกายของเขาคือเฉิงอี้ รองแม่ทัพของหย่งอันโหว แผ่นหลังกว้างเหยียดตรง ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มบางเบา เมื่อทอดสายตามองเด็กน้อยตัวป้อมที่กำลังวิ่งซนอยู่บนศาลา“เฉิงอี้ เจ้าดูเจ้าเด็กคนนั้นซิ” ฟ่านปิ่งเผิงเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและหลงใหลในตัวหลานสาว “เพิ่งจะอายุห้าขวบ ทว่าฝีไม้ลายมือในการเอ่ยคำหวานใส่บิดามารดากลับเหนือนักปราชญ์ในราชสำนักเสียอีก”เฉิงอี้ก้มศีรษะลงเล็กน้อย เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่านุ่มนวล “ท่านหญิงมีสายเลือดของท่านโหวและฮูหยิน ความเฉลียวฉลาดและเด็ดเดี่ยว ย่อมเป็นสิ่งตกทอดมาโดยชอบธรรม ข้ามิแปลกใจเลยที่องค์รัชทายาททรงเอ็นดูนางถึงเพียงนี้”เฉิงอี้ยิ้มอย่างผ่อนคลาย ความทรงจำอันเลือนราง

ใต้ร่มเงาของพฤกษาใหญ่ที่แผ่กิ่งก้าน ปรากฏเงาร่างสองร่างกำลังเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าอันองอาจและพร้อมเพรียงบุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์สีคราม รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ท่วงท่าการตวัดกระบี่ในมือช่างดุดัน ทว่าข้างกายของเขากลับมีร่างเล็กป้อม มือเล็กกุมกระบี่ไม้ไว้ ตวัดกวัดแกว่งตามทิศทางของบุรุษเบื้องหน้าอย่างถูกต้องแม่นยำ“อาหลัน ก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้า แล้วตวัดกระบี่เฉียงตัดลำตัว”“เจ้าค่ะท่านพ่อ”เด็กหญิงวัยห้าขวบส่งเสียงขานรับ แววตากลมโตเป็นประกายเด็ดเดี่ยว กระบี่ไม้ในมือชี้ตรงไปเบื้องหน้าและตวัดขึ้นอย่างทรงพลังจนเกิดเสียงลมพัด ก่อนที่ร่างเล็กจะกระโดดหมุนกายกลับมาทรงตัวยืนได้อย่างมั่นคง“ดีมาก ฝีมือกระบี่ของเจ้าช่างก้าวนัก แม้แต่ทหารในกองทัพบางคนยังมิอาจเลียนแบบความแม่นยำของเพลงกระบี่ชุดนี้ได้เลย” เว่ยจวินเหยียนเก็บกระบี่เข้าฝัก เดินตรงเข้ามาหาบุตรสาวเพียงคนเดียวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเขาทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าอาหลัน ใช้ผ้าสะอาดซับหยาดเหงื่อบนใบหน้าให้อย่างทะนุถนอมห้าปีกว่าแล้วที่ดวงวิญญาณของเว่ยหย่งหลันได้หวนกลับมาเกิดในครรภ์ของฟ่านหลิงเซวียในภพชาตินี้ แตกต่างจากอดีต นางคือคุณหนูใหญ่ตระ

เด็กหญิงพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตื่นเต้น นางเลื่อนมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างไปวางทาบลงบนหน้าท้องแบนราบของฟ่านหลิงเซวียอย่างแผ่วเบา ครั้งนี้ทั้งสองพลันสัมผัสกันได้ยามที่ฝ่ามือบุตรสาวแตะลงมา หญิงสาวรู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งที่ไหลเวียนเข้าสู่ท้องน้อยของนาง“ท่านพ่อกับท่านแม่ตั้งใจเรียกหาอาหลันถึงเพียง ทำให้ดวงวิญญาณของอาหลันจะได้ไปเกิดในครรภ์ท่านแม่”คำเฉลยของลูกสาวทำให้ฟ่านหลิงเซวียตื้นตัน มือของนางเลื่อนลงไปกุมทับมือเล็ก ๆ ของลูกสาวที่วางอยู่บนหน้าท้องของตนเอง“อาหลัน เจ้ามาอยู่กับแม่แล้วจริง ๆ ลูกจะมาเกิดเป็นลูกของแม่ในชาตินี้แล้วใช่ไหม”“เจ้าค่ะ ชาตินี้อาหลันจะมาเกิดเป็นลูกสาวของท่านแม่และท่านพ่ออย่างถูกต้อง อาหลันจะเติบโตขึ้นมาภายใต้ความรักของพวกท่าน จะอยู่ฟังเสียงเพลงกล่อมเด็กของท่านแม่ และรอท่านพ่อฝึกกระบี่ให้อาหลัน พวกเราจะมีครอบครัวที่มีความสุขอย่างแน่นอน”คำพูดของดวงวิญญาณน้อยช่างงดงามและเปี่ยมไปด้วยความหวัง ฟ่านหลิงเซวียก้มลงหอมหน้าผากของลูกสาวช้า ๆ ซึมซับกลิ่นนี้ไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ“แม่สัญญาอาหลัน ชาตินี้แม่จะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต จะรักและทะนุถนอมเจ้

ฟ่านหลิงเซวียครางลั่น การสอดใส่จากทางด้านหลังในท่าหมอบคลานทำให้ความใหญ่โตของเขาแทงเข้ามาจนชนเข้ากับผนังมดลูกส่วนลึกอย่างจัง ท้องน้อยของนางวูบวาบ สมองขาวโพลนจนคิดสิ่งใดไม่ออก“ท่านี้ตอดรัดแน่นเหลือเกิน หลิงเซวีย อา สุขสมจนข้าแทบคลั่ง”เว่ยจวินเหยียนสูดปาก ความคับแน่นจากช่องทางรักที่บีบรัดทำเอาชายหนุ่มแทบตาย เขาเริ่มขยับสะโพกเข้าออกทันที จังหวะกระแทกกระทั้นดุดันและรวดเร็ว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นห้องหอ สลับกับเสียงเฉอะแฉะของน้ำรักยามสองสิ่งเสียดสีกัน“อ๊ะ ท่านพี่ แรงไปแล้วเจ้าค่ะ อ๊า ตรงนั้น กระแทกตรงนั้นซ้ำ ๆ ที อ๊า”หญิงสาวครางกระเส่าอย่างไม่เหนียมอาย ยามที่แก่นกายแข็งขืนบดเบียดเข้ากับจุดกระสันภายในซ้ำ ๆ ความจุกในคราแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านรุนแรงจนนางต้องแอ่นสะโพกรับแรงกระแทกจากเขาอย่างหิวกระหาย สองเต้าอวบขยับตามแรงสวนสะโพกของสามี เว่ยจวินเหยียนเอื้อมมือลงไปจับเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้แน่น ยึดเป็นหลักแล้วกระแทกเข้าใส่ไม่ยั้งตับ! ตับ! ตับ!“ซี้ด เมียรัก ช่างร่านราคะถูกใจข้านัก ตอดรัดปานนี้จะให้ข้าเบามือได้อย่างไร อ่า...”ท่านโหวหนุ่มขยับซอยสะโพกถี่รัวราวกับพายุโหมกระหน่ำ ความเ

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ เขานำแก่นกายที่ส่วนหัวบานหยักฉาบด้วยน้ำหล่อลื่นไปจ่อถูไถกับร่องรักของนางเบา ๆ จนหญิงสาวรู้สึกทรมาน เว่ยจวินเหยียนจับเรียวขาทั้งสองข้างให้ยกขึ้นพาดบ่าแกร่งของเขา“ผ่อนคลายนะคนดี ข้าจะเข้าไปแล้ว”ชายหนุ่มกดสะโพกสอบลงไปช้า ๆ ดันส่วนหัวที่ใหญ่โตให้แทรกผ่านกลีบเนื้อนุ่มที่ตอดรัดแน่นหนา“อ๊ะ ท่านพี่”ฟ่านหลิงเซวียเบิกตากว้าง ความใหญ่โตทำให้นางร้องอุทาน เว่ยจวินเหยียนสูดปาก รู้สึกคับแน่นจนแก่นกายของเขาแทบจะระเบิด ชายหนุ่มแช่ไว้เช่นนั้นยังไม่ขยับ สอดมือไปประสานมือนาง ก้มลงจูบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ“อ่า เจ้าแน่นเหลือเกิน ซี้ด ผ่อนคลายหน่อย ข้ายังเข้าไม่สุดเลย”ชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับสะโพกคลึงวนเบา ๆ ย้ำเน้นอยู่ตรงปากทาง จนกระทั่งน้ำหวานของนางหลั่งไหลมากขึ้น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มปรับตัวได้และคลายความเกร็งลง เว่ยจวินเหยียนก็สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะกดสะโพกสวนพรวดเดียวเข้าไปจนสุดความยาว“อ๊ะ!”ฟ่านหลิงเซวียกรีดร้องครางลั่นห้องหอ ใบหน้างดงามเหยเก มดลูกของนางถูกกระแทกจนจุก สมองขาวโพลนไปหมด หน้าท้องแบนราบเกร็งจนเห็นรอยนูนของตัวตนเขาเบา ๆ“ซี้ด ดีเหลือเกินเมียข้า...” เว่ยจวินเหยียนครา

คำว่า ‘เราร่วมมือกันทำให้อาหลันกลับมาเกิด ดีหรือไม่’ ยังคงดังก้องอยู่ในหูฟ่านหลิงเซวีย ใบหน้างดงามที่แต่งแต้มไว้พลันขึ้นสีแดงลามไปจนถึงใบหูเล็ก นางอายจนไม่กล้าสบสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความเจ้าเล่ห์“ท่านพี่ ท่านทำราวกับว่าเป็นเรื่องง่ายดาย” เสียงหวานเอ่ยอุบอิบในลำคอ ยกมือขึ้นไปทุบอกแกร่งเบา ๆเว่ยจวินเหยียนหัวเราะ ชายหนุ่มรวบมือนุ่มทั้งสองข้างของภรรยาเอาไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะกดจูบลงบนหลังมือของนางอย่างแสนรัก นัยน์ตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกักเก็บมานาน“หากมิใช่เรื่องง่าย แล้วเจ้าคิดว่ายากตรงไหน ยามนี้ในห้องหอมีเพียงข้าและเจ้า เจ้ายังจะให้ข้ารอสิ่งใดอีก”คำพูดของเขาทำให้ฟ่านหลิงเซวียใจสั่น ยามใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้นางได้มีโอกาสเอ่ยสิ่งใดอีก มือหนาเอื้อมไปดึงปิ่นปักผมและเครื่องประดับศีรษะของเจ้าสาวออกทีละชิ้นอย่างเบามือ จนเรือนผมสีดำขลับทิ้งตัวสยายเต็มแผ่นหลังเว่ยจวินเหยียนเชยคางนางขึ้นมาบังคับให้ดวงตากลมโตสบสายตากับเขา ก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปาก ชายหนุ่มขบเม้มริมฝีปากล่างของภรรยาเบา ๆ ราวกับจะหยอกเย้าให้ยอมเปิดทาง เมื่อฟ่